Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 12 Vote(s) - 3.42 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Љубчо Георгиевски најави враќање или политичко самоубиство?
Author Message
Пат Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,630
Joined: Apr 2010
Reputation: 39
#41

(29-05-2010, 08:00 PM)афион Wrote: Pat kako glasese celosno prasanjeto za referendum vo 1991 godina?Samo ovaa me interesira.Nenene

Абе Афион, па тоа да не беше по заслуга на Георгиевски случајно, или пак зар не беше тоа за да се задоволат комуњарите со цел да се успее да се дојде до чинот на референдум, а исто така најверојатно се вклучени и некои други фактори.

А се некако се плашам дека Георгиевски е во право и за една друга работа. За нас Македонците како навистина да претставува товар, т.е. некои структури постојано грижливо работат на тоа да се развива југоносталгијата кај Македонците. Уште поапсурдно е тоа што има југоносталгичари кои што не биле ни родени кога се распадна Југославија. Во Македонија се случува распаѓање на македонскиот идентитет, ама не поради Бугарите. Nenene

А инаку Љубчо Георгиевски само ни го покажува начинот како да се справиме на пример со ова:

[Image: vesnikodpolitika.jpg]

Или можеби ти си од тие кои што сметаат дека почесно е тоа да се направи на ваков начин:

http://my.opera.com/ancientmacedonia/blo...ml/1211741
29-05-2010, 08:27 PM
Reply
Пат Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,630
Joined: Apr 2010
Reputation: 39
#42

Сум испуштил во постот погоре- Љубчо Георгиевски во интервјуто рече дека за нас Македонците македонската независност како да претставува товар.
29-05-2010, 08:38 PM
Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#43

Pat zosto Ljubco ovie raboti ne gi zborase do 2001 godina?
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
29-05-2010, 10:00 PM
Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#44

Jas sum od onie tretite.
Makedonija na Makedoncite.
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
29-05-2010, 10:02 PM
Reply
Gnoj Offline
кабадаја
*****

Posts: 1,169
Joined: Feb 2010
Reputation: 33
#45

(29-05-2010, 08:20 PM)афион Wrote: E taka,i kako NAJGOLEMIOT PATRIOT I MAKEDONEC SE SOGLASI ZA EDNO VAKVO PROSRPSKO PRASANJE?

Просрпско???? Можеби, ако се отцепувавме од друга држава, а не од Југославија. Тогаш ќе беше просрпско. Се чудиш како можел да се согласи? Што требало да направи, да се запали на плоштад? Или да си оди дома бидејќи не е задоволен со таквото референдумско прашање: „не благодарам, штом не е по мое јас ќе си одам”? Можеби ќе беше паметно да го блокира парламентот и да запне држ не дај, а во меѓувреме Македонци да гинат во Српска Краина и во Босна. Сѐ додека не му биде погодено на Љубчо и не биде избришана можноста за сојуз на независни држави на Југославија, Љубчо не дава да има референдум и точка Icon_razz Да, тоа требаше да го направи Љубчо, срам да му е, предавник. Од спротивниот табор како „големи” поборници за независноста на Македонија, ќе ги заболеше увото и на колена ќе му клекнеа: „Љубчо те молиме врати се во парламентот, аман ако Бога знаеш дојди си да го организираме референдумот.”

Си чул за поимот компромис?
(This post was last modified: 29-05-2010, 10:09 PM by Gnoj.)
29-05-2010, 10:07 PM
Reply
Пат Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,630
Joined: Apr 2010
Reputation: 39
#46

(29-05-2010, 10:00 PM)афион Wrote: Pat zosto Ljubco ovie raboti ne gi zborase do 2001 godina?
Афион, Георгиевски по тоа прашање е еден од најискрените и најпостојаните луѓе во Македонија. Побарај ја на интернет неговата статија „Кој со кого ќе се помирува“ објавена во македонски весник некаде во периодот 1994-1996 ако не се лажам. Таму им упатува и еден предизвик до македонските историчари и јасно и гласно зборува за се. Пред некое време упати и уште еден предизвик, не знам дали се сеќаваш на тоа? Нели тој ги предизвика македонските историчари, како и некои новинари на јавен тв дуел. Единствениот негов услов беше дуелот да оди во живо, да трае некаде околу еден час и да не се пуштаат реклами, т.е. да нема никаква можност за манипулација со јавноста. Го прифати ли некој тој предизвик?
29-05-2010, 10:19 PM
Reply
Paradigm Offline
Senior Member
****

Posts: 499
Joined: Feb 2010
Reputation: 12
#47

(29-05-2010, 10:19 PM)Път Wrote: Побарај ја на интернет неговата статија „Кој со кого ќе се помирува“ објавена во македонски весник некаде во периодот 1994-1996 ако не се лажам.
КОЈ СО КОГО ЌЕ СЕ ПОМИРУВА - Лидерот на ВМРО-ДПМНЕ и Премиер на Република Македониjа, Љубчо Георгиевски одговара и полемизира на темата за национално помирување

** ... во време кога влашкото лоби немилосрдно го приватизира македонското богатство, а македонскиот народ се науперизира и станува безгласна буква во сопствената држава, група познати македонски интелектуалци, весници и политичари, како што се Гане Тодоровска, Крсте Битовски, Коле Ман-гов, Блаже Ристевски, Атанас Вангепов, Ванчо Николески. Joван Павловски, Иван Катарџиев, комплетните изданиjа на весникот "Нова Македониjа", "Македонско време", "Пулс" или политичари како господинот Андов, како бестрашни и доблесни мажи уште еднаш, по коjзнае коj пат, безмилосно се пресметуваат со нaj сериозната опасност по нив за "самостоjноста" на Македониjа, а тоа е како надворешен неприjател Бугариja, а како внатрешен неприjател ВМРО-ДПМНЕ....

