Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 0 Vote(s) - 0 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
ПРЕСПАНСКИОТ ДОГОВОР Е ТРИУМФ НА ЕУ НО Е ЗАГРИЖУВАЧКИ ЗА ДЕМОКРАТИЈАТА
Author Message
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,285
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#1

Quote:Macedonia’s Name Change Deal Is a Triumph for the E.U., But Worrying for Democracy



By Angelos Chryssogelos
January 22, 2019
IDEAS
Chryssogelos is a research fellow at the Weatherhead Center for International Affairs, Harvard University and an associate fellow at Chatham House.
Last June, in the picturesque lake region of Prespes, Greece and Macedonia seemed to set aside decades of hostility, as leaders from both countries signed an accord to rename the former Yugoslav republic. Under that eponymous agreement, signed in the presence of European and U.N. officials, Macedonia will become the Republic of North Macedonia. And now, after six months of trying to secure approval by both parliaments, a deal to resolve one of the most intractable — and to many outside observers incomprehensible — bilateral disputes in the Balkans is close to fruition.
After Macedonia enacted all necessary changes in its constitution, the Prespes deal is now very close to ratification by Greece as well, with Greek Prime Minister Alexis Tsipras winning a vote of confidence in Athens on Jan. 16 — called because of disagreements in his coalition over the agreement. The name-change deal is now expected to be ratified by Greece later this week, which will pave the way for North Macedonia’s entry to NATO and the start of negotiations to discuss it joining the European Union.
After the disintegration of Yugoslavia in 1991, Greece’s northern neighbor took the name “Macedonia”—but Athens refused to recognize it, saying it gave legitimacy to territorial claims over the northern Greek province of Macedonia. (The U.N. calls it “the former Yugoslav Republic of Macedonia.”) The dispute has led Athens to repeatedly block its neighbor’s attempts to join NATO and the E.U., a cause of concern for European leaders who want to strengthen those alliances in the face of Russian aggression.
Even though the dispute between the two countries is centered on the legal question of the official name of a country, it touches upon emotional issues of history and identity in both countries. For the citizens of what will soon be “North Macedonia,” the term “Macedonia” is a marker of their distinct national identity in the Balkans. For Greeks on the other hand, Macedonia is intertwined with important periods and personalities in a historical narrative that extends back to ancient times. Under the weight of still vivid memories of conflict and war during the 20th century, the two nations have found it impossible to reconcile on a jointly agreed understanding and use of the word ‘Macedonia’—until last summer. And still, the leaders of both countries have come up against deeply entrenched nationalist attitudes.
The E.U. has supported the agreement throughout all the stages of its negotiation, signing and ratification. For the E.U., the Prespes deal represents all that is good about multilateralism and the rules-based international order at a time when these values are under attack by nationalism and populism in Europe, and by President Donald Trump and Russia further afield. It clears a stumbling block in its enlargement to the Western Balkans and puts back on track its project of transforming this region by enmeshing it in its institutional and legal order. For the E.U. the Prespes agreement then is both a geopolitical victory and a vindication of its vision of how international politics should work.
But there are three problems with this narrative.

Due political process

The E.U. has chosen to ignore problematic aspects of a ratification process that has challenged constitutional norms and rule of law principles in both Macedonia and Greece. Because both Tsipras and Macedonian Prime Minister Zoran Zaev have razor-thin majorities in their parliaments, pushing through the deal in both countries has required political bargaining that has pushed the limits of legality.
In Macedonia, Zaev, who lacked the two-thirds majority in parliament to change Macedonia’s constitution, used both threats of judicial prosecutions for corruption and a questionable law of partial amnesty to induce opposition lawmakers to vote for his constitutional amendments. Opposition MPs in Skopje were reportedly under immense pressure by both supporters and opponents of Prespes, including foreign governments, to vote accordingly. Each side has accused the other of threatening physical violence or promising bribes.
In Athens, the situation is even more convoluted. Tsipras’s government survived the vote of no confidence in order to ratify Prespes, but its minuscule majority relies on some opponents of the deal, who were lured with the promise of government jobs. Instead, Tsipras expects to ratify the agreement this week by peeling off MPs from smaller opposition parties, potentially to be rewarded with inclusion in the electoral lists of his party in forthcoming elections. Tsipras has already been accused by the opposition in recent months for undue meddling in the judiciary, media and the army. Now, his patching up of ad hoc majorities for different votes in parliament has challenged norms of parliamentary and constitutional procedure and contributed to the further mistrust of the political systems by Greek citizens.
For the E.U., concerns over rule of law and due political process should be taken seriously—particularly at a time when many of its member-states struggle with authoritarianism and illiberalism. Meanwhile, all Balkan states that the E.U. hopes to welcome one day continue suffer from persistent problems of corruption and strongman politics. In a world defined by the struggle between liberal democracy and populism, process matters as much as content. The process through which Prespes is being ratified leaves a lot to be desired.


