Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 0 Vote(s) - 0 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
АНДОВ ПАК ЛАЖЕ !!
Author Message
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,877
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#1











Еве што говорел Андов пред некоја година!!



Quote:Втор дел од интервјуто на С.Андов за „Катимерини“ од 30 ноември 2014: АТЕНТАТОТ ВРЗ ГЛИГОРОВ ИМАШЕ ЗА ЦЕЛ ДА ЈА СПРЕЧИ РАТИФИКАЦИЈАТА НА ПРИВРЕМЕНАТА СПОГОДБА


[Image: andov2221-120x150.jpg]

Наутро на 3 октомври 1995 година врз тогашниот претседател на Скопје беше извршен атентат во центарот на Скопје. Во моментот кога тој минуваше во својот „Мерцедес“, експлодира еден паркиран автомобил и сериозно го рани претседателот, притоа убивајќи го неговиот возач и еден случаен минувач.
Стојан Андов, претседателот на Парламентот и тогаш близок соработник на Глигоров, според Уставот, беше определен да претседателствува со Републиката и од тоа место ја следеше истрагата за откривање на виновникот, во една мрачна атмосфера која никогаш не беше разјаснета, но ќе добива и самиот закани по животот.
Денеска, 19 години по тој „црн петок“, господинот Андов зборува за „К“ (објаснување на http://www.lp.org.mk: се претпоставува дека под „К“ се подразбира таинствен извор или центар) и го отсликува, иако не го именува, Слободан Милошевиќ дека стоел зад тој атентат. „Тоа произлезе од политички мотиви. Без помошта на внатрешни тајни служби, не ќе можеше да се случи ништо. Само тајни служби можеа да го организираат, мафијата немала улога во оваа работа.“


КАТИМЕРИНИ: Со каква цел, кој можел да има корист за да го тргне Глигоров од неговото место?


АНДОВ: Една од претпоставките што можам да ги изнесам е тоа дека се однесува на Привремената спогодба меѓу Македонија и Грција. Таа Спогодба беше потпишана на 13 септември 1995 година. Атентатот беше извршен на 3 октомври 1995 година. За 5 октомври имав свикано седница на Собранието за да се ратификува Спогодбата. Една претпоставка што ја имам е дека атентатот се случи за да се спречи ратификацијата на Спогодбата од страна на Собранието. Треба да се истакне дека еден ден пред атентатот, на 2 октомври, Глигоров итно отпатува за Белград. Мене за тоа не ми кажа. Секогаш ми кажуваше за своите патувања. Го придружувала само советничката Жана Османли, и таму Слободан Милошевиќ го поставил прашањето за односите меѓу двете земји. Враќајќи се истиот ден попладне од Белград, не можевме да поразговараме за тоа што се случило на средбата со Милошевиќ. Следниот ден се случи атентатот. Прашав кој бил со него на средбата, и кога разбрав дека била неговата советничка, ја замолив да напише извештај за тоа што се разговарало и да ми даде примерок. Напиша дека Милошевиќ побарал од Глигоров, Македонија да пристапи во царинска унија со СР Југославија (Србија). Како што стоеше во извештајот, Киро му рекол „тоа не можам да го изведам и не го прифаќам“. Претпоставував дека Милошевиќ не сакал Собранието на Македонија да ја ратификува Спогодбата и, се сеќавате господине Ѕимас, дека тогаш освен Грција, исто така и СР Југославија не ја признаваше Македонија. Со ратификацијата на Спогодбата во Собранието, Грција не призна и  воспоставевме дипломатски односи, а Милошевиќ тоа не го сакаше. Тој не сакаше да сме независна држава, за да не држи во своите раце и за да може да и вели на Грција дека од него зависи решавањето на спорот и прашањето за името. И покрај се, на 5 октомври го свикав Собранието и по неколку дена Спогодбата беше ратификувана. Така се создаде нова меѓународна легална реалност за Македонија. Овие факти ме тераат да претпоставам дека атентатот го извршија тајните служби.

КАТИМЕРИНИ: Велите дека било на југословенските служби?

АНДОВ: Никогаш не беа разделени нашите тајни служби од српските. Тие не држеа в рака. Беа држава во држава. Во тоа време опстанокот на нашата земја беше оспоруван, а со потпишувањето на Спогодбата требаше да се стави крај на тоа. Во октомври се случи несреќниот атентат, а дури во април 1996 година Белград не призна и воспостави дипломатски односи со нас.


На крајот, авторот на интервјуто објаснува: Стојан Андов ми покажа едно анонимно писмо што го добил додека претседавал со Републиката, што стигнало од Австралија, каде што живее едно компактно јадро на фанатични „Егејци“. Во него анонимниот испраќач пишувал: „Глигоров имаше среќа, а ќе има ли Андов?“ Имало и една фотографија со едно „Х“ на неговото чело. Кога го прашав дали смета дека атентатот го направиле од круговите на „македонската емиграција“, одговори дека тие немале такви можности и потенцира дека „во секој случај имаше мешање на тајните служби“.
Самиот Глигоров, кога го прашав на две средби што ги имавме порано, за тоа што мислел тој, ми одговори: „Имам многу претпоставки, но нема елементи за да се докаже ниту една…“ Во секој случај, тој не престана да дава знаци дека атентатот се случи по потпишувањето на Спогодбата.
Автор на интервјуто е Ставрос Ѕимас. Ова интервју може да го проследите во оригинал, на грчки јазик и на следниот линк: КАТИМЕРИНИ



Quote: ΚΟΣΜΟΣ 30.11.2014
Μυστικές υπηρεσίες οργάνωσαν την απόπειρα κατά Γκλιγκόροφ
ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΙΜΑΣ ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
ΣΚΟΠΙΑ - ΑΠΟΣΤΟΛΗ. Το πρωινό της 3ης Οκτωβρίου 1995 ο τότε πρόεδρος των Σκοπίων Κίρο Γκλιγκόρoφ, ενώ ήταν καθ’ οδόν προς το γραφείο του, έγινε στόχος δολοφονικής απόπειρας στο κέντρο των Σκοπίων. Ενα παγιδευμένο με εκρηκτικά αυτοκίνητο ανατινάχθηκε τη στιγμή που περνούσε με τη Μερσεντές του, τραυματίζοντας σοβαρά τον ίδιο, σκοτώνοντας τον οδηγό του και έναν διερχόμενο πολίτη.

Ο Στόγιαν Αντοφ, πρόεδρος της Βουλής τότε και στενός συνεργάτης του Γκλιγκόροφ, εκ του Συντάγματος ορίζεται προεδρεύων της Δημοκρατίας και από τη θέση αυτή θα παρακολουθήσει από κοντά τις έρευνες για τον εντοπισμό των δραστών, σε μια σκοτεινή υπόθεση που δεν εξιχνιάστηκε ποτέ, ενώ θα δεχθεί και ο ίδιος απειλές για τη ζωή του.

Σήμερα, 19 χρόνια μετά τη «Μαύρη Πέμπτη», ο κ. Αντοφ μιλάει στην «Κ» και «φωτογραφίζει», αν δεν κατονομάζει, τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς πίσω από τη δολοφονική απόπειρα. «Προήλθε από μυστικές υπηρεσίες με πολιτικά κίνητρα. Χωρίς τη συνδρομή των εγχώριων μυστικών υπηρεσιών, δεν θα μπορούσε να γίνει τίποτα. Μόνο μυστικές υπηρεσίες μπορούσαν να το οργανώσουν. Η μαφία δεν είχε σχέση...».

– Για ποιο λόγο, ποιος μπορεί να είχε συμφέρον να βγάλει τον Γκλιγκόροφ από τη μέση;

– Μία από τις υποθέσεις που μπορώ να κάνω είναι ότι σχετίζεται με την Ενδιάμεση Συμφωνία με την Ελλάδα. Η Ενδιάμεση Συμφωνία υπογράφηκε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1995. Η απόπειρα έγινε στις 3 Oκτωβρίου 1995. Για τις 5 Οκτωβρίου είχα συγκαλέσει τη Βουλή για να γίνει η κύρωση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Μια υπόθεση που μπορώ να κάνω είναι ότι η απόπειρα έγινε για να μην επικυρωθεί η συμφωνία από τη Βουλή. Να σημειωθεί ότι μία ημέρα πριν από την απόπειρα, στις 2 Οκτωβρίου, ο Γκλιγκόροφ ταξίδεψε επειγόντως στο Βελιγράδι. Εμένα δεν μου είπε ότι πάει στο Βελιγράδι. Σπάνια δεν μου έλεγε για τα ταξίδια του. Τον συνόδευε μόνο η σύμβουλός του Ζάνα Οσμανλί και εκεί ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς του έθεσε το θέμα των σχέσεων των δύο χωρών. Επιστρέφοντας το απόγευμα της ίδιας ημέρας από το Βελιγράδι, δεν μπορέσαμε να συζητήσουμε για το τι έγινε στη συνάντηση με τον Μιλόσεβιτς. Την άλλη ημέρα έγινε η απόπειρα. Ρώτησα τότε ποιος ήταν μαζί του στη συνάντηση και όταν έμαθα ότι ήταν η σύμβουλός του την παρακάλεσα να συντάξει μια αναφορά για το τι συζητήθηκε και να μου δώσει ένα αντίγραφο. Εγραψε ότι ο Μιλόσεβιτς ζήτησε από τον Γκλιγκόροφ να προχωρήσουν Σερβία και «Μακεδονία» σε τελωνειακή ένωση. Οπως ανέφερε το σημείωμα, ο Κίρο του είπε «αυτό δεν μπορεί να γίνει και δεν το αποδέχομαι». Ο Μιλόσεβιτς δεν ήθελε η Βουλή της «Μακεδονίας» να επικυρώσει τη συμφωνία και θα θυμάστε, κ. Τζίμα, πως τότε εκτός από την Ελλάδα ούτε η Γιουγκοσλαβία αναγνώριζε τη «Μακεδονία». Αν εμείς επικυρώναμε τη συμφωνία στη Βουλή, θα αποκαθιστούσαμε τις σχέσεις με την Ελλάδα και ο Μιλόσεβιτς δεν το ήθελε. Μας ήθελε μετέωρους για να μας κρατάει στο χέρι. Ηθελε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο ασταθείς για να μας έχει στο χέρι και για να μπορεί να λέει στην Ελλάδα ότι θα μεσολαβήσει για το όνομα. Παρ’ όλα αυτά, εγώ στις 5 Οκτωβρίου συγκάλεσα τη Βουλή και μετά μερικές ημέρες επικυρώθηκε η συμφωνία. Δημιουργήθηκε έτσι μια νέα διεθνής νομική πραγματικότητα για τη «Μακεδονία». Αυτοί οι λόγοι με κάνουν να υποθέτω ότι το έκαναν οι μυστικές υπηρεσίες.

– Λέτε ότι ήταν έργο των γιουγκοσλαβικών υπηρεσιών;

– Ποτέ δεν ήταν διαχωρισμένες οι δικές μας μυστικές υπηρεσίες με τις σερβικές. Αυτοί μας κρατούσαν στο χέρι. Ηταν κράτος εν κράτει. Την εποχή εκείνη βρισκόταν υπό αμφισβήτηση η βιωσιμότητα της χώρας μας και με την Ενδιάμεση Συμφωνία έμπαινε τέλος σ’ αυτή την αμφισβήτηση. Τον Οκτώβριο έγινε η αποτυχημένη απόπειρα, τον Απρίλιο του 1996 το Βελιγράδι μας αναγνώρισε ως ανεξάρτητο κράτος.

Ο Στόγιαν Αντοφ μου δείχνει μια ανώνυμη επιστολή που έλαβε ενώ προήδρευε της Δημοκρατίας και η οποία είχε ταχυδρομηθεί από την Αυστραλία, όπου ζει ένας συμπαγής πυρήνας φανατικών «Αιγαιατών». Μαζί με ένα χαρτί όπου ο ανώνυμος αποστολέας έγραφε «Ο Κίρο τη γλίτωσε, εσύ θα τη γλιτώσεις;», είχε και μια φωτογραφία του με σημειωμένο ένα «Χ» στο μέτωπο. Οταν τον ρώτησα εάν θεωρεί πως μπορεί την απόπειρα να έκαναν κύκλοι της «μακεδονικής εμιγκράτσιας», είπε πως αυτοί δεν είχαν τέτοιες δυνατότητες και τόνισε πως «σε κάθε περίπτωση υπήρχε εμπλοκή μυστικών υπηρεσιών».

Ο ίδιος ο Γκλιγκόροφ, όταν τον είχα ρωτήσει, στις δύο συνεντεύξεις που μου είχε παραχωρήσει παλαιότερα, για το τι πίστευε εκείνος, μου απάντησε: «Κάνω πολλές σκέψεις αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία για να αποδειχθεί καμία...». Δεν έπαυε πάντως να επισημαίνει κι εκείνος με νόημα ότι η απόπειρα έγινε μετά την υπογραφή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας με την Ελλάδα.
Έντυπη


ЛИБЕРАЛНА ПАРТИЈА
(This post was last modified: 01-12-2018, 11:01 PM by ЈорданПетровски.)
01-12-2018, 10:39 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,877
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#2

Quote:Андов шпекулира за вмешаност на Милошевиќ во атентатот на Глигоров



Атина, 1 декември, 2014 - 10:57 (META) 
За можна вмешаност на поранешниот српски премиер Слободан Милошевиќ и југословенските тајни служби во атентатот на Киро Глигоров шпекулира Стојан Андов во интервју за грчкиот весник „Катимерини“.  Иако Андов директно не го споменува името на Милошевиќ, сепак преку изјавите за незадоволство на српскиот премиер од Времената спогодба меѓу Македонија и Грција алудира на можна негова вмешаност и мотив за обидот за атентат на поранешниот македонски претседател.
-Атентатот дојде од тајните служби со политички мотив. Без вмешаност на тајните служби не ќе можеше да се случи ништо. Само тие можеа да го организираат. Мафијата немаше поврзаност со тоа – вели Андов за грчкиот весник.
Една од неговите претпоставки за мотивот на атентатот е Времената спогодба со Грција. Претпоставува дека српскиот премиер не бил голем обожавател на идејата за потпишување на спогодбата која ќе доведе до подобрување на македонско-грчките односи.
-Милошевиќ не сакаше македонското собрание да го ратификува договорот и се сеќавате дека покрај Грција, тогаш и Југославија не ја признаваше Македонија. Ако ние ја ратификувавме Времената спогодба во Парламентот, ќе ги подобревме врските со Грција и Милошевиќ не го сакаше тоа. Сакаше да бидеме во неизвесност за да не држи за рака, да бидеме што понестабилни може за да не држи во рака и да може да и кажува на Грција дека ќе посредува за името- коментира Андов за Катимерини.
Неговата оценка е дека Милошевиќ не сакал договор кој ќе помогне да се стави крај на неизвесноста околу идејата дали воопшто ќе успее да се одржи во живот новата македонска држава, а Времената спогодба била токму таков договор кој од неизвесност ја носи Македонија во помирни води.
За него фактот дека атентатот се случува на два дена пред гласањето на Времената спогодба во парламентот не е само коинциденција. Андов потсетува дека еден ден пред обидот за атентат Глигоров тајно отпатувал во Белград без да го информира. Единствен придружик на патувањето била неговата советничка Жана Османли. Како што посочува, Милошевиќ на тоа патување покренал прашање за врските меѓу двете држави. „Кога се случи обидот за атентат и дознав дека советничката била со Глигоров на состаноков ја замолив да ме брифира за разговорот. Ми даде документ во кој пишуваше дека Милошевиќ побарал од Глигоров, Србија и Македонија да формираат царинска унија. Според документот, Киро му рекол дека тоа не може да се случи и не го прифаќа“, вели Андов.
(This post was last modified: 01-12-2018, 11:02 PM by ЈорданПетровски.)
01-12-2018, 10:40 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,877
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#3

За да луѓето поверуваат во лагата мора да се појави и друг лажго.



01-12-2018, 11:02 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,877
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#4

Се јави и „атентаторот“


Quote:Шушумига

Не ми е јасно, драги мои, навистина и покрај сериозен напор во согледба на човечките падови, кризи на возраста и на потсвесните его-трипови – да раберам како успеваат старите политичари пишувајќи мемоари да направат будали од себе?