** Од горенаведените иминjа прочитав толку многу лаги, дезинформации, историски невистини и политички памфлети, што навистина морав да си го поставам прашанjето, можно ли е луѓе од четириесет, педесет или шеесет години толку да не си ja познаваат сопствената истоpиja,...

** Си го поставувам прашањето можно ли е деканот на Филолошкиот факултет г-дин Атанас Вангелов никогаш да не го прочитал Миладинов или, пак, Шапкарев и да воспостави комуникациjа со авторите кои се темел на она што денес го имаме.

** ... Толку ли им е тешко да сфатат дека тоталитарниот ѕид, со кoj е оградена Македониjа, може да го држат уште десет години, меѓутоа, ќе доjде ден кога сето тоа ќе се сруши и што ке стане со нивните дебели книги напишани врз база на очевидни лаги или државни фалсификати!...

** ВМРО-ДПМНЕ на Бугариjа гледа само како на еден од четирите соседи со коj треба да се има пријателски односи, при што го истакнуваме реалниот политички заклучок, кoj ceкoj непристрастен политички набљудувач лесно може да го заклучи, а тоа е дека Република Бугариjа, односно неjзината надворешна политика, во минатите пет години ja направи во единствен коректен сосед на Република Македониjа, кoj директно со ништо нe ja условуваше или, пак jа попречи меѓународната позициjа на Република Македониjа, односно патот кон меѓународен политички cyбjeкт. Напротив, таа беше еден од наjсилните агитатори дека Република Македониjа треба да се стоj зад стабилноста на Македониjа. Ja призна Република Македониjа, спротивно на одлуката на Европската заедница, по цена дури и да се замери, направи притисок врз Русиjа да ja признае Македониjа и тоа Елцин jaвно го изjави.

** Да потсетам дека претседателот Желев беше личноста кoja двапати ги одби Милошевиќ и Мицотакис за нов балкански договор или за нова поделба на Македониjа.

** ... Да не зборуваме за економската отвореност кога Македониjа беше под комплетно ембарго ...

** Што се однесува до jaзикот, има ли покарактеристичен пример од дозволата на претседателот Желев две од неговите книги да се преведат на македонски jaзик и да бидат oбjaвени.

** Jac, кога зборувам за националното помирување, повеке би сакал да пишувам за малку пократок историски период, оноj што го паметиме и за оној што се уште има живи сведоци или жртви. Само ке ги потсетам горенаведените интелектуалци дека, од 1945 до 1990 година, Македонија беше жртва на титоистичката jrocловенскa диктатура.

** Посебно деценијата по 1945 година беше деценијата на брутални убиства без судење, тешки малтретирања по затворите и сите можни видови на притисоци што можеше да ги измисли Титовата комунистичка држава.

** Морам да признаам дека во овие неколку години како човек сум згрозен од дрскоста и силата штo ja имаат злосторниците по 1945 година, кои сё уште седат комотно во своите вили на Водно, а некой од нив сё уште управуваат од заднина со државата, кои гласно велат "не сакаме никакво помирување" ...

** Сё додека жртвите за самостојна Македонца и сё додека злосторниците кои ги пракале тие жртви пред нишаните на удбашките пиштоли или затворите, свечено, со писма ги каниме на офицщалните државни свечености и манифесние само ќе се навикнуваме на тој апсурд и ќе живееме сё повеќе со политичката лага.

** во сите тие напади, лугето на режимот исфрлуваат една теза: помирување - да, но не со Тодор Александров и со Ванчо Миxajлов, односно со таканаречените врховисти, при што веднаш се исфрлаат следните аргумен-ти. Прво, тие биле крвници на македонскиот народ; второ, секогаш декларирале дека во Македонца живеат македонски Бугари и немле правилен став за националното прашање и трето, кое, мораат да признаат, неодамна им го даде познатиот есеист Коле Мангов, биле единствените што не го признавале македонс-киот jaзик и жестоко се бореле против него.

** ... тезата на господинот Иван Кантарџиев дека национално помирување може да има само со оние кои цврсто стojaт зад тезата за caмостojнa Македонија, кои цврсто стojaт или стоеле зад македонската нација или го признаваат македонскиот jaзик и македонската праславна црква...

** Што се однесува до крвниците, обично Александров и Михајлов се претставуваат како крволоци над македонскиот народ, при што секогаш се наведуваат некакви апстрактни бројки без многу конкретни податоци. Отворено би го поставил прашањето /пораката/ до македонската историографија, што е можно побргу да расчисти со вистинската бројка на луге поединци, мислам Македонци, кои загинале по наредба на Александров и Михајлов...

