Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 0 Vote(s) - 0 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
ВИСТИНСКАТА ЦЕЛ НА ДОГОВОРИТЕ СО БУГАРИЈА И ГРЦИЈА
Author Message
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,777
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#1

Quote:СУШТИНАТА НА ДОГОВОРИТЕ НА ЗАЕВ: ДАЛИ ВЛАСТА НАВИСТИНА САКА ДА ЈА ВНЕСЕ МАКЕДОНИЈА ВО ЕУ И НАТО?


[Image: 0555bbe9368a05bff51437bdc1ff702e_XL.jpg]

Пишува Душан Петровски
16 август 2018 година
„Најголемата измама која Ѓаволот му ја приредил на Човекот била кога го убедил дека тој не постои.“
Владата на Зоран Заев, која во стил какрактеристичен за Комунистичката партија на Југославија од која потекнува, се довлечка до власта благодарение на диверзантските акции на полициско-политичкото подземје, за време на едната година и кусур од нејзиното оформување потпиша два значајни договори со две соседни држави. Првиот за „добрососедство“ со Република Бугарија; вториот за промена на името со Република Грција. И обата договори задираат во индентитетот и историјата на македонскиот народ – какви што ги знаеме – и во внатрешните работи на Република Македонија. Наводно, целта на овие договори е конечно да се разбие мртвата точка на евроатрланските интеграции на државата. Тука е и листата на уцени од Албанија, колоквијално позната како „Тиранска платформа“, која беше целосно прифатена од Заев како дел од поткусурувањата за неговото доаѓање на власт. Темелот на Тиранската платформа е барањето за официјализирање на албанскиот јазик. Овој услов паушално се однесува на статусот на албанскиот јазик во Република Македонија, но суштински е поврзан со релативниот статус на македонскиот и албанскиот етнос, при што вториот се издига над првиот. Забележливо отсутен во сето ова е нашиот северен сосед, со кој партијата на Заев има историски врски, а кој деновиве најави подготвеност за менување на државните гранци во регионот. А границите, според српската интелигенција, се одраз на соодносот на силите во регионот. Доколку сето ова се стави во контекст на изминатите век и половина, се јавува прашањето: Дали се искрени изјавите на премиерот Заев – кој во изминативе година и пол се покажува како патолошки лажго – дека целта на сите негови удоволувања на нашите соседи на сметка на националните интереси на Македонија и Македонците се само дел од поголема стратегија наменета да ја внесе Македонија во двете најсилни алијанси на светот, или пак нешто далеку позлобно се крие во овие акти, односно, дали овие договори се само наменети да ја отпочнат последната фаза на подготовките за обнова на великосрпската држава на сметка на Македонија?
Македонското прашање е едно од најстарите нерешени национални прашања во Европа, прашање кое е полно со енигми и непознаници. Ова што следи е анализа заснована на документација и записи кои потекнуваат од средината на деветнаесеттиот век до денес. Многу од работите што следат ме изненадија кога ги научив затоа што беа сосема спротивни на официјалната историја која ја учев на школо, но за нив добив потврда од изјавите и предавањата на врвните македонски историчари, како Иван Катарџиев и Блаже Ристески. За малку поопширна, но далеку од исцрпна дискусија на оваа тема, на читателот му препорачувам да го проучи мојот „Предговот од преведувачот“ – со сѐ фуснотите – на „Црна рука врз Европа“ од Анри Пози (1935 г.) достапен за бесплатно симнување на овој сајт.
Клучна причина за тоа што македонското прашање останува несоодветно решено е отсуството на единствена визија во однос на неговото решение помеѓу самите Македонци. За време на турското ропство историска Македонија, која се протегала од Солун до Љуботен и од Пустец до Пирин, била населена со разновидност на националности. За странските неутрални дописници кои пишувале на крајот на деветнаесеттиот и почетокот на дваесеттиот век, сите овие националности биле „Македонци“. Градовите биле претежно населени со Турци, Грци, Евери и Власи, додека руралните области биле претежно населени со предците на етносот кој денес се нарекува македонски, а кој тогаш бил обележуван како бугарски. Во северните предели имало по некое српско село, а до средината на осумнаесеттиот век во Македонија немало Албанци. Тие почнале да се населуваат во Македонија откако ја прифатиле мухамединската вера и станале граѓани од прв ред во Турското царство. Нивната нова вера дошла со привилегијата да пљачкаат, киднапираат и убиваат каури без страв од последици, како и да им ја запоседнуваат земјата, и од слободните христијани да прават зависни крепосници. Тоа е историјата на „автохтоноста“ на албанското население од оваа страна на масивот Пинд-Шара. Ова е можеби причината зошто Албанците во Албанија се претежно христијани, а оние надвор од историските граници на нивниот вековен дом, речиси исклучиво муслимани.
Ваквата етничка разноликост на Македонија, како и различните статуси кои ги уживале разните националности, совршено им одела од рака на турските власти. Градските населенија иако не ги уживале слободите и просперитетот на европските царства, сепак живееле далеку покомотен и побезбеден живот од селаните врз кои паѓал товарот на османлиското ропство. Населенијата на градовите биле сочинети воглавно од етничките малцинства, додека селаните, кои биле далеку најбројни, биле сочинети од оние кои историјата ги забележала како македонски Бугари. Овие последниве историски не биле политички организирани, и немале врски со светот подалеку од долината во која било сместено нивното село. Тие започнале да суштествуваат со поширокиот свет дури во втората половина на деветнаесеттиот век, пред сѐ благодарение на протестантските мисии и бугарските училишта. Ваквиот етнички состав и неговата распореденост влијаелe против формирањето на единствена и обединета сила која би можела да истапи кон решавањето на македонското прашање.
Дури и со формирањето на македонската револуционерна организација кон крајот на деветнаесеттиот век, чие што членство волгавно било сочинето од етносот кој современиците го забележале како македонски Бугари – претежно матуранти на бугарските гимназии, пак не се дошло до единствена идеја за решавање на македонското прашање. Од една страна, бидејќи Организацијата била речиси исклучиво „бугарска“, а другите етноси воглавно лојални на нивните матични држави коишто негувале експанзионистички идеи, македонското ослободително движење водело борба на два фронта, против турската власт, како и против малцинските народности. Впрочем, предавството, кое што популарната митологија за овој период го посочува како еден од главните фактори за неуспехот на ВМОРО да ја ослободи Македонија, не било својствено на македонскиот (бугарскиот) етнос. Напротив, кога Организацијата била предавана на турските власти, тоа речиси исклучиво било дело на грчките или на српските агенти кои биле на платниот список на државите кои тие ги застапувале. Како што забележал Х.Н. Брјалсфорд во 1906 година: 
Кога во прилог на овие предности, бугарофилските Македонци го оформија нивниот извонредно организиран револуционерен комитет во 1893 година, сервијанската (српската) кауза го доби својот смртоносен удар. Преку нагласувањето на нејзиниот антагонизам кон Бугарија, официјална Сервија сега усвои отворено туркофилска политика, а ништо не може да е пофатално за изгледите на која било христијанска народност во Турција. Македонското селанство ќе ја подари својата верност само кон пропагандата која му ветува некаков брз изглед за ослободување од отоманскиот јарем. Конечно, има огромна разлика помеѓу ривалските пропаганди, кадешто, додека Бугарите работат кон автомонијата на Македонија,Сервијаните и Грците целуваат само кон нејзиното анектирање кон своите земји. Како производ, нивните активности делуваат дека се наменети за профит на нивните држави, додека Бугарите несомнено креираат дух на локален македонски патриотизам. Сервијанското движење е чисто официјална агитација, насочувано и финансирано од Белград; додека, и покрај симпатиите на Софија, бугарскиот Револуционерен комитет е автентично македонска организација. (Нагласување мое, Д.П.) 
Од друга страна, во самото ослободително движење уште од неговите најрани денови се појавиле две спротивставени струи: едната автономистичка, другата федералистичка. Првата струја, од која подоцна ќе произлезе ВМРО на Тодор Александров и Ванчо Михајлов, а подоцна ќе биде наследена од ВМРО-СДРМА, влегувале личностите како Даме Груев, Иван Гавранов и Христо Матов. Нивна цел била оформување на автономна правна единица Македонија во рамките на Османлиското царство како преодна фаза за независна македонска држава. Втората струја, предводена од Јане Сандански и неговите Серчани, а која била идеолошкиот претходник на македонските комунисти, решението на македонското прашање го гледала во некаков сојуз на балкански држави на јужните Словени.
Во глобални рамки, решението на поопширното балканско прашање со кое се мачеле Големите сили (денес познати како „Меѓународната заедница“) се гледало преку две опции: источната и западната. Источната опција ја подразбира Софија како центар на словенскиот Балкан, западната Белград. Историски, источната опција изгубила со ретроспективната грешка на Бугарија да им се приклучи на Централните сили во Првата светска војна, како производ на што таа подоцна ефективно го изгубила својот суверенитет. Денес, европските големци кои сѐ уште се обидуваат да ги имитираат Римјаните и Карло Велики во формирањето на Велика Европа, решението на балканското прашање повторно го гледаат низ Белград во таканаречената опција Западен Балкан. Оттука Сојузот на комунисти на Македонија – како  традиционални противници на идејата за независна македонска држава – им е природен сојузник во остварувањето на нивната цел.