[Image: frckoski-ifimes-670x446.jpg]


01.12.2018
Го следам, не можам да го одбегнам, а радо би, серијалот на фикции, фантазии и соблазности кои стариот господин Стојан Андов го изнапишал во кардељевски манир низ девет тома меморски и романсисерски обиди – за неговата улога во независноста на Македонија. Попат дрндајќи не нас останатите како неранимајковци, некадарници кои му се изпречиле на патот на таа блескава просветлена кариера. Неранимајковци кои не воспитувал и учел, а некои како Глигоров држел во демократска контрола – што конечно морало да избие од него како старски прдеж – и ги просвели идните генерации во предвечерјето на неговиот живот, да остави трага, запис за тоа кој бил кој, за да се знаело. Да не би некој од нас кои сме биолошки помлади не фрлиме сенка на таа светлост на улогата на Стојана.
Стојан посветил книгаипол на мојата дребност, еднаш како разнебитување на „моите обиди“(??)наслована „Обидите на Љубомир Фрчкоски“ а потоа попат, но отровно во томот за атентатот на Глигоров и по него.
Ако имав скрупули и обѕири да не ги коментирам или сведочам одлепените тези од Мемоарите на Глигоров за куферчето (земајќи предвид дека Стариот имал селективна меморија или шмелцувал и преспојувал различни настани еден преку друг за настан за кој има на голем број сведоци за и околу „куферчето“ кои може да бидат повикани да дадат сведочење и да ја разнебитат таа „меморија“, а земајќи предвид дека меморите се пишувани од неговите соработници, но највеќе и пред се поради мојата историја со Глигоров и респект кон него) такви скрупули не ме држат да ја оценам улогата на Стојана Андов за поновата македонска историја и неговите shitty „сеќавања“ приопштени во кобасичните мемоарски записи.
Стојан Андов е политичар од видот кој татко ми го нарекуваше ШУШУМИГА! Тип на личност кој во политиката е изразит опортунист, кој нема своја интегрална позиција ниту интегритет, туку се снаоѓа, маневрира и ги игра позициите на моќ во овој случај на левицата и центарот на политичкиот спектар во Македонија од независноста. Негово поле на работа се протегаше од партијата на Анте Марковиќ во почетоците на деведесетите, па групата т.н. либерални партии како коалициони партнери на СДСМ па до персонални односи со Глигоров. Инструмент за тоа шушумигање му беше позицијата на Спикер на Македонскиот Парламент која релативно долго ја имаше.
Ретроспективно тоа нему му се чини низ овие кобасични мемоарски записи (се обидува така да го претстави) како позиција на „мудрец или мудросер“ од страна, во позадина кој ги влечел конците на клучните политички одлуки и ги знаел актерите на сите афери, советувајки други истурени играчи (кои ризикувале) но кои биле недоветни и несвесни за сложената конспирација низ која Стојан ги водел и во истата имал увид. Еден вид на презрива итарпејовштина, архитип на македоската умност и бивање умен.
Сите кои знаат нешто од тогашната политика на левицата и во Македонија добро знаат дека Андов Стојан не беше фигура со која за било што се преговара и договара. Тој беше и остана до крај човек за „спотер“, имено политички играч за спроведување на донесените одлуки, во кои кај некои заради мазно спроведување му се даваше илузија на учество.
Од таму драмолетни се секвенците од мемоарите каде он прикажува настани, состаноци со лица (како оној со Владо Ралев на бреговите на Женевското езеро во прегрст на поткастрените винородни женевски лозја каде во еден драматичен момент Ралев му пренесувал сложени криптирани пораки и закани од мене белким, а Стојановата традиционална внимателност и вербална еквилибристика му помогнала на Итриот Пејо-Стојан да се измолкне и дури да врати со контра-порака… Абе Агата Кристи чиниш се одвива… на страниците каде трилер-стојанов се твори). Секој кој бил актер во тогашната политика, па и млад како мене знаеше дека на Стојана Андова немаше потреба никакви пораки да се праќаат, посебно не криптирани. Него му се кажуваше што да стори или се „тераше“ ако мрчи! Ние што бевме помлади ни беше непријатно да го тераме јавно па остававме Киро тоа да го стори. Но во ниту еден момент кај Стојана освен потреба од уважение, немаше ништо супстанцијално со што би се преговарало, слушало, договарало или земало предвид. Тој беше инструмент – кој мрчи и беше како таков третиран, малку со поголем такт и трпение главно од Киро Глигоров (другите го игнориравме).
Ниту во Декларацијата за Независнот, ниту референдумското прашање, да не зборувам за Уставот, Стојан имаше било што значајно да каже, освен да ги спроведе. Сите се создадоа на други места од други луѓе. Стојан беше тогаш, како и сега, шушумига на вистинското место. На Уставната комисија беше како „лажица за кондури“ кога дојдоа прашањата за граѓански или национален Устав, или албанските права или Преамбулата. Глумеше позиција на либералите за парламентарна демократија без позиција на Претседателот каква сега ја има, но немаше „муда“ таа да ја спротистави ниту аргументи зошто би ја противставил ни на нас, пишувачите на Уставот на седница на уставната Комисија, а се плашеше Киро да не му се налути за тоа па сви опаш веднага.
Единствена улога на која ја се сеќавам на Стојана е радост и буткање на падот на експертската влада на Кљусев. Но таа падна секако кога СДСМ мнозинството одлучи да создаде друга политичка влада, а радосен Стојан беше колатерален добитник.
Не беше еднакво среќен кога СДСМ одлучи да ја раскине коалицијата со Либералите, кои се однесуваа како да се опозиција, а беа во власта (несакајќи да преземат одговорност за владеењето) и ме обвинуваше мене и Бранко за креација на атмосферата за нивно исфрлање и плачеше кај Киро во неврат. Но во тој момент се сруши се за опортунист како Стојан Андов. Одеднаш исчезна во основа од политичката сцена целосно. Секој континуитет кој го создава и замислува всушност го нема. За ништо понатаму, бидејки за ништо и претходно кога беше на власт не беше релевантен.
Во време на Атентатот на Киро, за тој трауматичен момент за нацијата и сите нас, посебно оние кои беа блиски до него – Стојан беше скандалозна невкусна, драма. Него само го памтиме како влетувач во кабинетот и фотелјата на Киро, следниот саат после атентатот кога сите бевме во шок и растрчани по болници и како разговара со Милошевиќ, а овој му нудел помош околу атентатот. Но тоа Жана Османли најдобро го знаеше.
Сега малку за монструозната на конструкцијата околу атентатот на Киро Глигоров, наговестена, меѓу редови како и за можните атентатори. На тој меѓник е втиснат сиот гнев сета беда и сета освета на овој лик, кон сите други кои би можеле да бидат сведоци за претходната дребност на неговата улога во политиката на независна Македонија.
Целата конструкција и злоупотреба со оваа траума за нацијата Стојан ја насочува на лични освети и импутирања сомнеж и конспирации. Во таа смисла е тоа монструозен безобѕирен гест независно каква амбиција стои зад тоа. Андов вели дека Киро на некој состанок му рекол дека него го спрема за свој наследник…и само тој можел да ја чува Македонија (бре Стојане, бре стопане селски…. која е оваа приказна???) и дека насетувајки го тоа, а од омраза и страв од Стојан „младите лавови во СДСМ“ (белким јас Бранко и не знам можеби Ханџиски) решиле да преземат акција… барајки оставка од Киро (на некој состанок на Водно, со тајна намера веројатно Ханџо да го инсталираме за Претседател, бидејки јас немав години за тоа тогаш, па не може мене да ми ја залепи и таа амбиција)!? За потоа, Стојан да сугерира дека незадоволни од одговорот на Кирота сме тргнале во акции на можни ликвидации!!?? Па него сообраќајка сме му сместиле, во која тој секако едвај преживеал. Па во атентатот на Киро сугерира дека е можно да сме вплеткани. Па јас не сум дошол на некој состанок кај него по атентатот (кога Милошевиќ му понудил помош? Најде кој да му нуди помош), а дека сум бил во Крива Паланка (со сугестија за контакт со некого таму од конспираторите)…Како вели во болната фасцинација од мене и мојата „тогашна моќ“, а во дијалогот со Владо Ралев на Женевското езеро цитирам: Фрчкоски може секого да убие, мене, Претседателот кој и да е???
Па, јебига, неможе да се следи оваа заебанција на Стојана од трилерски напон во неа. Кој е ова гомнар? Која конструкција и импутација е подготвен да направи заради своја ситна одмазда кон луѓе од кои е веројатно фасциниран? До каде може да оди со своите злобни фантазии!
Неверојатно !
Обидот да се „нормализира“ ваква конспирација е отровниот исплувок на Стојана. Он поаѓа од тоа дека секое срање кажано повеќе пати и пред народ кој во основа го потценуваш и презираш можеби ќе се нормализира, ќе стане румор, полувистина и ќе обележи, осакати некој кој него му пречи. Тоа е токсичната намера и тоа е причината поради која и го пишувам овој текст, не толку заради Стојана чија улога ми е јасна и не може да биде поинаква колку и да се труди, туку околу обидот да се нормализира и изрече било кое ѓубре и да добие ако може статус на „основан сомнеж“ на легитимна теорија, сеќавање, мемоарски запис – плуканица која се залепила.
Господ да не чува од судбината кого суетата и злобата се зголемуваат како годините навјасуваат, Стојане ти селски стопане!
 
Љубомир Д. Фрчкоски
02-12-2018, 12:07 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,877
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#5

Quote:Гајдов тврди дека Фрчкоски е вмешан во атентатот на Глигоров, Малески порачува дека работата е пресериозна за да се прави естрадно шоу

[Image: Kiro-Gligorov-atentat-696x392.jpg]

04.12.2018
„Истрагата за откривање на нарачателите и извршителите на атентатот врз поранешниот Претседател на Република Македонија, Киро Глигоров, е отворена од моментот на случување на настанот. Во рамките на тој предмет се прибираат и анализираат сите информации, кои би можеле да доведат до нови сознанија. Доколку има нови моменти во истрагата, јавноста ќе биде известена“.
Ваквиот одговор на јавното обвинителство е од денеска, иако неговата содржина е речиси идентична повеќе од 20 години. Пресинг Тв го доби за поставеното прашање дали обвинителството по допрен глас ќе поведе предистрага, откако новинарот Љубомир Гајдов го посочи професорот Љубомир Фрчкоски дека е замешан во атентатот на покојниот претседател Киро Глигоров.
Атентатот беше извршен на 3 октомври 1995 година во центарот на Скопје, пред хотелот „Бристол“.
Новинарот Гајдов беше еден од промоторите на најновата книга на поранешниот претседател на Собранието на РМ, Стојан Андов, насловена како „До атентатот и по него“, што беше промовирана во петокот. Неговиот настап, како и дел од промовираната содржина на книгата предизвикаа бура од реакции во јавноста, а посебно внимание привлече колумната на професорот Фрчкоски адресирана директно до авторот.
Гајдов за Пресинг Тв денеска изјави:

„Не знам зошто толку врева кога тоа што го кажав не го кажувам прв пат. Објавено е во 2002 и уште еднаш повторено во 2007 година“.
Во својот промотивен говор Гајдов спомена повеќе личности, а меѓу нив и поранешниот министер за надворешни работи, проф.Денко Малески, кој за време на атентатот беше македонски амбасадор во ООН.
Од оваа временска дистанца, во телефонскиот разговор проф.Малески се потсетува дека веднаш по атентатот му ѕвонеле од РТС за изјава и вели дека би било добро, ако има записи, да се потсети на неа. Добро се сеќава дека за настанот го информирал и Генералното собрание на ОН.

Но, барајќи потврда на изјавата на Гајдов забележува дека таа е малку нејасна во смисла на тоа дали станува збор за една заедничка средба или за посебна поединечна, доверлива средба на Гајдов со претставник на ФБИ.
„Да, Гајдов доаѓаше во амбасадата како дописник и имаше свои контакти. Лично, не сум присуствувал, ниту сум бил запознат со тоа дека постоела таква средба со претставник на ФБИ и првпат го слушам тоа. Добро е што се споменуваат и други луѓе, кои исто така треба да се слушнат“, вели проф.Малески.
Воскреснувањето на прашањето за атентатот и, што е уште поважно, покажувањето со прст на конкретни личности, проф.Малески го толкува како можност општеството веќе да се чувствува слободно за да прими такви информации, да ги провери и максимално внимателно да ги испита за да се открие вистинскиот виновник за чинот, што предизвика национална траума.
„Работата е пресериозна за од неа да се прави некакво естрадно шоу“, дециден е проф.Малески.



(This post was last modified: 05-12-2018, 01:09 AM by ЈорданПетровски.)
04-12-2018, 04:54 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,877
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#6

Quote:Ручек со бизнисмен-пиштолџија покрај Женевско Езеро

[Image: montre-feljton-696x467.jpg]
Монтре, Швајцарија


Quote:[Image: stojan-andovnajnovi-banskoliev-527x696.jpg]Кој и зошто сакал предвремено да го „пензионира“ тогашниот шеф на државата Киро Глигоров, какви заканувачки пораки биле испраќани до него и до тогашниот претседател на парламентот Стојан Андов, во периодот пред атентатот, дали се местеле сообраќајни несреќи, имало ли навистина обид за киднапирање на новородениот внук на Андов, кој ја сервисирал линијата Белград – Атина… Тоа се само некои од прашањата што во својата најнова книга „До атентатот и по него“ ги загатнува Стојан Андов. „Нова Македонија“, во десет продолженија, им ги претставува на своите читатели најинтересните извадоци од книгата. Промоцијата на книгата, заедно со другите девет тома на избраните дела на Андов, во издание на „Матица македонска“, ќе се случи на 30 ноември, во 18 часот, во Кинотеката.


СТОЈАН АНДОВ, ДО АТЕНТАТОТ И ПО НЕГО (1)


Беше тоа крајот на февруари или почетокот на март. Лозјата беа сосема оголени, ама сепак можеше да се види дека кон нив некој се однесува многу грижливо и одговорно. Не ми беше многу јасна идејата на Владо за овој ручек и затоа малку зборував. Упаѓав само кога ќе ме прашаше нешто или кога ќе ми паднеше в очи нешто особено.Монтре е монденско место на Женевско Езеро, познато по многу настани од забавата и културата. Но познато е и по своите извонредни вина. Тоа е блиску пред Лозана, можеби 20-30 километри, а 50-60 километри од Женева. Брзо забележав дека Владо којзнае колку пати доаѓал во Монтре. Таа мисла ми падна кога го видов како се протна во некои потесни улички излегувајќи надвор од градот и по 5-6 минути возење по некој спореден пат, покрај кој од двете страни имаше многу убаво средени лозја. Бидејќи потекнувам од лозарски крај, начинот на средувањето на лозјата ме потсети на некои ридести предели во Кавадаречко. Лозјата покрај Монтре беа фактички на ридест терен, над населбата и покрај неа. Отидовме и се сместивме во еден ресторан, релативно мал. Ресторанот беше во еден отклон од патот, на дваесетина метри, со свој паркинг. Наоколу беа само лозја, а зад ресторанот беше поголема просторија – подрум. Мал приватен подрум, кој произведува вина за неколку такви ресторани.
Ресторанот во кој влеговме беше рустикално уреден, без какви било елементи на модерност. Салата беше добро загреана. Се сместивме на една маса покрај ѕидот од делкан камен, на кој висеа ловечки трофеи и слики од славни луѓе, а во ловечки униформи. За чудо, ние бевме први гости. Изгледа луѓето нешто подоцна излегуваат таму. Некое неразбирливо чувство ме предупредуваше дека на овој излет треба да бидам внимателен. Владо прво почна да ми зборува за својот живот. Разбрав дека тој бил роден во Гевгелија, а неговите се преселиле, или така нешто, во Велес, каде што учел средно училиште. Рече дека политички заглавил некаде во 50-тите години, кои беа многу тешки во Македонија. Бил малтретиран од властите, а првпат кога му се дала можност – избегал и дошол во Швајцарија, каде што и останал.
Владо внимателно и бавно си ја кажуваше својата прикаска, со што ми даде до знаење дека ние подолго ќе поседиме на овој ручек. Ми објасни како дошол до идејата за бизнисот што сега го тера. Не запаметив сѐ добро, но сфатив дека тој работел различни работи во Швајцарија и откако се осамостоил, по совет од некој пријател, се поврзал со некои пакистански текстилни фабрики. Од нив добивал памучно платно од различен квалитет и за различни намени и во Швајцарија го претворал во готов производ. На тој начин почнал многу да заработува, бизнисот му одел добро. Секоја операција што треба да биде завршена од работната сила, ако можел да ја префрли да се извршува во Пакистан ја префрлал, затоа што работната рака во Швајцарија била многу поскапа од онаа во Пакистан. Рече дека постепено станал сопственик или, пак, учесник во сопственоста на четири текстилни фабрики во Пакистан.