** Мегу-тоа, кога зборуваме за крвниците навистина сметам дека на Македонија и недостасуваат и некой други бројки, за да можеме да сфатиме едно време дали подалечно или поблиско. Како прво, зошто до денес во македонската историографија ja нема бројката на македонските жртви што биле убиени, затворени или претепани од дваесети и три годишната српска окупациja на Македонија.

** Па да видиме колку Македонци загинале под бугарска окупациа, колку загинале под албанска окупација, колку загинале на Сремскиот фронт и, нормално, националната структура на тие што загинале. Колку од нив биле Македонци, Срби, Евреи, Турци, Роми. Конечно, кога ќе успееме ние да ja видиме бројката на македонс-ките комунистички крвници, кои во соработка со своите jуrocловенски пријатели беснееја по 1945 година. Можеби оваа бројка најдобро ке илустрира и ке не доближи до минамалната дефиниција што можеме да ja изведеме и да го наречеме некого крвник на македонскиот народ.

** ... jac ке останам со лично у6едување дека ако се соберат сите жртви на Александров и на Михајлов, барем за десетпати се помалку од оние жртви и од оние крвништва што и ги остави во наследство другарот Тито со неговите соработници Лазо, Крсте, Вера, Киро, Борко, и да неги редам понатаму...

** ... Сите ние знаеме дека сите овие борци што раководеа со Македонија во минатите 45 години, а некой останаа и ден-денес да раководат, зборуваа и повторуваа само едно исто, дека тие се бореле за Македонија во рамките на Jyгославија, дека за Македонија нема друга алтернатива освен Jyrocлавиja и, би рекол слободно, до ден-денес не можат да се откажат од идејата за Jyrocлавиja...

** Наспроти нив, и најмалку упатениот граганин на Македонија во мина-тите 45 години многу добро знаеше дека во истото време олицетворение на борбата за самостоjнa Македонија беше токму борбата од Тодор Александров и Ванчо Михајлов, само што таа идеја за самостојна Македонија беше најкритикуваната и за неа, како што се сеќаваме, се одеше во затвор.

** Кога сме кaj програмите, можеме да ги листаме документите и програмските определби на ВМРО во времето на Александров и Миxaјлов и во тие документи не можеме да наземе ништо друго освен секаде истата цел: самостоjнa и обединета Македонија. ...

** Мегу-тоа, кога зборуваме за програмите и документите од кога е формирана КПМ во составот на КПJ, таму, за наша жал, не можеме да видиме никаде заложба за самостојна Македонија, нап-ротив, секаде многу jacно и децидно е декларирано останувањето на Македонија во рамките на Jугославија. КОЈ Е сега врховист?

** До кога во Македонија ќе пронаогаме само бугарски платеници, а српските платеници ќе владеат со Македонија.

** ... изјавата на господинот Глигоров, Црвенковски и Андов, кои во 1990-91, па дури и 1992 година, nocтojaно зборуваа дека Македонија треба да остане без алтернатива во рамките на Jyrocлавиja и од сё срце се бореа за таа идеја...

** ќе поставам многу дрско и отворено прашање до Македонска академија на науките и уметностите, до Институтот за национална историја и до сите професори по историја излезени од Скопскиот универзитет, а сигурно тука можам да ги додадам и љубопитните новинари кои гладам дека многу сакаат да се занимаваат со таа тема: "Дами и господа, најдете ми, покажете ми било каков документ, било какво ливче хартија, било какво писмо, било каква новинарска полемика, нешто-било што, меѓу првиот претседател на централистите Татарчев и првиот претседател на врховистите Китинчев или, пак, меѓу Делчев и Сарафов или, пак, подоцна мегу Алек-сандров и Влахов каде што тие искажуват раз-личии ставови по прашањето на македонската нација, македонскиот јазик, Македонската Православна Црква или писмото што треба да се употребува во Македонија"?

** ... престанете да го труете ма-кедонскиот народ со една историска фатаморгана кoja само вие ја гледате педесетина години дека централисти биле оние кои што зборувале за македонски Бугари.

** ... не би било лошо да ми дадете и еден друг одговор, односно ако Александров и Михајлов зборувале за македонски Бугари, тогаш ви поставувам уште едно отворено прашање, за што зборувала ВМРО-Обединета. Впрочем, ако добро ме служат очите, при читањето на нивните документи, програмски декларации, книги или списанија издадени од нив, морам да ви признаам дека и ВМРО-Обединета сегде зборува за македонски Бугари. Во сите нејзини основни програмски декларации, во сите нејзини списаниja што ги издавала, а впрочем и сите неjзини лидери се декларирале како македонски Бугари како што е Димитар Влахов, Методиј Шаторов-Шарло, Павел Шатев, Владимир Поп Томов. Значи ли тоа дека треба да се откажеме од нив во македонската историјa,...

