Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 1 Vote(s) - 5 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
ЗА ТИТОВАТА ПЛАТА, ДНЕВНИЦИТЕ И ДРУГИТЕ АЛАВАНТИ ОД КОИ СЕ ГЛЕДА ДЕКА БИЛ АРАМИЈА
Author Message
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,628
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#1

Quote:Sve Titove plaće, primanja i dnevnice o kojima se do danas nije ništa znalo

I po visini dnevnicа Tito je bio iznаd zаkonа.

Objava 17. listopada 2017
 [Image: b10e30239d68586697e4.jpeg]
Foto: Muzej istorije Jugoslavije, Beograd
Tito

Mnoge su iznenadili podaci o Titovim primanjima, koje sam iznio jednim manjim dijelom u kolumni u Večernjaku 16. listopada. No podaci danas nisu nikakva tajna. Do njih se može doći istraživanjem Titovog arhiva koji je pohranjen u Arhivu Jugoslavije u Beogradu. Mnoštvo tih desetljećima nepoznatih podataka Pero Simić i ja objavili smo u našoj knjizi "Tito - jedna biografija". Ovdje prenosim taj dio iz knjige, u kojoj ima još i puno drugih nepoznatih podataka.

[Image: 3f9c26405abe8cb75b97.png]
Foto: Muzej istorije Jugoslavije, BeogradFoto: Muzej istorije Jugoslavije, Beograd 1 / 5

Sve dok i formаlno nije bio iznаd ustava i zakona zemlje, imao je redovnu plaću i brojnа drugа stаlnа primаnjа, o kojimа se sve do dаnаs ništа nije znаlo. Neposredno poslije rаtа plаćа mu je bilа 20.000, а reprezentаcijа – 35.000 dinаrа.

Kаd je službeno izаbrаn zа predsjednikа Jugoslаvije, 1953., plаćа mu je skočilа nа 150.000 dinаrа. Osnovnа plаćа iznosilа je 30.000, koliko su bile plaće poslаnikа jugoslavenske Skupštine, a predsjednička „položаjna plаća“ bilа je četiri putа većа – 120.000 dinаrа.

Pet godinа poslije, 1958., tа dvа iznosа su sаbrаnа, а zbirnа cifrа je uvećаnа zа 56 posto, nа 250.000 dinаrа

Lipnja 1963. plаćа mu je sа 250.000 povećаna nа 400.000 dinаrа.

Travnja 1965. plaća mu je retroaktivno, od 1. siječnja 1965., povećana na 550.000 dinara mjesečno. Na tu odluku netko je rukom napisao: – Od 1. siječnja 1966. isplaćuje se 800.000 dinara mjesečno.

Od 1. siječnja 1967. zаrаdа mu je iznosilа milijun dinara, odnosno 10.000 dinara zbog denominacije dinara.
U odluci o ovom povećаnju pisаlo je dа ovаj iznos predstаvljа „nаknаdu zа vršenje funkcije i nаknаdu zа troškove reprezentаcije“, što je znаčilo dа je Tito iz svog džepа plаćаo troškove svoje predsjedničke reprezentаcije. To se, po svemu sudeći, nije događalo, o čemu svjedoče stotine finаncijskih dokumenаtа i nabavki nаjrаznovrsnijih prehrаmbenih proizvodа i аlkoholnih i bezаlkoholnih pićа zа Titov kаbinet i njegove prаteće službe.

Sedаm dаnа kаsnije, 7. siječnja 1967., plаćа mu je sa 10.000 povećаnа nа 11.000 dinаrа, dа bi krаjem te 1967. godine uslijedilo novo povećаnje od 87,8 posto. Primanja su mu podignutа nа 20.000 dinаrа, а tаdа je, poslije Titove, nаjvišа plаćа u Jugoslаviji iznosilа 6.000 dinаrа.

Do povišice sа 11.000 nа 20.000 dinаrа došlo se „dogovorom“ predsjednikа jugoslavenske Vlade i Skupštine.

[Image: 226500a0568b0b524505.jpeg?id=25417]
Foto: Muzej istorije Jugoslavije, Beograd

Od 1. prosinca 1969. Tito je primao još jednu plaću. Njegov ministar obrane donio je rješenje dа se Titu za funkciju vrhovnog zapovjednika oružanih snaga SFRJ mjesečno isplаćuje 8.000 dinara. Tu plaću prvi put je podigao, i to zа tri mjesecа unаprijed, 28. studenoga 1969., istog dana kada je ministar obrane donio strogo povjerljivu odluku o isplаćivаnju posebne plаće svom vrhovnom zapovjedniku. Četrdesetаk dаnа kаsnije, 7. siječnja 1970., ministar obrane je riješio da se Titu „zа pokriće redovnih troškovа u vezi sа vršenjem funkcije vrhovnog komаndаntа“ od 1. siječnja 1970. umjesto 8.000 isplаćuje 10.000 dinаrа mjesečno.

Dvije godine kаsnije predsjednička plаćа mu je povećаnа nа 25.000 dinаrа, а njenа visinа i dаlje je proizvoljno određivаnа usmenim dogovorimа Titovih surаdnikа, а ne vlаdinim ili skupštinskim odlukаmа. Tаko su mu srpnja 1972. predsjedničke primanja povećаna „premа dogovoru potpredsjednikа Predsedništvа SFRJ i predsednikа Saveznog izvršnog vijeća“.

Istodobno, redovno je primаo i stаlne dodаtke koje su dobijаli njegovi prvoborci, nosioci „Spomenice 1941“ i nosioci Ordenа nаrodnog herojа. Ove potonje u znatno većem iznosu, jer je Tito bio dvostruki, а od 1972. i trostruki nаrodni heroj.

Sve do travnja 1965. primao je i dječje dodаtke ne sаmo zа sinа Aleksаndrа već i zа dvoje unučаdi, rođene 1947., odnosno 1949. godine. Tek tаdа se netko sjetio dа zаmoli Sаvezni sekretаrijаt zа unutrаšnje poslove dа svom funkcioneru, Titovom sinu Žаrku Brozu, „pomognu nа oformljenju dokumentаcije rаdi ostvаrivаnjа prаvа nа dečiji dodаtаk“ zа njegovog sinа i kći.

I po visini dnevnicа Tito je bio iznаd zаkonа. Za svoja brojna putovanja po svijetu primаo je „dnevnice prve vrste uvećаne zа 200 posto“.

[Image: bab4f6c27b6d594bbf5a.jpeg?id=25414]
Foto: Muzej istorije Jugoslavije, Beograd

Dvije plаće, dječji dodаci i devizne dnevnice prve vrste nisu bili ni jedini ni glаvni izvori redovnih Titovih primаnjа.

Honorаri zа tiskanje luksuzno opremljenih knjigа u kojimа su objаvljivаni govori i inervjui koje su mu pisаli činovnici predsjedničkog kаbinetа bili su po prаvilu znаtno viši od svih Titovih predsjedničkih primanja.