Quote:Владо како да не ме слушна што реков, продолжи: „Знаеш ли ти, ако министерот Фрчкоски сакал да те убие – ќе те убиел?“ По овие зборови на Владо, кои навистина не ги очекував, добив впечаток дека тој ми пренесува некоја порака


Откога ми ги изнесе тие општи податоци, иако јас не барав ништо, тој почна да ми ги раскажува маките низ кои минал во младоста. Тој период на Југославија кога работела УДБ-а, бил лош за оние млади луѓе што потекнувале од нешто побогато семејство. Само затоа што не биле „пролетери“, тие биле сомнителни. До некаде замаглено, ама сепак ми даде до знаење дека претрпувал шлаканици, боксови и клоци. Не ми кажа како избегал од Југославија и не ми кажа точен датум кога го сторил тоа. По изглед ми оставаше впечаток дека е 6-7 години постар од мене. Си мислев, може и комплексите од младоста и фрапантниот успех во бизнисот му ја родиле потребата да ме импресионира мене, со кого никогаш не се запознал од раководството на Републиката. За цело време на разговорот Владо пиеше, првин виски, а со ручекот и по него и вино.
Јас виски не пиев, а виното само го пробав. Сум се наоѓал повеќепати во животот во необични ситуации, кога мојата воздржаност и внимателност многу ми помогнале. Ни поминаа така, во ручек и пиење, речиси два часа. Алкохолот му го одврза јазикот на Владо. Во еден момент се загледа во мене и доста нападно ми рече: „А, бре, ти, знаеш ли оти јас и татко му на министерот Фрчкоски сме биле како браќа?“ Му реков дека не го знам тоа, а и дека не го знам татко му на Фрчкоски. Но мирно му реков дека такви работи се случуваат. Разни ситуации ги зближуваат луѓето, дури и ако претходно не се познавале, почнуваат да се однесуваат како да се браќа. Владо молчеше и се однесуваше како ништо да не сум рекол, а кога јас престанав, тој продолжи: „А ти што имаш против министерот Фрчкоски, зошто го мразиш?“ Гледајќи го така в очи, мирно му реков оти јас не го мразам ниту Фрчкоски ниту некој друг.
Не знам од каде му е нему идејата дека јас го мразам Фрчкоски. „Ама, рече Владо, си зборувал дека Фрчкоски сакал да те убие.“ Му реков дека не сум зборувал така, туку сум зборувал дека кога ја доживеав сообраќајната несреќа, во која само случајно останав жив, нашата полиција не поведе истрага, а имаше околности што укажуваа на тоа дека се работи за местенка. Владо како да не ме слушна што реков, продолжи: „Знаеш ли ти, рече, ако министерот Фрчкоски сакал да те убие – ќе те убиел?“
По овие зборови на Владо, кои навистина не ги очекував, добив впечаток дека тој ми пренесува некоја порака. Тоа што бил близок другар со татко му на министерот не е доволна околност тој вака да настапи во овој наш разговор. Од тонот на неговиот говор почувствував дека тој сака да ме заплаши, затоа си реков дека треба да најдам начин како да ја смирам ситуацијата во овој разговор.
Уште еднаш на Владо му кажав дека никого не мразам, па не го мразам ни Фрчкоски. Што се однесува до Фрчкоски, му реков дека кога дојде предлогот на Кљусев, Фрчкоски да биде избран за министер за внатрешни работи, околу 10 јануари 1992 година, 20 дена по загинувањето на дотогашниот министер Јордан Мијалков, во врска со гласањето во Собранието, јас малку му помогнав. Му кажав дека расправата ме загрижи, дека пратениците од ВМРО-ДПМНЕ многу го напаѓаа, а од пратениците на СДСМ и другите партии не дојде некоја јасно видлива одбрана. Добив впечаток дека предлогот нема да биде прифатен. Искрено си мислев, ако овој пат не избереме министер на таква важна функција, може да се растегне работата и да ризикуваме ресорот подолго време фактички да остане без раководител.
Загрижен од текот на расправата, кога го заклучив претресот пред да ги повикам пратениците да гласаат, дискретно ги замолив потпретседателите на Собранието што седеа со мене наспроти пратениците како и јас со нив, откако ќе го поставам прашањето кој е „за“, сите ние веднаш да дигнеме рака. Мислев дека тоа може да помогне предлогот да помине во Собранието. Токму така се случи – Фрчкоски беше избран за министер за внатрешни работи со 61 глас. Само јас или некој од Претседателството на Собранието да не гласавме „за“, предлогот ќе пропаднеше и тој немаше да биде министер. Му реков дека Фрчкоски добро го знае тоа, иако сум свесен дека млад, амбициозен човек кога ќе доживее таков значаен неизбор, тоа ќе го прими како удар, кој ќе создаде некоја горчина кај него. Но мислев дека ќе памети и како се спаси тој предлог и како тој беше избран за министер. Завршив со зборовите до Владо дека тоа се доволно факти за да не морам натаму да ти појаснувам дека немам ништо против министерот Фрчкоски.
Инаку, свесен сум дека Фрчкоски како министер за внатрешни работи може да ме убие, како што може да убие кого било; може да го убие дури и претседателот на Републиката, Киро Глигоров. Тоа може да го стори особено ако е убеден дека нема да има последици за него. Му реков на Владо дека околу такви хипотетични можности не размислувам и не се грижам заради нив. Едноставно, му реков, внимавам на моето однесување. Никого не сакам да го навредам или да го иритирам така што ќе почувствува гнев и бес кон мене. Тоа го правам со внимание.
А тој ме праша: „Задоволен ли си од обезбедувањето, носиш ли со себе секогаш оружје за секој случај?“ Му реков дека секоја помисла на убиство на кого било ми е туѓа и одвратна. Тоа чувство кај мене е толку силно, што и ловот го сметам за убиство.
Му кажав дека додека бев во Белград на работа, а таму останав 11 години како сојузен министер, седум години ја водев економската соработка на Југославија со земјите во развој. Му реков дека, за несреќа, кога ја презедов таа функција, не беа многу добри односите на Југославија со Пакистан и можеби затоа не ги знам ни неговото искуство ни неговата позиција во Пакистан. Настрана тоа, му реков дека во тие седум години поради мојата соработка со многу земји што имаа амбасади во Белград, на годишното отворање на ловната сезона секој октомври меѓу поканетите лица да учествуваат во ловот добивав и јас покана од кабинетот на Јосип Броз-Тито, тогашен претседател на државата. Кога трипати едноподруго не отидов на лов, една моја колешка-членка на Сојузната влада, Мара Радиќ, ми рече дека ја распрашувале од Кабинетот на претседателот дали знае зошто јас не одам на лов.
07-12-2018, 11:06 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,877
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#7

Quote:Кобната клучка кај Хиподром


[Image: sobrakajka-mladenov-banskoliev-123-696x463.jpg]
Не се знае дали постои некаква белешка за сообраќајка кај клучката во Хиподром, во која тешко настрада човек од обезбедувањето на Андов Фото: Игор Бансколиев


СТОЈАН АНДОВ, ДО АТЕНТАТОТ И ПО НЕГО (2)


Денот во август сѐ уште е долг. Откако минаа сите точки на прославата, се поздравивме со домаќините и отидовме на аеродромот. Нашиот мал авион подготвен нѐ дочека и набргу полетавме за Скопје. Кога полетавме од Словачка, сонцето беше на заоѓање, а кога слетавме во Скопје веќе беше падната ноќта. Кога слетавме на аеродромот во Скопје, отидовме во ВИП-салонот и му ги предадовме пасошите на протоколот. Пак настана некое исчекување. Очигледно, целото патување поради некои безбедносни околности ми изгледаше несекојдневно. Во „мерцедесот“, покрај возачот, беше и еден од обезбедувањето. Тој седеше до возачот. На задните седишта седевме јас и Ѓорѓи Мисајловски. Кога со извесно задоцнување тргнавме од аеродромот, сообраќајот беше некако проретчен и не чувствувавме каква било компликација. Но кога влеговме во делот каде што е клучката кај Хиподромот (она место каде што 20 години подоцна животот го загуби бардот на македонското новинарство, Никола Младенов), и ние свртивме накај Скопје, таму има удолница и кога влеговме во неа пак возевме околу 100 км на час и фаровите осветлија пред нас еден шлепер. За момент си помислив дека е неизбежно сега да удриме во шлеперот и којзнае како ќе заврши целата работа. За среќа, шлеперот малку се тргна десно точно кога дојдовме ние близу до него и нашиот шофер успеа некако одвај да го протне „мерцедесот“ покрај шлеперот. Кога од клучката минавме на патот, на човекот од обезбедувањето во колата му реков да причекаме малку, бидејќи едно стотина метри зад нас возеше колата што требаше да ме обезбедува.
Имено, од искуството што го стекнав на автопатот Скопје – Тетово кога обезбедувањето што возеше пред нас нагло ни избега, а штом тој „мерцедес“ мина од паркингот излезе еден шлепер со кој одвај се разминавме, колата мораше да се сврти и за малку ќе изгиневме, шефот на моето лично обезбедување ми кажа дека смета оти е подобро колата што ме обезбедува да не оди пред колата во која јас се возам туку да оди одзади.
Откако минавме на патот, му реков на човекот од обезбедувањето: „Нели е добро ние малку да се паркираме и да причекаме, бидејќи зад нас вози, и тоа сам во колата, човекот што е доделен од обезбедувањето“. Тоа беше едно многу способно, мирно и снаодливо момче, се викаше Предраг, да го причекаме да дојде. Човекот од обезбедувањето што беше со нас во колата брзо рече: „Никакви паркирања, одиме право дома да ве оставиме“. Излегувајќи од колата пред нашата куќата, на возачот му реков да види што е со Предраг. Тој ми рече дека Предраг зад нас удрил во оградата и во шлеперот, а потоа веднаш го однеле во болница и оти доста тешко бил повреден и има скршеници. Цела ноќ потоа не заспав. Размислував како можеше да се случи ова и ми падна на ум дека се работи за местенка, ама таа местенка била со грешка. Тоа што шлеперот малку се мрдна надесно и нѐ пропушти нас, изгледа се должи на забуна на „мајсторите“. Имено, претпоставував дека шлеперот се тргна и не пропушти бидејќи мислел оти јас не сум во таа кола туку е само обезбедувањето, а потоа го препречил патот и во него удрил „мерцедесот“ со Предраг, бидејќи сметале дека јас сум во таа кола. Секој ден се распрашував како е Предраг и ги убедував луѓето од обезбедувањето да ми уредат да го посетам момчето во болница. Секогаш ми зборуваа дека Предраг е добро, ама ми советуваа да не одам да го видам. И не го видов. Всушност Предраг бил тешко повреден и речиси 4 месеци минал во болница, кога врз него биле извршени повеќе операции. Така бев информиран.
Предраг остана жив. Тоа беше во 1994 година на 29 август, а во 2000 година, на 30 ноември, кога по третпат бев избран за претседател на Собранието на Република Македонија за мој возач го зедов токму Предраг. Две години заедно минавме, а многу ми е драго што Предраг и ден-денес е жив и здрав. Кога се среќаваме со амбасадорот Мисајловски, ако останеме во разговор подолго од 15 минути, и на двајцата на ум ни доаѓа таа тема што ја преживеавме заедно. И неговата и мојата оцена остануваат исти, секогаш повторуваме дека сме убедени дека на 29 август, со многу случајна среќа, преживеавме опасна местенка. Интересно, по овој настан не беше изготвена белешка од полицијата од која ќе се види што се случувало, како дошло до тоа ние да поминеме, а Предраг со возилото да удри во шлеперот и во оградата. На крајот на краиштата, очекував некој да се заинтересира за имотот што е државен, како и за човекот што беше на службена должност, а доби тешки повреди. Но ништо не разбравме, дали постои некоја, каква било белешка за тој настан.


Quote:Бидејќи однапред било познато дека Глигоров во Словачка ќе се сретне со Медлин Олбрајт, тој сигурно се замислил, а евентуално и се уплашил од последиците што би можеле да му се случат. Веројатно во тој момент некој што оддалеку и одблизу го демнел, се раководел од желбата да се спречи тоа патување на Глигоров, па овој дошол до идеја како, сепак, да бидеме присутни во Словачка и се определил наместо него да појдам јас


И овој пат министер за внатрешни работи беше Данилов Фрчкоски. Моите искуства од случајот во 1993 година, кога преживеавме опасна сообраќајна несреќа, а немаше никакви истраги, а и тогаш министер за внатрешни работи беше Данаилов Фрчкоски, ми укажуваа дека и оваа местенка исто така ќе биде заборавена како да не се случила, ќе биде блокирана секаква истрага. За разлика од случајот на 19 август 1993 година, кога, сепак, телевизијата А1 објави информација за несреќата, а два дена потоа и весникот „Нова Македонија“ објави куса белешка дека имало сообраќајка и немало последици и дека причината била во неодговорното возење на возачот на некоја „лада“, за оваа несреќа во која настрада Предраг никаде не видов некоја вест. Во разни околности кога ми се наметнуваше мислата во врска со ова мое патување во Словачка, ми доаѓаа многу прашања за кои немав одговор. Откако во 2003 година разбрав на какви опасности и какви маки бил изложен Киро Глигоров, кога министерот Данилов Фрчкоски се обидувал во повеќе наврати со грчки пари да го подмити и на тој начин веројатно да го направи виновник за кривично дело, ми се наметнуваше мислата дека целиот случај на патувањето и враќањето од Словачка имаше некоја врска и со Глигоров. Бидејќи однапред било познато дека Глигоров во Словачка ќе се сретне со Медлин Олбрајт, тој сигурно се замислил, а евентуално и се уплашил од последиците што би можеле да му се случат. Веројатно во тој момент некој што оддалеку и одблизу го демнел, се раководел од желбата да се спречи тоа патување на Глигоров, па овој дошол до идеја како, сепак, да бидеме присутни во Словачка и се определил наместо него да појдам јас. Оние натегања од 3 до 4 часа кога необјасниво долго седев во ВИП-салонот на аеродромот сигурно биле време на некои натегања околу тоа како да се спречи моето патување.
Тоа очигледно беше време кога министерот Данаилов Фрчкоски имаше став на надмоќен фактор и кон Глигоров и кон мене. Но сам Данаилов Фрчкоски не би можел да одлучува за такви работи. Затоа си претпоставував дека сепак тој е под некоја контрола од грчките служби и оние на Милошевиќ од Белград и дека е само извршител на задачите. Ако е тоа веројатно, тогаш може и да се објасни обидот со местенката на клучката на автопатот кај Хиподром, кога ете пак имав среќа, но настрада возачот од втората кола за обезбедување што нѐ следеше. Кога во повеќе наврати во изминатите 10-15 години ќе ми паднеа тие мисли на ум, просто ми изгледа неверојатно колку и Глигоров и јас сме им биле во раката на очигледни заговорници да нѐ уништат, поради тоа што сме им биле некоја главна пречка во остварувањето на нивните намери. Тоа што двата обида со шлепер да бидам убиен не успеаја, заслуга е на погодни случајности и на вештината на мојот возач. А тоа што Глигоров по атентатот сепак преживеа, исто така беше резултат од случајности, од тоа каде и како тој седел (а седел многу исправено), па делови од мината него само го поткачиле и му го избиле окото, но го убија неговиот возач. Исто така, здравиот организам на Глигоров му овозможи да ги преживее и инаку тешките повреди и да поживее уште 17 години.
Кога се сеќавам на овие настани што се случија во 1993 и во 1994 година, речиси секогаш ми паѓа на ум и оној разговор во Швајцарија што случајно го имав со Владо Ралев, а кој во оваа книга веќе претходно го опишав.
Многу подоцна ми беше пренесена една верзија за Владо Ралев и за неговата биографија. Ми беше кажано дека навистина семејството на Владо Ралев на извесен начин било репресирано и поради таа репресија се преселило од Гевгелија во Велес. Во Велес, како ученик на завршните години од гимназијата, Владо бил врбуван од тогашната југословенска тајна служба. Како студент бил забележан како собира информации во одредени средини, на пример во Учителско-домаќинското училиште и во други средни училишта и меѓу студентите, за кои луѓето што ми го кажаа тоа тврдеа дека ѝ ги пренесувал на УДБ-а. Изгледа неговата работа била оценета како успешна и затоа УДБ-а, инсценирала негово божемно бегство во Швајцарија, што во тоа време била проверена постапка за да се претстави конкретното лице како политички бегалец и така да биде полесно прифатено од Македонците во дијаспората. Во Швајцарија тој на чудесен начин наскоро станал успешен бизнисмен.
07-12-2018, 11:11 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,877
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#8