** ... Македонскиот народ во cвojaтa долга историја имал право само двапати на слободно референдумско изjaнување: во 1991 година, кога гласавме за самостojнa Македонија и 1871 година кога со ферман на Султанот е распишан исто така слободен референдум и кога македонскиот народ во повеке од двотретинско мнозинство ја прифати бугарската егзархија како свoja...

** Нема да кажам некoja нова вистина ако го спомнам фактот дека и Гоце Делчев и Даме Груев и Ѓорче Петров и Пере Тошев и треба ли сите да ги редам и да ги бpojaм, дека биле учители на бугарската егзархија во Македонија, земале плата од неа и нормално ја спроведувале нејзината воспитно-образовна програма.

** Покpaj од Катарџиев, дека Александров и Михајлов не го признавале македонскиот јaзик и неговото писмо, дознав и од еден од поголемите есеисти во Македонија, господинот Коле Мангов кoj ни кажа дека овие личности биле жестоки противници на македонскиот јазик. Морам да признаам дека, иако се сметам за добар познавач на македонската историја, сё уште не сум нашол документ каде што Александров жестоко се бори против македонскиот jaзик, додека кај Mихаjлов тоа постои, меѓутоа дури после 1945 година.

** ... Партение Зографски и Кирил Пејиновиќ и Теодосије Синаитски и Браќата Миладинови и Глигор Прличев и Кузман Шапкарев и Марко Цепенков /и уште колку ли други!?/, секаде каде што пишувале за свojoт мaјчин јазик или, пак, за реформите на тој јазик, секаде зборуваат како за бугарски јaзик...

** Зарем не е срам за македонската историја на големите наши преродбеници браќата Миладинови секаде да се декларираат като Бугари и да зборуваат за мајчиниот јазик како бугарски, а ние сме ги прифатиле за наши преродбеници.

** ... Гоце Делчев нe ja исполнува од едноставна причина што крајниот негов политички дострел бил автономија на Македонија. Идејата за самостојнa македонска држава и нејзината прокламација во рамките на историското BMPO, ce jaвyва дури со Тодор Александров, а се зацврстува со Ванчо Михајлов.

** македонски jaзик, македонско писмо, македонска нација и македонска црква. Само спомнувајки факти од неговата биографија: целото свое школување родителите на Гоце го доверуваат на бугарската егзархија. Откако го завршува основното училиште татко му го праќа во бугарска солунска машка гимназија, а потоа заминува за Бугарија за да стане бугарс-ки воен старешина. Школувањето го прекинува и се врака во Македонија како бугарски егзархиски учител каде мегу другото на децата им предавал како мајчин /бугарски/ јазик. Се зачленува во 1893 или 1984 година во едиа оргазација којa се вика Бугарски Македоно-Одрински Револуционерни Комитети и за кратко време станува еден од нејзините врвни раководители. Избран е за задграничен претставник во Софија каде што редовно кога е таму, замислете - присуствувал на седниците на врховниот комитет и активно учествувал во донесувааето на многу одлуки, а мора да се каже дека имал и големи пријатели во Врховниот комитет како што е на пример, Борис Сарафов на кого заедно со Ѓорче Петров му организирале да стане претседател на Врховниот комитет.

** ... националното помирување на Македонија меѓу живите и мртвите е повеќе од пот-ребно. За да може што поскоро да се свртиме кон иднината националното помирување во било кoja држава се прави токму од причини што некoj се борел против некого и затоа што паѓала крв и на едната и на другата страна...
(This post was last modified: 29-05-2010, 10:39 PM by Paradigm.)
29-05-2010, 10:36 PM
Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#48

(29-05-2010, 10:07 PM)Dojkar Wrote:
(29-05-2010, 08:20 PM)афион Wrote: E taka,i kako NAJGOLEMIOT PATRIOT I MAKEDONEC SE SOGLASI ZA EDNO VAKVO PROSRPSKO PRASANJE?

Просрпско???? Можеби, ако се отцепувавме од друга држава, а не од Југославија. Тогаш ќе беше просрпско. Се чудиш како можел да се согласи? Што требало да направи, да се запали на плоштад? Или да си оди дома бидејќи не е задоволен со таквото референдумско прашање: „не благодарам, штом не е по мое јас ќе си одам”? Можеби ќе беше паметно да го блокира парламентот и да запне држ не дај, а во меѓувреме Македонци да гинат во Српска Краина и во Босна. Сѐ додека не му биде погодено на Љубчо и не биде избришана можноста за сојуз на независни држави на Југославија, Љубчо не дава да има референдум и точка Icon_razz Да, тоа требаше да го направи Љубчо, срам да му е, предавник. Од спротивниот табор како „големи” поборници за независноста на Македонија, ќе ги заболеше увото и на колена ќе му клекнеа: „Љубчо те молиме врати се во парламентот, аман ако Бога знаеш дојди си да го организираме референдумот.”

Си чул за поимот компромис?

Pa neli zad Lubco stoese cela partija a zad niv narodot.Sigurno ako na narodot im kazese deka ovie srbomanite sakaat da formiraat drzava koja mozi da bidi povtorno vo sojuz so srbija narodot ke zastanese zad nego.
No ne toj i negovata partija igraja pod druga direktiva za poslem da vikaat ovie se srbomani.

