Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 13 Vote(s) - 3.31 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
БРИТАНСКАТА ВОЈНА И НАПАЛМ БОМБИ ВО ГРЦИЈА ПО ВТОРАТА СВЕТСКА ВОЈ
Author Message
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#1

Годинава во Гдањск се одбележа 70 годишнината од почетокот на Втората светска војна во 1939 година. Се собра европската елита за да им оддаде почит на жртвите од Втората светска војна. Во Полска се собраа наследниците и на агресорите и на жртвите, претставниците и на фашистите и на антифашистите.

Нели, демократија е кога двете страни по војната ќе се помират заедно да ги оплакуваат жртвите од страдањата. Демократија се и колатералните штети, кога агресорот не е против народот, туку против власта избрана од истиот тој народ, та ги уништува целите во кои пенетрира власта што агресорот не ја сака. Тоа што гинат и цивили се калкулира како грешка на техниката и технологијата. Но, нели пушката сама не пука? Британскиот империјализам физички од земјината топка избриша стотици народи, јазици, религии и култури. Да живее кралицата! Зарем не беа времиња кога и ние Македонците имавме цареви и царици, империи?! Или тоа за комуњарите е антиквизација, перверзија на недоносении

Годинава во Македонија, за разлика од Грција каде се случуваат дејствијата, Македонците од Егејскиот дел на Македонија одбележуваат и еден бизарен настан: „60 години од крајот на Граѓанската војна во Грција во 1949 година“. Грција не го одбележува овој настан. Затоа што во неа се уште владеат монархофашистите. Тие, коишто со помош на Велика Британија им ја одзедоа победата на антифашистите, демократите и на Македонците во Втората светска војна.

На Македонците во таа продолжена антифашистичка војна по Втората светска војна, од 1946-1949 година, на грчките антифашисти со англо-американските интервенционистички сили кои ги вратија монархофашистите на власт во Грција, им се повтори геноцидот и егзодусот. Насилно беа прогонети од своите родни огништа, убивани, измачувани, депортирани, раселени, врз нив, на планините Грамос и Вичо, во Егејскиот дел на Македонија, Британците ги фрлија првите напалм бомби во светот за да ја капитулираат Демократската армија на Грција во која речиси една третина се приклучија Македонците. Исто како што Американците ги фрлија првите атомски бомби врз Хирошима и Нагасаки во Јапонија за да ги капитулираат колаборационистите со Хитлеровата Германија.
На 30 август 1949 година Демократската армија на Грција (ДАГ) беше поразена од монархофашистичките сили на Грција помогнати од англо-американските интервенционистички сили. Главнината на ДАГ премина од Грамос во Албанија, со што заврши тригодишната грозоморна војна, со стотици илјади жртви, ранети, бегалци, насилно прогонети, од кои многумина никогаш не ги видоа своите родни села и домови, ден-денес соголени планини од напалм бомбите на Грамос и Вичо... Оние што останаа во Грција беа интернирани по грчките каменити острови, претворени во логори на смртта, каде што комунистите и Македонците беа сурово измачувани и убивани...
...Впрочем, најстрашниот терор врз Македонците се врши со доаѓањето на власт на генералот Јоанис Метаксас, кој на 4 август 1936 година ја воведува фашистичката диктатура во Грција, суспендирајќи го демократскиот живот во земјата, прогонувајќи ги и затворајќи ги припадниците на левицата и на малцинските групи, прогласувајќи апсолутна вредност на нацијата, забрзано фашизирајќи ја земјата. Во негово време се забранува македонскиот јазик во секаква употреба, започнува едно од најмрачните поглавја од историјата на Македонците под Грција. Во такви услови на терор врз Македонците избувнува и Втората светска војна. По неуспешниот обид на Бенито Мусолини да ја окупира Грција, интервенира Адолф Хитлер со неговиот моќен „Вермахт“. Грција набргу капитулира и е поделена на три окупациски зони: германска, италијанска и бугарска. Најголемиот дел од Егејска Македонија потпаѓа под окупација на Бугарија, но Македонците се приклучуваат на грчкото партизанско движење ЕЛАС и неговото политичко крило ЕАМ во борбата против германските и бугарските окупатори. Македонците го прифаќаат тогаш исправниот став на Комунистичката партија на Грција (КПГ) кон македонското прашање: признавање на Македонците, право на автономија, информирање и образование на македонски јазик...
...Клучниот историски факт кој доведе до војната во Грција од 1946-1949 година и кој однапред го определи нејзиниот исход, беа и останаа, интересите на големите сили, нивните стратегии и пазари околу поделбата на сфери на влијание на овие простори. На средбата на Сталин и Черчил во Москва 1944 година, постигнат е договор Романија и Бугарија да и припаднат на Русија, а Грција на Велика Британија, поради британскиот интерес за Средоземното море, подоцна потврден и на Јалта меѓу Сталин, Черчил и Рузвелт.
Поради овие одлуки на големите сили, по завршувањето на Втората светска војна, антифашистите во Грција, борците на ЕЛАС во кои масовно беа вклучени и Македонците, наместо по поразот на фашизмот да ги уживаат плодовите на победата, беа ставени под тешки репресии на екстремните десничари, на оние што соработуваа со фашистичкиот окупатор за време на војната. Теророт врз борците на ЕЛАС, врз оние кои и ја донесоа слободата на Грција, толку ќе ескалира за една година, што и покрај советите на Сталин и на Комунистичката Интернационала за апстиненција, ќе ги принуди грчките комунисти на оружен бунт против десничарскиот терор. Репресиите беа особено изразени во Македонија каде што десницата палеше цели села само за изречен македонски збор.
Во оваа војна македонскиот народ од Грција масовно се приклучи на армијата на левицата Демократската армија на Грција (ДАГ), а во одредени периоди Македонците под Грција заедно со заднинските сили, беа дури една третина од војската на ДАГ.
За жал, британскиот премиер Винстон Черчил во втората половина на 1944 година повеќе беше загрижен од можната комунизација на Балканот и Источна Европа, отколку од тоа како да ја победи фашистичка Германија, посебно исплашен од грчките партизани од ЕЛАС и нивното политичко крило ЕАМ, по војната да ја преземат власта во Грција, поради што му довери задача на британскиот генерал Скуби, по секоја цена да го разоружа ЕЛАС, со покритие за интервенција на британските трупи во Грција од претседателот на грчката влада во егзил во Каиро, Јорго Папандреу. Иако ЕЛАС не го положи оружјето туку во декември 1944 година започна оружени борби со британските трупи за престолнината Атина, поради засилувањата на британските трупи и одбивањето на Сталин да упати воена помош, на 12 февруари 1945 година во Варкиза склучи договор за разоружување. И покрај договорот на сојузничките сили за затворање на сите колаборационисти со фашистичкиот германски, бугарски и италијански окупатор, британците нема да го испочитуват договорот од Варкиза и овие реакционерни грчки сили набргу ќе бидат пуштени на слобода. Монархофашистите организирани во легална паравојска на полицијата, иронијата да биде поголема вооружени токму со оружјето предадено од ЕЛАС, започнуваат невиден терор врз партизаните, левичарите и демократите, особено врз Македонците под Грција. Монархофашистичкиот режим во Грција по војната ги засили репресиите врз Македонците, а тоа кулминира по враќањето на кралот на 28 октомври 1946 година...
...Балканските војни од 1912-1913 година и Граѓанската војна во Грција од 1946-1949 година трајно ја изменија етно-историската карта на Македонија и на македонскиот - еден од најстарите народи во Европа! И затоа и парадоксот, Грција крајот на војната 1946-1949 година не го одбележува, затоа што треба да ја признае победата на фашистите од Втората светска војна, востоличени од англо-американските интервенционистички сили., кои владеат до ден-денес во јужниот сосед на Македонија - Грција.
И како што Јапонците го одбележуваат фрлањето на првите атомски бомби врз Хирошима и Нагасаки, најверојатно така и ние Македонците треба да почнеме да го одбележуваме фрлањето на напалм бомбите за да го потсетуваме светот на геноцидот врз македонскиот народ, оддавајќи им почит со молитва на жртвите од геноцидот. Ако германските фашисти во Втората светска војна за Евреите градеа концентрациони логори, грчките фашисти цела Македонија ја претворија во логор на ужасите и смртта. Се подготвуваме за одбележувањето на 100 годишнината од Букурешкиот договор, поделбата и окупацијата на Македонија и геноцидот врз македонскиот народ, во 2013 година.
Имајќи предвид дека германската премиерка Ангела Меркел во Гдањск по повод 70 годишнината од почетокот на Втората светска војна во 1939 година им се извини во името на Германија на Евреите и на европските народи за страдањата, така и британскиот премиер по повод 60 годишнината од крајот на т.н. Граѓанска војна во Грција во 1949 година, јавно го повикуваме да им се извини во името на Велика Британија за поразот и жртвите на грчките антифашисти и на Македонците заради британската помош во победата на монархофашистите, како и за фрлањето на првите напалм бомби врз Македонците на Грамос и Вичо!
Извинувањето на Велика Британија на грчките антифашисти и на Македонците под Грција ќе претставува израз на победата на демократските вредности на нова Европа и на поразот на фашизмот во Втората светска војна!
За среќа, заврши српско-грчкиот договор за слободната зона во Солун, како благодарност на Атина спрема Белград за трајна елиминација на македонското прашање, Југославија како супститут на голема Србија во која Македонија требаше да биде Јужна српска бановина а Македонците јужно-србијанци повеќе ја нема! Ја нема и големата перална во Кумровец, нејзините ученици умираат, повеќе ги нема, нивните пулени ја подзабораваат па и презираат идеологијата која повеќе ја нема!
Завршија големите лаги, кои Македонците цели 90 години ги селеа зад Карпатите, за да некому друг, заедно со територијата му припадне и историјата на Македонија!
Македонија е држава, така било, така и ќе остане! Во геноцидното барање на Атина за промена на државното име Македонија ќе остане само Македонија, без додавки и без придавки! Како што и било, така и ќе остане! Амин!
Тодор Петров
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
(This post was last modified: 02-06-2010, 07:53 PM by афион.)
02-06-2010, 07:51 PM
Reply
acko Offline
Moderator
*****

Posts: 1,437
Joined: Jan 2010
Reputation: 21
#2

Само треба да расчистиме некоја работа, западот не помагаше борба против Македонците, туку против коминизмот...