Quote:Најголемата инвестиција на Црвенковски

[Image: kiro_branko-e1501168509775-696x272.jpg]

СТОЈАН АНДОВ, ДО АТЕНТАТОТ И ПО НЕГО (3)



Го гледав и го слушав Глигоров. Во неговиот глас почувствував знаци на сериозна разочараност. Но, сепак, не му упаднав, почекав да даде поопширно објаснување. Откако ја виде мојата намера, Глигоров проговори: „Јас, Стојане, многу мислам околу оваа наша состојба и околу сериозноста, која е неопходна, а изгледа ја немаме. Неколку дена пред да ги распишеш изборите, побара кај мене да дојде Бранко Црвенковски. Дојде со двајца свои соработници. Во име на СДСМ зборуваше само тој. Ми рече дека тие, неговата партија решила да не оди во коалиција за следните избори. Притоа даде оцена дека СДСМ е многу силен и може да победи на овие избори, а таа победа ќе биде помогната и ако јас прифатам да бидам кандидат на СДСМ за претседател на Републиката. Имавме доста маки додека се убедиме дека коалиција е потребна. Тогаш Бранко ми рече: ’Ако мора да има коалиција, ние ќе направиме коалиција со Социјалистичката партија’. Јас му упаднав, кажувајќи му го моето мислење, коалицијата да биде составена од СДСМ, Либералната партија и Социјалистичката партија. Во таков случај, ако се направи таква коалиција, и ако раководствата на трите партии побараат од мене да бидам нивни кандидат за претседател на Републиката, тогаш ќе прифатам. Бранко беше изненаден од ова мое објаснување. Тој ми кажа дека е најчисто СДСМ сам да оди на претседателските избори со свој кандидат и тоа да бидам јас. Бранко рече дека, еве, ќе направи отстапка и може да направи коалиција со СПМ, ама само со неа. На тоа му одговорив, нека прави што сака, нека оди СДСМ сам на избори, штом е толку силен. Ако сака, нека оди и само со СПМ, ама му кажав отворено и јасно дека и во првиот и во вториот случај јас нема да прифатам да бидам кандидат за претседател на Републиката на овие избори и му реков да си најдат друг претседателски кандидат. Бранко многу се изненади. Така го завршивме тој тежок разговор. Еве, Стојан, и тебе ти кажувам, ако не се направи коалиција од трите партии, од СДСМ – ЛП – СПМ, јас нема да бидам кандидат за претседател на овие избори, ќе се повлечам! Разлики меѓу вас и СДСМ и по битни прашања гледам оти има, а за тоа ние двајцата и сме разговарале во неколку наврати. На крајот на краиштата, нека има разлики, ама да нема поделби во сегашната коалиција“.
Навистина имавме тогаш разлики во ставовите меѓу нашата Либерална партија и СДСМ по некои битни прашања. Ние имавме приговор на начинот на донесувањето на Законот за приватизација и на избраниот модел. Нашите приговори на целата постапка за донесувањето прописи за приватизација, лично ги образложив уште во ноември 1992 година, на седницата на која на дневен ред беше првата фаза од предлогот на Законот за приватизација. Наша забелешка беше укажувањето дека законот што е на дневен ред е подготвен без некоја посериозна анализа на проблематиката и без основни информации за тоа како постапуваат другите држави, републики од поранешна Југославија. Ние, инаку, сакавме да дознаеме дали во тие републики степенот на приватизација ќе го зафати само оној дел од имотот на претпријатијата во кои во првата фаза на приватизацијата, врз основа на законот од Анте Марковиќ, веќе се поделени акции. Информациите со кои тогаш располагавме укажуваа дека во другите републики, по правило, нема да бидат признаени веќе добиените акции во претпријатието, туку во новите прописи ќе бидат подложни вкупните имоти на претпријатието. Втората наша забелешка беше во тоа што немаме одговор во образложението на овој закон зошто не се размислило и за друг модел, пред сѐ оној по пат на ваучери за спроведување на приватизацијата по принципот на поделба на ваучери на сите луѓе по ист критериум, без оглед дали работеле во сферата на производството и стопанството или, пак, работеле во државната администрација, во здравството и во образованието. Се сеќавам, тие мои укажувања изречени на седницата на Собранието предизвикаа големо противење од страна на предлагачите на Законот, особено ме изненади што Петар Гошев, кој тогаш не беше на чело на СДСМ, но сеедно, на седницата се спротивстави на моите идеи и го поддржа предлогот на Законот. Наскоро потоа почнаа настапи на телевизија и во печатот, во кои се обвинуваше Либералната партија дека сака да го кочи процесот на приватизација во државата. Малку пред таа седница на која беше разгледуван предлогот на Законот за приватизација (кој, инаку, имаше друго и долго име), настана криза меѓу Собранието во Руската Федерација и претседателот на таа држава, Борис Елцин. Овој државник, поради разликите во ставовите меѓу него и Парламентот, нареди со топови да се пука на Парламентот. По овој настан во Собранието, каде што изложив и други идеи, во земјата допатува директорот на новооснованата Европска банка, Жак Атали. По тој повод ми се јави членот на Владата одговорен за подготвување на Законот за приватизација, Јане Миљовски, и побара прием кај мене.


Quote:„Побрзо ќе се повлечам и ќе си ја уживам пензијата отколку да бидам во рацете на луѓе што претпоставувам дека треба да учат од мене, а не да ми се наметнуваат и да бараат од мене послушност“, кажа Глигоров


Дојдоа тој и Атали. Зборуваше првин гостинот. Ми ги објаснуваше улогата и целите на новата европска банка. Штотуку заврши тој, Миљовски му се обрати на Атали, а всушност ми се обраќаше мене, бидејќи зборуваше на македонски, велејќи дека во нашиот парламент има сили што се против приватизацијата и сакаат да ја одложат, па и да ја спречат. Своето излагање го заврши велејќи дека и ние овде, во Македонија, ќе мораме да го користиме искуството на Елцин, па да го бомбардираме нашето конзервативно Собрание. Сфатив дека тоа е порака од него и од средината од која доаѓа упатена до мене, со опомена да не си играм јас со какви било други размислувања за толку важниот процес како што е приватизацијата, кои битно би се разликувале од решенијата во законот што тој, Миљовски, го предлага и го брани.
Искрено кажано, не бев изненаден од оваа закана од Јане Миљовски. Ставовите на нашата Либерална партија се разликуваа од ставовите на СДСМ и во врска со улогата на полицијата во општеството. Начелно бевме против честите насилства од страна на полицијата кога имаше масовни протести по некое прашање, било да се протести на Македонците или, пак, на Албанците. Не се согласувавме ни со решенијата содржани во новиот таканаречен реформски закон за МВР. Наши оцени беа дека тој закон ја издига полицијата над општеството и не предвидува парламентарна, цивилна контрола врз полицијата. Исто така, ние јасно и гласно укажувавме дека се криминализира општеството и дека се формира полициско-криминално подземје во државата. Сметавме дека на тој процес треба да му се стави крај. По овие битни комплекси, разликите во коалицијата не беа мали туку суштински. Сепак, коалицијата функционираше. Затоа не ме изненади ставот на Бранко Црвенковски со кој тој ја исклучуваше изборната коалиција со Либералната партија.
Тогаш му реков на Глигоров дека не ме изненадува ставот на Бранко, ама треба да видиме какво решение ќе најдеме. Ако нема предизборна коалиција со нас, тогаш Либералната партија ќе оди сама на изборите, а на Глигоров му реков дека ќе ја поддржиме неговата кандидатура. Ми беше интересно што Киро невообичаено брзо реагираше на тој мој став.
„Стојане, да се разбереме. Ако јас не сум ваш кандидат како и на СДСМ и СП, а вие само го поддржите мојот избор, тоа ќе ја смени мојата сегашна позиција, и јас пред сѐ ќе бидам одговорен пред СДСМ и неговото раководство. Тоа не можам да го прифатам и овој пат, за последен пат ти велам, се повлекувам и нема да бидам кандидат на изборите за претседател доколку не се создаде коалиција на трите партии.“
Тогаш Киро, откако малку помолчи, продолжи: „Доста ми е веќе тоа чудно присвојување упатено кон мене, особено од раководството на СДСМ. Да ти кажам отворено, некои работи веќе не можам да ги поднесувам. Во 1992 година, кога се подготвував за тој познат самит на ЕЗ во Лисабон, измачуван од многу неизвесности, слушам на радио што рекол Бранко Црвенковски на некој собир во Штип. Тој, имено, рекол дека претседателот Глигоров е најголемата инвестиција на СДСМ. Тоа длабоко ме навреди. Си помислив: Каква инвестиција можам да му бидам јас некому, на своите 72 години? Што понатаму треба јас да учам ново од нив? Таа изјава ја проголтав некако, иако си мислев дека е искажана за да ми се даде до знаење дека јас сум нечија инвестиција и треба да водам сметка за тоа, т.е. да бидам послушен. Оттогаш и самиот Бранко и раководните лица од СДСМ постојано повторуваат дека јас сум првата книшка на СДСМ. А еве, те уверувам Стојане, јас во работата на СДСМ воопшто не се мешам, ниту тоа ме интересира. Сето ова ти го кажувам бидејќи гледам каде води идејата на Бранко Црвенковски јас да бидам кандидат само на СДСМ и, еве, искрено ти велам: Такво решение јас не прифаќам. Побрзо ќе се повлечам и ќе си ја уживам пензијата отколку да бидам во рацете на луѓе што претпоставувам дека треба да учат од мене, а не да ми се наметнуваат и да бараат од мене послушност.“
По ова подолго излагање на Глигоров, заклучив дека немам што да му приговорам. Му реков дека го разбирам наполно неговиот став и дека ќе биде огромна штета ако во овие услови тој се повлече. Земјата се наоѓа во неверојатно сложени услови, Глигоров добро ги познаваа и највисоките странски државници, чие мислење и разбирање за проблемите на нашата земја за нас можеа да бидат пресудни. Откако ги кажа сите тие работи, Глигоров замолчи.
07-12-2018, 11:14 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,877
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#9

Quote:Како се местеле директори во МРТВ



СТОЈАН АНДОВ, ДО АТЕНТАТОТ И ПО НЕГО (4)


Отидов на тој состанок. Таму веќе беа дојдени Бранко Црвенковски, со некои свои соработници, и Киро Поповски. Глигоров веќе разговараше со нив. Бранко Црвенковски предложи да формираме коалиција во која ќе влезат СДСМ, ЛП и СПМ. На оваа средба треба да утврдиме критериуми за составот на листите. Таа задача им ја препуштивме на нашите соработници. Тогаш Киро Глигоров предложи предизборната коалиција да се вика „Сојуз за Македонија“. Бидејќи претходно се согласивме Киро Глигоров да биде заеднички кандидат на коалицијата, тој рече кога ќе се создаде изборен штаб тој да биде заеднички од трите партии, а тој ќе биде четврта страна и ќе има свој претставник во изборниот штаб. Штом го завршивме состанокот, веста отиде во етерот. Весниците, телевизиите и радиото објавија дека Киро Глигоров прифатил да биде кандидат за претседател на изборите што ќе се одржат на 16 октомври како кандидат на „Сојузот за Македонија“.
Кога спомнатата средба веќе заврши, во неформален разговор Бранко Црвенковски рече дека овие избори се многу важни и ќе ги добиеме ако имаме целосна контрола на МТВ и на Македонското радио. Само нафрли едно свое размислување. Ми рече мене: „Стојан, ти, мислам, ќе се согласиш. Бидејќи генерална директорка на МРТ сега е Мелпомени Корнети, член на твојата партија, тогаш ние од СДСМ ќе одредиме кој да биде директор на Македонската телевизија, а кој на Македонското радио“. Таа треба само да ги потпише решенијата. На Бранко му реков дека треба да контактираат со Мелпомени Корнети, бидејќи таа е овластена за назначување директори. Така заврши нашиот разговор со Бранко, бидејќи не очекувавме од тоа прашање да се јави некаков проблем.
Сега ќе се осврнам малку на постапката како Мелпомени Корнети дојде за директорка на МРТВ. Отворените недоразбирања меѓу Глигоров и раководството на СДСМ за внимателните набљудувачи избија во јавноста нешто порано. Тоа се случи во врска со изборот на нов генерален директор на МРТ. Тоа прашање се отвори во јануари 1994 година, кога во јавноста почна да се создава атмосфера дотогашниот директор Тихомир Илиевски да замине од таа функција. Од Тихомир Илиевски немаше отпор. Тој правилно ги разбрал намерите и пред да се отвори директно прашањето, даде до знаење дека нема да остане на тоа место. Тие денови во еден разговор претседателот на Републиката, Киро Глигоров, ме информира дека разговарал со Илиевски, а тој му рекол дека сака да се тргне од новинарството и да премине во дипломатијата. Очекувал да биде именуван за амбасадор во некоја земја. И навистина, по извесно време, Илиевски замина за амбасадор на РМ во Шведска.
Во МРТВ имаше разни лобистички групи. Поединци новинари доаѓаа и кај мене со предлози на личности што би можеле да бидат избрани за директор на МРТВ. Еден ден го посетив Киро Глигоров да го известам за овие иницијативи. Тој ме праша дали имам некое мислење за имињата што веќе кружат за таа функција. Ми рече дека до него допираат гласови за директор на МРТВ да биде избрана Мелпомени Корнети. Ме праша дали имам некоја забелешка. Накратко му спомнав неколку имиња, ама сепак му реков дека најчесто истакнати новинари во разговор со мене ја спомнуваа Мелпомени Корнети. Ме убедуваа дека таа одлично ја познава куќата, ги знае механизмите, како работи нејзината технологија. Ми укажуваа дека најголем број новинари во разговор со мене искажуваа поддршка за неа. Ме праша кои се тие новинари. Му кажав повеќе имиња, ама му спомнав дека особено остануваат на тој предлог неколку новинарки, а за пример ја дадов Лилјана Алтипармакова и неколку нејзини блиски колешки. Таа и самата беше длабоко вградена во работата на Македонската радио-телевизија, но не покажуваше амбиции за некое раководно место. Туку, во согласност со свои колеги, предлагаше за генерален директор да биде избрана Мелпомени Корнети. На Глигоров тоа мое искажување очигледно му конвенираше. „И јас имам такви информации за мислењата на новинарите, па зошто да не се определиме за Мелпомени Корнети?“ Му спомнав дека нема да биде добро ако им се јавувам на Бранко и на луѓето од СДСМ да разговараме за овој предлог. Му реков дека директно не можам да предложам, бидејќи ако постапам така, тоа ќе личи дека си местам свој човек за таа функција, бидејќи таа е член на Либералната партија.
Кога го предупредив Киро, тој рече: „Остави ми го тоа мене.“ Наскоро дојде предлог до Собранието Мелпомени Корнети да биде избрана за генерална директорка на МРТВ и таа беше избрана. Како успеал Глигоров да ги наговори луѓето од СДСМ, а веројатно и Бранко Црвенковски, не знам, но и двајцата веќе не се враќавме на тоа прашање. Тоа се случи во мај 1994 година.
Меѓутоа, по два дена од оној наш разговор на Водно, на кој учествувавме Бранко Црвенковски, јас и Киро Поповски, Глигоров пак нѐ покани на разговор во вилата Водно. Избил нов проблем. Директорката на МРТВ, откако побарале од неа одговорни функционери од СДСМ, веднаш го именувала за главен уредник на радиото Ѓорѓи Варошлија. А во образложението напишала дека Варошлија е долгогодишен новинар во радиото, афирмиран во јавноста и ценет од колегите. Тоа било објаснувањето зошто го именувала Ѓорѓи Варошлија за директор на радиото. Воопшто не спомнала дека тоа именување е по барање на СДСМ.
Барањето на СДСМ, Сашо Ордановски да биде избран за главен уредник на телевизијата, Мелпомени Корнети го одбила. Своето одбивање го образложила дека го цени Сашо Ордановски како новинар, но целото негово новинарско искуство е во печатените медиуми. Тој ниту еден ден не работел во телевизија. Таа објаснувала дека телевизијата има многу специфичности, дека за новинарската работа лице што дотогаш работело само за печатени медиуми се потребни да се навикне на условите во телевизијата барем шест месеци. Директорот на телевизијата треба да има поголемо работно искуство во телевизијата. На луѓето од СДСМ со кои разговарала Мелпомени им објаснила дека во телевизијата навистина има искусни новинари што се докажале и затоа треба да се има доверба во нив, еден од нив да дојде за директор на телевизијата. Значи, тој проблем да го решиме со сопствени сили како што направивме со избор и именување директор на радиото. Откако ја ислушале Мелпомени, луѓето од СДСМ без коментар си отишле. А Бранко Црвенковски, откако го информирале, му се јавил на Киро Глигоров и само му рекол: „Нема коалиција, нема заеднички настап“. Потоа го информирал за одбивањето на Мелпомени Корнети да го именува Сашо Ордановски за директор на МТВ. Не ги спомнал нејзините аргументи.
Кога стигнав во вилата, Киро чекаше во дворот. Сите ние го знаеме Киро многу смирен. Но тогаш беше многу возбуден и ми рече: „Стојан, ќе ја викнам и Мелпомени Корнети кај мене, само те молам и ти разговарај со неа. Јас многу ги почитувам нејзините аргументи. И не ми е јасен овој толку цврст став на Бранко. Бранко Црвенковски инсистира Мелпомени Корнети за директор на телевизијата да го именува Сашо Ордановски, а ако не го стори тоа, коалиција нема да има за овие избори. Што да правиме сега, откако соопштивме дека има коалиција и дека јас сум кандидат за претседател на Република Македонија на коалицијата „Сојуз за Македонија“? Да знаев оти ќе ни се случуваат вакви работи, немаше да ја прифатам оваа кандидатура. Те молам, објасни ѝ на Мелпомени, еве и јас ќе ѝ објаснам, нека го потпише решението за Сашо Ордановски.“
Тогаш на Киро само му реков: „Овој случај укажува каква демократија ние ќе применуваме и што нѐ чека нас во идниот мандат.“ Додадов дека се согласувам со Бранко Црвенковски дека Сашо Ордановски може да биде добар директор на телевизијата, но се согласувам и со мислењето на Мелпомени и сите оние искусни новинари во телевизијата дека на Ордановски ќе му треба извесно време да се приспособи на работата во телевизијата и за тоа време ќе помине предизборната кампања. Киро, пак, ме потсети, велејќи дека ќе биде ова голем скандал и дека тој ќе биде доведен во многу непријатна ситуација за време на кампањата. Потоа и Киро и јас разговаравме со Мелпомени. Таа ја сфати тежината на проблемот што излегол. Рече дека не мислела оти нејзиниот принципиелен став ќе предизвика таков проблем. Бидејќи сега ги разбрала околностите, рече дека ќе го потпише решението Сашо Ордановски да биде директор на телевизијата.
Треба да се спомене дека во времето пред предизборната кампања во 1994 година, стана сосема јасно дека криминализацијата во Македонија напредува, дека основата на тој процес лежи во приватизацијата и во нарушувањето на санкциите што Советот за безбедност ги применуваше кон СР Југославија. Кај приватизацијата брзо се покажа дека нејзините први резултати ќе бидат насочени кон создавање клима за слабеење на економијата, јакнење на личниот интерес на менаџерските тимови, за што главни причини беа непрецизните, а донекаде и погрешни законски решенија. И во областа на приватизацијата спојот на интересите меѓу државни органи и државни раководители и оној слој стопанственици што го остваруваа тој процес, тој спој водеше кон голем број криминални или економски и ирационални, необјасниви појави, како што беа брзото гаснење на работните места и отпуштањето на работниците, а прилив на средства од приватизацијата немаше.
07-12-2018, 11:18 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,877
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#10