[Image: image?url=https%3A%2F%2Ftimedotcom.files...=face&q=85]

Greek Prime Minister Alexis Tsipras ® and Macedonian Prime Minister Zoran Zaev raise their hands during a signing ceremony between officials from Greece and Macedonia at Prespes Lake on June 17, 2018.
Sakis Mitrolidis—AFP/Getty Images

An unpopular deal

Second, both governments are pushing through Prespes against the wishes of large parts of their countries. In Macedonia, the government failed to win a consultative referendum on Prespes in September — a vote that the E.U. has chosen to ignore. In Greece all opinion polling shows a strong popular majority against the deal.
Protestors have staged massive demonstrations against the deal, including one on Sunday that was dispersed forcefully by police and that produced images reminiscent of the darkest days of the Eurozone crisis and the violent anti-austerity demonstrations in Athens. Just a few months before a European Parliament election where populists are expected to score gains, the E.U. seems yet again to be presenting itself as a bureaucracy bent on ignoring popular reactions and the sovereignty of weaker states.

Reigniting tensions

Finally, even the geopolitical goal of stabilization of the region is endangered by the deal, precisely because the political mix in Greece and Macedonia is so volatile. In Macedonia the name-change is supported by a coalition of a minority of the dominant Slav-Macedonian ethnic group and Macedonia’s ethnic Albanian minority, while it is opposed by the majority of Slav-Macedonians. In other words, the deal pits a coalition of minorities against a majority of the majority. Such an arrangement is bound to reignite ethnic tensions and increase political polarization in Macedonia—the exact opposite of the E.U.’s intention.
In Greece, on the other hand, Prespes tarnishes public perception of the E.U., interrupting a period of slow and painful rehabilitation after the Eurozone crisis of 2010-15. In a country still scarred by the economic crisis and always susceptible to populist relapses, the rekindling of nationalism by an E.U.-sponsored deal runs against the E.U.’s interest of stability in a Eurozone member-state.
The E.U.’s support for the Prespes agreement flows from admirable ideals of European integration. But it is also another example of a bureaucratized mode of governing that often ignores political realities and popular sensibilities. Most of all, it reflects a self-congratulatory attitude that views E.U. accession and membership as a cure-all for complex ethnic, economic and social problems, but also tolerates bargains with questionable national elites and turns a blind eye to their methods as long as they achieve pro-E.U. results on the ground. At a time of serious problems with the rule of law in some E.U. member-states and popular upheaval in others, such an approach to Europe’s problems is short-sighted and self-defeating.
Contact us at editors@time.com.
25-01-2019, 12:27 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,285
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#2

Quote:Преспанскиот договор е триумф за ЕУ, но е загрижувачки за демократијата


За ЕУ Преспанскиот договор е и геополитичка победа и оправдување на нејзината визија за меѓународната политика. Но во оваа приказна има три проблеми.


[Image: mkd-406902.jpg?itok=J02h1tT5]

Минатиот јуни, во живописниот езерски крај Преспа, Грција и Македонија го надминаа децениското непријателство и водачите на двете земји потпишаа договор за преименување на поранешната југословенска република, вели американскиот неделник Тајм. Според тој истоимен договор, потпишан во присуство на европски и претставници на УН, Македонија ќе стане Република Северна Македонија. И сега, по шест месеци обид да обезбеди одобрување од двата парламенти, договорот за решавање на еден од најнерешливите (и за голем број надворешни набљудувачи најнеразбирливи) билатерални спорови на Балканот е близу до реализација.
И покрај тоа што спорот меѓу двете земји е фокусиран на правниот аспект на официјалното име на една земја, вели американскиот медиум, тој ги допре емоционалните прашања на историјата и идентитетот во двете земји. За граѓаните на она што наскоро ќе биде „Северна Македонија“, поимот „Македонија“ е симбол на нивниот посебен национален идентитет на Балканот. За Грците, од друга страна, Македонија е испреплетена со важни периоди и личности во историскиот наратив што се протега назад до античко време. Под товарот на сè уште живите сеќавања за конфликтите и војните во 20 век, за двете нации беше невозможно да се помират со заеднички договор за употребата на зборот „Македонија“ - сè до минатото лето. А сепак, лидерите на двете земји застанаа против длабоко вкоренетите националистички ставови.
ЕУ го поддржа договорот во сите фази од преговарањето, потпишувањето и ратификацијата. За ЕУ, Преспанскиот договор го претставува сето она што е добро во врска со мултилатерализмот и меѓународниот поредок базиран на правила, во време кога овие вредности се под напад од национализмот и популизмот во Европа, и од претседателот Доналд Трамп и Русија. Тој го отстранува каменот на сопнување во нејзиното проширување на Западен Балкан и го оживува нејзиниот проект за трансформација на овој регион преку негово вклопување во нејзиниот институционален и правен поредок. Така, за ЕУ Преспанскиот договор е и геополитичка победа и оправдување на нејзината визија за тоа како треба да функционира меѓународната политика.
Но постојат три проблеми во оваа приказна.
 