02-06-2010, 08:42 PM
Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#3

Но борбата против комунизмот во другите држави не ја водеа со напалм бомби...
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
02-06-2010, 08:43 PM
Reply
Gnoj Offline
кабадаја
*****

Posts: 1,169
Joined: Feb 2010
Reputation: 33
#4

Со какво вооружување располагаа Македонците и каква опасност претставувале, за само за нив да се трошат „напалми”? Мислете малце.
03-06-2010, 12:21 PM
Reply
acko Offline
Moderator
*****

Posts: 1,437
Joined: Jan 2010
Reputation: 21
#5

Ај да погледнеме каква е тогаш состојбата... Се работи за тоа дали Грција ќе биде под западно влијание, или преку неа СССР ќе излезе на Егејот, а со тоа ќе воспостави контрала на источниот медитеран. САД гледа дека Британија не може да оствари победа, па тие ја превземаат главната улога. Македонците тогаш се најдоа на погрешна страна, не велам дека друга и имаа, можеби да не дејстуваваа, но и комунистите немаа друга намера, освен да ги искористат...

03-06-2010, 01:33 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,135
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#6

Quote:ОХРАНА И ЗАЛАГАЊЕТО НА ТРЕТИОТ РАЈХ ЗА НЕЗАВИСНА МАКЕДОНИЈА

Со почетокот на Втората светска војна, Егејска Македонија била под грчка власт,во овој дел грчките националистички организации од 1913 година односно од Букурешкиот мировен договор кога Македонија била поделена, континуирано вршеле насилства врз Македонците и применувале перманентно етничко чистење. . Кон крајот на 1941 година неколку Македонци членови на ВМРО на Ванчо Михајлов ја формирале паравоената организација ОХРАНА што на старословенски значи нешто како „Чувари“ (како што зборот „телохранители“ е синоним со „телесни чувари“). Ова била група на етнички Македонци кои во времето на Втората светска војна биле организирани од структурите лојални на Ванчо Михајлов како армија која што требало да се бори против грчките монархофашистички војски, грчките партизани и против партизаните во кои имало и етнички Македонци. Крајна на паравоената ОХРАНА била создавање на „Независна Држава Македонија“ која би била протекторат на нацистичка Германија. Она што во Хрватска биле Усташите, тоа во Македонија требало да бидат Охранителите.
Според германски извори оваа армија броела на врвот на својата моќ околу 80.000 војници и помагачи,а тероризираното македонско население во Егејска Македонија со радост и голема желаб ја помагала оваа воена македонска организација сметајќи дека токму ОХРАНА ќе го заштитуваа македонското население од грчкиот терор.ОХРАНА имала значителни успеси и големи воени дејствија против грчките монархофашисти,а и против грчките комунисти.ОХРАНА била и логистика на германските нацистички војски,кои кон крајот на 1943 година имале значителни загуби од Грците.
Паравојската ОХРАНА била создадена од страна на македонски бежанци или протерани Македонци од Егејска Македонија , офицери на бугарската армија кои биле порано членови нa ВМРО на Михајлов,а биле обучувани и од германските нацистички команданти.Обичните борци на армијата биле локалните Македонци кои биле пресреќни што ќе можат конечно да земат оружје в рака и да им се одмаздат на грчките колонисти кои во текот на претходните две децении нив ги угнетувале и ги протерувале од нивните родни огништа.
Во поранешната југословенска историографија паравоената организацијата Охрана е именувана како пробугарска организација бидејќи била помагана од бугарската војска и цар Борис,без да биде напоменато дека целта на оваа организација е заштита на тероризираното македонско население во егејска Македонија негово ослободување од грчката монархофашистичка власт и формирање на Независна Македонија.
Во 1943 г. со авион на ГЕСТАПО во Скопје пристигнал Ванчо Михајлов со задача да формира една независна македонска држава која би била во служба на хитлеровата Германија, но во Вардарскиот дел од земјата партизаните во меѓувреме се покажале како многу поуспешни во привлекувањето на симпатиите на локалното население, па Михајлов сфаќајќи ја ситуацијата како безнадежна се откажал од таа идеја и си заминал назад во Загреб, за по војната да се насели трајно во Италија.
Во Егејска Македонија сепак Охрана останала како доминантна вооружена сила која била во дирекна соработка со Германците. Токму благодарение на борците на Охрана, германската војска се повлекла на време од Јужниот Балкан без да има некои позначителни загуби во луѓе и воена техника, што само кажува какви слабаци биле грчките партизани штом не успеале скоро никакви загуби да им нанесат на окупаторите. Германските војски се извлекле од територијата на денешна Република Грција со помош на македонската ОХРАНА.Во документите на Третиот Рајх пишува дека Германските нацисти декларативно сами прогласиле- Независима Република Македония (држава која постоела само на хартија од прогласувањето на 8ми септември до влегувањето на партизаните во Скопје на 13ти ноември 1944та година).
Откако германските војски биле протерани македонската паравоена организација ОХРАНА започнала да слабее и да се распаѓа,многу нејзини борци голе фатени и стрелани од грчките војски,поголемиот дел од борците на ОХРАНА се приклучиле кон македонските партизани кои биле во сојуз со ДАГ и грчките комунисти,а голем број членови на ОХРАНА пребегнале во Бугарија каде што голем дел од нив биле испоапсени од новите власти под влијание на комунистите и испратени во логори,а некои без пресуда стрелани.
ЃОРГИ ЧЕКУТКОВ
23-06-2010, 04:04 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,135
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#7

(02-06-2010, 08:43 PM)афион Wrote: Но борбата против комунизмот во другите држави не ја водеа со напалм бомби...


Нема да коментирам, но само ке прашам што се случува со Донски????


Quote:Сабота, 28 Август 2010

Александар Донски: Британската авијација никогаш не ги бомбардирала македонците со напалм-бомби


[Image: aleksandar_donski.jpg]

Во бројот на „Македонска нација“ од 27 август 2010 година во текстот под наслов „Комеморација за 62-годишнината од британското напалм бомбардирање на Грамос и Вичо“ пишува: “Светскиот Македонски Конгрес и Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН од оваа година ќе продолжат традиција на одбележување на годишнината од британското напалм бомбардирање на Грамос и Вичо во Егејскиот дел на Македонија во 1948 година за време на Граѓанската војна во Грција од 1946 до1949 година со помен за жртвите од војната“. Во продолжение читаме и дека „британското напалм бомбардирање“ било фрлање на „првите напалм бомби во светот во Македонија во 1948 година.“

За време на ова одбележување било упатено и барање за „извинување“ од денешната влада на Велика Британија за ова наводно „бомбардирање“. Овде ќе спомнам и една епизода (надвор од ваквото одбележување) кога пред неколку години лично имам слушано еден маргинален политичар кој мелодраматично зборуваше како „Англо-Американците со напалм бомби ги бомбардирале македонските дечиња бегалци“ (!?).

Убаво е да се одбележуваат трагични настани од македонската историја, но само доколку се засновани врз факти. Во спротивино доколку се одбележува нешто што воопшто не се случило (така како што сметаат оние кои го одбележуваат) тогаш тоа личи на непотребна фарса. Историските факти зборуваат дека британската авијација никогаш не ги бомбардирала македонските борци во Граѓанската војна во Грција со напалм бомби, а камо ли македонските деца. Точно е дека постоело бомбардирање со напалм бомби врз борците на ЕЛАС (каде освен Македонци имало и Грци) во реонот околу планината Вичо во 1948 година, но тоа бомбардирање било изведено од спитфајери на Грчката кралска авијација (RHAF), а не од британската. Денес постојат де¬тални податоци за сите борбени летови на авијацијата во оваа војна (кој авион кога и каде дејствувал, какво оружје носел, какви загуби имал и сл.), па ова лесно може да се провери. Само како илустрација ќе спомнеме дека Грчката кралска авијација во 1948 година извела вкупно 8.907 борбени летови, додека британската воопшто не учествувала во борбите во оваа година, а ниту подоцна. Притоа (според документите) напалм бомби биле користени во борбите околу Вичо, но исклучиво од страна на грчката авијација (во интерес на просторот историските детаљи превземени од грчки историски воени извори, ќе ги оставиме за друга прилика). Заради сето ова, при знаењето на овие факти, доколку лагата за непостоечкото „британско бомбардирање со напалм бомби“ и натаму продолжи да се повторува, тогаш тоа не ќе може да се оквалификува поинаку, освен како пропаганда, која има за цел, врз основа на лаги, да шири омраза кон нашите западни сојузници (Велика Британија и САД). Факт е дека Велика Британија и САД во Граѓанската војна во Грција застанале на страна на грчката кралска армија и тоа треба да се осуди. Но, познато е и дека таа нивна определба не била заради Македонците, туку заради опасноста од ширењето на комунизмот на Балканот, а голем дел до Македонците во тоа време биле токму на страната на грчките комунистички сили (кои пак, од своја страна, барем во тоа време, имале колку толку исправен однос кон македонското национално прашање, така што ваквата ориентација на Македонците во голема мера била оправдана). Меѓутоа и Велика Британија во еден миг понудила позитивно решавање на македонското прашање, но под услов Македонија да биде обединета и независна демократска држава, вон комунистичкиот блок.

Не е точно е ниту тврдењето дека „првите напалм бомби во светот биле фрлени во Македонија во 1948 година“. Првите напалм бомби биле употребени во воени дејства на 17 јули 1944 година од страна на американската авијација врз германските сили во Франција, а до крајот на таа година и следната 1945, овие бомби масовно биле користени против Јапонците во борбите на Пацификот.

Кога сме кај „барањето извинување“ од владите на оние земји кои во историјата ни направиле неправди, тогаш извинување треба да се бара и од: Турција, Русија (која била главен иницијатор за поделбата на Македонија), Германија, Србија, Бугарија, Грција, Италија... Но, каде ќе не одведе сето тоа, кога денес со многу од овие држави имаме пријателски односи? Вистинските македонски патриоти треба да создаваат пријатели на Македонија ширум светот, а не да шират омраза кон најмоќните и највлијателни земји и тоа врз основа на лаги.

Александар Донски

29-08-2010, 04:03 AM
Reply
Вовата Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,983
Joined: Jan 2010
Reputation: 33
#8

(29-08-2010, 04:03 AM)ЈорданПетровски-ЦРНИ Wrote:
(02-06-2010, 08:43 PM)афион Wrote: Но борбата против комунизмот во другите држави не ја водеа со напалм бомби...