Да се навратиме на македонското прашање. Како што досегашниот тек на текстов укажува, Македонците до втората половина на минатиот век имале во голема мера поинаков идентитет од оној по Втората светска војна. Во груби црти, тие се чувствувале како Бугари – иако можеби не како дел од бугарската нација – биле приврзани за црквата и воглавно биле селани кои живееле од земјата. По Балканските војни и Првата светска војна владите на Грција и Србија превзеле кампањи за насилна асимилација на македонското (бугарското) население, кои придонеле до масовен егзил на половина милион Македонци во Бугарија, како и обнова на ВМРО и засилување на нејзните герилски и терористички дејности. Бидејќи населението во делот на Македонија анектиран од Србија воглавно ја одбило асимилаторската дејност и останало претежно со бугарска самосвест – поради што бугарскиот фашистички окупатор во 1941 г. бил пречекан и прифатен како свој – власта на нова Југославија по Втората светска војна пристапила кон македонското прашање со малку поинакво решение.
Со двојната цел, да го пацифизира македонското население, како и да ги примами егејските Македонци да ѝ се придружат на Југославија, Титовата власт излегла со решението за чист македонски етнос, независен од српскиот или бугарскиот. Како што е вообичаено за комунистичките режими и нивните културни револуции, на овој народ Тито му скроил нов јазик, нова историја и нов начин на живот – од побожните селани направил атеистички божемни индустриски работници масивно преселени во брзо изградени градови. За ваквата политика Ванчо Михајлов во „Македонија – Швајцарија на Балканот“ го дал следниов коментар: 
Српската антибугарска пропаганда тврди дека македонското население е српско; грчката пропаганда тврди дека е грчко, додека болшевичката пропаганда во најново време настојува да афирмира една невистина, дека божем во Македонија немало Бугари, туку некаква друга нација –„македонска“. Ваква нација историјата не познава; додека „Македонец“ во географска смисла се наречуваат и Гркот и Албанецот и Турчинот и Влавот. ... И под комунистичка ознака сосем јасно на виделина се појавува српско-грчката шовинистичка намера – ако може да се создаде некава си македонска нација; поради својата ништожност таа ќе виси во почетокот во воздух, а потоа ќе биде проголтана од Белград и Атина. За да може полесно да се изврши оваа етнографска операција, на ниту една друга месна народност нема да ѝ се прилепи името „Македонец“ како национално; тие ќе си останат Турци, Грци, Албанци, Власи. Тито ја поддржува тезата за постоењето на македонската нација за им се допаѓа сѐ повеќе и повеќе на Србите, меѓу коишто ја има најголемата своја опора. Секое дејство против бугарските национални права претставува негов залог како пред националистите така и пред шовинистички расположените српски комунисти.
Денес, седум децении и три генерации по почетокот на Титовиот проект за оформување на новите (југокомунистички) Македонци, речиси нема жив човек чија самосвест не е оформена воглавно во рамките на овој идентитет. Дури и црквата на која ѝ припаѓаат повеќето Македонци е прозивод на власта на СКЈ која до денешен ден не е признаена од другите Православни цркви.
Да се навратиме на Бугарија и на нејзиното ефективно губење на суверенитетот. Како што забележавме, Белиот терор, односно насилната асимилација која Србите ја спроведувале во Вардарска Македонија за време на третата и четвртата деценија на минатиот век, бил повод за возобновување на Внатрешната македонска револуционерна организација од страна на Тодор Александров. Свирепоста на Србите и нивното одбивање да му го удоволат правото на самоопределување на месното население ја предизвикало ВМРО да ги заостри своите методи на операција. Бидејќи ВМРО било удомено во Пиринска Македонија, а Македонците станале мошне влијателно лоби во Софија, раководството на Србија почнало да бара начин како да се справи со ВМРОвската напаст и целосно да ја скроти Бугарија, чијашто политичка, економска и офицерска класа била доминирана од Македонците.
Западната опција за решавањето на балканското прашање, нормално, си имала свои приврзаници во кралството Србија, кои Анри Пози ги забележал како пансрби, односно великосрби. Според овие идеолози, кои се претвориле во Црна рука, подоцна во Бела рука (а подоцна во ОЗНА и УДБА) и кои управувале со кралството Југославија (а денес управуваат со политичко-полициското подземје), српскиот етнос живее од Дунав до Солун и од Црното Море до Јадранот. Според нив, Бугарите, Словенците, Хрватите и Македонците се Срби со говорна мана кои си го заборавиле минатото. До извесна мера, овие мегаломанијаци биле во право, затоа што србофили кои се подготвени да придонесуваат кон великосрпскиот проект можат да се најдат во сите овие народи.
Tака во пролетта 1934 година, кога Бугарија била урнисана од репарациите кои ги исплаќала во име на воена штета поради поразот во Големата војна и во време кога речиси немала војска, Србија, Грција, Турција и Романија (сојузниците од Втората балканска војна) го склучиле првиот Балкански пакт (кој бил обновен во 1964 година). Овој Пакт содржел тајни протоколи кои ги обврзувале потписниците да поднесат ултиматум до Бугарија да ја разоружа ВМРО. Ултиматумот бил успешен и како производ се случил државниот удар кој на власт во Софија ја инсталирал југофилската фашистичка партија Звено. Разоружувањето на ВМРО значело и протерување на Ванчо Михајлов и други видни раководители на Организација од Бугарија и ефективно разбивање на моќта на македонското лоби во кралството. Поради ова ВМРО не било застапено во фашистичката армија, а и не учествувало во бугарската фашистичка окупациона администрација, што значи дека бугарската окупација на Македонија од Првата светска војна била суштински различна од оваа во Втората.
Сепак, наголем страв за Македонците во последните денови на Втората светска војна бил дека Македонија повторно ќе падне под српска власт. Овој кошмар станал реалност со одлуката за обнова на предвоените граници, а Вардарска Македонија, областа која е упориште на македонштината, останала под југословенска власт. А, Југославија како што забележал Пози, е само плашт за Велика Србија: 
Сѐ што е наречено Југославија е во суштина само Србија, зашто сите што дејствуваат, сите што командуваат, сите оние што можат да се вбројат во работите на државата се Срби. (...) Југословенството, повеќе од обид за сплотување на јужнословенските народи во една хармонична целина, всушност, е плашт низ кој се бришат несрпските етноси, нивните јазици и културни обележја. Несрбите немаат никакво влијание врз обликувањето на државниот живот.
Пози, опишувајќи го Пашиќ забележал дека, „Тој виде, како и другите белградски старешини на крајот на Војната, дека српските територијални придобивки значат извонреден личен профит, можност за измама и пљачка.“ Затоа, за да ја омекнат состојбата и на Македонците да им дадат привид за самоуправа, Титовата влада – односно великосрпската клика која управува со државната безбедност – ја  создала новата Македонска нација.
Како што рековме, обидот за промена на самосвеста на македонското население во кралска Југославија останал речиси целосно неуспешен. И покрај сите мерки (забрана на мајчиниот јазик, промена на имињата, бришење на натписи од споменици, сквернавење на гробишта и свети објекти, измачување, силување, тепање и ликвидации) Македонците продолжиле да се чувствуваат како Бугари, поради што ја добредошле бугарската окупациона армија во 1941 година. За разлика од стара Југославија, проектот за промена на самосвеста на Македонците успеал во Титова Југославија. Клучот за успехот на овој потфат треба да го бараме во политичката идеологија на нова Југославија: социјализмот/комунизмот. Во книгата „Рехабилитацијата на ‘Црна рука’“, Дејвид Макензи се повикува на колумна на Крста Цицвариќ во „Београдски дневник“ од 27 јануари 1920 година каде што Цицвариќ укажува дека:
Секое српско политичко движење требало да се гледа примарно низ призмата на неговата врска со југословенското национално единство. Републиканската агитација, бил убеден Цицвариќ, би се покажала како погубна бидејќи националното единство сѐ уште би останало неконсолидирано, а династијата на Караѓорѓевиќ би останала силно упориште на единството. Наместо тоа, монархијата требала да стане подемократска и социјалистичка, при што би осигурала мирен напредок, притоа правејќи ја републиканската дејност непотребна. (Макензи, стр. 40)
Значи Цицвариќ агитирал за социјализам како преодна фаза кон новиот великосрпски идентитет. Дали е само случајност тоа што во разврската на Втората светска војна припадниците на четничкото движење на Дража Михајловиќ и на квинслиншката администрација на Милан Недиќ ѝ се приклучиле на новоформираната комунистичка власт? Социјализмот историски се покажал како извонреден медуим за промена на националните идентитети. Од една страна, социјализамот е идентитет самиот во себе, бидејќи нуди шаблон за тоа како народот треба да живее. Тој си има својствен жаргон, „напреден“ начин на живот, што подразбира раскинување на врската со традиционализмот, односно, црквата, семејството и народните обичаи, индустријализирана економија, голема бирократија, непостоечка приватност и минимална или непосточека приватна сопственост. Сето ова го прави народот исклучително зависен од државата, како за неговите материјални нужди, така и за неговите духовни потреби. А, како што рекол претседателот Реган, „Државата која е доволно голема да ти даде сѐ што посакуваш, е доволно голема да ти одземе сѐ што имаш“. Отстранувајќи го народот од црквата, девалвирајќи ги односите во семејството и помеѓу соседите, и ставајќи ја културата под нејзина управа, државата се поставила како духовен предводник на народот. Отстранувајќи го народот од земјата, државата ја превзела целосната контрола врз и онака оскудниот дотур на храна, правејќи ја психолошката контрола врз населението дотолку полесна за неа, што ѝ овозможило ефективно да ја имплементира политиката на држење на народот на работ на гладот. Истовремено, државната работа и социјалната помош имаат исклучително погубен ефект врз човековата психа, особено во поглед на неговата креативност и неговиот непокор и боречки дух. Конечно, за разлика од илинденскиот период, како и периодот на кралска Југославија, кога лојалноста кон Организацијата и каузата била неприкосновена, комунистичкиот режим најпосле успеал да го разбие кругот на верноста во македонското движење, со тоа што меѓусебното кодошење станало новата норма. Ова би било невозможно доколку државата не станала апсолутен господар на економијата и општеството, каде луѓето биле ставани да бираат помеѓу изгладнување на своето семејство, општественото шиканирање и репресивните мерки, или дажбата, привилегиите и престижот кои ги нуди системот. Како последица, за време на Југокомунизмот предавството станало дел од македонскиот генетски код, што е суштинската причина зошто македонската држава не може да просперира и не може да опстои самостојно.