Pat,Dojran a i site ostanati odgovorete zosto Lubco NE VIKASE PO MITINZITE DO 2001 GODINA DEKA NIE SME BUGARI I SRBI SO GOVORNA MANA.

Onie tekstovi i povikuvanje na istoricarite e smesno,zosto da se javi eden istoricar na povik na politicar.Ima megunarodni simpziumi kade se gleda koj sto strabotil.

Ima eden klip kade Antonie odrekuva deka ja napisal knigata za Blaze Koneski,i sega sto pravime,isto na emisija kaj Eftov.
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
29-05-2010, 10:44 PM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33
#49

(29-05-2010, 10:36 PM)Paradigm Wrote:
(29-05-2010, 10:19 PM)Път Wrote: Побарај ја на интернет неговата статија „Кој со кого ќе се помирува“ објавена во македонски весник некаде во периодот 1994-1996 ако не се лажам.
КОЈ СО КОГО ЌЕ СЕ ПОМИРУВА - Лидерот на ВМРО-ДПМНЕ и Премиер на Република Македониjа, Љубчо Георгиевски одговара и полемизира на темата за национално помирување

** ... во време кога влашкото лоби немилосрдно го приватизира македонското богатство, а македонскиот народ се науперизира и станува безгласна буква во сопствената држава, група познати македонски интелектуалци, весници и политичари, како што се Гане Тодоровска, Крсте Битовски, Коле Ман-гов, Блаже Ристевски, Атанас Вангепов, Ванчо Николески. Joван Павловски, Иван Катарџиев, комплетните изданиjа на весникот "Нова Македониjа", "Македонско време", "Пулс" или политичари како господинот Андов, како бестрашни и доблесни мажи уште еднаш, по коjзнае коj пат, безмилосно се пресметуваат со нaj сериозната опасност по нив за "самостоjноста" на Македониjа, а тоа е како надворешен неприjател Бугариja, а како внатрешен неприjател ВМРО-ДПМНЕ....

** Од горенаведените иминjа прочитав толку многу лаги, дезинформации, историски невистини и политички памфлети, што навистина морав да си го поставам прашанjето, можно ли е луѓе од четириесет, педесет или шеесет години толку да не си ja познаваат сопствената истоpиja,...

** Си го поставувам прашањето можно ли е деканот на Филолошкиот факултет г-дин Атанас Вангелов никогаш да не го прочитал Миладинов или, пак, Шапкарев и да воспостави комуникациjа со авторите кои се темел на она што денес го имаме.

** ... Толку ли им е тешко да сфатат дека тоталитарниот ѕид, со кoj е оградена Македониjа, може да го држат уште десет години, меѓутоа, ќе доjде ден кога сето тоа ќе се сруши и што ке стане со нивните дебели книги напишани врз база на очевидни лаги или државни фалсификати!...

** ВМРО-ДПМНЕ на Бугариjа гледа само како на еден од четирите соседи со коj треба да се има пријателски односи, при што го истакнуваме реалниот политички заклучок, кoj ceкoj непристрастен политички набљудувач лесно може да го заклучи, а тоа е дека Република Бугариjа, односно неjзината надворешна политика, во минатите пет години ja направи во единствен коректен сосед на Република Македониjа, кoj директно со ништо нe ja условуваше или, пак jа попречи меѓународната позициjа на Република Македониjа, односно патот кон меѓународен политички cyбjeкт. Напротив, таа беше еден од наjсилните агитатори дека Република Македониjа треба да се стоj зад стабилноста на Македониjа. Ja призна Република Македониjа, спротивно на одлуката на Европската заедница, по цена дури и да се замери, направи притисок врз Русиjа да ja признае Македониjа и тоа Елцин jaвно го изjави.

** Да потсетам дека претседателот Желев беше личноста кoja двапати ги одби Милошевиќ и Мицотакис за нов балкански договор или за нова поделба на Македониjа.

** ... Да не зборуваме за економската отвореност кога Македониjа беше под комплетно ембарго ...

** Што се однесува до jaзикот, има ли покарактеристичен пример од дозволата на претседателот Желев две од неговите книги да се преведат на македонски jaзик и да бидат oбjaвени.

** Jac, кога зборувам за националното помирување, повеке би сакал да пишувам за малку пократок историски период, оноj што го паметиме и за оној што се уште има живи сведоци или жртви. Само ке ги потсетам горенаведените интелектуалци дека, од 1945 до 1990 година, Македонија беше жртва на титоистичката jrocловенскa диктатура.

** Посебно деценијата по 1945 година беше деценијата на брутални убиства без судење, тешки малтретирања по затворите и сите можни видови на притисоци што можеше да ги измисли Титовата комунистичка држава.

** Морам да признаам дека во овие неколку години како човек сум згрозен од дрскоста и силата штo ja имаат злосторниците по 1945 година, кои сё уште седат комотно во своите вили на Водно, а некой од нив сё уште управуваат од заднина со државата, кои гласно велат "не сакаме никакво помирување" ...

** Сё додека жртвите за самостојна Македонца и сё додека злосторниците кои ги пракале тие жртви пред нишаните на удбашките пиштоли или затворите, свечено, со писма ги каниме на офицщалните државни свечености и манифесние само ќе се навикнуваме на тој апсурд и ќе живееме сё повеќе со политичката лага.