Quote:Разголените танчарки и „Хардрок“

[Image: tanc-696x392.jpg]

Изборите некако завршија. Што се однесува до претседателските избори, од сѐ што се случуваше – остана некоја горчина кај Глигоров. Спорот што изби во ДИК за тоа дали Глигоров е избран или не е избран за претседател на Републиката, без оглед што во јавноста Глигоров имаше силна поддршка, лично него тешко го погоди. Во медиумите тогаш настана вистинска кампања против претседателот на ДИК и против целата комисија, а во одбрана (без оглед дали Глигоров тоа го сакал или не) медиумите ги овозможуваа само оние настапи, пред сѐ од функционери на СДСМ, кои отворено го поддржуваа Глигоров, и со таа кампања фактички се оствари оној ефект што Бранко Црвенковски мислеше да го постигне кога го наговараше Глигоров да биде претседателски кандидат само на СДСМ. Со тоа Глигоров чувствуваше посебен притисок, бидејќи не беше подготвен со своите настапи битно да си ја повтори позицијата и впечатокот од неа дека тој не е кандидат само на СДСМ туку на коалицијата меѓу СДСМ, Либералната и Социјалистичката партија. Многу брзо Глигоров покажа знаци дека му е стеснет маневарскиот простор и дека во многу работи тој директно ќе зависи од раководството на СДСМ, а тоа значи од Бранко Црвенковски, а во власта и од Данаилов Фрчкоски. Тоа му го потврдија два настана што дојдоа многу брзо по изборите.
Откако на 19 ноември се конституира новоизбраното Собрание, а јас повторно бев избран за претседател на Собранието, неколку дена потоа стигнаа покани од група стопанственици, пред сѐ од директорот на скопската пиварница Свето Јаневски, во чест на победата на изборите да се собереме една вечер и во релаксирана атмосфера да ја прославиме победата. Таа средба беше закажана за 24 ноември вечерта. Киро и јас бевме поканети да одиме со сопругите. Во една убава сала во пиварницата, од две споени простории, нѐ распоредија луѓето од изборниот штаб на СДСМ. Во поголемиот дел од салата беа сместени Глигоров и целиот врв на СДСМ. Во другата сала бев јас и, по договор со Свето Јаневски, нашите пријатели стопанственици. Киро го забележа тоа и ми даде знак да минам во првата сала. Се разбира, одбив. На крајот на краиштата, воопшто не ми беше важно во која сала ќе бидам. Ама таа вечер многу брзо се случија важни настани. Забележав тенденција во салата каде што беше Глигоров да се организираат баханалии. Таму дефилираа скржаво облечени млади дами, а и некои млади танчарки. Некои едноставно почнаа да му се наметнуваат на претседателот. Кога го видов тоа, а имавме покана со Марија да одиме кај проф. Ставридис, кој токму таа вечер имаше домашна слава Света Мина, станавме и заминавме таму.
Неколку дена потоа, неколку новинари ми донесоа снопови со стотици фотографии од Глигоров и девојките. Иако немаше ништо драматично во нив, сепак очигледно беа правени со тенденција да го компромитираат претседателот. Излезе дека целата таа работа била подготвувана свесно и плански. Таму снимале повеќе фотографи и веројатно тоа беа најдобрите фотографии направени од најдобрите фотографи тогаш во Скопје. Некои од новинарите, кои беа особено загреани за СДСМ, се потсмеваа на фотографиите каде што Киро беше сниман со девојките со невкусни коментари, како човекот да не е свесен колку му е минато времето.
Утредента по овој настан се пробија информации за големото насилство извршено во тогаш познатиот локал „Хардрок“. Всушност, по некои реконструкции на локалот и негово проширување и доуредување, таа вечер требало да биде свечено пуштен во работа локалот. Било предвидено таму да оди целата свита што беше во пиварницата, ама не отишла. Изгледа навреме до нив стигнала веста за големото насилство извршено во „Хардрок“. Имено, група насилници влегле насила во локалот и со бејзбол-палка испокршиле сѐ. Келнерите што биле таму присутни и се подготвувале за почеток на работата избегале надвор, а оние што не успеале да излезат од локалот се скриле под шанковите. И едните и другите келнери сосема јасно виделе кои се хулиганите.
Овој настан имаше силен одглас во јавноста и главно беше осудуван. Нашата Либерална партија бараше да се расчистат работите со овој скандал, бараше да се откријат кои се извршителите, кои се порачателите и кои биле причините што довеле до овој скандал. Новинарите поврзани со СДСМ или под контрола на таа партија, а тогаш мнозинството новинари беа во таква положба, иако многу точно ги опишуваа разорните последици од тој настан, не се занимаваа и не бараа да се открие кој и зошто го извршил тоа. Значи, освен Либералната партија, другите си премолчија во јавноста. Од сведоците што ги виделе тие настани, при опишувањето се добиваше слика како онаа што се случуваше на 27 април 2017 година во Собранието на Република Македонија, само што во „Хардрок“ немаше пратеници и „Хардрок“ нема статус на собраниска зграда, а има уште една разлика во однос на настаните во Собранието. Имено, насилниците во „Хардрок“ немале качулки на себе и не гледале опасност од тоа да бидат препознаени, бидејќи тие добро знаеле каква сила стои зад нив. Немаше истрага за целиот настан и не се знаеше кој го сторил тоа, иако голем број луѓе знаеја. Не се спроведоа истрага и судско гонење, а на сопственикот на локалот, кој потрошил доста пари кога го преуредувал, се изнашле канали како да му биде надоместена штетата – се разбира со државни пари, но без судска одлука.


Quote:Забележав тенденција во салата каде што беше Глигоров да се организираат баханалии. Таму дефилираа скржаво облечени млади дами, а и некои млади танчарки. Некои едноставно почнаа да му се наметнуваат на претседателот


Во меѓувреме, при крајот на есента и почетокот на зимата, во државата многу се заострија меѓуетничките односи. Како што е познато, во Уставот од 1991 година стоеше дека за припадниците на малцинските заедници нивниот мајчин јазик ќе се користи само заклучно со завршување на средното образование.
Такво децидно ограничување на правото за користење на својот мајчин јазик, особено кај Албанците, предизвикуваше бурни реакции. Овде треба да се потсетиме дека со Уставот од 1974 година немаше такви категорични забрани. И нашата нова уставна одредба содржана во Уставот од 1991 година фактички претставуваше одземање дел од веќе стекнатите права, пред сѐ на Албанците. До крајот на 80-тите години од минатиот век имаше Виша педагошка школа на албански јазик, а таа била укината по усвојувањето на последните амандмани на тогашниот наш македонски устав во 1989 година. Пратениците Албанци од ПДП веќе во уставната дебата на седницата на комисијата за уставни прашања и на пленарната седница на Собранието во есента 1991 година, категорично бараа да нема уставни ограничувања на високото образование и Албанците да можат да се школуваат во Македонија на мајчин јазик. Многу аргументи наведуваа тогашните пратеници Ешреф Алиу, Исмет Рамадани, Насер Зибери, Абдурахман Алити за штетноста од забрана на можноста да има институции од високото образование и на албански јазик и во Македонија. Некои од нив наведуваа дека со таквото решение нашите студенти Албанци од Македонија се принудени високото образование да го завршуваат во Албанија или на Косово, што може да даде штетни резултати воопшто за нашето меѓуетничко разбирање. Кога не успеаја тие нивни обиди, некаде во летото и есента на 1994 година, се појави на сцената Фадил Сулејмани, кој тврдеше дека е избран за ректор на Тетовскиот универзитет. Таа есен, иако имаше избори, а потоа и избор на влада, сепак атмосферата беше оптоварена и од активноста на Фадил Сулејмани. Таа активност предизвика извесна поделба внатре меѓу политичарите Албанци во Македонија. Едни беа за тоа да продолжат разговорите и разјаснувањата за овозможување високо образование и на албански јазик во Македонија, а притоа да не се брза со формирање некаков илегален универзитет на албански јазик. Во тоа време бензин на огнот додаде и тогашниот министер за надворешни работи на Албанија со некои радикални изјави против Р Македонија. Сите тие околности се дополнија со демаршот што го направија Илијаз Халими, Арбен Џафери и Абдурахман Алити, испраќајќи му писмо на претседателот на САД, Бил Клинтон, за состојбите во Македонија. Во писмото својата земја ја споменувале како поранешна југословенска Република Македонија, а Македонците ги насловувале како славомакедонци. Другите, пак, чиј експонент беше споменатиот Фадил Сулејмани, застапуваа мислење дека времето минува, а потребите растат и дека крајно време е во Македонија да има и универзитет и на албански јазик.
Негде при крајот на ноември и почетокот на декември се проби веста дека е избрана и зградата за новиот тетовски универзитет, а излеана е и таблата со натписот на институцијата. Тие вести постепено ја заоструваа внатрешната ситуација во Македонија. Тука некаде се покажаа и резултатите од настојувањата на нашите тајни служби да се подели ПДП, да се организира уште некоја партија на Албанците во Македонија, со што ќе се ослаби ПДП. Тоа беше кратковидост на тогашната наша македонска влада, чиј идеолог во тоа време беше министерот за внатрешни работи Данаилов Фрчкоски.
07-12-2018, 11:20 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,877
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#11

Quote:Заканувачка новогодишна „честитка“ до Глигоров



[Image: w-3-696x389.jpg]



Овде треба да обрнам внимание на неколку настани што се случуваа пред и за време на прославата на Нова година. Во една средба неколку дена пред новата година Киро Глигоров ме запраша дали ќе одам некаде и каде би одел за Нова година. Му реков дека ме покани генералниот директор на градежното претпријатие „Гранит“, Тошо Иванов, во одморалиштето на таа фирма во Охрид, да бидам гостин со друштво што ќе си го изберам. Киро Глигоров ми рече дека и тој сака да појде таму за прослава на Нова година. Му кажав на Тошо Иванов за желбата на Киро и тој веднаш го поканил претседателот.
Имајќи го предвид искуството од 24 ноември претходната година, на онаа средба во „Скопската пивара“ кога луѓето од раководството на СДСМ намерно ме тргнаа мене да не бидам во истата просторија каде што е и Глигоров, а тоа, како што се виде подоцна, било со задна намера (ако можат да го посрамотат Глигоров и да го повредат неговиот неприкосновен углед кај граѓаните), ме поттикна да мислам дека Киро намерно сака со мене заедно да ја дочека Нова година за да им покаже на оние што сакаа да го изолираат дека добро се чувствува кога заедно со мене го слави празникот.
Но, една е намерата што ја имал Киро, а друг е ставот на премиерот и неговите најблиски луѓе кон Глигоров и нивната намера, сепак, да го изолираат и да го направат зависен од нив.
Се плашев дека сам по себе тој настан ќе го предизвика гневот на оние луѓе што се потрудија на 24 ноември претходната година да му докажат на Глигоров дека е изолиран и дека е во нивни раце.
Бидејќи тоа беше само неколку дена пред Нова година, доаѓањето на претседателот на Републиката во одморалиштето на „Гранит“ предизвика потреба, поради веќе преполнетата сала заинтересирани граѓани, некоја група да се премести во некое од другите одморалишта каде што имаше повеќе место. Така, вечерта на 31 декември бевме на пречек заедно со сопругите, а организаторот овозможил почесно место да се постави за претседателот на Републиката, неговата сопруга, некои од неговиот кабинет и обезбедувањето. Јас, пак, имајќи ја предвид лутината кон мене што ја покажа екипата на Бранко Црвенковски на 24 ноември, но и во разговорот за составот на Владата, не сакав вечерта на пречекот на новата 1995 година да покажам особена блискост со Глигоров за да не го зголемам гневот на „младите лавови“ и кон него и кон мене.