Нема да коментирам, но само ке прашам што се случува со Донски????


Quote:Сабота, 28 Август 2010

Александар Донски: Британската авијација никогаш не ги бомбардирала македонците со напалм-бомби


[Image: aleksandar_donski.jpg]

Во бројот на „Македонска нација“ од 27 август 2010 година во текстот под наслов „Комеморација за 62-годишнината од британското напалм бомбардирање на Грамос и Вичо“ пишува: “Светскиот Македонски Конгрес и Сојузот на Македонците од Егејот МАКЕДОН од оваа година ќе продолжат традиција на одбележување на годишнината од британското напалм бомбардирање на Грамос и Вичо во Егејскиот дел на Македонија во 1948 година за време на Граѓанската војна во Грција од 1946 до1949 година со помен за жртвите од војната“. Во продолжение читаме и дека „британското напалм бомбардирање“ било фрлање на „првите напалм бомби во светот во Македонија во 1948 година.“

За време на ова одбележување било упатено и барање за „извинување“ од денешната влада на Велика Британија за ова наводно „бомбардирање“. Овде ќе спомнам и една епизода (надвор од ваквото одбележување) кога пред неколку години лично имам слушано еден маргинален политичар кој мелодраматично зборуваше како „Англо-Американците со напалм бомби ги бомбардирале македонските дечиња бегалци“ (!?).

Убаво е да се одбележуваат трагични настани од македонската историја, но само доколку се засновани врз факти. Во спротивино доколку се одбележува нешто што воопшто не се случило (така како што сметаат оние кои го одбележуваат) тогаш тоа личи на непотребна фарса. Историските факти зборуваат дека британската авијација никогаш не ги бомбардирала македонските борци во Граѓанската војна во Грција со напалм бомби, а камо ли македонските деца. Точно е дека постоело бомбардирање со напалм бомби врз борците на ЕЛАС (каде освен Македонци имало и Грци) во реонот околу планината Вичо во 1948 година, но тоа бомбардирање било изведено од спитфајери на Грчката кралска авијација (RHAF), а не од британската. Денес постојат де¬тални податоци за сите борбени летови на авијацијата во оваа војна (кој авион кога и каде дејствувал, какво оружје носел, какви загуби имал и сл.), па ова лесно може да се провери. Само како илустрација ќе спомнеме дека Грчката кралска авијација во 1948 година извела вкупно 8.907 борбени летови, додека британската воопшто не учествувала во борбите во оваа година, а ниту подоцна. Притоа (според документите) напалм бомби биле користени во борбите околу Вичо, но исклучиво од страна на грчката авијација (во интерес на просторот историските детаљи превземени од грчки историски воени извори, ќе ги оставиме за друга прилика). Заради сето ова, при знаењето на овие факти, доколку лагата за непостоечкото „британско бомбардирање со напалм бомби“ и натаму продолжи да се повторува, тогаш тоа не ќе може да се оквалификува поинаку, освен како пропаганда, која има за цел, врз основа на лаги, да шири омраза кон нашите западни сојузници (Велика Британија и САД). Факт е дека Велика Британија и САД во Граѓанската војна во Грција застанале на страна на грчката кралска армија и тоа треба да се осуди. Но, познато е и дека таа нивна определба не била заради Македонците, туку заради опасноста од ширењето на комунизмот на Балканот, а голем дел до Македонците во тоа време биле токму на страната на грчките комунистички сили (кои пак, од своја страна, барем во тоа време, имале колку толку исправен однос кон македонското национално прашање, така што ваквата ориентација на Македонците во голема мера била оправдана). Меѓутоа и Велика Британија во еден миг понудила позитивно решавање на македонското прашање, но под услов Македонија да биде обединета и независна демократска држава, вон комунистичкиот блок.

Не е точно е ниту тврдењето дека „првите напалм бомби во светот биле фрлени во Македонија во 1948 година“. Првите напалм бомби биле употребени во воени дејства на 17 јули 1944 година од страна на американската авијација врз германските сили во Франција, а до крајот на таа година и следната 1945, овие бомби масовно биле користени против Јапонците во борбите на Пацификот.

Кога сме кај „барањето извинување“ од владите на оние земји кои во историјата ни направиле неправди, тогаш извинување треба да се бара и од: Турција, Русија (која била главен иницијатор за поделбата на Македонија), Германија, Србија, Бугарија, Грција, Италија... Но, каде ќе не одведе сето тоа, кога денес со многу од овие држави имаме пријателски односи? Вистинските македонски патриоти треба да создаваат пријатели на Македонија ширум светот, а не да шират омраза кон најмоќните и највлијателни земји и тоа врз основа на лаги.

Александар Донски


Таква е динамиката на лагата. Покрай другите негативи, лошото на лагата е, дека не може да постои сама. Лагата, за да постои, има потреба од друга лага, и потоа од друга у т. н. И кога се натрупат многу лаги и лажговци, веќе тешко се координират лагите и почнуват да се контрадиктни.
(This post was last modified: 29-08-2010, 08:48 AM by Вовата.)
29-08-2010, 08:47 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,135
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#9

(29-08-2010, 08:47 AM)Вовата Wrote: Таква е динамиката на лагата. Покрай другите негативи, лошото на лагата е, дека не може да постои сама. Лагата, за да постои, има потреба од друга лага, и потоа од друга у т. н. И кога се натрупат многу лаги и лажговци, веќе тешко се координират лагите и почнуват да се контрадиктни.


Se_klanjamSe_klanjamSe_klanjam
29-08-2010, 05:15 PM
Reply
Администратор Offline
Administrator
*******

Posts: 716
Joined: Dec 2009
Reputation: 6
#10

Постовите бидејки севрзани со оваа тема ги префрлам тука.


(15-09-2010, 07:32 PM)demmian Wrote: Преживеаните борци од граѓанската војна во Грција: Ташо Чапканов Мицев





По четири дена бессознание се разбудив и дојдов во штабот. "Претпоставениот" Аристиди ми рече да одам кај партизаните од првата борбена линија и да видам зашто не пукаат. Ме препрати кај Генералштабот, а таму ми рекоа како што сум се спасил во Д'мбени, така да се спасам и сега. Ми дадоа храна, пет магазинки со автоматот. Тргнав, но не знаев дали воопшто ќе се вратам. Иако монархофашистите пукаа врз мене јас дојдов до целта, Локвата. Во првата борбена линија имаше само 17 живи партизани, тие немаа муниција. Авионот исфрли две ракети, јас бев ранет и четири дена бев во несвест. Монархофашистите дошле да ми го земат автоматот, но мислеле дека сум умрен, и не пукале во мене. Откако се освестив, ја врзав раната и влечејќи се, бидејќи и бутот ми беше повреден, за еден ден дојдов во штабот", раскажува Ташо Чапканов Мицев.

Ташо Чапканов Мицев е роден 1931 година во село Нисја, Воденско. Иако учел на грчки јазик, бил агресивен зашто не сакал да им се покорува на Грците. Сакал да зборува на мајчиниот македонски јазик и затоа добивал многу ќотек од учителот. Учел до 1940 година, а се сеќава и на тоа како учителот скршил 21 прачка удирајќи го по рацете, само затоа што зборувал на македонски. Од 45 деца кои учеле во училиштето само еден се погрчил, а останатите не се покориле. Неговиот татко морал да го продава добитокот, па дури и парично да плаќа поради непокорноста на синот. Дома во семејството, па дури и надвор, зборувале на македонски јазик. Иако Воденско е чисто македонска област, според кажувањата на соговорникот, се делела на гркомани и бугарофили. Горното маало ги нарекувале бугарофили, а Долното маало биле гркомани, кои ги кодошеле Македонците, а го кодошеле и Ташо Чапканов Мицев. Го шпионирале и кога тој одел во планините за да му носи храна и облека на неговиот татко кој, исто така, бил партизан.

"Знаев каде се наоѓа неговиот штаб. Ме следеа грчките шпиони од нашето село, од Долно маало. Секогаш ме пресретнуваа и ме прашуваа дали сум се видел со татко ми. Јас кажував дека одам да берам дрва. Но, еднаш ме открија. Дојде цела чета грчки платеници и неколкумина, меѓу кои и јас, не мачеа, не врзаа со јаже, не малтретираа само за да кажеме каде ни се татковците. Не однесоа на изворите Корада, а потоа кај командирот на таа платена војска. Не плашеа, пукаа во воздух, но ништо не им кажавме. Не однесоа во лозјето, н# врзаа за една кајсија, не тепаа. Командирот почна да ме милува и да ме наговара за да кажам каде е татко ми. Тогаш се појави еден наш роднина за кој знаев дека е шпион од селото. Тој ми рече дека доколку им кажам каде е татко ми нема да го судат. Откако ништо не им реков, не соблекоа голи, не нурнаа со главата во водата во изворите Корада, не оставија да ни изгори сонцето. Цел ден не мачеа, се заканија дека ќе ни ја запалат куќата и дека ќе ни ги земат сите свињи. На крај јас кажав погрешна информација. По нивна наредба тргнавме на тоа место, но за наша среќа од Руселенската котлина пукна некоја пушка. Тие се разбегаа, нас не ослободија".

Наредниот ден Ташо повторно заминал во коријата каде бил татко му. По посетата тој го испратил до лозјето и му кажал дека утредента сака да се види со сопругата. Но, во раните утрински часови непријателите почнале да пукаат на два километра од нивната куќа.

"На 24 јули 1946 година - додава соговорникот - татко ми беше фатен на планината Ниџе, Голем Камен. Во една пештера беше скриен реонскиот комитет. Дојде четата на Коминото (платениците) и ги опколи. Едниот го убија на лице место, другиот беше ранет, татко ми жив го фатија, го однесоа во селото и го тепаа пред сите селани. Велеа дека сме му правеле големо зло на селото, но не беше така. Истиот ден кога почна пукањето излеговме и јас и браќата. Ги пуштив свињите, а оние кои претходно ме тепаа гледаа како јас одам со свињите, ми се потсмеваа, велејќи ми - ти не ни кажа каде е татко ти, но ние сами го најдовме. Земи го коњот од гумното за да го товариш татко ти. Јас им велам - вас ќе ве товарам. Сепак, татко ми го заробија. На заминување се гушнавме, тој ми даде список со 12 шпиони од селото и ме посоветува цело семејство да одиме во партизани. Подоцна му ја исполнивме желбата".