Но да се навратам на главната точка, односно договорите на Заев кои се наводно наменети Македонија да ја внесат во ЕУ и НАТО. Договорот со Бугарија е крајно сомнителен со оглед на тоа дека истиот предвидува ревизија на историјата на македонскиот народ – поточно, ревизија на историјата создадена по теркот на Сојузот на комунисти, односно партијата на Зоран Заев. Со исклучок на двете бугарски окупации, од првата српска окупација па сѐ до барем 2000 година (до кога имаме архивска документација) каков било обид за спонтано воспоставување на добрососедски односи со Бугарија или за ревизија на историјата бил казнуван со најригорзни мерки. Колкумина Македонци биле обработувани, шиканирани и репресирани од страна на службите на државната безбедност поради сомнението дека тие негуваат некакви симпатии кон „бугарштината“? Десетици, ако не и стотици илјади. Омразата кон Бугарија систематски е оформувана во Македонија уште од почетокот на српската окупација, и само се засилува од деценија до деценија. Истовремено, очигледната и предвидлива последица на договорот за добрососедство со Бугарија е зголемената одбивност кај Македонците кон источниот сосед, пред сѐ поради гестовите кои тие ги перцептираат како навреди и задирања во нациналниот идентитет – што е сосема нормално со оглед на историјата која тие ја учеле и низ која живееле. Тука се чини дека и Бугарите си штетат на својата кауза. Нив очигледно не им е јасно – или се преправаат дека не им е јасно – дека дури и оние кои зеле бугарски пасоши, како и оние кои ја проучуваат и прифаќаат вистинската историја, немаат симпатии кон бугарската држава и не гледаат иднина во некакво спојување на Македонија со Бугарија затоа што овие луѓе, особено вториве, се пред сѐ идеолошките наследници на Автономистите. Но, без разлика дали Бугарите се во право или не во однос на она што го говорат за историјата, Македонците се апсолутно неподготвени тоа да го слушнат и да го разберат бидејќи се коси си реалноста со која израснале. Доколку бугарската власт беше искрена во нејзиното пружање на раката на добрососедството кон Македонија, тогаш ќе одбереше пристап со многу повеќе такт. Доколку македонската страна беше искрена во стапувањето во овој договор, тогаш претходно ќе спроведеше образовна кампања во која ќе признаеше за лагите кои му биле сервирани на народот во изминатие седумдесет години. Да се присетиме дека погоре рековме дека Бугарија го изгубила својот суверенитет во 1934 година, а аферата „Бугарска амбасада“ од 1998 година сугерира дека ситуацијата е воглавно непроменета. Оттука станува очигледно дека договорот за добрососедство со Бугарија не беше наменет да ги затопли односите помеѓу Македонците и нашиот источен сосед, туку да ја воспали психата на Македонците дека се готви нешто што ќе им го одземе идентитетот со кој израснале.
Што се однесува до вториот договор, оној со Грција, наводно склучен со цел да ја внесе Македонија во НАТО и ЕУ, и тука нешто мириса. Имено, во октомври 1944 година Черчил и Сталин одржале средба во Москва со цел да ги поделат сферите на влијание во источна Европа. Грија ѝ припаднала 90% нa Англија 10% на СССР, Бугарија 80-20% за СССР, Романија 90-10% за СССР, Унгарија 80-20% за СССР. Југославија била еднакво поделена на 50-50%, односно останала во игра. Обете страни се обидувале да ја придобијат Југославија, Советите од време на време со закана за окупација, но најчесто со добри гестови, а Западот, првин Англија, а потоа Америка и Брисел, исклучиво со добри гестови и многу пари. Студирајќи ги достапните архивски извештаи на ЦИА за Југославија станува јасно дека таа во кое било време можела да стане членка на ЕУ и НАТО, доколку сакала, а во одредени времиња и без исполнување на некои поригорозни реформи. Југославија престанала да затвора политички затвореници уште во 1950-тите години, што за Западот е најважно во однос на перцепцијата за политички слободи во една држава. Архивските белешки сугерираат дека Западот бил релативно задоволен со либерализацијата на пазарот и печатот кон кои југословенската власт настапила по смртта на Тито. А, изгледа дека на Западот или не му пречи, или уште полошо, му одговара фунционирањето на југословенската полициска држава и нејзиното систематско осиромашување на народот. Доколку оваа шпекулативна претпоставка е исправна, тогаш тоа е така веројатно поради тоа што тие сметаат дека најважно за нивниот долгосежен проект е бришењето на автентичниот идентитет на народите и инсталација на друг, кој што му е туѓ на народот и кој што духовно го осиромашува човекот. Инаку речено, сѐ повеќе ми делува дека визиониерите на Велика Европа се обидуваат да го повторат југословенскиот проект на просторот на целиот континент.
Југославија под власта на СКЈ имала можност да влезе во ЕУ и НАТО но сепак одлучила да остане „неврзана“. За време нејзиниот распад, Западот првин се обиде да ја сочува Југославија, а откако не успеа, почна да им се додворува на посебните републики. Одредени западни земји предводени од Германија ѝ пружија рака на Македонија, но таа откако првин се обиде да го спречи распадот на Југославија (и по цена на скратен сојуз) ја одби понудата на Германците и реши да продолжи да мизерува со Србија. Западњаците продолжија да ја поддржуваат Македонија и нејзината владејачка структура – УДБА, и покрај парламентарните манипулации и изборни фалсификати во 1990тите, и сѐ уште не наоѓаат за сходно да ги осудат политичките прогони од тој период. Доколку сакаше, со малку шминка, Македонија можеше да влезе во ЕУ и НАТО. Видете ги поранешните комунистички држави како Романија и Бугарија кои и покрај тоа што сѐ уште се далеку од вистински правни држави, сепак влегоа во ЕУ и НАТО. Затоа Грците влегоа во играта со спорот за името, која суштински беше поттикната од Киро Глигоров, а со цел да се осигура парализата на процесот на евроатлатските интеграции, но најмногу со цел да се покрие фактот дека вистинскиот кочничар за влезот на Македонија во ЕУ и НАТО е никој друг, туку македонската владејачка клика. Поентата беше, и останува задржување на Република Македонија во сверата на Белград, како гаранција на зачувување на букурешките граници. Сѐ повеќе изгледа дека и на Западот повеќе му одговара решение со помал број на поголеми држави одошто поголем број на помали „банана“ републики.
Можеби најголемиот доказ дека Заев не работи искрено кон зајакнувањето на шансите на Македонија за евроатлантски интеграции дојде деновиве од анти-корупциското тело на ЕУ, ГРЕКО. Во својот извештај кој се однесува на превенција на корупцијата во однос на пратениците, судиите и обвинителите, комисијата, која упатила 19 препораки до Република Македонија, заклучила:
Севкупно, во оваа фаза од процесот, перформансите се очигледно разочарувачки, а земјата јасно треба да преземе поодлучна и фокусирана акција во однос на бројни препораки издадени пред четири и пол години.
Со оглед на горенаведеното, ГРЕКО заклучува дека сегашното многу ниско ниво на усогласеност со препораките е "глобално незадоволително".
Тоа што власта не е подготвена да ја направи ниту минималната шминка која е потребна да им се замачкаат очите на Западњаците дека тие постапуваат кон потребните реформи за конечен влез во нивните сојузи укажува на неискреноста на нејзините намери во склучувањето на договорите со Бугарија и Грција како мерка кон евроатлантските интеграции. Инаку речено, зошто Владата брза да ги склучи овие два договори – за кои прави фама дека се божем последната пречка за влез во ЕУ и НАТО – кога има далеку поважни реформи кои треба да се превземат за суштински да се разбие мртвата точка?
Од оваа моја временски и просторно далечна перспектива, сето ова – т.е. договорите со Бугарија и Грција и Тиранската платформа – ми личи на подготовка за влез во последната фаза на проектот наменет и формално да ја врати Вардарска Македонија под управата на Белград. За жал, и покрај божемните ВМРОвски влади кои своевремено беа на власт во Република Македонија, управителната структура на државата – полициско-политичкото подземје – постојано беше и останува во рацете на пансрбите. А тоа што во моментов на власт е, условно речено, интернационалистичката партија, само повеќе го забрзува процесот на дезинтеграција на македонската независност.
Дали поради тоа што Македонците не покажаа желба да направат вистинска држава, туку решија да останат во истиот модус како и пред распадот на Југославија, или пак поради личните амбиции на поединечни фигури во европската бирократија да се прослават како дипломати кои го решиле нерешливиот спор, се чини дека и Меѓународната заедница навива Македонија да ја врати во великосрпската прегратка – и соучествува во вршењето притисок врз Македонците со поддршката на нелегалниот договор Ципрас-Заев. Не верувам дека ќе отидат до крај, односно, не верувам дека ќе соучествуваат и во фалсификување на референдуските резултати. Мислам дека рефендумот ќе пропадне – затоа што договорот е наменет да пропадне – и резултатот ќе се почитува. Но, пораката на договорите кои ги склучи Заев ќе биде јасна: доколку сакате да го сочувате овој идентитет – којшто е суштински идентитетот изграден од југокомунистичката власт – мора да се вратите во Југославија.
За овој план да не се исполни Македонците ќе мора да се одречат од основните постулати на југокомунистичкиот идентитет, т.е. ќе мора да се откажат од својата зависност од државата и да станат независни индивидуи кои ќе градат независна држава; да си ја проучат историјата за да престанат да бидат манипулирани; и конечно, да се откажат од лагата и кодошењето, за да можат да изградат општество изградено на темелите на меѓусебна доверба и искрена соработка.
20-08-2018, 03:15 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,777
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#2