Tаko je 1959. godine, kаdа mu je redovnа plаćа bilа 250.000 dinаrа mjesečno, sаmo od jednog izdаvаčkog poduzećа dobio honorаr od 7.502.700 dinаrа. Zа tаj honorаr Tito je tadа mogаo kupiti pet luksuznih аmeričkih limuzinа „pontiаc“, jer je obrаčunski tečaj bio 632 dinаrа zа jedаn dolаr, а „pontiаc“ je koštаo 2.156,63 аmeričkа dolаrа.

Brojni jugoslavenski izdаvаči uplаćivаli su mu preko Jugoslovenske аutorske аgencije u Beogrаdu honorаre čаk i zа prigodne priče i obаveznu lektiru objаvljivаnu o Titu u udžbenicima i drugim priručnicima zа jugoslavenske osnovne škole.

Uz sve to, Tito je ostvаrivаo znаčаjne prihode i od sedаm-osаm svojih ergelа i fаrmi širom Jugoslаvije, nа kojimа su o držаvnom trošku uzgаjаni Titovi konji, ovce, svinje, krаve i drugа stokа, kаo i voće i povrće. U knjigovodstvu njegovog kаbinetа o tome je uredno vođenа evidencijа iz koje nаvodimo sаmo jedаn primjer. Od šišаnjа ovаcа nа jednoj Titovoj fаrmi 1958. godine dobijenа su 94 kilogrаmа oprаne vune, kojа je prodаnа, а sаv novаc „predаt je drugu Predsjedniku“. Ili, studenoga 1961. Titu je njegov pobočnik predаo šest milijunа dinаrа od prodаje jednog stаrog vozilа mаrke „pаckаrd“, kojeg je predsjednik koristio, i jednog poluteretnog skladišnog vozilа, а zа te novce tаda su se mogla kupiti tri nova luksuzna аmerička automobila.

Sve vrijeme Titove vladavine, držаvа je snosilа i veći dio Titovih osobnih troškovа. Od „izrаde novog fаsungа zа zlаtni prsten“ i „poprаvke brilijаntskih minđušа“ do šivanjа njegovih odijelа u Pаrizu i Trstu, nаbаve zlаtа u Rotterdаmu i kupovine košuljа, krаvаtа, bijelih rukаvicа i muških i ženskih cipelа u Pаrizu i SAD-u. Ni nа čemu se nije štedjelo, pа je tаko koncem 1960. iz jugoslavenskog držаvnog proračuna sаmo zа 11 Titovih krаvаta, dvа pаrа bijelih rukаvicа i 12 košuljа plаćeno 214.725 dinаrа, а njegovа mjesečnа plаćа tаdа je iznosilа 250.000 dinаrа.

[Image: 681df2efa7b0c3a40a58.jpeg?id=25416]
Foto: Muzej istorije Jugoslavije, Beograd

Blog piše Zvonimir Despot
(This post was last modified: 03-01-2019, 03:33 AM by ЈорданПетровски.)
18-10-2017, 03:46 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,628
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#2

[Image: titovi_potomci-2.jpg]


Наследниците и потомците на Тито
18-10-2017, 12:54 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,628
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#3

Изгледајте го видеото и ке видите уште еден сериозен доказ за арамаликатот на Тито. 




18-10-2017, 01:02 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,628
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#4

Арамилакот на Титовите наследници:

Quote:Država od Titova sina Aleksandra traži da vrati nekretnine i plati zakupninu


[Image: broznekretnina1.jpg]

14. listopada 2017.
Početkom tjedna u medijima je objavljeno da država pokreće postupak povrata 35 tisuća četvornih metara vinograda, voćnjaka i šume u Samoboru te takozvane Titove vile odnosno Titova ljetnikovca kojim se više od dva desetljeća bespravno koristi Aleksandar Broz, sin Josipa Broza Tita.
Ministarstvo državne imovine dobilo je službenu procjenu vrijednosti nekretnine, od Aleksandra Broza tražit će da plati zakupninu za posljednjih pet godina, za što nije nastupila zastara. Broz nema pravnog uporišta za korištenje tog posjeda jer od travnja 1998. on je u državnom vlasništvu.
Prema službenoj procjeni, ljetnikovac i zemljište vrijedni su gotovo 6 milijuna kuna. Već u ponedjeljak Ministarstvo državne imovine podnijet će Državnom odvjetništvu službeni zahtjev za povrat bespravno korištenih nekretnina i naplatu protupravno stečene koristi. Riječ je o gotovo 900 tisuća kuna za posljednjih pet godina. Preostala 2,5 milijuna kuna za korištenje nekretnina od 1998. ne mogu se naplatiti zbog zastare.
(This post was last modified: 18-10-2017, 01:58 PM by ЈорданПетровски.)
18-10-2017, 01:56 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,628
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#5

Quote:Titova nacija bila je ambicija, njegovo životno djelo - on sam!

Bio je vjernik i nevjernik, i austrofil i slavenofil, i rusofil i anglofil, i zagriženi staljinist i prisilni antistaljinist. I manje-više lažni (hrvatski) nacionalist, i suspregnuti jugoslavenski unionist, sve dok je njegova ambicija bila da vlada jedino Jugoslavijom. Njegova nacija nije bila ni jugoslavenska, ni hrvatska, ni slovenska.

11. srpnja 2017




 [Image: 51a6004ac0cf2659f071.png]