Нашиот соговорник, со списокот кој му го дал татко му, заминал во теовската корија, каде се наоѓал штабот на партизанската единица на реонскиот комитет. Ја пренел информацијата за заробувањето на татко му, по што тие му рекле дека вечерта ќе дојдат во селото. Како што му кажале така и направиле. Го опколиле селото, а неколку шпиони побегнале. Од 12 пронашле само четворица. Ги врзале на сред село и ги убиле, им наредиле на селаните никој до раните утрински часови да не ги допре мртвите тела за другите да гледаат дека тоа што го правеле кодошите тоа и ги нашло. Ветиле дека ќе ги најдат и останатите кодоши. Кога се разденило непријателите почнале да пукаат по партизаните, семејството на нашиот соговорник било скриено. Монархофашистите ги закопале умрените со сите почести. Братот на Ташо сакал да го посети татко им кој бил однесен во затвор во Воден, но поради тоа што ги навредил џандарите бил претепан и сместен во болница. Ташо и мајка му заминале за Воден, за тој да го посети братот во болница, а мајка му да го посети сопругот. Во болницата нашиот соговорник го видел брат му, дури и успеал да го извлече од таму. Но, не за долго. Монархофашистите го пронашле и го затвориле.

На 27 јули почнало судењето на татко му, а на 28 го стрелале. Тоа било еден ден по стрелањето на Мирка Гинова. Четата на Мирка Гинова била фатена на 22 јули, а на неговиот татко на 24 јули.

Откако го убиле татко му цело семејство заминало во планините. Прва дестинација им била Кациката во бањата "Пожарско", каде имало и болница. Мајка му подготвувала храна за партизаните, а го дале и целиот добиток кој го имале. Селото било опустошено од монархофашистите. По три - четири месеци мајка им ја пренеле во тогашна Југославија, во Булкес, Војводина. Десеттина од единицата во која бил и нашиот соговорник биле задолжени за поставување мини на патот за Лерин, на Мухарем хан. Мини ставале два пати во Воден, еднаш нашиот соговорник фрлил бомба на гимназијата.

На Кајмакчалан почнале офанзивите. Се формирала чета за Грамос. Сите штабови се споиле во едно. Преку Лерин заминале во Костурско, потоа на фронтот на Грамос.

"Почнаа големите борби, загинаа 700 луѓе. Нашата чета од Воденско беше составена од 128 борци, а на Грамос заминавме сите чети, вкупно бевме 3.000 борци. Борби се водеа до крај, кога се фрлија двајца младинци на ЕПОН, една девојка и две момчиња. Се фрлија од врвот Клефти на Грамос, не можеа да се спасат, беа опколени, но живи не се предадоа. Се повлековме во Руља, Брезница, Костурско. Се собравме 14. 16. и 18. дивизија. Дојде Маркос и ни соопшти дека ќе се бориме партизански, не фронтално, бидејќи Грамос го изгубивме, планините ги браниме, градовите остануваат. Требаше од 10 до 20 души да одиме по селата и градовите. Чекавме наредби, но Захаријадис рече дека ќе се бориме фронтално, цел му беше да се истребат Македонците", вели Ташо.

Во 1948 година го нападнале Воден, имало и напад на Владево, при што загинале двајца партизани. Се потсетува и на борбите во Д'мбени, каде биле околу два месеца.

"Се криевме во бачилото и во пештерите над селото. Ноќе слегувавме и правевме напади. Селото беше изгорено. Добивме наредба да го нападнеме центарот, таму имаше многу војска. Само што тргнавме падна една минофрлачка граната. Ноќта, во 12 часот требаше да влеземе во центарот. Лазејќи ја оставивме првата и втората линија, влеговме во третата линија во центарот. Аристиди влезе во средината меѓу непријателот, тие спиеја, и ги заклаа. Почна да доаѓа ноќната смена, отворивме оган, и добивме наредба за повлекување. Јас требаше да се повлечам последен. Аристиди рече дека ќе се врати по мене, но не се врати. Пукаа од сите страни. По два дена криење успеав да се спасам, иако претходно ме забележаа непријателите, тие пукаа, но не ме погодија. До вечерта отидов горе во котлината, ја кажав лозинката и ме прибраа, ме наградија со медал за храброст", вели соговорникот.

Во 1949 година бил ранет на Малимади.

"Кога тргнавме од Брезница се случи трагедија. Дојдоа авионите, се отвори втор Грамос, фронтот на Малимади. Се качивме на врвот, монархофашистите пукаа по нас. Бевме три бригади, ние ја држевме втората. Врнеше и потрошивме 3. 000 куршуми за да запалиме оган. Утрото почнаа борбите. Авионите исфрлија две-три ракети. По три дена непрекината борба го зазедоа ридот. Претпоставениот Аристиди ми рече да одам кај партизаните од прва линија да видам зашто не пукаат. Тој ме препрати кај Генералштабот, таму ми рекоа како што сум се спасил во Д'мбени, така да се спасам и сега. Ми дадоа храна, пет магазинки со автоматот. Тргнав, но не знаев дали воопшто ќе се вратам. Иако пукаа по мене јас успеав да дојдам до целта, Локвата. Во првата борбена линија имаше само 17 живи партизани, тие немаа муниција. Авионите исфрлија две ракети. Јас бев ранет и четири дена бев во несвест. Монархофашистите дошле да ми го земат автоматот, но мислеле дека сум умрен, и не пукале во мене. Откако се освестив ја врзав раната и влечејќи се, бидејќи и бутот ми беше повреден, за еден ден дојдов во штабот".

По поразот на ДАГ, се повлекувале од Брезница, Руља, Баница (Костурско) во Албанија. Во Тирана бил опериран, му ги извадиле црвите од раната на раката. На 11 јули 1949 година со брод со 960 луѓе, 17 дена патувале за Полска. Таму ги сместиле во воената база 250, каде му зараснала и раната на бутот. Во Полска бил до 1957 година, а потоа дошол во Скопје.


Од книгата Аргументи од црниот тефтер на жртвуваните

Жаклина Митевска

Ташко Јованов
15-09-2010, 08:16 PM
Reply
Администратор Offline
Administrator
*******

Posts: 716
Joined: Dec 2009
Reputation: 6
#11

(15-09-2010, 07:39 PM)demmian Wrote: Темава колку е политичка,толку е и историска...зошто никој тука не ја спомена Мирка Гинова,една од жртвите на грчкиот монархофашизам?
15-09-2010, 08:16 PM
Reply
Администратор Offline
Administrator
*******

Posts: 716
Joined: Dec 2009
Reputation: 6
#12

(15-09-2010, 07:42 PM)demmian Wrote: http://www.pollitecon.com/html/freedom_f...Ginova.htm
15-09-2010, 08:17 PM
Reply
Администратор Offline
Administrator
*******

Posts: 716
Joined: Dec 2009
Reputation: 6
#13

(15-09-2010, 07:56 PM)Paradigm Wrote: Андон Калчев – забравеният закрилник на българите в Егейска Македония [Image: 260810gg.jpg]
Създателят на организацията за самозащита “Охрана” е живял в Балчик В пантеона на десетките хиляди български патриоти, отдали живота си за защитата на останалите под чуждо робство след Освобождението наши сънародници, има един човек, върху когото съзнателно е хвърлено непрогледното було на забвението. Името на този достоен български офицер и родолюбец е Андон Калчев. Роден е в чисто българското село Жужелци, Костурско, Егейска Македония. След Междусъюзническата война и окупирането на Беломорието и Егейска Македония от Гърция родителите на Андон Калчев емигрират в Балчик. Младежът израства и учи в добруджанския крайморски град, там се оформя като личност. През 1931 г. заминава за Германия, става студент и после преподавател в Лайпцигския университет. През 1939 г. по покана на цар Борис ІІІ и по свое лично желание Андон Калчев се завръща в България и завършва Школата за запасни офицери. Нито за миг през тези две десетилетия и половина пламенният родолюбец не е забравил угнетените си сънародници в родния край. Те са подложени на терор и асимилация. Гръцкото правителство подкрепя етническото прочистване, извършвано от шовинистичните андартски банди. Повече от 100 000 българи са принудени да изоставят бащиното си огнище и да потърсят спокоен живот в свободната част на България. В задаващата се Втора световна война Андон Калчев вижда шанс за освобождение на останалите под чуждо робство българи. След като гръцката армия е разбита за дни от немските войски, част от Беломорието и Егейска Македония е включена в държавните граници на България. Другата част от тези изконни български земи обаче остава под италианска и немска окупация и под административната власт на гръцките колаборационисти. Активизират се андартските банди. Появяват се и въоръжени комунистически шайки на ЕЛАС, които безогледно тероризират и ограбват беззащитните български села и градове. През септември 1941 г. Андон Калчев, подпомаган от Цветан Младенов, създава във Воден организацията за самозащита на българското население, наречена “Охрана”. За дни в нея постъпват 600 местни българи. През 1943 г. Андон Калчев договаря с италианския комендант на Костур въоръжаването на местното българско население. Така “Охрана” добива официален статут на законна военизирана защитна организация на българите в Егейска Македония. Формиран е итало-българският комитет “Свобода или смърт”, който доставя униформи и оръжие. Център на организацията “Охрана” е Костур. Ефектът е впечатляващ – атаките на гръцките паравоенни банди са почти напълно неутрализирани. Андон Калчев се свързва с немското военно командване във Воден. И тук със съдействието на немските власти българското население е въоръжено и резултатът не закъснява. През 1943 г. броят на организираните членове на “Охрана” достига 3000 души, а в началото на 1944 г. за каузата на българите в Егейска Македония се борят 12 000 бойци. Организацията успява фактически да ликвидира влиянието на гръкоманските и сърбо-комунистически коминтерновски елементи във Воденско, Костурско и Леринско. Дейността на “Охрана” активно се подкрепя и подпомага от легендарния водач на ВМРО Иван /Ванчо/ Михайлов. Към ротите на “Охрана” в Лерин, Костур и Воден са формирани три доброволчески батальона на ВМРО, в тяхна подкрепа от България са изпратени и офицерски кадри на “Вътрешната организация”. След отпадането на Италия от войната, с помощта на немските власти селските роти на “Охрана” в Костурско са реорганизирани и превъоръжени за противодействие на набезите на комунистическите шайки на ЕЛАС. През лятото на 1944 г. паравоенните гръцки формирования – коминтерновски и шовинистични, обединяват усилията си и предприемат офанзива срещу “Охрана”. В сраженията загиват стотици местни българи и бойци от милициите на ВМРО. След като дошлото на власт в България комунистическо правителство изтегля българските войски през септември 1944 г. , а гръцки и югославски части реокупират Егейска Македония, “Охрана” продължава да действа до края на 1944 г., когато е разпусната и минава в нелегалност. Членовете на организацията и местното българско население са подложени на жесток терор. Избити са хиляди българи. Андон Калчев се изтегля в най-северните части на Егейска Македония и при опита му да емигрира на Запад е пленен от титовски партизани и предаден на гръцките власти. Организиран е публичен процес от извънреден съд. На него Андон Калчев заявява: “Там, където съм роден, от векове живеят само българи!”. През 1948 г. Андон Калчев е осъден на смърт по военновременен закон. Разстрелян е на 27 август 1948 г. в солунския затвор. Последните му думи са “Ура, Македония!”. Този достоен български патриот е заклеймен в продължение на десетилетия като “фашист”, “хитлерист” и “михайловист” /бил е личен приятел с Иван Михайлов/. И след падането на комунистическия режим в България вече 20 години името му все още не е извадено от мрака на забвението. Гробът му е незнаен, а паметната плоча, която ще бъде официално открита утре в Балчик, е единственият знак на почит към паметта и делото на закрилника на българите в Егейска Македония.
http://www.dobrichmedia.com/novini/26_08_2010_6.php
15-09-2010, 08:18 PM
Reply
Администратор Offline
Administrator
*******