Quote:Љубчо Георгиевски распали по Бугарија: Драги наши “скапи” соседи, покажувате тотално непознавање на Македонската историја

[Image: ljub.png]

August 17, 2018
Приближно три децении се обидувам во Македонија да внесам дух на нов приод спрема бугарската политика, но и да иницирам ново читање на македонската историја за нашите релации со бугарскиот народ. Во овие дваесет и осум години моите критики најчесто биле насочени кон македонските митологии, лаги или историски фатаморгани. Во таа смисла, можам да се повикам на мојот личен придонес кај одреден дел од македонските граѓани да се смени свеста да почнат без предрасуди и предубедувања да ги гледаат нашите бугарски соседи.
Затоа, сега си земам за право да извршам една сериозна критика на дејствителната бугарска политика спрема Република Македонија. Имено, сведок сум на спроведување на една наполно непринципиелна политика, пласирана во последно време од нашите пријатели од источната страна. За парадоксот да биде поголем, тоа се случува кога за премиер на Република Македонија доаѓа еден прагматичен политичар, човек кој што со леснотија го потпиша договорот за пријателство со Република Бугарија, кој што постојано дава благонаклонети изјави, дека сака да биде пријател со Бугарија, правејќи огромни храбри чекори во таа насока; и покрај тоа што внатре во сопствената партија има голем отпор за ваквата негова политика; и покрај тоа што има огромна опозиција во името на силната ВМРО-ДПМНЕ, која што не престанува да го повикува за „склучениот штетен договор со Бугарија“; и покрај тоа што е изложен на критика за потпишаниот договор од историчари, новинари и разни независни интелектуалци.