Правно-политички процес

ЕУ одлучи да ги игнорира проблематичните аспекти на процесот на ратификација што се спротивни на уставните норми и принципите на владеење на правото и во Македонија и во Грција. Бидејќи и Ципрас и македонскиот премиер Зоран Заев имаат тенко мнозинство во своите парламенти, за да се протурка договорот во двете земји беше потребно политичко преговарање што ги премина границите на законитоста.
Во Македонија, Заев, кој немаше двотретинско мнозинство во парламентот за промена на уставот на Македонија, употреби и закани со судски гонења за корупција и сомнителен закон за делумна амнестија за да ги натера опозициските пратеници да гласаат за неговите уставни амандмани. Опозициските пратеници во Скопје наводно биле под силен притисок и од поддржувачите и од противниците на Преспанскиот договор, вклучувајќи и странски влади, за да гласаат соодветно. Секоја страна ја обвини другата за закани со физичко насилство или за ветување поткуп.
Во Атина ситуацијата е уште покомплицирана. Владата на Ципрас го преживеа гласањето недоверба за да го ратификува Преспанскиот договор, но во нејзиното ситно мнозинство се и некои противници на договорот, кои биле привлечени со ветувања работа во владата. Наместо тоа, Ципрас очекува оваа недела да го ратификува договорот со намамување на пратениците од помалите опозициски партии, кои потенцијално би биле наградени со вклучување на изборните листи на неговата партија на претстојните избори. Последниве месеци опозицијата веќе го обвини Ципрас за непотребно мешање во судството, медиумите и армијата. Сега, неговото крпење ад хок мнозинства за различни гласања во парламентот ги урива нормите на парламентарната и уставната процедура и придонесе за уште поголема недоверба кај грчките граѓани во политичките системи.
За ЕУ, загриженоста околу владеењето на правото и законот и политичкиот процес треба да се сфати сериозно - особено во време кога многу од нејзините членки се борат со авторитаризмот и нелиберализмот. Во меѓувреме, сите балкански држави за кои ЕУ се надева дека еден ден ќе ги прими и понатаму страдаат од постојани проблеми на корупција и политика на моќ. Во еден свет дефиниран од борбата меѓу либералната демократија и популизмот, процесот е важен исто колку и содржината. Процесот преку кој се ратификува Преспанскиот договор остава многу работи неостварени.
 
Непопуларен договор

Второ, двете влади го туркаат Преспанскиот договор спротивно на желбите на големи делови од своите земји. Во Македонија, владата не успеа да победи на консултативниот референдум за Преспанскиот договор во септември - гласање што ЕУ одлучи да го игнорира. Во Грција сите анкети покажуваат силно мнозинство народ против договорот.
Демонстрантите спроведоа големи демонстрации против договорот, вклучувајќи го и оној во неделата, кој беше насилно растурен од полицијата и произведе слики што потсетуваат на најмрачните денови на кризата во еврозоната и насилните демонстрации против штедењето во Атина. Само неколку месеци пред изборите во европскиот парламент, каде што се очекува популистите да постигнат успех, ЕУ се чини дека ЕУ уште еднаш се покажува како бирократија склона кон игнорирање на реакциите на народот и суверенитетот на послабите држави.
 
Повторно палење на тензиите

[Image: mkd-406901.jpg?itok=JXB-SDNV]
Конечно, дури и геополитичката цел за стабилизација на регионот е загрозена од договорот, токму поради тоа што политичкиот микс во Грција и Македонија е толку нестабилен. Во Македонија, промената на името е поддржана од коалиција на малцинство од доминантната словенска македонска етничка група и македонското етничко албанско малцинство, додека му се противат мнозинството словенски Македонци. Со други зборови, договорот ја става коалицијата од малцинства во ров против мнозинство од мнозинството. Таквиот аранжман е осуден повторно да ги запали етничките тензии и да ја зголеми политичката поларизација во Македонија - што е сосема спротивно од намерата на ЕУ.
Во Грција, од друга страна, Преспанскиот договор ја оцрнува јавната перцепција за ЕУ, прекинувајќи период на бавна и болна рехабилитација по кризата во еврозоната од 2010-15 година. Во земја што сè уште ги лечи раните од економската криза и секогаш е подложна на популистички повторувања на болеста, повторното потпалување на национализмот со договор спонзориран од ЕУ е против интересот на ЕУ за стабилност во земјите-членки на еврозоната.
Поддршката на ЕУ за Преспанскиот договор извира од восхитувачките идеали за европска интеграција. Но таа е исто така и уште еден пример за бирократизиран начин на владеење, кој често ги игнорира политичките реалности и народните сензибилитети. Најмногу од сè, таа одразува еден став на самочеститање што пристапувањето во ЕУ и членството го гледа како семоќен лек за сложените етнички, економски и социјални проблеми, но и ги толерира и зделките со сомнителни национални елити и ги следи нивните методи сè додека тие постигнуваат про-ЕУ резултати на теренот. Во време на сериозни проблеми со владеењето на правото во некои ЕУ земји-членки и превирања на народот во други, ваквиот пристап кон проблемите на Европа е кратковиден и самоуништувачки.
25-01-2019, 12:29 AM
Reply