** во сите тие напади, лугето на режимот исфрлуваат една теза: помирување - да, но не со Тодор Александров и со Ванчо Миxajлов, односно со таканаречените врховисти, при што веднаш се исфрлаат следните аргумен-ти. Прво, тие биле крвници на македонскиот народ; второ, секогаш декларирале дека во Македонца живеат македонски Бугари и немле правилен став за националното прашање и трето, кое, мораат да признаат, неодамна им го даде познатиот есеист Коле Мангов, биле единствените што не го признавале македонс-киот jaзик и жестоко се бореле против него.

** ... тезата на господинот Иван Кантарџиев дека национално помирување може да има само со оние кои цврсто стojaт зад тезата за caмостojнa Македонија, кои цврсто стojaт или стоеле зад македонската нација или го признаваат македонскиот jaзик и македонската праславна црква...

** Што се однесува до крвниците, обично Александров и Михајлов се претставуваат како крволоци над македонскиот народ, при што секогаш се наведуваат некакви апстрактни бројки без многу конкретни податоци. Отворено би го поставил прашањето /пораката/ до македонската историографија, што е можно побргу да расчисти со вистинската бројка на луге поединци, мислам Македонци, кои загинале по наредба на Александров и Михајлов...

** Мегу-тоа, кога зборуваме за крвниците навистина сметам дека на Македонија и недостасуваат и некой други бројки, за да можеме да сфатиме едно време дали подалечно или поблиско. Како прво, зошто до денес во македонската историографија ja нема бројката на македонските жртви што биле убиени, затворени или претепани од дваесети и три годишната српска окупациja на Македонија.

** Па да видиме колку Македонци загинале под бугарска окупациа, колку загинале под албанска окупација, колку загинале на Сремскиот фронт и, нормално, националната структура на тие што загинале. Колку од нив биле Македонци, Срби, Евреи, Турци, Роми. Конечно, кога ќе успееме ние да ja видиме бројката на македонс-ките комунистички крвници, кои во соработка со своите jуrocловенски пријатели беснееја по 1945 година. Можеби оваа бројка најдобро ке илустрира и ке не доближи до минамалната дефиниција што можеме да ja изведеме и да го наречеме некого крвник на македонскиот народ.

** ... jac ке останам со лично у6едување дека ако се соберат сите жртви на Александров и на Михајлов, барем за десетпати се помалку од оние жртви и од оние крвништва што и ги остави во наследство другарот Тито со неговите соработници Лазо, Крсте, Вера, Киро, Борко, и да неги редам понатаму...

** ... Сите ние знаеме дека сите овие борци што раководеа со Македонија во минатите 45 години, а некой останаа и ден-денес да раководат, зборуваа и повторуваа само едно исто, дека тие се бореле за Македонија во рамките на Jyгославија, дека за Македонија нема друга алтернатива освен Jyrocлавиja и, би рекол слободно, до ден-денес не можат да се откажат од идејата за Jyrocлавиja...

** Наспроти нив, и најмалку упатениот граганин на Македонија во мина-тите 45 години многу добро знаеше дека во истото време олицетворение на борбата за самостоjнa Македонија беше токму борбата од Тодор Александров и Ванчо Михајлов, само што таа идеја за самостојна Македонија беше најкритикуваната и за неа, како што се сеќаваме, се одеше во затвор.

** Кога сме кaj програмите, можеме да ги листаме документите и програмските определби на ВМРО во времето на Александров и Миxaјлов и во тие документи не можеме да наземе ништо друго освен секаде истата цел: самостоjнa и обединета Македонија. ...

** Мегу-тоа, кога зборуваме за програмите и документите од кога е формирана КПМ во составот на КПJ, таму, за наша жал, не можеме да видиме никаде заложба за самостојна Македонија, нап-ротив, секаде многу jacно и децидно е декларирано останувањето на Македонија во рамките на Jугославија. КОЈ Е сега врховист?

** До кога во Македонија ќе пронаогаме само бугарски платеници, а српските платеници ќе владеат со Македонија.

** ... изјавата на господинот Глигоров, Црвенковски и Андов, кои во 1990-91, па дури и 1992 година, nocтojaно зборуваа дека Македонија треба да остане без алтернатива во рамките на Jyrocлавиja и од сё срце се бореа за таа идеја...

** ќе поставам многу дрско и отворено прашање до Македонска академија на науките и уметностите, до Институтот за национална историја и до сите професори по историја излезени од Скопскиот универзитет, а сигурно тука можам да ги додадам и љубопитните новинари кои гладам дека многу сакаат да се занимаваат со таа тема: "Дами и господа, најдете ми, покажете ми било каков документ, било какво ливче хартија, било какво писмо, било каква новинарска полемика, нешто-било што, меѓу првиот претседател на централистите Татарчев и првиот претседател на врховистите Китинчев или, пак, меѓу Делчев и Сарафов или, пак, подоцна мегу Алек-сандров и Влахов каде што тие искажуват раз-личии ставови по прашањето на македонската нација, македонскиот јазик, Македонската Православна Црква или писмото што треба да се употребува во Македонија"?