Poslije svega, logično se postavlja pitanje: što je Tito bio?
Na to jednostavno pitanje vjerojatno bi i on teško odgovorio.
Bio je vjernik i nevjernik, i austrofil i slavenofil, i rusofil i anglofil, i zagriženi staljinist i prisilni antistaljinist. I manje-više lažni (hrvatski) nacionalist, i suspregnuti jugoslavenski unionist, sve dok je njegova ambicija bila da vlada jedino Jugoslavijom.
Njegova nacija nije bila ni jugoslavenska, ni hrvatska, ni slovenska.
Njegova nacija bila je ambicija.
I zato je bio sve što mu je u danom trenutku odgovaralo, zato je uvjerenja mijenjao kao košulje. I to je tako vješto i sugestivno radio da su mnogi vjerovali kako je on oduvijek bio ono što je trenutačno propovijedao. Ponajviše i ponajduže bio je vlastoljubac i hedonist, kolekcionar najviših partijskih i državnih funkcija, bezbrojnih priznanja i počasti; stalno zaokupljen sobom i svojim fizičkim izgledom, pompom i slavom; veliki ženskaroš i spletkaroš, inteligentni manipulator; instinktivno budan i sumnjičav prema svemu i svakome tko bi mogao i pomisliti da mu se približi, a kamoli da bude ravan njemu. Bio je jedan od glavnih manekena i najvećih rentijera hladnog rata.
Središnja ličnost njegove karijere bio je Staljin. Njegovim očima progledao je već 1928., zbog bezgranične odanosti prema njemu godinama je opravdavao sve Staljinove zločine, sumnjičio i sovjetskim specijalnim službama denuncirao svoje partijske drugove i prijatelje, „ispravljao političku orijentaciju KPJ“, isključivao iz partije sve nevine jugoslavenske komuniste pobijene u „prvoj zemlji socijalizma“, a ono što je poslije njihovih likvidacija ostalo nazivao je „preporođenom partijom“. Zbog apsolutne privrženosti prema Staljinu godinama je surađivao sa zloglasnim NKVD-om. Zahvaljujući sovjetskim obavještajcima, zaslužio je i povjerenje Kominterne te je ustoličen za generalnog sekretara CK KPJ.
Zbog uspješno organizirane prve boljševičke revolucije poslije Lenjinove postao je vodeći svjetski staljinist poslije Staljina, zbog čega mu je Staljin omogućio da dođe na čelo Jugoslavije, a jugoslavensku prijestolnicu Beograd odredio za sjedište nove Kominterne, Informacijskog biroa komunističkih partija svih sovjetskih satelita.
Vodeći staljinist u svijetu bio je sve dok ga Staljin nije odgurnuo od sebe, zbog čega je Tito više od godinu dana bio u šoku, sve dok koncem 1949. nije shvatio da Jugoslavijom „može i sam komandovati“.
Zbog iznuđenog raskida sa Staljinom Zapad ga je desetljećima bogato nagrađivao, a SAD je zbog toga sve do kraja njegova života bio jamac Titova opstanka na vlasti.
Zbog Staljina Tito se staljinistički obračunao sa tisućama svojih stvarnih ili izmišljenih oponenata, zbog razmimoilaženja sa Staljinom postao je jedan od osnivača pokreta nesvrstanih zemalja, zbog Staljina se razišao sa svojim najvećim disidentom Milovanom Đilasom, zbog (pod)svjesne opčinjenosti Staljinom čak i 1968. govorio je da je sovjetskog diktatora „uvijek smatrao realistom“. I zbog pretežno deklarativnog, a ne sistemskog odvajanja od Staljina i staljinizma, Jugoslaviju je na kraju karijere ostavio na onom stupnju ekonomske ovisnosti od Sovjetije kojeg je bila dostigla prije njegova „povijesnog razlaza sa Staljinom“.
Jedan je od rijetkih vladara druge polovine 20. stoljeća, koji je sudove i tužiteljstva vlastite države javno pozivao da se „ne drže zakona kao pijan plota“. I koji je godinama usred Europe u svom džepu nosio popise intelektualaca koje treba uhititi.
Bio je jedan od najobavještenijih ljudi svoga doba. Gdje god se nalazio, neprestano je dobijao informacije o najvažnijim zbivanjima u zemlji i svijetu. U njegovu arhivu u Beogradu čuvaju se tisuće dnevnih izvještaja koji su mu dostavljani preko njegova kabineta. Na svima njima crnim flomasterom je ispisana oznaka VT, što znači „Vidio Tito“.
Bio je vladar na kojeg su se, bez obzira na to kakvu su politiku zastupali, mogli pozivati svi njegovi nasljednici. I svi su to i činili, tvrdeći da jedino oni idu „Titovim putem“. A on je, prije svega i iznad svega, bio zaokupljen sobom. I majstorski uspijevao u onome čemu je bio posvećen.
Ta je čarolija trajala sve dok mu je bila potrebna, do kraja njegova života. Njegovo životno djelo je on sam.

Zvonimir Despot
19-10-2017, 10:26 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,628
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#6

Quote:OTVOREN TITOV SEF: Nećete vjerovati što je pronađeno u njemu

28. listopada 2017.

[Image: safe-913452_960_720-768x668-1-696x605.jpg]
Državna komisija otkriva tajnu čuvanu 33 godine, otvorili sef Josipa Broza Tita.
Naime, nakon njegove smrti 4. svibnja 1980. svi predmeti koji se nalaze u sefu ostat će zapečaćeni, a sef je otvoren prošle godine, a u njemu su nađene neke od najdragocjenijih stvari.

Mi vam donosimo spisak stvari koji se nalazio u Titovom sefu, zlato, plavi safir koji je navodno pripadao kraljevskoj dinastiji Romanov iz Rusije, ordenje koje je pripadalo Karađorđevićima.
‘Vrlo veliko bogatstvo nalazilo se u tom sefu. Bile su tu unikatne ogrlice i nakit koji je pripadao porodici Karađorđević’, kazao je jedan od članova komisije.
U Titovom sefu bilo je:
– 29,366 kilograma zlata u polugama i prahu
– 1.271 komad numizmatičkog novca
– 2663 zlatnika i dukata
– 26.219 američkih dolara
– 149 komada nakita (pripadalo obitelji Karađorđević)
– 36.000 njemačkih maraka
– plavi safir Romanovih
– kutije za cigarete, medaljoni, prisvjesci i značke
– 18 kompleta posuđa od srebra
29-10-2017, 02:18 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,628
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#7

Quote:ТИТО, НАЈБОГАТИОТ КОМУНИСТ НА СВЕТОТ (1): Просечната плата била 2.000 динари, а само за „Синиот воз“ годишно се трошеле 206 милиони!

[Image: a29af4db7ca96a02a264ba5ca8de4f88_L.jpg]


Зошто некои луѓе уште го сакаат Тито? Зошто за него зборуваат во сегашно време? Можеби затоа што велат дека ако масата прифати некого за свој  водач, тогаш тој со неа може да прави што сака. А Тито правел што сака.
Според спомените на  Гавро Дотлиќ, кој повеќе од 25 години бил во непосредна близина на водачот, Тито живеел како крал иако во јавноста се градела слика дека е скромен партизански командант што ја дели судбината на својот народ. Бившиот кралски џандар Дотлиќ со Тито се сретнал во 1941 година а потоа до крајот на Втората светска војна бил во баталјонот за обезбедување на Врховниот штаб. Веднаш по завршувањето на војната продолжил да работи во близина на Тито.

Домаќин во резиденцијата на Тито

Првите повоени години Гавро Дотлиќ бил управник на имотот, фармите, зоолошките градини и ергелите на маршалот, а подоцна бил назначен за помошник на директорот на Дирекцијата за репрезентација, со задача да  се грижи за материјално-финансиското работење на Титовата резиденција и на сите други репрезентативни објекти во државата. Во 1961 година, по наредба на Тито, Дотлиќ е префрлен во Ужичка 15 и поставен за домаќин на резиденцијата, преземајќи ја грижата за целокупниот имот на Тито, но и за функционирањето и работата на големиот персонал што му бил на располагање на „комунистичкиот крал“ на Југославија. Седум години подоцна, во 1968 година, кога наполнил педесет и шест години, Дотлиќ бил пензиониран и заминал од Дедиње, од резиденцијата на брачниот пар Броз во Белград. Како човек кој секојдневно бил во близина на Тито и Јованка, особено оние седум години како прв човек и шеф на персоналот во резиденцијата, запомнал многу настани и случки на кои сведоки присуствувал само тој. Затоа во своите сведоштва меѓудругото запишал дека Тито мошне сериозно мислел дека е крал на Југославија, а во врска со тоа многупати, особено непосредно по војната, самиот Дотлиќ имал слушнато како вели дека „се што му припаѓало на кралот, сега ми припаѓа мене“, присвојувајќи огромен кралски и буржоаски имот, куќи, дворци и резиденции низ Југославија. Додека бил домаќин на резиденцијата, Дотлиќ, – кој по војната останал сосема сам, семејството целосно му било ликвидирано од усташите – вршејќи ја ревносно својата работа, многупати не можел да разбере што се случува со голтарите што по војната почнале да се однесуваат како вистински буржуи живеејќи во раскош кој се држел подалеку од очите на јавноста. Оние што влегле во поскромни куќи во елитниот дел на Белград им љубомореле на оние што зафатиле поубави, пораскошни туѓи вили и имоти. Сметајќи дека народот еден ден сето тоа мора да го дознае, Дотлиќ тајно правел копии на документи од разни малверзации, набавки што се правеле за резиденцијата, но и за разните патувања, подароци, дневници, хонорари, случувања и настани на кои учествувала комунистичката елита на Југославија која немала усул, која крадела како ќе стигне и што ќе стигне. Благодарејќи на неговите документи сега може да се види во каков раскош живееле луѓето за кои обичниот народ, оној кој по војната гладувал а потоа одвај врзувал крај со крај, морал дури и да пее дека никогаш нема да скршне од  неговиот, односно нивниот пат.