Настани како на филмска лента

А да не заборавиме дека македонските социјалдемократи го етаблираа антибугаризмот во Македонија. И токму така, во моментот кога во нашиот западен сосед го имате најдобриот премиер кој има разбирање и иницијатива работите со Бугарија да се унапредуваат, сведоци сме на една крајна ароганција, дрскост, демонстрирање на тотално непознавање на внатрешните состојби во Македонија и на длабоко поткопување на позициите на својот пријател.
Настаните се движат, небаре на филмска лента. Најпрвин, се измисли проблемот со името Северна Македонија. Тоа било име кое ги загрозувало бугарските национални интереси?! Да не заборавиме дека името Северна, Македонците не го ставаат со восторг, туку доаѓа по три децении тешки преговори со Грците. А, кога станува нужно да го менуваме името на државата, потребно е да се зачува бар одредено достоинство, аналогно на слични применети примери во меѓународната политика. Се согласувам дека некакви крајни националисти можат да го злоупотребат префиксот „Северна“ во иредeнтистички цели, но истиот третман може да го добие и името Горна или Вардарска Македонија, а најмногу ако воопшто не се промени, ами си остане Република Македонија.
Впрочем, дека е така најубедливо ми потврдуваат ставовите на самите Грци, кои што во името Република Македонија го гледаат најголемиот иредентизам. Да не заборавиме дека Република Бугарија прва го призна името Македонија на нашата држава, но да не ги заобиколиме и бугарските политичари кои што три децении молчат за грчкото монополизирање на истото име. Со каква ли леснотија бугарската политика допушти да се зацврсти монополот врз името Македонија во интерес на грчката кауза. Зар во 19-ти и почеток на 20-ти век Бугарија не се бореше со Грција за приматот на наследството на името Македонија?!

Нечуена грубост

Потоа се појави проблемот со Македонската православна црква. Жал ми е што кај нашиот источен сосед мнозинството не разбра колку храбар чин направи Македонската православна црква, иницирајќи Бугарската православна црква да ја признае за мајка црква. Таа идеја доби поддржувачи, но се појавија и многу цинични и саркастични анализи. Коментарите кои што ги проследив „нека се распушти како црква и да се претопи во БПЦ“ само сведочат колку малку се познаваат состојбите во Македонија.
Потоа се случи еден несимпатичен чин при посетата на претседателот на Република Македонија Ѓорге Иванов (чиј што перманентен критичар сум веќе десет години). И покрај тоа што беше пристигнат на покана на Република Бугарија, наиде на грубо затворена врата во кабинетот на премиерот, со образложение за некакви внатрешни македонски состојби. За ваква грубост подолго време немам чуено во меѓународната дипломатија. Треба да се биде свесен дека тоа не е само личен чин спрема некаков политичар, туку и однос спрема институцијата претседател на соседна држава.
Понатаму, бевме сведоци на неколку изјави на мојот личен пријател Ангел Димитров, кој што со своите начелни позиции, исто така гарантира дека комисијата за заедничка историја бргу ќе пропадне, така што тешко ќе се случи зближување на нашите истории.

Измислени проблеми

А врвот го достигна изживувањето со премиерот Зоран Заев. На почетокот се замислив во што е неговата грешка?! Илинденското востание било македонско?! Потоа уследи, небаре координиран масакр од највисоките бугарски политичари и од голем број колумнисти и новинари. Значи ли тоа, скапи комшии, дека имаме нова забрана за употреба, овој пат на придавката македонски? Имаме ли нови проблеми кои што никогаш досега не постоеле, дури ни во бугарската историографија?
Сега кога почнуваме да зборуваме за суштинско приближување, некој измислува проблеми кои што не постоеле ни во најекстремните бугарски кругови. Зар допрва треба да се објаснуваме дека сѐ што се случило на територијата на Македонија може и се подразбира да се нарече македонско. Зар тракиските споменици на територијата на Бугарија не се бугарски?
Но, проблемот не е само во географската определба, тој содржи и суштинска димензија. Ако илинденското востание е дигнато од организација која се нарекува македонска, ако крајната цел е автономија на Македонија, зар не можеме да го наречеме македонско? Впрочем, ако Илинденското востание не беше македонско, зошто во триесеттите години на дваесеттиот век, бугарската комунистичка партија ја притисна Коминтерната да ја признае македонската нација што беше нивна политика скоро три децении. Ако Илинденското востание не беше македонско, денеска ќе постоеше ли воопшто самостојна и независна Македонија со целосна поткрепа на нејзините граѓани?
Во 1900-та година еден наш заеднички писател Војдан Чернодрински роден во Македонија, а живеел и починал во Софија ја напишал драмата „Македонска крвава свадба“. Во новото издание, како ќе биде посоодветно да го ставиме насловот, само „крвава свадба“ или „бугарска крвава свадба“. Истиот автор во 1904-та година има напишано и драма „Македонско востание“.

Придавката „македонски“ е неспорна

Забранувајќи ни ја придавката „македонски“, значи ли дека веќе ни охридското или тиквешкото востание нама да ги нарекуваме македонски? А што правиме со македонско-одринското ополчение? Што ќе правиме со единаесеттата македонска дивизија? Што ќе правиме со македонската имиграција во Америка, како што ја нарекуваа и Ванчо Михајлов, ама и Ѓорѓи Пирински? Како ќе го крстиме „македонскиот научен институт“ и неговиот весник „Македонски преглед“? Како ќе се справиме со „македонските братства“ што постоеле во секој град во Бугарија?
Скапи пријатели, во вашите дневни политички пресметки меѓу власта и опозицијата, непринципиелно ја изложивте Македонија. Отворете ги вашите сопствени историографии и ќе наидете на илјадници места дека описната придавка „македонски“ е употребувана. Конечно, пак ќе ве потсетам, во премиерот Заев имате прагматичен пријател. Немојте да дозволите толку лесно да ја изгубите неговата наклонетост, затоа што можеби во моментот е единствениот политичар подготвен да се извини за нешто што не згрешил. Ако тој падне, да се појави втор таков ќе чекате две-три децении!
И на крајот, оставете ги историските декларации на страна, ами погледнете дека на граничниот премин Делчево–Благоевград има постојан застој, а за викендите и празниците луѓето чекаат и по неколку часа. Бидејќи тесното грло е исклучително од вашата страна, одделете од буџетот 50 илјади евра да трасирате уште една лента, за да можат граѓаните непречено да патуваат и да комуницираат.
Текстот е објавен на бугарската агенција БГНЕС.




Quote:[Image: 28280d5d-1fce-4b40-ad39-f54447e7b7f4.png]


17.08.2018
В продължение на близо три десетилетия се опитвам в Македония да въведа нов подход към българската политика, но и да инициирам ново четене на македонската история за отношенията ни с българския народ.

През тези двадесет и осем години критиките ми бяха насочени най-вече към македонските митологии, лъжи или исторически фобии. В този смисъл мога да призова моя личен принос към определена част от македонските граждани да променят своето съзнание, за да започнат без предразсъдъци да гледат на нашите български съседи.

Ето защо сега си давам правото да извърша сериозна критика към българската политика към Република Македония. А именно, аз съм свидетел на прилагането на напълно непринципна политика, поставена напоследък от нашите приятели от източната страна. За да бъде парадоксът по-голям, това се случва, когато като министър-председател на Република Македония дойде един прагматичен политик, човек, който с лекота подписа договора за приятелство с Република България, който постоянно дава доброжелателни изявления, че иска да бъде приятел с България, правейки огромни смели стъпки в тази посока; въпреки че в собствената си партия има голяма съпротива срещу неговата политика; въпреки че има огромна опозиция от страна на силната ВМРО-ДПМНЕ, която не престава да призовава за "сключения вреден договор с България"; въпреки че е изложен на критика за подписания договор от историци, журналисти и различни независими интелектуалци.

И нека не забравяме, че македонските социалдемократи са създали антибългаризма в Македония. И тъкмо поради това в момента, когато в западна съседка имате най-добрият премиер, който има разбиране и инициатива нещата с България да се развиват, ние сме свидетели на една крайна арогантност, наглост, демонстриране на напълно непознаване на вътрешните състояния в Македония и дълбоко подкопаване на позициите на своя приятел. Събитията се движат сякаш на филмова лента. Първо беше измислен проблемът с името Северна Македония. Дали това име е застрашило българските национални интереси? Да не забравяме, че името "Северна" не изпълва с ентусиазъм македонците, а идва след три десетилетия трудни преговори с гърците. А когато стане необходимо да се промени името на държавата, е необходимо да се запази поне определено достойнство, аналогично на подобни примери в международната политика. Съгласен съм, че някакви крайни националисти могат да злоупотребят с представката ''Северна“ с иредeнтистки цели, но същото тълкуване може да се прави и на името Горна или Вардарска Македония, а най-вече ако не се промени, а си остане Република Македония.