Posts: 716
Joined: Dec 2009
Reputation: 6
#14

(15-09-2010, 08:11 PM)demmian Wrote: Преживеаните борци од Граѓанската војна во Грција: Фана Митревска



РУСКИТЕ АВИОНИ МЕ ОДНЕСОА ВО УНГАРИЈА, А ДЕЦАТА СИ ГИ НАЈДОВ ВО ЧЕШКА

Некогашниот учесник во Граѓанската војна во Грција, Фана Митревска, е родена во село Граждано, Леринско, Егејска Македонија, во далечната 1922 година. Како и повеќето наши соговорници, така и таа основното училиште го завршила во родното село, на грчки јазик. Баба Фана се потсетува на Метаксасовата диктатура и на паричните казни кои се одредувале за оние кои ќе проговореле на македонски јазик. Тоа се случувало и со нејзиниот татко, поконкретно парично го казнувале затоа што на својот добиток му се обраќал на македонски јазик. Сепак, во домашни услови, скришум во нејзиното семејство се говорел мајчиниот јазик. Во училиштето учителите ги карале доколку проговореле на македонски јазик. Митревска потекнувала од револуционерно семејство, кое се истакнало уште во османлискиот период.

Како младинка го помагала ЕЛАС, им носела храна и оружје. За време на Граѓанската војна во Грција, во нејзиното село постоел народен одбор, а во 1947 година најпрво ги мобилизирал мажите. Во тој период жените им помагале, но се враќале дома кај децата. Нивниот ангажман станал поактивен на почетокот на 1948 година кога и тие биле мобилизирани.

“Н# однесоа на обука во околината на Преспа. Таму бевме шест месеци, а првата борба ни беше во Лерин, во 1948 година. Еден шрапнел од мина ме погоди во пределот на бубрезите. Со помош на еден поручник бев однесена во Ерменско. Во тамошното училиште имаше импровизирана болница. Таму ми ја преврзаа раната, но пред да интервенираат посеопфатно, болницата беше нападната. Јас и поручникот успеавме да се извлечеме и да дојдеме до Псодари. Во ова село имаше камиони кои пренесуваа песок, се качивме на нив и заминавме во селото Лак. Потоа со кајче ме префрлија во главната болница во Пешта - Граждано”, се потсетува Фана.
Таа раскажува и за тоа како страдала поради тоа што не знаела каде се нејзините деца. Всушност, и нејзините деца ја доживеале судбината на децата бегалци. Животниот пат на Фана продолжил во Церје-Албанија, каде била мажена нејзината сестра, а потоа во Корча каде останала до 1949 година.

“Бев многу болна, ниту јадев, ниту пиев, само плачев. Иако доаѓаа бродови кои ги носеа војниците во Русија, ние кои бевме болни останавме. Ми велеа дека ќе умрам по патот ако тргнам со нив. Дојде еден доктор Русин од Југославија, ме однесе на рендген и ми рече: 'Ти имаш здрав организам затоа и си издржала досега, но ако продолжиш вака ниту Господ не те спасува, децата ќе ги најдеш, а ти прибери се'. Го послушав неговиот совет и почнав да заздравувам. Откако се расипаа односите меѓу Сталин и Тито ние останавме ниту горе ниту долу. Дојдоа руски авиони и преку Белград н# однесоа во Унгарија”.

Во оваа држава Фана прво била сместена во цивилна, а потоа во воена болница каде им давале засилена храна затоа што биле исцрпени. Од болницата биле префрлени во резиденцијата на кралот Хорти. Оваа резиденција била претворена во инвалидски дом, а неговите нови станари се занимавале со земјоделски работи. Потоа Митревска заминала за Белоѓани. Во меѓувреме дознала дека нејзините деца се наоѓаат во детски дом во Чешка. Со помош на Меѓународниот црвен крст заминала во таа земја, каде се сретнала со своите деца, со свекрвата, мајката на нејзиниот прв сопруг, кој починал во војната, и со нејзината сестра, која имала улога на “мајка” во домот.

Во Чешка се вработила во фабриката за изработка на железни синџири, а во таа држава го запознала и нејзиниот сега веќе покоен втор сопруг, кој потекнувал од Егејска Македонија, Меглен, Бахово. Судбината ги споила токму во таа далечна земја, каде им се родил синот Јован.

Вториот сопруг студирал на Карлов универзитет, а подоцна работел во електрана. Тој, исто така, бил борец, одликуван со орден за храброст во Втората светска војна. Се истакнал во борбите со балистите во Западна Македонија, а во Граѓанската војна во Грција се борел на потегот Меглен -Кожув - Ниџе. Но, поради Информбирото завршил во Чешка. Семејството на Фана извесен период живеело во оваа земја, а во 1967 година се доселило во Македонија. Две години живееле во прифатилиште во Кисела Вода, а од 1969 година до денес таа живее во стан, изграден со средства од ОН, наменети за бегалците, во скопската населба Карпош.


Од книгата “Аргументи од црниот тефтер на жртвуваните”
15-09-2010, 08:19 PM
Reply
demmian
Unregistered

 
#15

Tука мора задолжително да се споменат зборовите на патриотката и родољупка-Македонка Мирка Гинева,зборови кои треба да бидат врежани како мисла патеводителка во секој еден Македонец или Македонка:

In the court, Mirka raised herself up and turned the dock into a platform, from where she now spoke, not to small children as she had as a teacher, but instead to the prosecutors she bravely accused the Greek reactionaries and proudly defended the people. To the judge's question:

"What are you?" she proudly answered: "I am a Macedonian and I believe in the Communist Party of Greece, because only that party represents all of the peoples of Greece, and guarantees to the Macedonians equal rights with all others. I fought in the occupation against the Nazi occupiers. With a particular hatred I fought against the Bulgarian fascists, who sought to throw the Macedonians into the clutches of the security guards."

To the question: "Who do you work with?" she answered, "The people! Greeks and Macedonians who are fighting together for liberation."



Ми се полни душата и ми се дига на највисоко ниво националната гордост кога знам дека во нашата македонска историја имаме такви јунаци,кои пред ниту еден непријател не виткаат кичма!

Зарем не можеме ние Македонците да го следиме нивниот пример да престанеме да бидеме безрбетници?!
15-09-2010, 08:29 PM
Reply
jingiby Offline
Posting Freak
*****

Posts: 994
Joined: Aug 2010
Reputation: 15
#16

(15-09-2010, 08:29 PM)demmian Wrote: Ми се полни душата и ми се дига на највисоко ниво националната гордост кога знам дека во нашата македонска историја имаме такви јунаци,кои пред ниту еден непријател не виткаат кичма!

Зарем не можеме ние Македонците да го следиме нивниот пример да престанеме да бидеме безрбетници?!


[Image: 160px-Dame_Popov_IMARO.JPG]

Дамян Попиванов
[Image: 03079b0284b1ec94.jpg]
16-09-2010, 08:26 AM
Reply
demmian
Unregistered

 
#17

http://mn.mk/istorija/2799-Preziveanite-...s-Cockirov


Преживеаните борци од граѓанската војна во Грција: Атанас Чочкиров


ВОЈНАТА СЕ ВОДЕШЕ САМО ВО МАКЕДОНСКИОТ ДЕЛ ЗА ДА СЕ ИСТЕРААТ МАКЕДОНЦИТЕ!

atanas-cockirovВо скопската населба Бутел го посетивме Атанас Чочкиров, некогашниот учесник во Граѓанската војна во Грција. Тој ги евоцираше своите спомени од војната. Чочкиров е роден во село Статица, Костурско, во 1927 година. Основно училиште, до шестто одделение, завршил на грчки јазик. Бил мошне добар ученик, па затоа и учителот му рекол дека е жално ако не продолжи со своето образование. Требало да продолжи да учи во гимназијата, но немало кој да го пасе добитокот, па затоа по желба на татко му, не го довршил своето образование.

“Во една прилика додека ги пасев овците дојде татко ми, беше расплакан. Кога го прашав зошто плаче ми одговори дека треба да одам во партизани, во Граѓанската војна. Тоа беше во 1947 година. Се собраа луѓето од нашето село, сите се поздравуваа, а постарите плачеа. Ги прашував зошто плачат, а тие одговараа дека оваа разделба е многу лоша. Од селото заминавме седумдесет луѓе. Некои ги распоредија на Грамос, други во Сињачко, трети на Вичо. Јас бев на Сињачко, но имаше борби и на Грамос и на Вичо”, раскажува Чочкиров.

Нашиот соговорник раскажува дека за време на војната 24 дена не каснал парче леб, туку се хранел со зелка, пченка, со с# што ќе го најдел по нивите.

Се потсетува дека во војната го пренесувале и оружјето, кое требало да биде испразнето. Раскажува за наредбите кои ги добивале од претпоставените за тоа како да ракуваат со него.