Да не ме снајде Ранковиќ

„Одлуката да пишувам за развратот и финансиското злосторство што се случуваше околу Тито ја донесов уште кога бев управник на земјоделските стопанства, ловишта и другите имоти на Тито во Земун, Вршац, Чортановци, Динавка, Раковица, но и на Стариот и Белиот кралски двор на семејството Караѓорѓевиќ на Дедиње, кој сега беше  имот на Тито. Значи, гледајќи што се случува со овој имот, а слично беше и со ваквиот имот насекаде во Југославија, сфатив дека Тито не бира средства за својот раскошен живот, за стекнување на лично богатство. Како годините поминуваа така се трупаа и злоупотребите, па се прашував може ли и треба ли сето тоа да остане тајна за нашиот народ и историјата, знаејќи дека богатството што тој го имаше узурпирано всушност треба да е богатство на народот. Кога дојде денот на моето заминување во пензија во 1968 година, документацијата што ја собирав и копирав требаше да ја однесам дома. Тогаш ме обзеде чувство на страв, затоа што уште беше свежо сеќавањето на елиминацијата на Ранковиќ, кога на барање на Јованка беше до темел претресена неговата вила. Си мислев што ли би му се случило на еден обичен службеник, каков што бев јас, и на неговто семејство, ако ме фатат како ги изнесувам опасните документи за безобразната разузданост и алчност на Тито, Јованка и луѓето околу нив. А знаев дека ако не ги изнесам документите веднаш, никогаш веќе нема да имам шанса за тоа. Документите што ги имав селектирано, сепак, успеав да ги изнесам без последици. За нив долго не знаеше никој, дури ни моите најблиски. Не се  осмелив да објавам ништо од нив цели петнаесет години“, запишал Дотлиќ во своите спомени објавени заедно со збирката документи што ги изнел од резиденцијата на Тито на Дедиње. А во документите навистина има фрапантни докази за финансиските злосторства што ги правела комунистичката елита околу Тито. Притоа, секој што ќе ги види документите сигурно ќе се запраша зарем е можно сето тоа да се случувало во куќата на првиот комунист, на безгрешниот татко на нацијата, на саканиот другар и неговата другарка, но и во куќите на неговите соработници,  луѓето околу него, особено оние што биле под директна контрола  на аѓутантот на Тито, генералот Милан Жежељ.
(Продолжува)
02-01-2019, 11:12 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,628
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#8

Quote:Додека народот по војната гладуваше, за животните од неговата ЗОО градина имаше специјална храна

[Image: 55b949de-1038-4a4d-b73e-4a400a0a0a6c-tit...90x480.jpg]

Според спомените на Гавро Дотлиќ, кој повеќе од 25 години бил во непосредна близина на водачот, Тито живеел како крал иако во јавноста се градела слика дека е скромен партизански командант што ја дели судбината на својот народ. Бившиот кралски џандар Дотлиќ со Тито се сретнал во 1941 година а потоа до крајот на Втората светска војна бил во баталјонот за обезбедување на Врховниот штаб. Веднаш по завршувањето на војната продолжил да работи во близина на Тито. Ова се неговите сеќавања:

Според Дотлиќ, веднаш по војната, кога Тито доаѓа во Белград, по мала обиколка на градот, ја своја резидинција ја избира најубавата вила на Дедиње, вилата во Руминска 15, подоцна прекрстена во Ужичка 15, сопственост на инжинерот Александар Ацовиќ. Меѓутоа набрзо тоа му се гледа малку, па ги припојува имотите и резиденциите на предвоените капиталисти од  бројот 11 до бројот 19 во истата улица, правејќи огромен имот, кој, за жал,  се уште му се чини мал па решил да припои и голем дел од  градскиот парк, формирајќи огромен комплекс каков што дотогаш немал ниту еден крал на Балканот. Веднаш потоа, додека народот гладува, додека многумина завршуваат и на Голи оток, затоа што не даваат да им се одземе нива, крава или жито, со кои  одвај ги прехрануваат семејството, Тито одлучува да го загради својот имот со огромен ѕид за кој, според Дотлиќ, биле потрошени огромни материјални и финансиски средства, илјадници кубици камен, песок, цемент и друго. Се разбира, Тито воопшто не се разбирал во градежништво а уште помалку во архитектура, но излегувал во кругот на резиденцијата, се шетал по паркот и кажувал кој објект каде да се изгради, каде и со што да се пошуми просторот или какво цвеќе да се засади. Кога некои стручњаци сепак ќе се охрабреле да кажат дека некое од решенијата што го предлага маршалот не се  добри, тој само ќе одмавнел со раката велејќи „вие само работете како што реков“. За жал, многу брзо потоа некои објекти морале да се уриваат затоа што Тито сфатил дека „го расипуваат изгледот на целината“! Следејќи ги неговите инструкции, запишал Дотлиќ, продолжи да се гради и урива до крајот на неговиот живот, особено кога Јованка ги презеде конците во свои раце: „Во тоа време, по војната, цементот  вредеше како злато. Стоеја  урнати многу мостови, училишта, болници, но цемент за Тито мораше да се најде. Страшно расипништво беше тоа што некои објекти се градеа со огромен труд а само една или две години подоцна мораа да се уриваат затоа што сега веќе не и се допаѓаа на Јованака“. Притоа можеби најбизарно расфрлање на народните пари било тоа што, и во таква сиромаштија, во еден дел од огромниот имот морала да се гради и цела зоолошка градина со кафези за мечки, рисови, мајмуни, нерцови и разни егзотични птици, а особено затоа што веќе постоела голема Титова зоолошка градина на Бриони, која по разновидноста на животните и птиците била многу побогата од зооолошката градина на Калемегдан во Белград.  И не било скапо само градењето туку и исхраната на животните за која се одливале огромни средства. А храната се требувала од  специјалниот магацин, до кој немал пристап никој освен луѓето што биле задолжени за храната на маршалот и неговата сопруга. Мечките јаделе најквалитетно месо, а птиците најквалитетно жито до кое немал пристап обичниот, простосмртен пролетер. Храна за животните на Тито имало во изобилство, а зоолошката градина постојано се збогатувала со нови членови. Впрочем, како да се оправда набавката на 45 нерцеви по наредба и барање на Јованка, се разбира за бунди, и тоа тогаш кога таа имала толку многу најскапоцени бунди и крзна па не знаела што да прави со нив!
„Освен дворецот на Дедиње, Тито имаше на располагање уште многу вили и подвижно богатство насекаде во Југославија за кои се трошеа огромни средства. Списокот е многу долг а од средства што се трошени месечно за нивно одржување и опслужување се врти во главата. Колку само чинеше одржувањето на таканаречениот „Син воз“, бродовите „Галеб“, „Краина“, „Шумадинка“ и „Козара“ или авионите со специјалната посада. „Синиот воз“, на пример, имаше три дизел локомотиви и голем број најлуксузно опремени вагони за кои се грижеа десетици вработени кои секојдневно доаѓаа на работа и секогаш беа во приправност. Речните бродови со години не се користеа но мораа да се одржуваат. Авионите Тито ги користеше само понекогаш кога одеше во странство а притоа не го користеше бродот „Галеб“. Брачниот пар Броз ширум Југосла.вија имаше на располагање во секој момент огромен број куќи, вили, дворци и резиденции. Две резиденции во Белград,  две вили во Добановци и Караѓорѓево, една вила во Смедерево, една резиденција во Загреб, еден дворец во Блед, една вила во Крањ, една резиденција  на Бриони, една вила на Ванга, една вила во Охрид, еден дворец во Игало, еден во Бугојно, една вила во Сплит, вила во Срем, односно Чортановци, вила во Опатија и  уште многу други. Вилата во Охрид, на пример, Тито и Јованка ја посетија само еднаш, а колку чинеше годишно нејзиното одржување, заедно со персоналот што беше ангажиран за  одржување небаре Тито утре да даоѓа во Охрид,  никој не знаеше“, запишал во своите спомени Гавро Дотлиќ, одговорен за целокупниот претседателски имот и домаќин на резиденцијата на Тито на Дедиње.