Че това е най-убедително, го потвърждават нагласите на самите гърци, които в името Република Македония виждат най-големия иредентизъм. Да не забравяме, че Република България първа призна името Македония на нашата страна, но и да не заобикаляме българските политици, които от три десетилетия мълчат за едноименната гръцкото монополизиране на същото име. Колко лесно политиката на България позволява да се консолидира монополът на името Македония в интерес на гръцката кауза. През 19 и началото на 20-ти век България бори ли се с Гърция заради монопола на името на Македония?

След това се появи проблемът с македонската православна църква. Съжалявам, че в нашия източен съсед мнозинството не разбра колко смело е направила македонската православна църква, като инициира Българската православна църква да я разпознае като църква-майка. Тази идея имаше привърженици, но имаше и много цинични и саркастични анализи. Коментарите, които проследих: "нека бъде разпусната като църква и да се претопи в БПЦ" свидетелстват само колко малко е известно положението в Македония.

След това по време на посещението на президента на Република Македония, Георге Иванов (чийто постоянен критик бях в продължение на десет години), се получи неудобство. Въпреки че пристига по покана на Република България, той се изправи пред грубо затворената врата на кабинета на премиера, което беше аргументирано с някои вътрешни македонски условия. За такава грубост в международната дипломация не съм чувал дълго време. Трябва да се знае, че това не е само личен акт към определен политик, но и отношение към институцията на президента на съседна държава.

Освен това станахме свидетели на няколко изказвания от моя личен приятел Ангел Димитров, който със своите основни позиции също така гарантира, че комисията по обща история скоро ще се провали, така че трудно ще се стигне до сближаване на нашите истории.


[Image: 6471540.jpg]
В лицето на Заев имате прагматичен приятел. Не си позволявайте да губите неговата привързаност, подчертава Георгиевски. В лицето на Заев имате прагматичен приятел. Не си позволявайте да губите неговата привързаност, подчертава Георгиевски. / БГНЕС

А до върха се стигна с изживяването с премиера Зоран Заев.

Отначало се замислих къде е неговата грешка?! Илинденското въстание било македонско? После дойде, сякаш координирано, клане от страна на най-големите български политици и голям брой анализатори и журналисти. Значи ли това, скъпи съседи, че имаме нова забрана за употреба, този път с македонското прилагателно? Имаме ли някакви нови проблеми, които никога не са съществували, дори в българската историография? Сега, когато започваме да говорим за едно съществено сближаване, някой измисля проблеми, които не съществуват дори в най-крайните български среди. Нима тепърва трябва да се обяснява, че всичко, което се е случило на територията на Македония, може и се подразбира да бъде наречено македонско. Нима тракийските паметници на територията на България не са български? Но проблемът не е само в географското определяне, но и съдържа съществено измерение. Ако Илинденското въстание е водено от организация, която се нарича македонска, ако крайната цел е автономия на Македония, не можем ли да го наречем македонско?

Впрочем, ако Илинденското въстание не е македонско, защо през тридесетте години на ХХ век българската комунистическа партия притисна Коминтерна да признае македонската нация, което беше тяхна политика почти три десетилетия. Ако Илинденското въстание не беше македонско, би ли имало днес самостоятелна и независима Македония с пълна подкрепа на нейните граждани? През 1900 година един от нашите съвместни писатели Войдан Чернодрински, роден в Македония и живял и умрял в София, написва драмата "Македонска кървава сватба“. В новото издание, как би било по-подходящо да се постави заглавието, само "кървава сватба" или "българска кървава сватба"? Същият автор през 1904 г. пише и драмата "Македонско въстание".

Забранявайки ни прилагателното '' македонски '', означава ли, че вече нито Охридското, нито Тиквешкото ще ги наричаме македонски? А какво правим – македоно-одринското опълчение? Какво ще правим с единадесетата македонска дивизия? Какво ще правим с македонската имиграция в Америка, както я нарича и Ванче Михайлов, но и от Георги Пирински? Как ще кръстим „македонския научен институт“ и неговия вестник "Македонски преглед"? Как ще се справим с "македонските братства", съществували във всеки град в България? Или пък с Македонската патриотична организация /МПО/ в САЩ и тяхното издание "Македонска Трибуна"?

Скъпи приятели, във вашите ежедневни политически изчисления между правителството и опозицията представихте безпринципно Македония. Отворете вашите собствени историографии и ще срещнете хиляди места, в които се използва описателното прилагателно "македонско". И накрая отново ще ви напомня, че в лицето на премиера Заев имате прагматичен приятел. Не си позволявайте да губите неговата привързаност, защото може би в момента той е единственият политик, готов да се извини за нещо, което не е направил погрешно. Ако той падне, докато се появи втори като него, ще чакате две или три десетилетия!

И на края, оставете историческите декларации на страна, ами вижте, че на ГКПП Делчево - Благоевград има постоянен задръстване, а през уикендите и по празниците хората чакат и по няколко часа. Тъй като теснината е изключителен от ваша страна, отделете от бюджета 50 хил. евро, за да направите още една лента, така че гражданите да могат да пътуват и да общуват свободно. /БГНЕС -----------------------------
20-08-2018, 03:40 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,777
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#3

Quote:ИНТЕРВЈУ НА МАЏУНКОВ ЗА ХРВАТСКИ EXPRESS: Македонија ќе биде поделена меѓу Бугарија и Албанија или меѓу Грција и Србија!

[Image: akademik.png]

20.08.2018
Ова е поголемиот дел од интервјуто на нашиот академик Митко Маџунков за хрватски EXPRESS што веројатно еедна од ретките прилики хрватската јавност да се запознае со неискривена презентација на состојбата во Македонија:
Едно од најистакнатите регионални литературни имиња кои оваа есен доаѓаат во Загреб н Фестивалот на светска книжевност на издавачот Фрактура е и Митко Маџунков (1943), жив класик на македонската литература, чиј роман „Време на ирвасите“ (2003) се смета за пресвртница која отвори нови хоризонти на македоннската проза. Денес, исклучително ценет автор на низа романи, раскази, драми и есеи, и добитник на неколку престижни награди за литература во Македонија и Србија, Маџунков, пробивот на литературната сцена го направи во Белград на почетокот на 1970-тите, за да се врати во татковината дури во 2006 година, каде веднаш е примен во МАНУ, етаблирајќи се како политички ангажиран интелектуалец чиј глас се слуша.
Писател на епски, често меѓусебно испреплетени романи, во кои вградува автобиографски елементи, Маџунков гради комплексни прозни лавиринти полни со необјасниви настани и ликови, закотвени меѓутоа во познатите временски, општествени, економски, референцијални рамки.
Неговиот роман „Време на ирвасите“, кој како дело – парадигма го има Дон Кихот на Сервантес, ја позајмува од него не само епизодната структура, туку и мотивот на истрага, во неговиот случај како метафора на изгубените низ времето донкихотовски вредности, штотуку го најде патот до хрватските читатели. Во очи на неговото гостување во Загреб, зборуваме меѓудругото и за неговото творештво, за Белград од осумдсетите години и за актуелните политички превирања во Македонија.

EXPRESS: Едно од средишните прашања на „Време на ирваси“ е – што е книжевноста и каков е нејзиниот однос кон стварноста и кој е воопшто односот на вистината и стварноста. До кои одговори дојдовте?