“Еден човек сакаше да се обиде да ракува со митралезот, но не знаеше дека во него има куршум, па несакајќи & ги повреди двете нозе на една девојка. На теренот веднаш излезе воен суд и него го отепаа”, вели Чочкиров.

Во Сињачко, во една акција со монархофашистите нашиот соговорник бил ранет. Оттаму го пренеле во болницата, која се наоѓала во близина на албанската граница. По заздравувањето на раните се вратил во Лерин, кога бил и назначен за десетар. Добиле наредба да го заземат Лерин.

“Мене ми се погоди среќата да бидам распореден на аеродромот. Го обиколивме Лерин и чекавме да почне борбата. Но, монархофашистите знаеја за нашата акција и пред да почнеме да пукаме, авионите н# надлетаа. Работата била наредена, Грците да го ликвидираат македонскиот народ. Од бомбардирањето на авионите, човекот - нишанлија кој беше позади мене остана жив, а сите други беа мртви. Тој беше многу повреден, му пружив помош и му реков дека ќе бегам кон југословенската граница, истото му го предложив и нему. Од Лерин, преку Буф и Ерменско, дојдов до границата. Југословенските граничари ме внесоа во карулата и ми рекоа: 'Ти си еден од најлошите луѓе. Бирај сакаш да те убиеме или да те вратиме назад'. Им одговорив дека не сакам да ме убијат, туку да ме вратат назад, по што тие ми потенцираа: 'Ти веќе ја помина границата, ќе одиш во Југославија и таму ќе работиш'“.

Атанас Чочкиров дошол во Битола, од каде што со вагони ги однеле да ја изградат хидроцентралата “Маврово”. Таму имало шест градилишта и многу се работело. Од Маврово ги однеле во Охрид за да учат за келнери и за кувари.

Тој го посетил родниот крај при една средба на децата бегалци, било предвидено да се одржи во Лерин, но всушност се одржала во Костурско.

По Граѓанската војна неговите најблиски ја доживеале судбината на бегалци.

Тој имал две сестри од неговата маќеа (мајка му починала по породувањето). Едната како дете бегалец се нашла во Црквеница во Загреб, тетка му (сестра на татко му) била во Бела Црква, а братучетка му во Осиек. Еднаш успеал сите да ги посети, но за тоа претходно морал да добие дозвола од Црвениот крст.

На прашањето за политичката страна на војната, Чочкиров одговара: “Граѓанската војна се водеше за да се истераат Македонците од Грција. Во Атина и во Солун воопшто немаше војна, таму беше мирно. Се војуваше само во македонскиот дел на Грција”.

За односот меѓу Македонците и Грците во рамките на ДАГ, тој посочува:

“Во ДАГ имаше повеќе Македонци отколку Грци. Иако се мислеше дека и Грците се борат рамо до рамо со Македонците, тие на првата борбена линија н# предадоа”.

Од книгата Аргументи од црниот тефтер на жртвуваните
24-10-2010, 11:28 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,135
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#18












17-11-2011, 06:41 PM
Reply
pdm35561 Offline
Junior Member
**

Posts: 15
Joined: Oct 2010
Reputation: 0
#19

this is one rassian text for the theme


Содержание
«Военная Литература»
Военная история
Глава 4.

Гражданская война в Греции

Предыстория

В 1941 г. после вторжения немцев в Грецию король Георг II со своим правительством оказался в изгнании. Коммунистическая партия Греции (КПГ) во главе с Д. Сьянтосом сумела создать широкий [55] Фронт сопротивления (ЭАМ) со своей собственной подпольной военной организацией (ЭЛАС), ставшие наиболее многочисленными и боеспособными организациями национального сопротивления в период оккупации. К 1944 г. командующий ЭЛАС генерал С. Сарафис, опираясь на проверенные в боях воинские формирования, был в состоянии в случае приказа взять под контроль территорию всей страны.

Однако такого приказа не последовало. Премьер-министр Великобритании У. Черчилль после долгих переговоров со Сталиным сумел в 1944 г. добиться решения о том, что Греция отойдет в британскую сферу влияния.

В соответствии с соглашением между греческим и британским правительствами, заключенным в Касерте 20 сентября 1944 г., все вооруженные формирования в стране поступали в подчинение верховного главнокомандования Греции, которое фактически возглавил британский генерал Скоби.

Но уже 3 декабря между греческими коммунистами-демонстрантами и полицией вспыхнула перестрелка. Этот инцидент фактически положил начало гражданской войне в Греции, которая с небольшими перерывами длилась вплоть до 1949 г.

Ставки в развернувшейся борьбе были более чем высоки. Для коммунистов речь шла не только о политическом, но и о физическом выживании. Для англичан под вопросом оказалось их влияние во всем балканском регионе.

После столкновения между полицией и греческими коммунистами У. Черчилль приказал генералу Скоби вмешаться в происходящие события, открывая при необходимости огонь по демонстрантам и всем лицам, не выполняющим приказы властей. 24 декабря, ввиду серьезности сложившегося положения, британский премьер лично вылетел в Афины, пытаясь нащупать возможность компромисса между враждующими политическими силами, однако его не удалось найти даже «хитрому лису» Черчиллю.

Как следствие, вооруженные формирования ЭЛАС численностью около 40 тысяч человек в начале 1945 г. попытались по пятам отступавших немцев захватить Афины, но натолкнулись на ожесточенное сопротивление британских войск. Хорошо вооруженные англичане при поддержке авиации и горной артиллерии нанесли ЭЛАС тяжелые потери, тысячи греческих бойцов были окружены и сдались в плен. Уйти в горы удалось лишь небольшому числу непримиримых. По мере нарастания трудностей признаки [56] раскола обозначились внутри самого Национально-освободительного фронта Греции: значительная часть его руководства выступила за отказ от продолжения вооруженной борьбы.

В сложившихся условиях коммунистическая партия Греции по настоянию своего лидера Сьянтоса согласилась на прекращение вооруженной борьбы и участие в легальной политической деятельности на равных условиях с другими партиями и движениями. В январе 1945 г. греческие партизаны подписали невыгодное для них перемирие, а 12 февраля между представителями греческого правительства и руководством КПГ и ЭАМ в городе Варкиза было заключено компромиссное соглашение. В соответствии с ним ЭЛАС распускалась. Но радикально настроенная группировка греческого сопротивления во главе с А. Велухиотисом отказалась соблюдать подписанное соглашение, не без основания полагая, что коммунисты все равно будут обмануты.

В сентябре 1945 г. в Грецию вернулся король Георг. Однако его едва ли не триумфальное возвращение в Грецию омрачалось тем, что непримиримые партизаны обратились к диверсионной и террористической борьбе. Основные их лагеря и базы снабжения находились на территории соседних государств — Югославии и Албании.

Югославия играла наиболее важную роль в поддержке греческих партизан с конца 1944 г. Когда британские войска совместно с греческими правительственными силами развернули кампанию преследования сторонников Национально-освободительного фронта (ЭАМ) и Греческой народно-освободительной армии (ЭЛАС). руководство КПГ попыталось получить поддержку у коммунистических партий соседних стран, прежде всего Югославии и Болгарии. В ноябре 1944 г. член Политбюро ЦК КПГ П. Русое встретился с И. Б. Тито, который согласился помочь ЭАМ/ЭЛАС в военном отношении в случае конфликта между ними и британцами. Речь шла прежде всего о так называемой Македонской бригаде, сформированной из греческих беженцев, которые, спасаясь от преследования правых сил, перешли на территорию Югославии. Какой-либо иной крупной военной помощи Югославия в тот период предоставить, естественно, не могла.

Но этого было явно недостаточно, и лидеры КПГ попытались активизировать свои отношения с Болгарской рабочей партией (коммунистов). Однако Болгария, не без оглядки на Москву, заняла уклончивую позицию. 19 декабря 1944 г. Л. Стрингосу, члену Политбюро ЦК КПГ, была передана радиограмма с посланием Г. Димитрова. Он писал, что ввиду «нынешнего международного [57] положения вооруженная поддержка греческим товарищам извне полностью невозможна. Помощь со стороны Болгарии или Югославии, которая поставит их и ЭЛАС против английских вооруженных сил, мало сейчас поможет греческим товарищам, но в то же время, наоборот, может очень сильно повредить Югославии и Болгарии». Далее в телеграмме говорилось, что ЭАМ/ЭЛАС должны рассчитывать прежде всего на свои собственные силы.

Осторожная позиция болгар во многом объяснялась и тем, что в разгоравшемся внутригреческом конфликте Болгария была далеко не бескорыстна: в Греции циркулировали слухи о том, что София имела намерение предъявить свои претензии на греческую Македонию.

В сложном положении оказалась и Югославия. Западные державы обвинили Белград во «враждебном вмешательстве» во внутренние дела Греции. По их настоянию для изучения ситуации на югославско-греческой границе была направлена специальная комиссия ООН.

Между тем обстановка продолжала накаляться. 29 мая 1945 г. в Грецию вернулся генеральный секретарь ЦК КПГ Н. Захариадис, находившийся с 1941 г. в концлагере Дахау. Это событие было сразу расценено как переломное: Захариадис настроен на вооруженную борьбу за власть. 2 октября 1945 г. открылся VII съезд КПГ, который рассмотрел внутри — и внешнеполитические проблемы, прежде всего обстановку в Балканском регионе. Касаясь путей установления народно-демократического строя, Н. Захариадис отверг позицию некоторых членов КПГ, считавших, что существует возможность мирного прихода к власти. Он заявил, что это — «только лишь возможность, но не действительность, потому что существовал и существует иностранный, английский, точнее сказать англосаксонский фактор...»

Второй пленум ЦК КПГ, состоявшийся 12–15 февраля 1946 г., принял решение об отказе от участия в выборах и необходимости перехода к организации вооруженной народной борьбы против «монархофашистов» в условиях, когда страна находится под военной оккупацией Великобритании. Решение было принято под нажимом Н. Захариадиса, считавшего существование СССР и стран с «народно-демократическим строем» на Балканах гарантами победы социалистической революции в Греции. Он был уверен, что в этой ожесточенной борьбе Советский Союз с его огромным международным авторитетом не оставит греческих коммунистов без помощи и поддержки. [58]

Весной 1946 г.. возвращаясь со съезда Коммунистической партии Чехословакии. генеральный секретарь ЦК КПГ встретился в Белграде с И. Б. Тито. а затем прибыл в Крым на встречу с И. В. Сталиным. Руководители обоих государств высказались в поддержку позиции КПГ.