Фризерката на Јованка само за едно патување во странство  наплатувала  900.528 динари и 506 долари! 

Кога Тито одел во посета со брод во конвојот имало четири бродови. Покрај трите разарачи кои го следеле „Галеб“ во конвојот секогаш одел и трговскиот брод „Ловчен“ кој ги носел подароците.
„Бродот секогаш беше преполн со подароци чија вредност  никогаш и никој не ја проценил, а на „Галеб“ имаше и специјална екипа од неколку луѓе кои беа задолжени  само за подароците. А според логиката на Јованка – колку  поскап подарок биде даден толку поголем подарок може да се очекува. Всушност многу поголем затоа што домаќинот секогапш дава повеќе. Само од патот по афричките земји во 1961 година беше донесена огромна количина подароци од која јас имав можност да видам само дел. Скапоцените предмети што Јованка велеше дека ги добила лично, освен неа ги виде само Тито, а одделни дури ни тој. Што се однесува до Јованка, тоа,  за време на патувањата, освен редовната послуга составена од лична собарка, кројач, кувар, келнер, ордонанс, задолжително, па макар да се во прашања и најкратки патувања, носеше и фризерка. Бидејќи, според неа, белградските фризери не ги следеа фризерските трендови во светот, особено околу пунџите, Јованка редовно ја ангажираше Марта Пирнат од Љубљана која доаѓаше во Белград обично со авион а кога Брозови престојуваа  на Бриони тогаш по Марта беше праќан автомобил со кој ја носеа на Бриони и ја враќаа назад во Љубљана. Фризерката Марта Пирнат стана редовен патник на патувањата во странство па и нејзе,како и на останатите патници, дневниците и се исплаќаа во долари. Освен тоа, нејзиниот фризерски салон во Љубљана за време на нејзиното отсуство земаше замена, а сметките за тие додатни трошоци ни ги праќаше нас така што истовремено плаќавме две фризерки! Кога ја предупредив Јованка за тоа, таа навредена остро му одговори: „Мене не ме интересираат никаква сметки, тоа е твоја работа!“  Сакајќи да објаснам за какви средства се работи, покажав еден извод од сметка за износот што и го имавме дадено на фризерката само за дневници, но Јованка не сакаше ни да го погледне. Само за патувањата во неколку земји во 1965 и 1966 година на фризерката Марта Пирнат на име на дневници и беше исплатена сума од 506 долари и 900.528 динари, или само во динари таа имаше добиено речиси  тригодишна моја плата!“

Малверзации со автомобилите

Според Гавро Дотлиќ  во шеесеттите години некој донел одлука на сите високи раководители и функционери да им се обезбеди купување на автомобили за приватни потреби по симболични цени со уште посимболичен кредит, значи багатела,  брука и срамота за чесен човек: „Кој ја плаќаше разликата во цената на автомобилите се знае, притоа рангот и функцијата играа голема улога. Колку повисока функција толку поголема и подобра марка на автомобил. Дури и од нашиот возен парк на овој начин отидоа неколку странски луксузни автомобили  за кои претходно беа платени големи девизни средства. Само колку за илустрација – еден функционер, а не беше еден, по багателна цена доби  сосема нов автомобил од нашиот возен парк, но веднаш потоа замина амбасадор, автомобилот го продаде за големи пари а парите ги стави во банка, да му се најде нешто во динари зашто по четири години кога ќе се врати ќе донесе само проклети, империјалистички девизи. Ваквата шпекулација со откуп на автомобили од државата за приватни цели, отплатени со багателен кредит, пред јавноста се правдаше со тоа дека ќе се постигне  голема заштеда, бидејќи сите функционери сами ќе ги возат своите автомобили. Се разбира дека тоа беше обична лага. Сите функционери и натаму имаа на  располагање  службени автомобили со возач“.    
02-01-2019, 11:16 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,628
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#9

Quote:Како норвешки гости на Бриони за 21 час испиле половина тон алкохол

[Image: Tito-Sophia-Loren-Jovanka-Broz.jpg]

Според Гавро Дотлиќ, одговорен за целокупниот имот на доживотниот претседател на Југославија и домаќин на неговата резиденција на Дедиње, семејството Броз надвор од Белград најмногу и најчесто престојувало на Бриони, а се што било потребно за нив, но и за привилегираните функционери што престојувале во нивна близина, се носело со специјални авиони од Белград. Со тој авион се пренесувало, на пример, дури и цвеќе по желба на Јованка, иако на Бриони постоела голема површина засадена со специјално цвеќе за уживање. Исто така од  Белград со авион, или со „Синиот воз“, директно на Бриони или на Ванга се носеле и огромни залихи прехранбени продукти но и готвачи, келнери и слично. Понекогаш Тито и Јованка подолго време поминувале на море, односно на Ванга или Бриони, а за цело време на нивниот престој на островите, „Синиот воз“ постојано морал да стои во Пула, зашто, нели, никогаш не се знаело дали претседателот ќе сака или треба некаде ненадејно да отпатува. А не чекал само возот. Во гаражата во Фажине изгланцани чекале и барем дваесеттина Титови автомобили. Најмногу „мерцедеси“, се разбира.

За децата на фукционерите тајно се купуваа играчки од странство!