-Односот на стварноста и вистината не произлегува толку од односот кон стварноста, туку упатува на можно креирање на една друга стварност. Главнот јунак на романот Кирил, поаѓа од една мисла на Тин Ујевиќ за Дон Кихот, за која во делото се вели дека е една од најважните мисли не само во таа книга, туку и во книжевноста воопшто, а тоа е „борбата на стварноста за остварување, за реалност и за вистина“. Што тоа значи за Дон Кихот како книжевен лик? Ако тој е луд, тој постои, но не е книжевно вистинит, уверлив. Ако е паметен, тој е вистинит, ама не е стварен. За да биде книжевно прифатлив, треба да биде поставен мошне широко, истовремено и како паметен и како луд, за да може секој од делото да зема што му треба и колку му треба, вели Маџунков во интервјуто.
На прашањето зошто пред 10-тина години се вратил во Македонија, каде долго бил потценуван, од Србија каде веќе бил етаблиран на книжевната сцена и за тоа длаи повеќе се чувствува како српски или македонски писател, односно каде е родното место на неговата книжевност, Маџунков одговара:
-Се вратив кога помислив дека сум му потребен на мојот народ. Но, јас многу пред тоа се исклучив од белградскиот книжевен живот и од пријателите. Ако ме прашате зошто, не би можел да ви одговорам, зашто во Србија не доживеав ништо лошо. Напротив. Српскиот, тогаш српско-хрватскиот јазик, тогаш беше јазик на мојата култура во вистинска смисла на зборот. Во еден период на тој јазик пишував книги, иако веќе одамна не пишувам на српски. Тоа беше мој семеен јазик. Но, никогаш не се чувствував за српски писател – бев премногу Македонец за тоа да може да се промени. Не и припаѓав ни на мојата матична средина, ни на средината во која живеев. Тогаш, мошне рано сфатив дека јазиците не зближуваат, но и дека тие се средство за асимилација. Ако пишувате на друг јазик, не можете да спречите да ве сместат во нивниот табор, односно во нивната национална книжевност. Прифаќањето на туѓ, обично поразвиен јазик, обезбедува полесна афирмација. Мене ми беше јасно дека враќањето во матичната средина за мене е книжевно самоубиство – па сепак, ако јазикот е инструмент за пишување, ако мајчиниот јазик  е поважен од се друго, како може писател кој се одрекол од автентичнота во една автентична работа, да стекне самопочитување? Дури и кога избраниот животен пат води кон неминовен пораз, подобро е човек да избере и пораз, отколку да се откаже од автентичноста. Така и јас, повеќе со срце отколку со размислување, решив да се вратам во својата таковина, на својот јазик, не знаејќи дека тој бргу ќе се најде во смртна опасност во каква што се наоѓа сега.


[Image: madzunjov-3-480x313.png]


EXPRESS
: На што точно мислите?

-Кога беше објавена Албанската платформа, која беше вовед во ова што сега се случува, јас прв реагирав, но МАНУ немаше слух за историскиот момент, макар само да ја потврди сопствената декларација од 2010 година, според која предмет на разговорите за името може да биде само името и ништо друго. Сегашниот „договор“ е безусловна и непоправлива капитулација. На наша срамота, ние Македонците мораме да се запрашаме дали воопшто заслужуваме држава, дали сме достојни за тоа, знаеме ли што таа значи? Тоа е веројатно единствен случај во светската историја дека некој се одрекува од своето име, своето право на постоење, својата историја, својот народ во дијаспората. Од држава со ограничен суверенитет, со тој срамен договор, комплементарен со Албанската платформа и во блиска врска со договорот за „добрососедство“ со Бугарија, Македонија стана држава без суверенитет која ќе пресуши во наредните 10 или 20 години и ќе биде поделена меѓу Бугарија и Албанија или меѓу Србија и Грција. Јазикот беше прв на удар, а и последниот удар ќе биде врз него. Тој сега наводно е признаен за нашите лингвисти да имаат што да зборуваат на своите симпозиуми.
Но само што ќе помине оваа бура, ќе биде изваден од фиока законот за двојазичност. Тоа во Македонија ќе ги врати старите пропаганди кога цели градови и села биле принудувани да зборуваат на јазик за кој дотогаш воопшто не чуле. За мене сегашното однесување на Албанците е изненадување. На дело е лингвистички империјализам кога туѓи територии беа освојувани или осигурувани за себе преку ширење на својот јазик. Македонија не може да ја преживее двојазичноста зашто вториот официјален јазик во меѓународната комуникација ќе стане прв, а првиот ќе биде збришан. Еден стар, канонски јазик, четврти јазик на кој било дозволено ширењето на христијанството, ќе биде закопан покрај бугарскиот, но во грчка градина. Во еден свој тестаментален текст Блаже Коневски пред смртта напиша дека кога „балканските циници, инспиратори на геноцидот“, ќе успеат да го уништат македонскиот јазик, ќе знаат дека направиле нешто големо. Јас тогаш му реков дека тоа ќе биде слаба утеха за нас.

EXPRESS: Според некои проценки, Албанците се четвртина од населението на Македонија. Моментално учествуваат во Владата на Зоран Заев, но се чини дека албанските сепаратистички тенденции не се исчезнати. Колку денес Македонија е стабилна држава, имајќи го предвид сето ова.

-Пописот не беше завршен за да не се открие фактичката состојба дека во Македонија има помалку Албанци отколку што се мисли, а ќе се одржи тогаш кога ќе има условои да се изброи дека има двојно повеќе Албанци. Повеќето од нас, кои себе се сметавме за демократи, на почетокот на војната во Југославија застанавме на страната на Албанците сметајќи дека се обесправени, што во голема мерка беше и точно, но тие го злоупотребија тоа за внатрешна хомогенизација, на штета на државите во кои живееја. Во тој поглед тие се уште не излегле од социјалистичкиот атар. Републички и покраински клуч, братство и пропорциопналност, урамниловка, вработување по национален клуч (постои ли тоа било каде во светот) и слични бедотии, уште се нивни идеи водилки. Уште Малро во едно дамнешно интервју има кажано дека единствена отворена граница е таа меѓу Албанија и Југославија. Со т.н. Албанска платформа реактуелизирани се прашањата од Призренската лига и отворен е патот за обединување на сите Албанци. Не знам колку е хрватската јавност запознаена со случувањата околу Македонската енциклопедија која е повлечена од продажба и фактички забранета. Првата и единствена Македонска енциклопедија беше повлечена заради забелешки на Албанците и меѓународната заедница за пропусти кои навистина беа минорни. Се зборува за диктатура на југословенскиот режим, но овој наш сељачки тоталитаризам навистина е недостижен. Албанскот сепаратизам ќе јакне сеповеќе и и нестабилноста ќе станува се поголема, како ќе јакне поддршката што ја добиваат, освен доколку албанскиот народ во Македонија не се освести и не види во каква бездна итаат заедно со нас. Но, засега нема такви знаци. Сите Албанци се против името на државата во која се живее, зашто нивното име не се чепка.

[Image: madzunkov-480x366.png]


EXPRESS: Еднаш рековте дека книжевното мајсторство не служи за ништо ако не може да ги формулира главните прашања и на нив да даде одговор. Кои се главните прашања на современа Македонија на кои сметате дека нужно мора да се даде одогвор и каква иднина и се заканува ако не го стори тоа?