Quote:Овој случај сега со Киро, за кој штотуку разбрав, ме натера сериозно да размислам. Значи, си реков дека не сум само јас изложен на закани, туку е изложен и Глигоров, и тоа уште подиректно и грубо


Затоа си останав со друштвото со кое претходно се бевме договориле заедно да славиме Нова година. Таа вечер, инаку секојдневно оптоварени со многу тешки проблеми, уживавме во прославата, а одличната музика често предизвикуваше да играме. Негде околу 2 часот по полноќ се повлековме со Марија и отидовме на спиење. Не забележавме ништо чудно или необично да се случува таа вечер. На 3 јануари си дојдов дома и деновите до 6 ги минав како што ги опишав претходно.
Тој ден, кога веќе завршував со прегледот на печатот, неочекувано кај мене влезе Киро Глигоров. Откако се поздравивме и седнавме, почна да зборува за новогодишната вечер и за неговите впечатоци. Рече дека атмосферата била одлична, музиката исто така, а и услугата што ја организирал домаќинот таа вечер исто така била врвна. За сето тоа рече дека многу му се заблагодарил на Тошо Иванов што го поканил таму да ја помине таа вечер. Го слушав така Киро, го гледав и се прашав: „Зар само за тоа вака ненадејно навраќа кај мене?“ Во неговиот лик, откако дојде кај мене, препознав некој белег на вознемиреност. Ми беше јасно дека тој само чека да дојде моментот да премине на темата поради која дошол кај мене. Откако ги изложи тие впечатоци од новогодишната вечер, Глигоров директно ми рече: „Ама таа вечер, Стојан, доживеав една голема непријатност. Да ти кажам отворено, во еден момент таа вечер добив смртна закана. Додека ние игравме, кога светлото се угасна означувајќи го доаѓањето на Нова година, штом се запали светлото јас тргнав кон мојата маса. Таму забележав едно ливче, кое го предизвика моето внимание. Го зедов, го отворив и многу непријатно се изненадив. Ливчето беше со смртна закана за мене. Му го дадов ливчето на моето лично обезбедување. Им побарав да ми кажат дали забележале некого да дојде до масата, а чие однесување можело да биде сомнително. Реков сѐ што ќе направат сега да направат многу внимателно, така што никој во салата да не забележи и да не дојде до вознемирување на луѓето“.
Нашата маса беше неколку чекори настрана од масата на која беше претседателот на Републиката. Некој од гостите, мои пријатели, ми рекоа дека има некоја вознемиреност, како да се случува нешто кај обезбедувањето на претседателот. Погледнавме сите натаму – Киро стоеше и нешто разговараше со двајца свои луѓе, а потоа седнаа. Киро веќе не стана да игра. Ништо во неговото однесување не ми кажуваше дека е длабоко вознемирен. Кога ми го кажа ова овој пат, се сетив на способноста на Киро и во драматични моменти да остане смирен. Слушајќи го и гледајќи го колку е загрижен, си помислив дека фактот што тој дури шестиот ден доаѓа кај мене да ми каже што му се случило на новогодишната вечер ми укажуваше дека тој си зел време добро да промисли, да ми каже по шест дена, а притоа и да поразговараме околу целиот тој случај.
Го прашав што презеде неговото обезбедување, што сторија луѓето од неговиот кабинет што беа таа вечер на неговата маса. Глигоров не се осврна на моите прашања, туку рече дека утредента разговарал за целиот тој случај со министерот за внатрешни работи. Му ја искажал својата вознемиреност и му рекол дека очекува од него да го разјасни тој случај и да го информира. Киро ми рече дека ете, откако минаа шест дена, тој сѐ уште не е известен за ништо врзано за тој настан.
Оваа информација што ја добив од Глигоров многу ме загрижи. Ме потсети на оној случај од јуни 1993 година, кога тој ми покажа доверлив документ од нашите тајни служби во кои пишувало дека до нив била упатена сугестија од грчката тајна служба, Киро Глигоров да нареди да ме убијат мене. Овој случај сега со Киро, за кој штотуку разбрав, ме натера сериозно да размислам. Значи, си реков дека не сум само јас изложен на закани, туку е изложен и Глигоров, и тоа уште подиректно и грубо. Ниту во еден момент не се колебав дека изворот на заканата што му беше упатена на Глигоров е ист како изворот кога заканата беше упатена кон мене. Затоа јас му реков:
„Овој настан треба да се земе многу сериозно. Веројатно некому основната намера му била да те заплаши. Веројатно очекува нешто од тебе и на овој начин сака да ти изнуди одговор“. Но од ова што ми го кажа Глигоров немав јасна претстава за тоа како оние луѓе од неговото обезбедување и од кабинетот на неговата маса не забележале кој (познат или непознат) дошол меѓу нив и го оставил ливчето, а тие не реагирале.
Киро ме потсети дека ливчето било оставено за време на мракот, кога светлата беа изгаснати заради доаѓањето на Нова година. Веројатно во тоа кусо време некој вешт успеал да го дотури тоа писменце. Му реков на Киро од министерот за внатрешни работи и од јавниот обвинител да побара да спроведат истражни дејства и да се обидат да ја растолкуваат целата ситуација, да ги сослушаат поединечно сите што биле на масата или во некој момент пристапиле до неа и за целиот случај да се создадат потребните белешки и списи. Покрај тоа, му советував да закаже средба кај него на која би присуствувале и премиерот Бранко Црвенковски, министерот за одбрана Благој Ханџиски, министерот за внатрешни работи Љубомир Данаилов Фрчкоски, министерот за правда Владо Поповски, републичкиот обвинител, а нека ме покани и мене. Настанот никако не смее да биде потценет. На таа средба да се договориме што сѐ ќе преземе секој од надлежните, а да го замолиме Бранко Црвенковски да ја координира работата на оние што ќе се занимаваат со расветлувањето на целиот случај и редовно да го информира Глигоров. Исто така, треба да се договориме какво соопштение за јавноста ќе дадеме од таа средба за новогодишниот случај. Поразговаравме уште малку и за тие мои сугестии и на крајот Киро рече дека тој лично ќе разговара првин со Бранко Црвенковски.
Потоа Киро ја смени темата. Почна разговор за проблемите што произлегуваа од тековната блокада што ни ја наметна Грција. Ми рече дека грчкиот премиер Андреас Папандреу не мирувал ниту за време на новогодишните празници. Ме потсети на текстот што тие денови го пратил постојаниот дописник на „Нова Македонија“ од Атина, Трајко Мирчевски. Не случајно тој текст посебно му го привлекол вниманието на Глигоров. Сигурно ќе го интересира читателот на оваа книга содржината на тој текст, што ќе го наведам овде. Текстот е објавен во „Нова Македонија“ на 3 јануари 1995 година, под наслов: „Папандреу предлага коренити промени“. Во текстот стои:
„На меѓународно ниво, но и во Грција, последниве години преовладува чувството на песимизам и на кризи. Истовремено е присутно мислењето дека не се преземаат вистински потези што отвораат пат за излез од кризите. Токму затоа денес ’смелите‘ потези треба да се поврзат со конкретни институционални промени, кои ќе овозможат враќање на угледот и на довербата во политичкиот систем на земјата. По ваквите оцени, грчкиот премиер Андреас Папандреу во новогодишната порака до нацијата, меѓу другото, нагласи дека има обврска и одговорност да преземе низа иницијативи со кои ќе се гарантира поуспешна работа на политичкиот систем, единство на нацијата, перспектива за земјата…
07-12-2018, 11:23 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,877
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#12

Quote:Забрзаното отворање на картите


[Image: vila-biljana-696x392.jpg]

Еден ден по телефон во Охрид ми се јави Киро Глигоров. Дотогаш, поради инцидентот на Илинден, 10 дена ниту сме се виделе ниту збор сме размениле. Овој пат тој ме замоли да појдам кај него во вилата „Билјана“. Си помислив, ете Киро сега сака надолго и нашироко да ми објаснува зошто не дошол на Илинден на 2 Август во Крушево. Не бев расположен да влезам во таков разговор, но сепак појдов. Си мислев, можеби Киро има најнови податоци за состојбите во БиХ и за некои можни нови мировни иницијативи како последица на жестокото бомбардирање од страна на НАТО. Тогаш двајцата бевме на летување во Охрид. Вилата каде што бев сместен се викаше „Охрид“. Од таа вила до вилата „Билјана“, каде што беше сместен претседателот на државата, Киро Глигоров, има 30-40 чекори. Таму го најдов Глигоров во дворот. Дворовите во државните вили во Охрид беа убаво уредени, особено убаво беше уреден дворот на вилата „Билјана“. Имаше повеќе цветни леи, но и убави места под сенките. Под сенките на високите дрвја, во дворот, ме пречека Киро и мислев дека ќе ме покани да влеземе во вилата. Тој не го стори тоа туку ме фати под рака, ме тргна малку подалеку од вилата, во сенките застана таму и почна да ми објаснува: „Стојане, вчера имав еден неочекуван состанок. Во вилава ми дојдоа Бранко Црвенковски, Тито Петковски, Благоја Ханџиски, Љубомир Данаилов Фрчкоски и Јане Миљовски“.
Си реков дека Владата подготвува некоја важна одлука и сакале клучните луѓе на државната власт да го информираат за своите намери и да побараат од него некој совет. Не еднаш така со група министри, уште кога беше премиер Кљусев одеше кај Глигоров, понекогаш и тоа беше неочекувано. Овој пат ништо такво не се случило. Глигоров многу брзо ме информира по кој повод и зошто се собрале кај него. Мирно очекував да видам како ќе продолжи Глигоров. А тој рече: „Тие мои гости, Стојане, зборуваа мирно како да се договараа со мене да одиме на плажа, а всушност побараа од мене да дадам оставка“.
Оваа информација ме изненади и ме зачуди. Сепак не проговорив, туку си реков, ај да го дослушам Глигоров да доврши.
„Ми објаснија дека сум веќе стар, биолошкиот часовник веќе ми отчукал“. Киро изгледа очекуваше нешто да го потпрашам. Иако бев изненаден, јас молчев. Тој продолжи: „Не ги разбирам овие луѓе, Стојане. Ако нѐ тргнат нас двајцата и останат сами на власт, сосем е јасно како ќе владеат. Денес нашава земја е изложена на неверојатно тежок притисок од блокадата што ни ја наметна Грција. Во врска со тоа прашање не гледам некое посебно разбирање на луѓето што ми дојдоа во посета. Тие не се ни обидоа сами да ми изложат некои свои согледувања за тоа што ја чека нашата земја ако оваа блокада продолжи. Досега, со мене како претседател на државата, постигнавме клучните меѓународни фактори да ја разберат вистината за намерите на грчката влада и за последиците што ги наметна ембаргото. Се води спор во Eвропскиот суд во Луксембург и во тој спор ја имаме поддршката од мнозинството земји од ЕУ, а нѐ поддржуваат и САД. Имаат ли претстава луѓето што бараат оставка од мене, каков ќе биде ставот на меѓународната заедница ако се случи тоа? Понатаму, еве оваа година се заплеткавме со тој таканаречен тетовски универзитет и пред светот и пред нашите пријатели доста се разголи нашата позиција. Ние сѐ уште немаме јасен пат за тоа како трајно ќе го решиме нашиот спор со Албанците во нашава земја. За тоа прашање, исто така, моите гости вчера не изложија некој свој концепт и не можев да видам дали тие и колку се загрижени за таа состојба и дали мислат да ја решат.
Нивната политика на тоа поле во која и јас сум добро вовлечен, е политика само на пендреци и застрашување. А со таква политика дополнително ги влошуваме нашите меѓународни позиции. Ние имаме проблеми со ембаргото кон Србија. Јас сум секојдневно изложен на информации од меродавните странски претставници овде за тоа дека санкциите не ги спроведуваме, а јавна тајна е дека кршењето на санкциите дополнително ни ја влошува нашата меѓународна позиција. Притоа, очигледно е дека во шверцот што трае веќе е создадена една матна структура на полусвет, чија главна моќ е криминалот на подземјето, потпомогнат од државните органи. Еве да се тргнам, да дадам оставка, дефинитивно да се повлечам, тогаш кога ќе ги оставам сами, тие своите грешки, своите заблуди, не ќе можат да ги согледаат и да ги отстранат, туку ќе ги зајакнат. Тие се свесни оти јас гледам што се прави пред нивни очи и со нивна поддршка. Тоа ме доведува до чести недоразбирања и со Бранко, но особено со Фрчкоски“.


Quote:„Ми објаснија дека сум веќе стар, биолошкиот часовник веќе ми отчукал“. Киро изгледа очекуваше нешто да го потпрашам. Иако бев изненаден, јас молчев. Тој продолжи: „Не ги разбирам овие луѓе, Стојане. Ако нѐ тргнат нас двајцата и останат сами на власт, сосем е јасно како ќе владеат…“


Киро, зборувајќи за овие работи, се чувствуваше како да се исповеда, дури и во гласот му се чувствуваше неговата длабока загриженост. Тогаш ми падна напамет она што ми го кажа Киро на 6 јануари, таа 1995 година. Да го потсетам читателот на оваа книга, тој ми кажа дека во новогодишната ноќ на пречекот на новата 1995 година добил смртна закана. Си помислив, Киро не може да не го поврзе тој настан со оваа посета на највисоките државни функционери и раководители на СДСМ, во чии раце е моќта на државата. Мора да му се отслика оној момент кога го прочитал ливчето таа новогодишна ноќ, и овој пат некаде во средината на осмиот месец да ги види тоа ливче и таа закана во нова светлина. Неговите гости, врз основа на она што веќе ми го кажа Киро, веќе биле договорени за целта што сакаат да ја постигнат, но и за методите со кои ќе ја постигнат таа цел. Бидејќи Киро престана да зборува, а откако почувствував дека нема да продолжи, го прашав што им одговорил тој на тие свои гости. Тој кусо одговори: „Ги одбив. Не им го прифатив барањето“.
Му реков дека правилно постапил, да знаев однапред ќе му советував токму така да им одговори. Киро нешто ми изгледаше замислен. Си реков, уште не решил како ќе продолжи или, пак, смета дека веќе сѐ ми кажал и откако го слушнал мојот став смета дека разговорот ни е завршен. Но Киро сепак проговори: „Откако ја видоа мојата цврста решеност да не им попуштам, моите гости разговорот го продолжија во друга насока. Ми рекоа дека јас сепак сум стар и ако не си одам сега, дефинитивно ќе си одам по завршувањето на овој мандат. Сакаа да знаат, ме прашаа кога ќе решам да си одам од функцијата – сега или при крајот на мандатот, што би им препорачал и кого би поддржал, која личност е таа што сметам дека треба да биде избрана за нов претседател на РМ“.
Молчевме извесно време двајцата, потоа Киро проговори: „Им реков, штом ме прашате, ќе ви кажам. Јас сметам дека по моето заминување, за претседател на РМ би требало да биде избран Стојан Андов“.
Ова последново го доживеав како некој силно да ме удрил по глава. Веднаш му реков: „Киро, како си можел такво нешто да кажеш? Ние двајцата воопшто не сме разговарале на оваа тема и од каде кај тебе оваа помисла ним да им кажеш што мислиш во себе?!“
„Јас, Стојане, бев запрашан од нив. Тешко ќе можев да поминам без да им одговорам на тоа прашање. Чувствував дека тие сакаа да го имаат тој мој одговор и во разговорот ќе настојуваа сѐ додека не им го дадам. Дотогаш не сум мислел дека некој ќе ми постави такво прашање, мислев дека работите треба да се одвиваат по природен пат. Сметав дека ако одговорам на друг начин, ако кажам некое друго име, нема да ми веруваат и ќе го продолжеа тој мачен разговор и испитување затоа им реков точно како што мислам“.
Му реков доста остро на Киро дека избрзал изговарајќи го моето име и оти верувам дека ме вмешал така што понатаму тие и мене ќе ме сметаат како дел од проблемот што настанува со нивната намера нему да му изнудат оставка. Му реков и го замолив понатаму никогаш за какви било комбинации, ако претходно не се договори со мене, да не го споменува моето име. Си помислив, Киро добро знае оти ја искомпликувал ситуацијата и дека во концепцијата на тие луѓе сега ќе се јави дополнителна потреба и мене, покрај Киро, да ме отстранат од политиката. Се разбира за таа нивна намера со мене не можат да го користат аргументот што го користеле во разговорот со Киро – да кажат дека сум веќе стар. Јас бев помлад 18 години од Киро Глигоров и тие, инаку интелигентни луѓе, а овој пат со мрачни намери, ќе бараат некој друг начин како да ме отстранат од политиката. Тие очигледно беа решени, како група што ја контролира државната сила во РМ, да го отстранат секој глас што може да има влијание во јавноста, а критички e настроен спрема нив и нивната политика.
Нашиот разговор заврши со чувство и убеденост дека една ступидна, но опасна иницијатива на групата што разговарала со Глигоров е пропадната и дека на неа барем засега треба да заборавиме, а текот на настаните сам по себе ќе го даде одговорот. И двајцата се надевавме дека таа залетаност на групата ќе престане и сите заедно ќе прифатат да ги решаваме проблемите со кои се соочува земјата. Утредента по овој разговор заминав за Скопје.
Неколку дена потоа од Охрид си дошол и Бранко Црвенковски. Тоа го разбрав кога ми се јави тој по телефон и побара да ме посети.