Освен Брозови, право на користење на годишните одмори на Бриони имале и повеќе од 300 функционери со своите семејства. Ваквиот список се доставувал во Дирекцијата за репрезентации во март или април, а потоа, врз основа на функцијата и желбите на комунистичките фукционери, внимателно се составувал списокот со распоред за летување, се разбира во најголем број случаи сосема бесплатно, а само понекогаш, со одлука на „највисоко“ ниво, било препорачувано да се плати некаква симболична цена која не покривала ни третина од дневните трошоци за летување. Се разбира, разликата ја плаќал работниот народ и другарите самоуправувачи.
„Кога толкав број најодговорни луѓе во државата ќе се навикнат на секојдневни привилегии, тие секако по извесно време стануваат безобзирни. Затоа строго се водеше сметка се да биде во најдобар ред. Значи, мораа да им готват најдобрите, врвни готвачи, да ги служат најдобрите келнери, собите да им ги средуваат најдобрите собарки, да им бидат на располагање најдобрите фризери и слично. Плажите беа беспрекорно чисти, а децата на фунционерите мораа да имаат разни можности за забава и игра, како велосипеди, тротинети, ролшуи, душеци, појаси за пливање. Всушност за децата на фукционерите се набавуваа и скапи играчки од странство! Сопругите на фунционерите, пак, главно беа многу дрски, бараа од пиле млеко, што се вели, иако пред војната веројатно немале ни леб да јадат. Сепак, според стриктно барање на Јованка, никој од функционерите, нивните сопрузи и децата не смееше да оди во делот каде што беше таа со Тито. Се разбира на Бриони, иако, нели, комунизмот беше бескласно општество, постоеше јасно изразена класна поделба што се гледаше низ непишани правила на кои мораа да се придржуваат сите. Оние што беа вработени во објектите не смееја ниту да помислат да одат на плажата каде што уживаа функционерите. Имаше деца кои во Белград одеа во исти училишта, но на Бриони секое од нив го поминуваше одморот во рамките на класата или хиерархијата на која и припаѓаше. Таа поделба се гледаше и кога требаше да се враќаат дома. На високите функционери и на нивните семејства на располагање им стоеја специјални авиони, луксузни вагони на вонредни возови или службени автомобили, а сите останати трчаа да резервираат какво и да е место во некој од возовите или авионите за себе и за своето семејство. Се прашував, зошто, ако сметаа дека имаат право на такви привилегии, зошто тоа го криеја од својот народ? Дрскоста одеше дотаму што некои фукционери освен своето семејство на одмор во фунционерските апартмани ги носеа и своите роднини. Додека народот се мачеше да преживее, функционерите уживаа во раскошот што им го плаќаше истиот тој народ. А само на одржување на Бриони постојано работеа 150 луѓе, обична работничка класа која немаше право ниту да ѕирне зад високиот ѕид на комунистичките властодршци“, пишува Гавро Дотлиќ, домаќиниот на резиденцијата. .

Како се переа народните пари? 

Дотлиќ можел да забележи и како кругот околу Тито, го покривал арамилакот со разни сметки и потврди за некакви наводни трошоци на резиденцијата. Се користеле разни поводи за да се направи, што би се рекло со денешен, современ криминалистички речник, „перење на пари“. Според документите на Дотлиќ, посетите на странските државници, особено од афричките земји, биле како нарачани за вакви малверзации. За висината на трошоците за ваквите посети никој не водел сметка, а тоа давало можност за големи злоупотреби и расипништво. Во врска со ваквите посети, сите резиденции, особено Бриони, биле жариште на премолчан, одобрен и „легален“ стопански криминал. А ретко кој странски државник кој доаѓал во посета на Југославија не го посетувал Бриони.
„Веднаш по завршувањето на престојот на странската делегација на Бриони се подготвуваше сметката за наплата на сите трошоци и таа се доставуваше во Дирекцијата за репрезентации во Белград. Јас веднаш забележав дека сметките кои се однесуваа на количината на издадена и потрошена стока за неколкупати беше поголема од својата вистинска вредност. Гледајќи го тоа побарав да ми направат преглед на издадената храна, пијалоци и друга стока за сите делегации што престојуваа на Бриони во 1966-та година, а стануваше збор за делегации од Финска, Индија, Иран, Норвешка, Германија и Алжир. Целата стока беше издадена  за вилата „Брионка“ каде што отседнаа спомнатите делегации, значи сето тоа   наводно беше потрошено за нивни потреби. Во документите стоеше дека  индиската делегација од шест членови, на пример, за неполни два дена престој,  потрошила 1.719 килограми храна, плус 580 јајца, а потрошиле и 657 шишиња алкохол и 945 шишиња безакохолни пијалоци, 270 кутии цигари, 12,5 килограми кафе, 42 килограми шеќер итн. Иранската делегација била уште полакома и пожедна. Потрошила 1.616 тони храна, плус 616 јајца, 716 шишиња алкохол, 873 шишиња сокови, испушила 413 кутии цигари,  испила 10,5 килограми кафе, изела 57 килограми шеќер и друго. Норвешката делегација, која на Бриони престојувала само 21 час, потрошила тон и пол храна, пола тон алкохол, исто толку безалкохолни пијалоци, 299 кутии цигари, 13,5 килограми кафе, 40 килограми шеќер итн. Сето ова покажуваше дека  странските делегации служат само како параван, односно се само покритие за масовен и добро организиран грабеж. Притоа треба да се знае дека сите делегации имаа само по околу десеттина луѓе, а азиските и афричките делегации, почитувајќи ги верските обичаи, воопшто не трошат алкохол. Се поставува прашањето кој ги испил оние  244 шишиња виски, коњак и вино само за време на појадокот на иранската делегација во „Синиот воз“? Кога тие заедно со домаќините би ги испиле сите тие шишиња акокохол сигурен сум дека во Сараево, каде што попатно се симнале, никој жив не би излегол од возот. Кога ги анализирав сите документи наназад, сфатив дека тоа траело со години. Особено дрско и бескрупулозно беше она што се случило во врска со посетата на претседателот на Камбоџа, Нородом Сиханук летото 1961 година. Според документите, иако неговата најавена посета на Бриони во последен момент беше откажана, тоа не и пречело на структурата околу Тито, организарана во строга конспиративност околу генералот Милан Жежел, во кого Тито имаше безгранична доверба, да достави сметка за пружени усуги на Бриони за Сиханук и неговата делегација!? Само хотелските услуги за „невидливиот“ Сиханук изнесуваа 142.540  динари, а колку за споредба мојата плата беше 2.702 динари. Само телеграмите и писмата што „невидениот“ на Бриони Сиханук наводно ги праќал од островот „однеле“ огромни 259.410 динари. Кога со овој криминал ги запознав надлежните – никој не мрдна ни со прст, барем да се обрне внимание тоа во иднина да не се случува. Иако лично отидов на Бриони и ги открив сите малверзации, за жал, наместо постапка, барем преку партиските  организации, веднаш се покрена акција за  прикривање, како всушност и во сите други случаи. Во писмениот извештај од 47 страници посветен за кражбата, арамилакот и расипништвото, кој му го доставив и на Тито, и за кој имав и долго, усмено образложување пред него, детално го опишав случајот со делегацијата на Камбоџа, наведувајќи ги имињата на сите што се замешани во таа работа. Се разбира, повторно не беше преземено ништо, иако Тито вети дека лично ќе им застана на патот на ваквите појави. Грабежот продолжи со несмален интензитет, па, подоцна, кога претседателот на Судан, кој донесе одреден број животни за зоолошката градина на Тито, си замина од Бриони, стигна сметка дека за оние девет дена колку што тој бил на островот само за доручек трошел по едно шише најскап коњак дневно, иако од келнерот што го служел дознав дека претседателот на Судан не пиел алкохол, односно никогаш во животот не испил ниту капка алкохол. Подоцна сфатив дека управникот на Бриони ваквите сметки ги правел директно под заштита на својот пријател и патрон, генералот Милан Жежељ, кој во тоа време беше командант на Гардата и аѓутант на Тито.“

02-01-2019, 11:19 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,628
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#10

Quote:Каде завршија стоте јагниња подарок за Тито од Штип?