** ... престанете да го труете ма-кедонскиот народ со една историска фатаморгана кoja само вие ја гледате педесетина години дека централисти биле оние кои што зборувале за македонски Бугари.

** ... не би било лошо да ми дадете и еден друг одговор, односно ако Александров и Михајлов зборувале за македонски Бугари, тогаш ви поставувам уште едно отворено прашање, за што зборувала ВМРО-Обединета. Впрочем, ако добро ме служат очите, при читањето на нивните документи, програмски декларации, книги или списанија издадени од нив, морам да ви признаам дека и ВМРО-Обединета сегде зборува за македонски Бугари. Во сите нејзини основни програмски декларации, во сите нејзини списаниja што ги издавала, а впрочем и сите неjзини лидери се декларирале како македонски Бугари како што е Димитар Влахов, Методиј Шаторов-Шарло, Павел Шатев, Владимир Поп Томов. Значи ли тоа дека треба да се откажеме од нив во македонската историјa,...

** ... Македонскиот народ во cвojaтa долга историја имал право само двапати на слободно референдумско изjaнување: во 1991 година, кога гласавме за самостojнa Македонија и 1871 година кога со ферман на Султанот е распишан исто така слободен референдум и кога македонскиот народ во повеке од двотретинско мнозинство ја прифати бугарската егзархија како свoja...

** Нема да кажам некoja нова вистина ако го спомнам фактот дека и Гоце Делчев и Даме Груев и Ѓорче Петров и Пере Тошев и треба ли сите да ги редам и да ги бpojaм, дека биле учители на бугарската егзархија во Македонија, земале плата од неа и нормално ја спроведувале нејзината воспитно-образовна програма.

** Покpaj од Катарџиев, дека Александров и Михајлов не го признавале македонскиот јaзик и неговото писмо, дознав и од еден од поголемите есеисти во Македонија, господинот Коле Мангов кoj ни кажа дека овие личности биле жестоки противници на македонскиот јазик. Морам да признаам дека, иако се сметам за добар познавач на македонската историја, сё уште не сум нашол документ каде што Александров жестоко се бори против македонскиот jaзик, додека кај Mихаjлов тоа постои, меѓутоа дури после 1945 година.

** ... Партение Зографски и Кирил Пејиновиќ и Теодосије Синаитски и Браќата Миладинови и Глигор Прличев и Кузман Шапкарев и Марко Цепенков /и уште колку ли други!?/, секаде каде што пишувале за свojoт мaјчин јазик или, пак, за реформите на тој јазик, секаде зборуваат како за бугарски јaзик...

** Зарем не е срам за македонската историја на големите наши преродбеници браќата Миладинови секаде да се декларираат като Бугари и да зборуваат за мајчиниот јазик како бугарски, а ние сме ги прифатиле за наши преродбеници.

** ... Гоце Делчев нe ja исполнува од едноставна причина што крајниот негов политички дострел бил автономија на Македонија. Идејата за самостојнa македонска држава и нејзината прокламација во рамките на историското BMPO, ce jaвyва дури со Тодор Александров, а се зацврстува со Ванчо Михајлов.

** македонски jaзик, македонско писмо, македонска нација и македонска црква. Само спомнувајки факти од неговата биографија: целото свое школување родителите на Гоце го доверуваат на бугарската егзархија. Откако го завршува основното училиште татко му го праќа во бугарска солунска машка гимназија, а потоа заминува за Бугарија за да стане бугарс-ки воен старешина. Школувањето го прекинува и се врака во Македонија како бугарски егзархиски учител каде мегу другото на децата им предавал како мајчин /бугарски/ јазик. Се зачленува во 1893 или 1984 година во едиа оргазација којa се вика Бугарски Македоно-Одрински Револуционерни Комитети и за кратко време станува еден од нејзините врвни раководители. Избран е за задграничен претставник во Софија каде што редовно кога е таму, замислете - присуствувал на седниците на врховниот комитет и активно учествувал во донесувааето на многу одлуки, а мора да се каже дека имал и големи пријатели во Врховниот комитет како што е на пример, Борис Сарафов на кого заедно со Ѓорче Петров му организирале да стане претседател на Врховниот комитет.

** ... националното помирување на Македонија меѓу живите и мртвите е повеќе од пот-ребно. За да може што поскоро да се свртиме кон иднината националното помирување во било кoja држава се прави токму од причини што некoj се борел против некого и затоа што паѓала крв и на едната и на другата страна...

Сеуште ги нема Афион и Александро... да ги побијат неговите тези во текстотIcon_lol
29-05-2010, 10:49 PM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33
#50

(29-05-2010, 06:38 PM)Alexandro Wrote: Не бре Јордане многу си ситен мене да ме разголиш. И поголеми фактори се обиделе ама не успеале.
Не ти ги пратив оти доцна ја увидов твојата шизофренија која ја потврдуваш и со твојот последен пост во кој објавуваш приватни пораки без согласност на оној што ти ги пратил.
Со тоа само ја потврдуваш мојата дијагноза - параноидна халуциона шiзофренија! Оди лечи се додека е време...
Сажаљевам... :D
P.S Tekstot od Raskolot (samo delovi) sami go objavivte bez dozvola od avtorot a na nego jasno stoi "raboten materijal". Ama dzabe jas objasnuvam na supelki...