-Државата е нападната и загрозена и треба да биде бранета. Вие минавте низ тоа, но нашата ситуација е поинаква. Отпорот кој се формира во Македонија мора да биде мирољубив. За тоа ни е потребна поддршка од пријателите, пред се од истакнати интелктуалци од целиот свет – една таква петиција штотуку беше потпишана – од Европа, од државите од бивша Југослвија, но и од сите соседи, вклучувајќи ги и Бугарија и Грција. Досегашните реакции покажуваат дека, сепак, секој плаче на својот гроб и дека за мнозина Македонија е далечна и непозната, а можеби и малку важна. Забелешките во стилот „не ви е лошо новото име“ се доволно иронични. Но не треба да се мисли само на Македонија. На испит се основните човечки вредности. Во прашањ е геноцид, културен геноцид. Во романот које  прв добитник на наградат Booker (Persy Xoward Newbt “Something to answer for”), еден унгарски Евrеин ,mу вели на Англичанец  дека тој и неговите сонародници се изложувале на смртна опаност во 1942 година слушајќи Би-Би- Си во Будимпешта барајќи спас и го прашува: зошто вашата влада не не прдупреди да не се качуваме во тие возови на смртта, кога веќе знаела за нив? Зад тоа мрачно прашање стои уверувањето дека покрај Хитлер, и некои други народи сакале да се ослободат од Евреите, вклучувајќи ги и Англичаните.  Неговите зборови: „Сакате ли тоа да ви го заборавиме, актуелни се и денес“.
Геноцидни дјествија не вршат само фашистички и сталинистички влади, туку ги вршат и нормални демократски влади. Во овој момент и Македонците можат да прашаат: Зошто не ставате во тие вагони зар сакате да премолчиме и да ве оставиме да спиете мирно. Хрватска се избори, како сиот нормален свет за своја држава и за свој јазик, а Македонија ги изгуби на зелена маса менувајќи го Уставот прво по волјата на Албанците, а сега по волјата на Грците. Грчкиот парламент дополнително треба да одлучи дали договорот со кој сето тоа ни се одзема е доволен или им е малку. Ако е на сила законот на посилниот, ако е во прашање окупација, зошто тоа не се каже отворено? Не се кажува зашто е нелегално, зашто нема правна основа, зашто е многу позгодно во таков момент жртвата сама на себе да си го стави јажето околу вратот.

EXPRESS: Дали актуелното неокласистичко силување на Скопје кое целосно го измени ликот на градот, помогна, како што беше замислено, да се засили македонскиот национален и културен идентитет? Како тоа се вклопува во неодамна постигнатиот договор со Грција?

-За неокласистичкиот изглед на Скопје напишав една кратка приказна „Предел од соништата“ и тука е кажано се. Но на шарените рушители не можеше да им се угоди зашто нивната цел не беше да спречат, туку да воспостават естетски и секој друг хаос. Една од грешките на секое ново устројство е да отфрли се, па и тоа што е добро, ако било претходно направено. Истото важи и з проектите. Што се однеусва до договорот, станува збор за ултиматум сличен на аншлусот, составен од луѓе кои ниту знаат што  е Македонија, ниту им е гајле за неа. Неодамна, Франсис Бојл, стручњак за меѓународна политика и професор на Правниот факултет во Илиноис, отворено изјави дека дури и професионален стручњак, тешко може да распознае какви се последици можат да произлезат за Македонија од тој договор скициран на 20 странички во американскиот Стејт департмент, па чесно признава дека „Американците никогаш не ги интересирало што пишува во нечиј устав кога сакаат некого да натераат да проголта некаков договор“. Со тој договор целосно се брише македонскиот идентитет зашто во него се споменува само националнста по западен клуч во смисла на државјанство. За етносот нема ни збор. Припадниците на другите националности кои живеат во Македонија  го сочувуваат својот идентитет, кој би бил одземен само на Македонците кои ќе бидат вчера измислен, а денес погребан народ.

[Image: madzunjov-2-480x287.png]

EXPRESS: Како македонската јавност гледа на неодамнешната покаана за членство во НАТО? Аналитичарите гледаат на Македонија како на клучна невралгична точка на Балканот која Америка ја користи за да продре во срцето на полуостровот?

-Македонија доби покана уште во Букурешт во времето на Буш со цврсто уверување дека ќе биде примена кога ќе се реши спорот со името, но после потпишувањето тоа сепак не се случи. Според мене, Македонија и припаѓа на Европа, но НАТО е една анахрона појава која не му треба на никого, а најмалку на Макеоднија. Сега се подготвуваат полигони и се преместува оружје, за Македонија, како во времето на Првата светска војна, да се најде во средината на крвавите збиднувања , кога на народот му е скршена кичмата, а сега ќе му биде извадена и утробата. Балкан се плашеше од голема Србија, а ја доби голема Албанија. Запад верува дека така, кога ќе се здружат послушниот и покорениот, ќе го контролира целиот континент. Креаторите на таа театарска инсценација веруваат дека зајакнувајќи ги послушните Албанци, ќе ги примират останатите. Меѓутоа, македонскот прашање е бинго за почеток на Третата светска војна. Третина од Македонија по делбата на пленот во 1913 и припадна на Србија, а тоа е сегашна Македонија. А сега токму за тој дел од колачот се тепаат Бугарите, Албанците и Грците, но и Американците со надзор на ЕУ. Што ќе биде ако се замеша и Србија, азад неа застане Русија? Тоа значи дека првите атомски бомби ќе паднат на Бондстил и на скопското Кале. Светот секогаш бил безумен и секогаш го воделе мангупи. Но секој разумен човек мора да сфати дека македонското прашење се однесува и на него. Ако не се зачува Македомнија како физичка и духовна целина, ќе биде невозможно да се зачуува мирот. Истите нешта кои ја држат вселената ги одржуваат и луѓето и народите заедно, но, додека вселената нема потреба да ги знае физичките закони кои ја чинат вселена, луѓето и народите мора да знаат што е тоа што ги прави луѓе и народи. Не е доволно да постоиш, важна е и свеста за значењето на твоето постоење. Тоа е клучен момент. На македонскиот народ му е подметнато кукавичко јајце дека средиштето е некаде на друго место и дека опстанокот му зависи од другите, а не од тоа дали постои како се вика. Една од најголемите навреди кај нас е да му кажеш некому дека не знае како се вика. Подобро кажи му дека е будала. Прашање е како на ова ќе одговори народот. Власта однапред одлучи дека ќе ги фалсификува или ќе ги занемари резултатите од референдумот и ќе донесе наполно против уставна одлука во Собранието, зашто референдумот веројатно нема да успее, бидјеќи мнозинството е за бојкот. Потоа ќе следи самовластие и долгогодишен отпор. Во меѓувреме земјата можеби ќе се испразни од луѓе што е и целта. Зашто зад секоја политика стои капитал, а каде е капиталот, тука е и мафијата. Едвај може да се пресмета што се можже да се заграби од Македонија.

EXPRESS: Меѓу темите со кои ќе се занимаваат гостите на Фестивалот на светска книжевност 2018, е и прашањето на сатира-слобода-цензура. Кога се во прашање границите на слободата, во книжевноста и животот, каква е ситуацијата во денешна Македонија? Бивша Југославија беше општествео поопуштена од другите социјалистички земји. Колку тоа наследство, но и цензурата од комунизмот, се присутни во современото опшество?

-Слободата апсолутно е најбитниот услов за творештво. А и за менталното здравје на една нација. Во Македонија има многу такви кои се почешаа од литературата и културата, а влијаат на или дури го создаваат јавноот мислење, како кога, на пример, еден познат новинар по потпишување на договорот со Грција напиша дека Грците си го добија своето минато, заборавајќи дека Македонците го изгубија минатото и иднината. Во Македонија постои страховлада, луѓето до смрт се преплашени, па не смеат да писнат, многумина не смеат ни да се поздрават со мене, се создава полициска држава со вградена цензура и меѓународни дисциплински комисии. Впрочем, како што кажав, цензурата кај нас веќе е воведена – со повлекувањето на Македонската енциклопедија. Неодамна не е прифатен еден мој есеј за актуелната ситуција за часописот Макускрипт на одделот за уметност на Академијата чиј сум извршен уредник, со забелешка да не правиме проблем како со Македонската енциклопедија. Ниту еден од колегите не се огради од таа одлука. Ако е така во МАНУ, како е на другите места? Со сегашниот договор со Грција и претходниот со Бугарија воведена е општа цензура незапомнена во историјата на човештвото. Македонија ќе биде протекторат, а разни емисари ќе доаѓаат да ни ги прегледуваат учебниците и да ни држат лекции Тоа е исто како да пуштите некој да ви ровари по главата. Нашите книги – колку што може да се разбере – во поголема мерка се наменети за в оган… Кога ме примаа во МАНУ во својот инагуруален говор, меѓудругото го кажав и ова: Ако не изнесат во ковчег од Југославија, знаеме каде ќе не закопаат, но ако не изнесат во ковчег од Македонија, каде ќе ни биде гробот?
20-08-2018, 03:44 PM
Reply