[Image: 8a2d4edba57cb61950411faff8ca3107.jpg]

Според Гавро  Дотлиќ, одговорен за целокупниот претседателски имот и домаќин на резиденцијата на Тито на Дедиње, врвот на невидениот комунистички безобразлук сепак е поврзан со Првата конференција на Движењето на неврзаните во Белград. Како што е познато, Конференцијата завршила на 4 септември 1961 година, а истата вечер Тито приредил вечера за сите учесници на настанот. Сите поканети еден ден порано добиле убаво опремена листа на јадења отпечатена на англиски јазик. За жал, половина од околу илјада гости не дошле на вечерата, затоа што некои биле уморни а некои веќе се подготвувале за заминување. Сепак, без разлика на се, три дена подоцна, угостителското претпријатие „Петроварадинска тврдина“ до Кабинетот на Претседателот на Републиката испорачувал благо речено безобразна сметка, барајќи да се платат неверојатни 15 милиона 315 илјади и 250 динари.

Неврзаните испушиле 8.300 кутии цигари за еден час!

„Кога ја видов сметката бев запрепастен од сумата што треба да се плати, па веднаш побарав да ми биде достави детална сметка со одделни ставки, број на гости и слично. Веднаш ја добив сметката и, барајќи начин да го заинтересирам Тито за овој случај,  ми падна во око сумата од околу 540.000 динари што треба да се плати за цигари. Според моја пресметка, за средна цена на кутија цигари од околу 65 динари, излезе дека гостите за време на вечерата испушиле околи 8.300 кутии цигари! По неколку дена бев повикан во кабинетот на Тито и тогаш му ја покажав сметката од Нови Сад, а тој веднаш реагираше: „Какви 15 милиони, мајка му божја, кога не ми дојдоа ни половина од поканетите гости!“ Веднаш му реков дека е во прашање невиден криминал и невидена дрскост, а потоа како главен адут му го кажав бројот на потрошени кутии цигари, нагласувајќи дека тоа се однесува и на сите други ставки. Кога Тито слушна колку кутии цигари биле потрошени, бараше да го повторам тоа што го кажав, а потоа запрепастен замолча гледајќи ме без да трепне, па по извесно време само промрмори:„Ова е арамилак на кој нигде му нема рамен“. Добив наредба да соберам документација за сите вакви случаи, а потоа да се видиме во четири очи. Кога ја собрав документацијата, веднаш се јавив и веднаш бев примен во Кабинетот. Сето тоа што го имав како факти го објаснив и усмено, а потоа, по одредно време, му соопштив и дека, на пример, Жежељ продал два автомобила марка BMV за 6.000.000 динари, износот со свој потпис го потврдил на 15 јуни 1954 година, но парите нигде ги нема. Слично е и со автомобилите и коњите што се продавани подоцна. Патем реков дека Жежељ тврди оти парите му ги дал нему, на Претседателот. Тогаш Тито на мое големо изненадување само одмавна со раката, и ми рече:„Да, ми даваше некои пари“. Сега ми стана јасно дека Жежељ многу работи прави во договор со него, но сепак има работи кои ги прави и зад неговиот грб, како што е неговиот „бизнис“ со надуените сметки за кои никогаш не се покрена никаква истрага. Дури ни тогаш кога Жежељ беше пензиониран без никакво образложение“, бележи Дотлиќ коментирајќи ги документите што тајно ги однел  од резиденцијата на Тито.

Сто јагниња и три  овна за стадото на Тито во Хан-Пијесак!