07-12-2018, 11:26 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,877
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#13

Quote:Експлозијата пред „Бристол“

[Image: 710455-696x429.jpg]


Тој ден, додека ги разгледував вестите за најавените големи демонстрации во Републикава, за денот кога Собранието ќе расправа за Законот за ратификација за Привремената спогодба, нешто малку пред 10 часот, неочекувано во мојата канцеларија влегоа шефот на кабинетот на претседателот на Републиката, Живко Кондев, и политичката советничка Снежана Османли. Живко ми изгледаше многу загрижено, дури и преплашено. А Снежана плачеше. Нивното доаѓање на некој начин ме збуни и им појдов во пресрет. Пред да ги прашам што е работата, тие во еден глас ми рекоа: „Атентат е извршен врз претседателот на Републиката“.
Ги прашав кога, каде, а тие ми рекоа дека тоа било пред нецели 10 минути, кај хотелот „Бристол“. Ги прашав каде е сега претседателот и во каква состојба е. Двајцата ми рекоа дека е однесен во најблиската Градска болница. Им реков веднаш да појдеме, да видам што се случува.
Тргнавме, а со нас дојдоа шефот на моето лично обезбедување и уште еден член на обезбедувањето. Така, петтемина брзавме преку улиците и влеговме во болницата. Шефот на моето обезбедување се распраша дали влезовите на болницата се под контрола. Тогаш на едниот од влезовите го прати својот колега што доаѓаше со нас, а самиот остана на влезот каде што ние влеговме и почна да телефонира, да бара целата зграда на болницата да биде обезбедена. Како што ми рече подоцна, да не се случи дека претседателот преживеал, но овде во болницата некој да ја дозаврши работата. Еден од лекарите ме одведе до салата, каде што на количка легнат на грб беше претседателот на Републиката. Беше комплетно неподвижен. Му реков дека сум јас и дека ситуацијата ќе биде под контрола. На лекарите им реков веднаш да ја известат сопругата на Глигоров, Нада Глигорова. Лекарите ме убедија дека брзо ќе го префрлат во Клиничкиот центар, каде што ќе му биде извршена хируршка интервенција.
Кога видов оти не можам ништо повеќе да сторам во Градската болница, појдов во кабинетот кај мене и го побарав по телефон Бранко Црвенковски. Кога ми се јави, го замолив дека би било добро да дојде кај мене. Му реков, ако може да ги повика и оние членови од Владата за кои мисли дека треба да дојдат. За 20 минути дојде претседателот на Владата, Бранко Црвенковски, кај мене, а по него и министерот за здравство Илија Филипче, министерот за правда Владо Поповски и уште двајца.
Се договоривме министерот за здравство да се погрижи за максимално стручно и одговорно лекување на претседателот на Републиката, а да види исто така дали е потребна некоја помош од странство при операцијата. Се договоривме за состојбата со претседателот секој ден да дава соопштенија само конзилиумот, исто така се договоривме за секоја одлука на лекарскиот тим, пред да биде спроведена, да биде известена сопругата на Киро Глигоров, Нада Глигорова.
Интересно беше што за време на нашиот разговор со екипата од Владата по телефон ми се јави Слободан Милошевиќ. Ми рече: „Стојане, што се случува со Киро таму кај вас?“ Му реков дека Киро е жртва на големо злосторство, од кое се очекувала сигурна смрт на Глигоров, но првите оцени на нашите лекари се дека ќе може да се спаси. Ме праша дали може нешто да помогне. Реков дека не знам што може да помогне, ама нашиот министер за здравство сигурно ќе се поврзе со министерот за здравство на Србија и, ако е потребно, некоја помош нека договорат тие двајцата. Тогаш тој ми спомена едно име на лекар-специјалист за состојби како оваа со Глигоров и ме праша дали треба да дојде, а тој ќе му обезбеди хеликоптер. И таа работа реков да ја договараат министрите за здравство.
Ми падна в очи што меѓу присутните на оваа наша средба не е министерот за внатрешни работи Љубомир Данаилов Фрчкоски. Го прашав Бранко каде е Фрчкоски, персоналот од мојот кабинет и од кабинетот на Глигоров не може да го пронајде. Бранко збунето ми рече дека не знае точно каде е Фрчкоски, ама исто така рече дека некој му кажал оти министерот тргнал накај Крива Паланка. Многу ме зачуди овој одговор од Бранко. Да биде извршен атентат врз претседателот на државата, а претседателот на Владата не може да го најде и не знае што работи министерот за внатрешни работи – е невозможна и многу сомнителна работа. Бранко настојуваше да не ме гледа в очи и ми рече дека „таков е Фрчко“.


Quote:Интересно беше што за време на нашиот разговор со екипата од Владата по телефон ми се јави Слободан Милошевиќ.
Ми рече: „Стојане, што се случува со Киро таму кај вас?“ Му реков дека Киро е жртва на големо злосторство, од кое се
очекувала сигурна смрт на Глигоров, но првите оцени на нашите лекари се дека ќе може да се спаси


На 4 октомври, на седницата на претседателството на Собранието, предложив да се подготви текст на декларација во која ќе биде изложен јасно ставот на Собранието кон извршеното злосторство и решеноста на Собранието во Републиката да продолжи истата политичка линија што сите во Републикава ја следеа и пред атентатот и дека ова злосторство нема да ја скршне Република Македонија од патот што го избрала. Го замолив Тито Петковски да се погрижи за подготовка на текстот на таа декларација. Откога си заминаа потпретседателите, побарав од Диме Трајковски, шеф на мојот кабинет, да се обиде со луѓето од кабинетот да подготви една верзија на таква декларација, објаснувајќи дека по атентатот сите сме многу вознемирени и збунети, па може да се случи Тито да не биде во можност да ја изврши обврската што ја презел. За секој случај на Тито и на Џеладин Мурати, кој исто така беше потпретседател на Собранието, кога ќе биде готов текстот што се подготвува во нашиот кабинет, да им го прати. И навистина, утредента видовме дека Тито не бил во можност да направи таква декларација и текстот што го подготвивме кај нас го упатив до пратениците, со предлог да го разгледаме на почетокот на седницата, која требаше да се одржи тие денови. Декларацијата, без измени, Собранието ја усвои и ја објави. Во подготовките на оваа книга се обидов да го пронајдам тој текст, ама не успеав. Ми беше намера овде да го објавам и него.
Веќе на 4 октомври, од кабинетот на претседателот на Републиката беше соопштено дека поради неговата тешка здравствена состојба, според Уставот, функцијата претседател на Републиката ќе ја извршува претседателот на Собранието, Стојан Андов.
Ова соопштение, кое е сосема нормално и беше нужно да се објави, беше остро нападнато во првата емисија на телевизијата А1. Авторот на тој коментар ги обвинуваше луѓето од кабинетот на претседателот дека покажале некое големо и штетно самоволие и други новинари ги нападнаа луѓето од кабинетот на претседателот, припишувајќи им зла намера и на тој начин му овозможиле на Андов да ја приграби функцијата.
Во таа врева не сакав да се мешам, ама ми се наметна мислењето дека, ете, кај нас има некоја група луѓе на многу важни места во општеството што свесно се обидуваат да внесат забуна кај граѓаните, обвинувајќи ги луѓето од кабинетот на претседателот дека тие без основа си зеле право да решаваат без основа кој ќе ја врши функцијата претседател на државата додека Глигоров е на лекување. Ми беше сосема јасно дека толку прости луѓе на такви места не се наоѓаат и тоа не го прават од незнаење или збунетост, туку свесно го прават поради лични причини или поради наредба од некого од кого зависат.
А секој ден се јавуваа високи личности од странство. Во ист ден се јавија и Сулејман Демирел од Турција и Милан Кучан од Словенија. Луѓето од кабинетот на претседателот во сите такви случаи ме повикуваа итно да дојдам во кабинетот на претседателот да се слушнам со тие високи личности и да договориме за секој случај што ќе се соопштува секој ден.
Еден од тие денови кај мене дојде републичкиот обвинител Марко Бундалески. Тој кариерата ја градеше во обвинителството и достигна да биде на врвот во таа служба. Со Марко добро се познававме од времето на студирањето. Во тоа време и Правниот и Економскиот факултет во Скопје, 5-6 или 7-8 години пред земјотресот, и ние студентите на Економскиот и на Правниот факултет многу се мешавме. И подоцна, иако работевме сосема различни работи, доаѓаа ситуации што ни овозможуваа да се среќаваме и да се дружиме.
Марко ми рече дека доаѓа од кабинетот на министерот за внатрешни работи. Тој таму имал закажано средба со министерот, а кога пристигнал Марко, секретарката му рекла да поседи тука кај неа 15 минути, бидејќи кај министерот бил и министерот за правда Владо Поповски. Чекал Марко не 15 минути туку повеќе од час и пол. А потоа, кога веќе се сретнал со министерот, не успеал ништо да се разбере. Тој побара помош од мене, велејќи дека од Министерството за внатрешни работи е попречувана работата на Јавното обвинителство. Бараше од мене, како вршител на функцијата претседател на Републиката, да закажам седница на Советот за национална безбедност, да ја разгледаме актуелната ситуација и од Советот да му се даде поддршка да си ја врши работата во согласност со законите.
Седницата на Советот за безбедност ја закажав за утредента по средбата со Марко Бундалевски. Откако ја објаснив целта на таа седница, ме зачуди слабата заинтересираност за проблематиката и кај премиерот, и кај министерот за одбрана, и кај министерот за внатрешни работи. Марко Бундалевски, јавен обвинител на РМ, имаше кратко излагање во кое истакна дека не се создадени услови обвинителството да си ја врши работата во согласност со законите. По него зборуваше министерот за правда Владо Поповски. Тој не влегуваше во оцената на она што се случува, ама како министер за правда бараше сите да му овозможат на обвинителството да си ја заврши својата работа и бараше сите институции што имаат некоја надлежност во овој случај со атентатот совесно и внимателно да си ја завршат својата работа. Рече дека за сѐ што е надлежно Министерството за правда, тој ќе се погрижи таа институција да си ја изврши задачата. Бранко Црвенковски постапи слично на излагањето на Владо Поповски. Фрчкоски се уфрлуваше, но не можеше да објасни зошто лошо се води истрагата.
07-12-2018, 11:28 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,877
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#14

Quote:Мозокот на атентатот

[Image: 02-1-696x330.jpg]

Кога настана збрката во Република Македонија по атентатот, еден ден, беше тоа околу 14 часот, од пријавницата ме известија дека дошол дописникот на еден од највлијателните американски весници „Вашингтон пост“ и моли да го примам. Тој инаку бил постојан дописник на тој весник од БиХ, а јас и не знаев дека е дојден во Скопје. Јас веднаш се согласив. Кога влезе човекот кај мене ми изгледаше како да е збунет, ама уште повеќе ми оставаше впечаток како да е зачуден. Седнавме. Тој почна: „Господине претседателе, во нашата редакција оцениле дека настанала многу комплицирана состојба во Вашата земја и затоа добив налог да дојдам во Скопје, да ја видам атмосферата одблиску. Посетата кај Вас не ми беше во план. Вие сте претседател на Собранието, а сега го заменувате и претседателот на државата и не мора да ви одземам од времето. Си реков со другите функционери и со некои граѓани ќе разговарам за проблемите со кои се соочува земјата и ќе добијам некоја појасна слика. Затоа барав да се сретнам првин со министерот за внатрешни работи и еве, со големо изненадување од разговорот со него, доаѓам да се видам и со Вас. Сакам да Ве известам дека министерот за внатрешни работи уште при почетокот на разговорот ми рече дека Вие сте го организирале извршувањето на атентатот врз претседателот Глигоров. Му поставив некои прашања, тој некако одговараше, ама таа прва информација што ми ја даде ми изгледаше премногу чудна, затоа си реков морам да го посетам и овој државен функционер. За секој случај, патем доаѓајќи кон вас, го посетив шефот на Американската канцеларија за врски, господинот Виктор Комраз. Го информирав за разговорот со министерот за внатрешни работи и го прашав што мисли тој за таа информација. Тој мирно ми одговори: ’Тоа е глупаво тврдење, претседателот на Собранието, господин Андов, и да сакал не може такво нешто да изведе, бидејќи неговата функција тоа не му го овозможува. Ние во офисот знаеме колку господинот Андов ревносно и чесно си ја врши својата работа‘. Ете од тој разговор со господинот Комраз доаѓам кај вас“.
Потоа тој побара коментар од тој бесмислен испад на Фрчкоски, а јас му реков дека немам коментар, му препорачав сам да си извлече заклучок. Ете тоа е еден пример што фрла одредена светлина на однесувањето на министерот за внатрешни работи Данаилов Фрчкоски кон одговорноста што фактички му следуваше кога ја вршеше таа работа. Американскиот новинар објави текст во „Вашингтон пост“ за својата посета во Македонија и во него со чудење информира и за тоа што нему му рекол Данаилов Фрчкоски, ама го наведуваше и ставот на Виктор Комраз. Во интервјуто за неделникот „Фокус“ (21.6.2002), нашиот најпознат надворешнополитички коментатор, Љубомир Гајдов, раскажува што се случувало во Постојаната мисија на Република Македонија во Њујорк, на 3.10.1995 година, само шест часа по атентатот врз претседателот Глигоров.
Гајдов, тогаш дописник на МРТ од САД, вели дека министерот за надворешни работи Стево Црвенковски му претставил еден од помошник-директорите на ФБИ. Тој дошол во Њујорк да ги земе видеоснимките, фото и аудиоснимките што Гајдов ги снимил на демонстрациите на претставниците на македонската дијаспора на 1.10.1095 година во Њујорк, поради Привремената спогодба со Грција од 13.9.1995 година. Притоа се барала смртна казна за претседателот Глигоров и за министерот Црвенковски поради договорот со кој се откажале од нашето државно знаме со ѕвездата од Кутлеш!