Но Захариадис не знал о негласном соглашении между Сталиным к Черчиллем о разделе сфер влияния в Европе. Сталин, прекрасно осознавая ограниченность своих военно-политических ресурсов, в реальной политике был склонен проявлять осмотрительность и осторожность. Его безусловным приоритетом в тот период являлась прежде всего Восточная Европа, а не Балканы. В итоге он мог предложить греческим коммунистам не так уж много — моральную и политико-дипломатическую поддержку. Далеко не всегда это оказывается достаточным.

В конечном счете греческие коммунисты оказались фактически один на один с правительственными войсками, опиравшимися на мощную военную поддержку США и Великобритании.

Борьба обостряется

Начало новому, более ожесточенному этапу гражданской войны положил вооруженный захват отрядом греческих партизан во главе с Ипсиланти населенного пункта Литохоро. Это произошло накануне выборов в Греции, состоявшихся 31 марта 1946 г. В свою очередь в районе Западной и Центральной Эгейской Македонии к вооруженной борьбе обратился Национально-освободительный фронт (НОФ) славяно-македонцев.

События развивались со стремительной быстротой. 3 июля группа партизан НОФ атаковала пост жандармерии в районе населенного пункта Идомени, после чего ушла на югославскую территорию. Затем населенные пункты стали захватываться партизанами один за одним. К исходу лета 1946 г. НОФ, используя спрятанное после перемирия оружие, смог распространить свое влияние практически на всю территорию Эгейской Македонии.

Руководство КПГ, и прежде всего сам Захариадис, сначала приветствовало решительные действия НОФ, однако среди греческого населения они были восприняты неоднозначно. Вновь стали распространяться слухи, что они нацелены прежде всего на раскол страны, отделение от Греции Эгейской Македонии и выгодны только Югославии. Такая ситуация заставила руководство греческих коммунистов отмежеваться от поддержки НОФ. Захариадис [59] был вынужден публично заявить об отсутствии каких-либо связей между КПГ и НОФ.

Сохранив верность идеологическим принципам, КПГ потеряла в военном отношении: боевые возможности греческих коммунистов оказались значительно ограниченными. Тем временем массовый характер приобрели вооруженные стычки в Северной Фракии и Западной Македонии. В середине июля 1946 г. перед руководством КПГ вплотную встал вопрос о необходимости развертывания партизанской войны в общенациональном масштабе. Однако из-за небольшой численности коммунисты были пока готовы лишь к пробе сил. Всего к августу 1946 г. в районе Македонии и Фессалии и основных горных массивах страны насчитывалось около 4 тысяч вооруженных повстанцев. Вместе с тем повстанческая армия имела значительные мобилизационные возможности за счет набора рекрутов среди местного населения.

Правительство могло противопоставить им 22 тысячи человек из жандармского корпуса и 15 тысяч регулярной армии. Но это были официальные цифры. На самом деле многие низшие чины греческой армии не только симпатизировали партизанам, но и нередко с оружием в руках переходили на их сторону.

Наиболее активная партизанская борьба шла в северной части Греции. Это заставляло официальные Афины, а также столицы западных стран выступать с недвусмысленными угрозами в адрес Белграда и Тираны за их прямую поддержку греческих повстанцев. И для этого были основания.

До середины 1948 г., когда произошел окончательный разрыв между КПЮ и Информационным бюро коммунистических партий, югославское руководство обеспечивало основную материальную и военную помощь повстанческому движению в Греции. В защиту позиций Югославии и Албании в тот момент активно выступал Советский Союз. 1 сентября 1946 г. в Совете Безопасности ООН советский представитель Д. З. Мануильский выступил от имени СССР в защиту славянского меньшинства в Греции и, следовательно, в поддержку Югославии. 4 сентября советская сторона заявила о поддержке Албании, в отношении которой Афины рассматривали возможность проведения акций возмездия, мотивируя их албанской поддержкой коммунистических партизан в Греции. Однако, несмотря на противодействие Советского Союза, западным державам все же удалось добиться принятия на II сессии Генеральной Ассамблеи ООН в сентябре — ноябре 1947 г. резолюции с осуждением Югославии, Болгарии и Албании за «антигреческую» деятельность. [60]

В целом период 1945–1946 гг. стал для греческих партизан временем накопления сил и выбора оптимальной тактики ведения вооруженной борьбы. Их деятельность на этом этапе сводилась в основном к пополнению своих формирований личным составом, вооружением и снаряжением. Постепенно из разрозненных партизанских отрядов и групп была сформирована Демократическая армия Греции под общим командованием генерала Маркоса Вафиадиса, одного из наиболее талантливых генералов-коммунистов. Он был твердым сторонником ведения с греческим правительством партизанской войны на «истощение».

Партизаны первоначально вооружались оружием, собранным на полях боев Второй мировой войны. Но оружия, как и боеприпасов к нему, не хватало. Основным источником пополнения вооружения дли греческих партизан стала Югославия. Оттуда поставлялось по большей части советское оружие: автоматы, минометы, огнеметы, полевые артиллерийские и зенитные орудия. Партизаны имели в своем распоряжении несколько сторожевых кораблей и даже подводную лодку итальянского происхождения, доставлявшую им грузы военного назначения.

В этих условиях основной тактикой партизан стало совершение стремительных налетов на деревни с целью захвата оружия и продовольствия, убийства сторонников правительства, захвата заложников и пополнения своих отрядов личным составом. Подобная тактика, по замыслу КПГ, должна была привести к распылению правительственных войск по всей территории страны и соответственно резкому ослаблению их совокупной ударной мощи.

Однако если с военной точки зрения подобные действия были оправданы, то с политической — явно ущербны. Негативное отношение населения к партизанам усилилось по мере того, как становилось все более очевидным: налеты на деревни сопровождались большими потерями со стороны гражданского населения. Растущее недоверие греческого населения по отношению к партизанам во многом объясняет тот факт, что численность Демократической повстанческой армии редко переваливала за отметку в 25 тысяч человек. По этому поводу достаточно точно выразился лидер компартии Албании Э. Ходжа: «Врагу удалось отделить греческих партизан в горах, потому что Греческая коммунистическая партия не имела здорового фундамента среди народа»{27}. [61]

Отсутствие массовой поддержки вынуждало партизанское командование выбирать в качестве крупных целей только приграничные населенные пункты, что, в случае неудачи или затяжного боя позволяло им быстро отойти на территорию соседних Югославии и Албании. Подобным образом была проведена операция по захвату городов Контса и Флорина. Целью операции, в которой приняло участие свыше 2 тысяч человек, являлось создание «освобожденной зоны», где могло бы впоследствии обосноваться оппозиционное коммунистическое правительство. Однако греческим партизанам пришлось отойти.

Разгром

К 1947 г. силы греческих партизан насчитывали 23 тысячи человек, из них примерно 20% — женщины. В свою очередь, правительственные войска представляли собой уже более чем внушительную силу — 180 тысяч человек, однако они были рассеяны по мелким гарнизонам в городах и крупных деревнях.

Партизаны по-прежнему активно прибегали к диверсионным и террористическим акциям в отношении правительственных органов власти и войск. Так, Афины и Салоники в тот период соединяла только одна стратегически важная железнодорожная ветвь, ведшая затем к границам Югославии, Болгарии и Турции. Партизаны этим неоднократно пользовались, надолго выводя из строя отдельные участки дороги. Имея базы на территории Югославии и Албании, они нередко обстреливали из артиллерийских орудий греческие города непосредственно с сопредельных территорий. Греческое правительство, как правило, воздерживалось от преследования партизан на территории Югославии и Албании, опасаясь спровоцировать с ними вооруженный конфликт. Однако подобная тактика, при всех ее краткосрочных успехах, не могла привести партизан к решающей победе. В связи с этим Н. Захариадис считал необходимым создать на базе партизанских отрядов регулярную армию, которая постепенно расширила бы пояс освобожденных районов вплоть до самой столицы.

Лидер греческих коммунистов рассчитывал добиться решающего успеха уже к середине 1947 г. и вновь обратился в Москву, Белград и Тирану с просьбой увеличить военную помощь. В ответ на это 20 марта 1947 г. греческое правительство провело успешную операцию по стратегической дезинфромации: оно санкционировало публикацию в ряде афинских центральных газет вымышленного [62] интервью И. В. Сталина, в котором открыто говорилось о поддержке Советским Союзом «народно-демократических стран» в деле расчленения Греции.

Весной 1947 г. обстановка на Балканах быстро накалялась. Соединенные Штаты, заменившие Великобританию в качестве доминирующей силы в районе Средиземноморья, торопились «навести порядок» в Греции. Поражение коммунистического движения в этой стране должно было послужить сигналом для выступления политической оппозиции во многих «народно-демократических» европейских государствах.

В конце июня руководство КПГ заявило о необходимости создания Временного демократического правительства Свободной Греции. С 30 июля по I августа того же года состоялись переговоры между Г. Димитровым и И. Б. Тито, на которых обсуждались перспективы создания болгаро-югославской федерации. Планы образования южнославянской федерации, а также оформившийся югославо-албанский военно-политический союз дали лидерам греческих коммунистов повод надеяться на признание своего Временного правительства, и 23 декабря было провозглашено создание Временного демократического правительства Свободной Греции. Югославская, болгарская и албанская стороны отнеслись к этому событию позитивно, восторженно отозвавшись о «победе» греческих коммунистов. Вскоре, однако, отношение изменилось.

Сталин, не желая окончательно рассориться с бывшими союзниками, не признал самопровозглашенное правительство греческих коммунистов. Более того, к началу 1948 г. советский вождь начал проявлять заметное раздражение затянувшимся конфликтом, полагая, что последний является дестабилизирующим фактором на всем Балканском полуострове. В феврале на встрече с югославской делегацией он заявил: «Вы думаете, что Великобритания и Соединенные Штаты — Соединенные Штаты, самое мощное государство в мире, — позволят нам прорвать их линию коммуникации в Средиземноморье? Чушь. А у нас нет флота. Восстание в Греции должно быть свернуто как можно быстрее»{28}. Югославам предписывалось передать этот наказ — а фактически приказ греческим коммунистам как можно быстрее. Однако в результате состоявшейся вскоре встречи руководителей Югославии с представителями греческой компартии последние пришли к выводу, что если нет прямого указания из Москвы, значит, свобода маневра у них сохраняется. [63]

Надежда греческих коммунистов на то, что Москва, как это было во время гражданской войны в Испании, направит в Грецию свои интернациональные бригады, окончательно исчезла. Теперь главная установка Демократической армии Греции заключалась в захвате жизненно важных центров на севере страны с тем, чтобы в дальнейшем приступить к окончательному разгрому правительственных войск. Это окончательно развязало руки правительственным войскам, которые с начала 1948 г. приступили к разгрому повстанческого движения.