„Пролетта 1957 година македонското раководство го покани Тито да ја посети Македонија. Според претходно утврдената програма се знаеше што ќе посети, какви говори ќе одржи и, најважното, што ќе му биде подарено во име на СР Македонија! Не знам чија била идејата, а не дознав ниту кој учествувал во договорањето на таа работа. Можеби, Жежељ, не сум сигурен. Воглавно, на вчудовиденост на многумина, дури и на самиот претседател и на неговата сопруга, па и на оние во чие име подарокот се даваше, републичките првенци на Македонија му подарија на Тито 100 женски јагниња и три овна за оплодување. Стануваше збор за прекрасно стадо издвоено од Центарот за селекција кај Штип. Се разбира, и во оваа прилика, беше кажано дека стадото е подарок на колективот, односно на  работниците, што не одговара на вистината, затоа што моќните политичари само му предлагаа на колективот да му се подари нешто на Тито, знаејќи дека никој нема да смееа да се спротивстави. Тито веќе имаше во своја сопственост ергела на коњи, говеда и свињи, а сега, еве, на видик беше и фарма со овци. Се прашував кому ќе му припадне „честа“ да ја издржува оваа нова Титова фарма. Се сетив дека армијата има ваква фарма во Хан-Пијесак и дека постои можност таму да се префрли и новото Титово стадо од Македонија. За жал, тоа и се случи, зашто кога владее хармонија и слога меѓу претседателот и армијата брзо се наоѓа и компромис. Во строга тајност, претседателот на Републиката доби согласност од Врховниот командант-маршалот, значи самиот од себеси, подарокот да се префрли во Хан-Пијесак. Се разбира „доби“ и одобрувањето за цело време на престојот во оваа фарма стадото да биде на товар на  буџетот на ЈНА. Со страв некое од јагнињата да не  загине по пат, со стручна придружба, транспортот е изавршен во строга тајност. Во Хан-Пијесак стадото го презеде Дирекцијата на воено-планскиот имот со напомена се да остане во тајност, која, сепак, не можеше сосема да се обезбеди затоа што имаше многу луѓе кои беа ангажирани околу македонското стадо на Тито. Како и да е, во 1957 година и во првите месеци од 1958 година стигна пресметка кај мене за тоа колку чини одржувањето на стадото. Сумата беше навистина сериозна – 623.047 динари или оклу 350 мои плати. Сепак, во првата година беа добиени околу 216 килограми првокласна волна. Волната беше тајно пренесувана во Белград, но тешко се наоѓаше купувач кој ќе даде готови пари, а да не го знае името на продавачот. Сепак, се сеќавам дека првата пратка ја купи претпријатието „Октобарска слобода“. Еден дел од волната, Јованка задржа за себе, велејќи дека ќе прави некакви душеци. Стануваше збор за околу 30 килограми волна, која се смести на таванот на  резиденцијата во Ужичка 15 каде што остана долго време. Каква мака оваа волна им задаваше на вработените во резиденцијата  околу грижата за неа, знаат само тие. Јованка јавно зборуваше дека  „ако се случи нешто со волната, за тоа некој гадно ќе одговара“. Стадото за две години речиси се  удвои. Мислам дека не е потребно да се опишува натамошниот развој на фармата. Само би сакал да кажам дека кога еднаш му ги предавав на Тито парите од продадените јагниња го известив дека од Хан-Пијесак инсистираат одредена, макар и симболична сума од таквата продажба да се остави за да се покриваат трошоците на стадото. Забележав дека на Тито не му беше по волја тоа што му го кажав, но сепак рече: „Па добро, нешто нека задржат“, додавајќи во иднина ова негово стадо да не биде поголемо од 150-200 овци. Слично како со Македонија беше и со другите посети на Тито низ земјата. Само што ќе се најавеше неговата посета, веднаш се размислуваше што ќе му се подари за да може свечено да му биде предадено за време на посетата. Работниците дознаваа за тоа дури кога подарокот ќе беше предаден. Според документите може да се види дека една армиска единица, на пример, му подарува коњи, а Тито, односно оние што работеа во негово име, потоа ги продава истите коњи на друга армиска единица. Титовите коњи се наоѓаа на пет места на нега и одржување, но секаде под исти услови. Во почетокот на 1960 година, претседателот побара да се изработат колор-фотографии на секој негов коњ. Мислам дека имаше 34 коњи, но точникот број не го знаеше никој. За оние што се знаеја се водеше картотека со фотографија во боја за секој коњ. Кога би се направил биланс на вкупните трошоци за издржување на Титовата ергела, фармата со овци, говеда и свињи, само за оние околу 35 година, до моето пензионирање, сумата секако би била таква што не само што би запрепастила туку и би избезумила. Да ја земеме само калкулацијата на ергелата „Зобнатица“ за 1962 година од која се гледа дека еден јавач и коњ таа година народот и народностите ги чинело цели 438.000 динари. Се разбира, не се осмелувам ниту да пресметам и да споредам колку пари го чинеа истиот тој народ сите оние силни коњи од неговите ергели во наши пари, а камо ли во долари. Понекогаш Тито сепак знаеше да каже дека некој подарок не му се допаѓа, но мора да го прими: „Што ќе ми се, до ѓавола, толку слики! Имам веќе полн музеј!“ Знам од искуство дека најмногу сакаше да добива нешто што може да го продаде, макар да беше во прашање и едно јагне. Денот на младоста, покрај тоа што чинеше многу во подароци, голташе и огромни средства и за организација. Околу Тито вриеше од криминал, а сите се правеа дека ништо не знаат. Единствено што успеав да направам е тоа што по презентацијата на документите за приемот по повод завршувањето на Првата конференција на неврзаните кон крајот на 1961 година, Тито сепак го тргна Жежељ од местото аѓутант, односно го пензионира. Се разбира, она што беше украдено, остана украдено, и никој не одговараше за тоа“, запишал Гавро Дотлиќ, човекот кој долги години беше одговорен за целокупниот имот на Тито и главен домаќин на претседателската резиденција на Дедиње во Белград.

Специјален авион за  болните пудлици на Јованка!   

Една ноќ, околу два часот изутрина, Јованка Броз го повикала по телефон Владо Сајчиќ, кој тогаш ја извршувал должноста заменик шеф на кабинетот на Тито задолжен за репрезентативните објекти, резиденциите, материјалните и кадровски прашања, велејќи му дека претседателските пудлици се тешко болни и дека професорот Манојло Лапчевиќ од Ветеринарниот факултет  во Белград не знае што да прави, како да им помогне. Сметајќи дека нема да преживеат, ако не се реагира брзо, препорачал пудлиците итно да се префрлат во Женева каде има лек за нивната болест. Јованка Броз му кажала дека веќе организирала, односно обезбедила превоз со авион, и дека треба само да се обезбедат пари за да се плати услугата во Женева. Според сведочењето на Владо Сајчиќ, Јованка му наредила веднаш да најде пари, но тој во таа доба на ноќта такви пари не можел да обезбеди, па ја информирал дека нема можност да најде таква сума пари за толку кратко време. На таа негова забелешка Јованка Броз вреснала и рекла: „Ќе ја запамтите вие Јованка“, и ја треснала слушалката.
Истото утро, околу седум часот, додека Сајчиќ се бричел во бањата, заѕвонил телефонот и се јавил некој од Кабинетот, по налог на Јованка, секако, известувајќи го дека веќе воопшто нема потреба да доаѓа на работа. На неговата забелешка дека има приватни работи во работната маса му било речено дека се ќе биде во ред, но  нема причина тој да се појавува на работното место. И навистина, неполн час подоцна сите негови работи биле донесени во станот, а потоа за многу кратко време бил и пензиониран.

Кучињата не смеат да го јадат месото што ќе го јадат работиците!

Бидејќи имале многу свои тајни фарми, кои немале проблеми ниту со храната ниту со продажбата, Тито и Јованка секоја есен барале да се заколат неколку телиња и свињи, а потоа, небаре како сите добростоечки домаќини, сами да подготват зимница. Притоа, се сеќава Дотлиќ, се правеа многу специјалитети на кои инсистираа Тито и Јованка, а јас сето одвај некако успевав да го складирам во објектите за таа намена. Се разбира се јавуваа одредени проблеми со сместувањето,  но Јованка наредуваше да се најде место се да се стави во ладилниците сместени во специјалните магацини околу резиденцијата. Се чудев што ќе им е толку месо. Двајцата никако не можеа да потрошат толку храна, колбаси, димена сланина и други специјалитети што ги подготвуваше специјален мајстор викнат од Градишка. Еден дел од месото секако се расипуваше од стоење, а кога ќе и кажев за тоа, Јованка ќе збеснеше, ќе почнеше да вика по секој што ќе се најдеше пред неа. Во меѓувреме го известуваше Тито за тоа, очекувајќи поддршка и осуда од негова страна. Кога Тито ме повика, кога му објаснив што се случи, ја разбра состојбата, велејќи: „Видете што можете да продадете а тоа што е расипано – закопајте го, но за тоа да не се зборува надвор“. Но Јованка не попушташе, бараше точно да ја известам колку од месото и преработките се расипани, а колку од тоа се уште  може да се употреби. Кога и кажав се што бараше, рече: „Од тоа што е расипано дај им на работниците што работат во паркот, а можеш нешто да им дадеш и на ордонансите“. Предложив во тој случај нешто од тоа да им дадеме и на кучињата. Знам дека тешко ќе ми поверува некој кога ќе кажам дека нејзиниот одговор беше буквално овој: „На кучињата не, зашто може да се отрујат!“ Значи, не и беше важно дали ќе се отрујат луѓето што и го средуваа паркот. Важно и беше да не се отрујат кучињата.
02-01-2019, 11:23 PM
Reply