Quote:Американскиот функционер тогаш рекол оти само една минута по атентатот, специјалните служби од Вашингтон, Лондон и од Минхен пратиле идентични телеграми: „Не правете ништо на местото на злосторството, доаѓаат наши експерти“. Меѓутоа, два часа по атентатот, вашиот министер на полицијата го однел „мерцедесот“ во непознат правец. Зашто тој е мозок на атентатот, рекол притоа Американецот!? Ова на своевиден начин на Глигоров му го потврдил и тогашниот директор на ЦИА, Џорџ Тенет


Гајдов се сеќава сега дека американскиот функционер тогаш рекол оти само една минута по атентатот, специјалните служби од Вашингтон, Лондон и од Минхен пратиле идентични телеграми: „Не правете ништо на местото на злосторството, доаѓаат наши експерти“. Меѓутоа, два часа по атентатот, вашиот министер на полицијата го однел „мерцедесот“ во непознат правец. Зашто тој е мозок на атентатот, рекол притоа Американецот!? Ова на своевиден начин на Глигоров му го потврдил и тогашниот директор на ЦИА, Џорџ Тенет: „Знаете што, такви работи не се случуваат ако не е вмешан некој однатре“ („Фокус“, 9.2.2007).
Гајдов на крајот додава дека во нашето претставништво тогаш биле присутни и амбасадорите Денко Малески, Љубица Аческа, Насте Чаловски и Иван Тошевски, како и советникот Игор Џундев.
Со години потоа, од фактите што се појавуваа во јавноста, сѐ повеќе стануваше јасно дека толку темелното уништување на физичките докази и збунувачкото загинување на различни начини на личности што би можеле да проговорат и да фрлат друга вистинска светлина на настаните во целиот тој случај, помислував и сѐ повеќе се убедував дека поништувањето на сите докази и сите траги за атентатот мора да било темелно и прецизно планирано, како што темелно и прецизно бил планиран атентатот врз Глигоров. Понатаму си мислев и за други важни настани што може да имаат врска со ова злосторство. Се потсетував на оној разговор што го имав со Киро Глигоров, по негово барање, кога тој ми рече дека претходно кај него дошол Бранко Црвенковски заедно со група министри и високи функционери во СДСМ и во име на сите присутни Бранко барал од Киро Глигоров веднаш да се повлече од функцијата претседател на РМ. Тој настан се случи околу еден и пол месец пред атентатот. И затоа ме окупира мислата дека барањето од Киро Глигоров да поднесе оставка некаде во средината на август, дошло како неодложна потреба Глигоров да биде отстранет од таа функција, бидејќи се очекувале некои крупни настани во блиска иднина, а некој очекувал Глигоров да одигра улога, која ќе биде спротивна на барањата на некои стратегиски центри во земјата и во соседството. Се покажа потоа дека навистина биле на повидок крупни настани во југословенската криза. Едниот од тие настани заврши со т.н. Дејтонски договор. Другиот со потпишувањето на Привремената спогодба меѓу Македонија и Грција. Размислував така многу често и ги оценував сите тие настани и постапки. Ако Киро поднесеше оставка, на пример уште тогаш во август, тоа веројатно ќе беше доволно важен фактор да може грчката страна да го избегне притисокот врз неа од страна на СБ и САД и поради конфузната ситуација што би настанала со оставката на Глигоров да биде невозможно некое брзо решение на тешката кризна состојба во односите меѓу Македонија и Грција, во која најсилно влијаеше ембаргото што го применуваше грчката влада кон нашата земја.
Ако внимателно се промисли, може да се заклучи дека Глигоров некому му пречел и затоа од него барале да даде оставка. Значи, во таков случај не би дошло до потпишување на Привремената спогодба и би почнале обиди да се наметне друго решение за РМ, таа да се втурне како дополнителна членка во федерацијата СР Југославија во која главната власт му припаѓаше на Милошевиќ. Таква идеја постојано беше присутна во размислувањата на Милошевиќ, но беше присутна и во размислувањата на повеќето грчки врвни политичари. Во таа насока на размислување се вклопува и оној итен разговор што го бараше Бранко Црвенковски со мене наскоро по неговото барање Киро Глигоров да поднесе оставка. Како што веќе објаснив, во тој разговор Бранко од мене бараше да прифатам (по оставката на Глигоров) да бидам кандидат за претседател на Сојузот за Македонија на претседателските избори што би дошле по оставката на Глигоров. Веројатно штабот што ги смислил сите тие работи, оценувал дека таа понуда од Бранко ќе ја прифатам. Ако постапев така, групата на Бранко Црвенковски, во која очигледно клучна улога имал Фрчкоски, ќе го исправеа Глигоров пред единството на сите членови од државната власт и единството на двете партии и тој навистина ќе мораше да поднесе оставка. Ако се случеше тоа, не ќе имаше до кого да се обрати соработникот на претседателот на САД, Ричард Холбрук, во Македонија за да овозможи решение, кое ќе доведе до стабилност на јужниот Балкан, со тоа што ќе ги деблокира односите меѓу Македонија и Грција.
Мојата улога во таа ситуација, откако ќе беше докажано дека комплетно се согласувам со таа група што сака да изнуди оставка од претседателот, ќе биде претставена во сосема друга светлина. Бидејќи во медиумите господареа министерот Данаилов Фрчкоски и Бранко Црвенковски, а делумно и министерот Ханџиски, тогаш на тие луѓе не ќе им беше тешко во јавноста да докажат дека Глигоров всушност јас го уривам и дека целата криза што потоа би настанала би била предизвикана од мене. Впрочем, како многу постар и поискусен од сите членови на таа група, можеби сум им се наметнал со таа криминална намера, за на следните претседателски избори да бидам единствен кандидат за претседател на Сојузот за Македонија. Кога така би се одвивале работите, ќе немаше привремена спогодба со Грција, ќе си продолжеше ембаргото и брзо откако ќе се загубеа сите надежи за подобрување во Македонија ќе дојдеше до крајно нестабилна ситуација, а можеби и до бунт. Во тие услови веројатно и од меѓународната заедница ќе беше поддржана идејата Македонија да влезе во СР Југославија. Во секој случај, Киро Глигоров веројатно немаше да доживее атентат, ама во јавноста и тој и јас ќе бевме единствените виновници за катастрофалната состојба што ќе завладееше во земјата и веројатно ќе бевме изведени на суд. Кога го ислушав новинарот од „Вашингтон пост“ за тоа што му рекол Фрчкоски, си помислив дека тој, Фрчкоски, фактички не сакајќи, открива дел од планот за отстранување и на Глигоров и за мое отстранување од политичката сцена. Си помислив: „Ете, Фрчкоски се истрча и фактички призна дека однапред имало план како да нѐ отстранат од политичката сцена и мене и Глигоров“.
07-12-2018, 11:31 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,877
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#15

Quote:Кој сакал да го киднапира штотуку родениот внук на Андов

На 29 септември 1995 година се роди внук ми, кому му го дадоа моето име. Значи, во семејството ни дојде новиот малечок Стојан Андов. Пет-шест дена сѐ беше во ред. Си дојде мајка му со детето дома и бидејќи ѝ беше првороденче – постарите ја подучуваа за грижата. Покрај сите тие помагања, бебето нешто се разболе и мораа итно да го однесат во Детската болница во Козле. Тоа се случи околу 10 октомври. Вториот ден, кога детето веќе закрепнало, кога тргнав од канцеларијата, реков да појдам во болницата да го видам. Кога му реков така на возачот, шефот на моето лично обезбедување, Даме Димитровски, се обиде да ме наговори да не одам во болницата туку да си појдам право дома. Тој не успеа да ме наговори, ама остана малку нерасположен. Кога стигнав во болницата, појдов кон собата каде што беа сместени бебето и мајка му, гледам на вратата двајца полицајци во униформи и еден од помладите членови на моето обезбедување. Кај Валентина, мајката на бебето, во тој момент беше и директорката на болницата. Кога дојдов сите малку се збунија, а потоа Даме ме тргна малку настрана и ми објасни. Во болницата некој се јавил и се заканил дека 10-дневното бебе, внукот на Стојан Андов, ќе го киднапира. Директорката веднаш се јавила во полициска станица, а оттаму ги пратиле полицајците во болницата, а му јавиле и на Даме за целиот случај, па тој го испратил во болницата помладиот член од моето лично обезбедување.
Навистина се изнервирав и бев налутен. Си велев, какви се овие луѓе што се служат со вакви методи? Тој ден, час или час и половина пред моето тргнување за болницата, ми заврши првата седница на Советот за национална безбедност, при што го искажав моето незадоволство од збунетоста во нашите институции поради лошиот почеток на истрагата за атентатот и самиот дадов неколку остри забелешки. Потоа имав неколку средби во кабинетот, а навратив и во кабинетот на претседателот да видам дали има нешто ново. Некаде час и половина потоа, како што веќе реков, во болницата ѝ реков на директорката да не се грижи бидејќи некој лошо воспитан сакал да направи солена шега. Таа беше многу возбудена и ми рече: „Ама како тоа, претседателе, јас овде сум половина од мојот работен век и вакво нешто не ми се случило. Не побрзав јас тукутака да јавам во полиција. Повикот многу ме уплаши и им благодарам на полицајците што веднаш дојдоа“.
Кога од болницата влегов во автомобилот да си одам дома, Даме Димитровски ми рече многу непријатна работа и можам да кажам како докторката, дека во мојата досегашна служба не сум доживеал ваков случај некој да се заканува дека ќе киднапира 10-дневно бебе. Ќе ми простите, претседателе, ама мислев дека е подобро да не доаѓате вие во болницата, затоа што ме известија дека двајца полицајци се веќе таму. Мислам дека целиот овој настан и оваа закана има цел да Ве вознемири.
Другиот обид на застрашување се случи неколку дена од почетокот на 1996 година. Ќе беше тоа 4 или 5 јануари. Наутро, штом ќе стигнев во канцеларијата, првин ги разгледував дневните весници. Овој пат прелистувајќи ја „Нова Македонија“, од весникот на подот падна едно писмо од авионска пошта. Го зедов писмото, го разгледав и видов дека е пратено до „Нова Македонија“ од Австралија, и тоа на 11 декември 1995 година. Писмото беше отворено. Всушност, во пликот немаше писмо, наместо писмо некој вметнал исечок од „Нова Македонија“ со моја фотографија. Покрај тој исечок во писмото беше вметнато едно обично мало бело ливче. Кога го раздиплив ливчето, видов текст со печатни букви напишани рачно на англиски јазик. Во првиот ред пишуваше: „Глигоров имаше среќа“. А во вториот ред под првиот пишуваше: „Ќе ја има ли и Андов?“


Quote:Кога го раздиплив ливчето, видов текст со печатни букви напишани рачно на англиски јазик. Во првиот ред пишуваше: „Глигоров имаше среќа“. А во вториот ред под првиот пишуваше: „Ќе ја има ли и Андов?“


Тоа фактички беше смртна закана. Меѓутоа, не ме заплаши, туку ме поттикна добро да размислам. Помислив дека писмото што било испратено од Австралија на 11 декември, имало друга содржина и друга тема упатени до редакцијата на „Нова Македонија“. Било некое сосема обично писмо. На тоа помислив бидејќи, како што реков, на пликот имаше австралиски поштенски жиг од 11 декември, а текстот од исечокот во „Нова Македонија“ во кој беше и мојата фотографија беше објавен десетина дена подоцна. Значи, теориски не можел праќачот на писмото од Австралија да го вметне исечокот од „Нова Македонија“. Тоа, пак, значи дека писмото од Австралија некој во Редакцијата на весникот го заменил со заканата и со исечокот со моја фотографија, некаде по 24 декември 1995 година. Што е уште поважно, на мојата фотографија во текстот што беше вметнат во ковертот, на моето чело со црвено мастило беше напишана буквата Х.
Со тоа ми се даваше на знаење дека не ќе имам среќа како Глигоров, ама има и такви што помислуваат да ми пратат поздрав со куршум. Си помислив дека писмото е подметнато во редакцијата на „Нова Македонија“, бидејќи до таму било упатено оригиналното писмо со пликот од Австралија. Размислував и за други можности, ама бев сигурен дека „овој поздрав“ го добив од некого што бил вмешан во подготовките и извршувањето на атентатот врз Киро. Во секој случај бев смирен, бидејќи бев убеден дека по експлозијата на мината насочено кон Глигоров и за тие „мајстори“ би било премногу да стрелаат во мене со куршум. Можеби не бев во право, ама така си мислев.
Покрај сите овие драматични настани, треба да кажеме дека Собранието на 5 октомври го донесе Законот за ратификација на Привремената спогодба, а на 9 октомври го потпишав указот за објавување во „Службениот весник“ на Привремената спогодба помеѓу Р Македонија и Р Грција и за нејзино применување. За жал, поради објективните околности, указот го потпишав два пати: и како претседател на Собранието и како вршител на должноста на функцијата претседател на Републиката.
Откако на 10 јануари 1996 година му ја предадов функцијата, која поради околностите присилно ја вршев, Киро Глигоров ми изглeдаше сѐ уште трауматизиран. Во кусиот разговор забележав дека се интересира за почнување со работа на Агенцијата за разузнавање како важен уставен орган, кој не е под контрола на министерот за внатрешни работи, туку е под директна контрола на претседателот на државата. Ми кажа за некои негови размислувања како да се востанови тој орган и да почне со работа. Киро во тој момент се надеваше дека Агенцијата за разузнавање ќе овозможи да се почне со разоткривање на сѐ она што Министерството за внатрешни работи го скри и го покри во врска со атентатот врз него. Затоа, ми рече дека многу размислува како ќе одат работите со оспособувањето на таа агенција за нормална работа. Притоа ми даде до знаење дека е свесен, агенцијата не може бргу да дојде до резултат. Но, се надеваше дека таа агенција ќе воспостави контакт со слични служби од пријателските земји, како што се САД, В. Британија, Германија и Франција, за да се дојде до некои попрецизни сознанија за тоа кој го инспирирал и го подготвувал атентатот од 3 октомври 1995 година. Во тој момент, на Киро му беше важно која личност ќе раководи со таа институција. Поразговаравме и за тоа прашање.
Двајцата во гласното размислување наjмногу го спомнувавме тогашниот министер за правда Владо Поповски. И на двајцата ни паднало в очи дека вршејќи ја функцијата министер за правда, Поповски не само што не се вклучи во забошотувањето на целиот тој случај со атентатот, туку, толку колку што му дозволуваше функцијата, се обидуваше да влијае, инсистирајќи на непречен тек на истрагата. По оваа негова идеја за Агенцијата за разузнавање, Глигоров презеде неочекуван чекор во почетокот на февруари. Тој јавно инсистираше и бараше од генералниот директор на Радио-телевизијата на Македонија, госпоѓа Мелпомени Корнети, веднаш да го разреши од функција директорот на телевизијата Сашо Ордановски. Таа навистина го стори тоа. Со тој потег Глигоров даде до знаење дека не се помирува со разбивањето на Сојузот за Македонија.
Долго потоа, одвреме-навреме, се среќававме со Киро Глигоров, но можам да кажам дека по атентатот Киро веќе не беше оној Киро што го познавав пред тоа.
Во меѓувреме, Бранко Црвенковски најави реконструкција на Владата. Беше најавено дека со реконструкцијата од Владата ќе бидат исфрлени членовите што ѝ припаѓаат на ЛП. Тие денови Глигоров даде неколку изјави по разни прашања и во секое од нив предупредуваше да не се распаѓа Сојузот за Македонија, да се зачува, бидејќи ако се распадне – последиците ќе бидат многу штетни за државата, а земјата ќе навлезе во неизвесност. Сите апели на Глигоров за спасување на Сојузот за Македонија одекнаа во празно. Бранко Црвенковски си ја тераше својата агенда усогласена со некои подземни центри во земјата и во соседството.
На 23 јануари 1996 година се одржа седницата на која беше усвоена предложената реконструкција на Владата и со која министрите-членови од ЛП беа исфрлени од Владата.
При заклучувањето на седницата реков дека поднесувам оставка од функцијата претседател на Собранието. Ги известив пратениците дека моето барање за разрешување од функцијата ќе биде разгледувано на првата наредна седница на Собранието. Таа седница се одржа на 6 март и на нејзината прва точка бев разрешен од функцијата претседател на Собранието.
(Крај)
07-12-2018, 11:33 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,877
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#16



08-12-2018, 11:27 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,877
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#17






Quote:Стојан Андов: По атентатот врз Глигоров, Тито Петковски едноставно го снема!


Одамна не сме се виделе со Тито Петковски. Кога јас бев претседател на Собранието, тој беше потпретседател на Собранието. Тогаш соработувавме, вели во интервју за Пресинг Тв, Стојан Андов, поранешен претседател на Собранието на Република Македонија.
Притоа, Андов изразува и доза на разочарување.
Меѓутоа, ме изненади и за тоа ќе се распрашам, ќе видам и од него ако можам да ми каже зошто него, по атентатот (на претседателот Киро Глигоорв н.з.), извесно време, кога беа најбурните настани и расправи го снема едноставно. Јас не можев да го добијам. Го барав Тито, но него го немаше. Морав да го барам по болниците, каде бил, зошто го нема, нагласува Андов.
Интервјуто со поранешниот претседател на Собранието на РМ следува по објавувањето на неговата последна книга „До атентатот и по него“, чија промоција предизвика бура од реакции во јавноста. Во него Андов говори за атентатот врз претседателот Глигоров, за фактот дека за него не била спроведена никаква истрага, за исказите во обвинителството дадени многу подоцна, за обвинувањата на негова адреса…
Yesterday, 04:52 PM
Reply