Огромную роль в поддержке Афин сыграли США, которые не только направили в греческую армию своих советников, но и не поскупились на ее быстрое перевооружение. В марте 1947 г. президент Г. Трумэн запросил в конгрессе 400 млн долларов для оказания помощи Греции и Турции, заявив при этом: «Политикой США должна стать поддержка свободных народов, которые оказывают сопротивление попыткам подчинения их вооруженным меньшинствам или внешнему давлению».

Наиболее ожесточенные сражения между правительственными войсками и партизанами происходили в горных районах страны. Горная местность благоприятствовала партизанам в их излюбленной тактике «булавочных» уколов; именно там они имели наилучшие шансы «подпитываться» новыми людьми, оружием и продовольствием. Около 40% населения страны были крестьянами и проживали именно в горных деревушках, которые зимой из-за дождя и обильного снега, отсутствия подъездных дорог становились недоступными. Тогда единственным реальным «транспортным» средством и для повстанцев, и для правительственных солдат в горных районах оставались мулы. Однако правительственные войска в это время года, как правило, прекращали свои операции: они имели возможность переждать ненастье в теплых казармах, чего партизаны были лишены.

После получения относительно современных американских самолетов греческая армия стала наносить партизанским базам болезненные авиационные удары. Деятельность партизан вызывала и все более растущее неприятие местного населения: они не только увлеклись террором и убийством правительственных чиновников, но и были вынуждены прибегнуть к насильственной вербовке рекрутов, включая несовершеннолетних подростков, которых затем через границу переправляли в тренировочные лагеря.

Перестала приносить прежние успехи и традиционная тактика повстанцев: при приближении превосходящего противника [64] «раствориться», используя естественные укрытия местности, а после его ухода — вернуться вновь. Правительственные войска уже изучили ее и успешно противостояли с помощью устройства засад и минирования возможных путей подхода.

В некоторых приграничных районах партизаны попытались использовать новую тактику: сковать в боях как можно более значительные силы правительственных войск, а затем, измотав их и нанеся как можно больше потерь в живой силе, скрыться на территории соседних стран. Однако вскоре выяснилось, что подобные операции стали самыми рискованными. Так, в ходе боя, развернувшегося в августе 1948 г., около 40 тысяч правительственных войск окружили одну из наиболее крупных партизанских группировок численностью около 8 тысяч человек. Командир партизанского отряда генерал М. Вафиадис замешкал с отходом и вынужден был пробиваться из окружения с боем, ежеминутно рискуя быть убитым или оказаться в плену. В итоге партизаны стали всячески избегать крупных вооруженных столкновений.

В 1949 г. талантливый военный руководитель генерал Вафиадис был отстранен от командования Демократической армией Греции якобы по причине ухудшившегося здоровья. На этом посту его сменил лично Н. Захариадис. Если Вафиадис придерживался единственно правильной и оправдавшей себя стратегии продолжения партизанской войны, то Захариадис посчитал себя в силе сделать ставку на ведение регулярной войны крупными войсковыми формированиями. Он надеялся победить прежде, нежели греческая армия будет с американской помощью кардинально реорганизована. Однако эта стратегия оказалась ошибочной: крупные соединения партизан стали относительно легкой добычей для правительственной армии.

Поражение партизан предопределила и успешная тактика генерала Папагоса, главнокомандующего правительственными войсками. Оставив минимум войск для блокирования противника в горных районах, он сконцентрировал основные свои силы в районе Пелопоннеса, считая своей первостепенной задачей разгром законспирированного коммунистического подполья и уничтожение его разведывательной сети. Все населенные пункты, которые, по агентурным данным, симпатизировали партизанам, были окружены плотным кольцом правительственных войск. Повстанцы фактически лишились и без того скудных и ослабленных линий снабжения.

Весной 1949 г. Пелопоннес был очищен от партизан. В середине лета подконтрольной правительственным войскам стала и [65] Центральная Греция. Затем пришла очередь наиболее крупных партизанских баз Граммос и Витси.

В ходе обороны Витси командование повстанцев, численность которых составляла около 7,5 тысяч человек, допустило роковую ошибку: вместо заблаговременного отхода перед лицом превосходящего противника партизаны все же решили оборонять базы, используя при этом самую невыгодную в сложившихся условиях тактику позиционной войны. К середине августа они были вытеснены из базы и подверглись уничтожению. Спастись сумели лишь немногие, уйдя на территорию Албании и позже влившись в ряды защитников последнего оплота повстанцев — базы Граммос. Папагос атаковал базу Граммос 24 августа, и к концу месяца с партизанским движением было покончено.

Конечное поражение партизан было обусловлено не только количественно неблагоприятным для них соотношением сил, но и рядом совершенных ими стратегических ошибок.

Прежде всего они неумело и недальновидно повели себя по отношению к гражданскому населению, часто допуская акты неоправданного насилия и жестокости, и не смогли обеспечить своему движению стабильную и широкую социальную базу. Не смогли они и воодушевить население страны своими лозунгами и идеями. Напротив, правительственные войска под командованием генерала А. Папагоса, пользуясь ошибками партизан, успешно привлекали население на свою сторону.

Не менее важной причиной поражения греческих коммунистов стала массированная военная и иная помощь США правительству Греции. Помощь же греческим партизанам со стороны Югославии, Болгарии и Албании уменьшалась с каждым днем борьбы. Самые катастрофические последствия в этом смысле имел конфликт Югославии с Москвой: сразу же ослабла моральная и материальная помощь повстанцам со стороны Югославии.

Одновременно обострилась ситуация внутри самой КПГ, вызванная неприкрытым конфликтом между генеральным секретарем Н. Захариадисом и главой Временного демократического правительства, главнокомандующим Демократической армией Греции М. Вафиадисом. Последний, используя коминтерновскую практику обращений к Москве как «третейскому судье» во внутрипартийных конфликтах, передал в ЦК ВКП(б) обширное послание, в котором Захариадис был назван «предателем». Москва, все более отстраняясь от греческих событий, на это послание не отреагировала. Но Захариадис узнал о письме и решил избавиться [66] от оппонента «по-сталински»: он организовал засаду на греко-албанской границе, которую Вафиадис должен был пересечь, отправляясь в Тирану «на лечение», а по сути — в ссылку.

Помимо конфликта в верхах фактически расколотой оказалась коммунистическая организация северных районов страны, прежде всего Македонии, где среди большой части коммунистов были сильны про югославские, по сути — антигреческие настроения. Компартия Греции предприняла последнюю попытку преодолеть раскол. Пленум компартии, прошедший в начале 1949 г., принял решение о вхождении Македонии как равноправного государства в планируемую Балканскую федерацию. Правительственные СМИ Греции без сокращений процитировали сообщение радиостанции КПГ, прекрасно понимая, что теперь для большинства греков победа компартии будет ассоциироваться с расчленением страны.

Не воспринял решение греческих коммунистов и официальный Белград, который на фоне усиливавшегося конфликта с Москвой уже и не помышлял ни о каких федерациях. Взаимоотношения между КПГ и КПЮ резко ухудшились, и в июне 1949 г. наступила развязка: Тито, все более ориентировавшийся на Запад, окончательно заблокировал греко-югославскую границу. В главном штабе Демократической армии Греции стало известно, что между генеральным штабом вооруженных сил Югославии и греческим главным штабом было заключено специальное соглашение о выдаче греческим правительственным войскам партизан, перешедших границу Югославии. Хотя много позднее эти сведения оказались не соответствовавшими действительности, тогда это означало, что греческие партизаны лишились своих самых надежных тыловых баз.

Греческие коммунисты не нашли ничего лучшего, как обвинить Тито в сговоре с «монархофашистским» правительством в Афинах. Так же нервно отреагировала и Москва. Печатный орган ЦК ВКП(б) газета «Правда» по этому поводу заявил, что данный акт правительства Югославии является «ударом ножом в спину национально-освободительной армии Греции в наиболее трудный момент ее борьбы против монархофашистской армии и ее англо-американских покровителей»{29}. Однако в тех условиях официальная Москва фактически не предприняла никаких значимых шагов для урегулирования создавшегося на Балканах положения: [67] Сталин помнил о договоренности с Черчиллем по поводу сфер влияния в послевоенном мире.

Таким образом, поражение партизан было неминуемо. Коммунисты лишились не только своих вооруженных сил, но, что еще более важно, народной поддержки. Компартия попыталась «сохранить лицо» официальным заявлением, что сама приняла решение прекратить боевые действия ради спасения греческого населения от взаимного уничтожения. Однако в условиях всеобщей изоляции коммунистического движения внутри страны это был уже запоздалый шаг.

В январе 1951 г. еженедельная газета генерального штаба Греции «Стратиотика» опубликовала обобщенные цифры потерь в ходе гражданской войны. Правительственные войска потеряли 12 777 убитыми, 37 732 ранеными и 4257 пропавшими без вести. По этим же данным, греческими партизанами было убито 4124 гражданских лица, в том числе 165 священников. На минах подорвался 931 человек. Были взорваны 476 обычных и 439 железнодорожных мостов. Уничтожено 80 железнодорожных станций.

Потери партизан составили около 38 тысяч человек, 40 тысяч были захвачены в плен или сдались.

Гражданская война в Греции окончилась полным разгромом коммунистических сил. В условиях начавшейся «холодной войны» между двумя мирами Греция вместе с Турцией и Югославией вошла в сферу стратегических интересов США. Москва оказалась «выдавленной» с Балканского полуострова, хотя и сохранила свои позиции в Албании, Болгарии и Румынии. Таким образом было достигнуто определенное военно-политическое равновесие двух сверхдержав в этом традиционно крайне взрывоопасном по меркам не только Европы, но и всего мира, регионе.
Дальше

http://militera.lib.ru/h/lavrenov_popov/04.html
03-07-2012, 07:33 PM
Reply