Во слободно време , Александро, да не се бавиш со медициинаIcon_lol. Кога зборуваме за шизофренија ке ти дадам полесен пример. Шизофренија е кога живееш, работиш и егзистираш во една држава, а допринесуваш за интересите на друга држава. Така, јас , ја разбирам шизофренија. Или не се согласуваш, АлександроJeee
29-05-2010, 10:52 PM
Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#51

За националното помируванье по вторпат

Во време кога Македониjа ja поплавуваат секоjдневните концерти на Лепа Брена и на десетина други забавни музички, театарски групи од северот; во време кога во сите кафани и кафулиња се вртат само jугословенски хитови, а македонската песна не можете да чуете нигде; во време кога државата во духот на сквидистанца со еден насто царина ja свртува комплетната тproвиja само со северниот сосед и веке станавме како држава-сервис; во време кога Македониjа е поплавена со нечат исто само од една соседна држава и кога комплетната кадровска структура што се именува е онаа што беше лоjална на Jyrocлавиja во време кога само прашање на ден е кога ке ги смениме знамето и Уставот и кога замижуваме дека цел свет не именува како словенско мнозинство или Славомакедонци, дури и нашите наjголеми npиjaтeли; во време кога го чекаме новиот Закон за локална самоуправа, со кoj ќе отпочнеме кантонизациjа на Македониjа; во време кога влашкото лоби немилосрдно го приватизира македонското богатство, а македонскиот народ се науперизира и станува безгласна буква во сопствената држава, група познати македонски интелектуалци, весници и политичари, како што се Гане Тодоровска, Крсте Битовски, Коле Мангов, Блаже Ристевски, Атанас Вангепов, Ванчо Николески. Joван Павловски, Иван Катарџиев, комплетните изданиjа на весникот "Нова Македониjа", "Македонско време", "Пулс" или политичари како господинот Андов, како бестрашни и доблесни мажи уште еднаш, по коjзнае коj пат, безмилосно се пресметуваат со нaj сериозната опасност по нив за "самостоjноста" на Македониjа, а тоа е како надворешен неприjател Бугариja, а како внатрешен неприjател ВМРО-ДПМНЕ.

Притоа, користеjќи два момента, прво, одлуката на ВМРО-ДПМНЕ да ja наследи традициjата на историското ВМРО и именувањето на свojoт конгрес како Десетти, и вториот момент, споменувањето на Киро Глигоров на поимот национално помирување, туку нафрлена топка за да можат сите оние кои треба да се докажат да го направат тоа уште еднаш и дефинитивно да ни кажат со коj можеме да се помируваме, а со коj не можеме.

Од горенаведените иминjа прочитав толку многу лаги, дезинформации, историски невистини и политички памфлети, што навистина морав да си го поставам прашанjето, можно ли е луѓе од четириесет, педесет или шеесет години толку да не си ja познаваат сопствената истоpиja, можно ли еда не прочитало ниту една книга од своите преродбеници што ги буделе во 19 век или, пак, од националните херои на македонската револуционерна борба за кои навистина не можеме да се пожалиме дека не пишувале книги, статии или писма за да бидат доволно jacни во она што сакале да го кажат а ние, идните генерации, не треба да ги читаме со фусноти или на помакедончен jазик како што некой, како Гане Тодоровски, го воведуват во практика. Си го поставувам прашањето можно ли е деканот на Филолошкиот факултет г-дин Атанас Вангелов никогаш да не го прочитал Миладинов или, пак, Шапкарев и да воспостави комуникациjа со авторите кои се темел на она што денес го имаме.

Доколку, пак, овие луѓе ja познаваат сопствената историjа, тогаш повторно значи се работа за ставање на интелектуалецот во служба на кариеризмот, газењето по самиот себе, самоплукањето, само за да се добие повеке благонаклоност кaj властодржецот што, впрочем, беше навистина испробана практика во изминатите децении и зар не сфаќаат овие луге дека ваквиот систем може да издржи само во еден тоталитарен свет. Своите аргументи можат да ги бранат само со дендрскот, заканите и заплашувањата. Толку ли им е тешко да сфатат дека тоталитарниот ѕид, со кoj е оградена Македониjа, може да го држат уште десет години, меѓутоа, ќе доjде ден кога сето тоа ќе се сруши и што ке стане со нивните дебели книги напишани врз база на очевидни лаги или државни фалсификати! Што ке стане со нивниот интелектуален багаж, КОj денес толку високу го издигнуваат, зар не сфаќаат дека во светот се создава информациски автопат, кoj за многу кратко време ке помине и низ Македониjа! Зар не сфаќаат дека помина времето кога историjата се пишуваше во затворените граници од Гевгелиjа до Врање! Но, да почнам со ред.

Ќе почнам со нападите врз бугарската политика спрема Македониjа и фамозните врски на Бугариjа со ВМРО-ДПМНЕ, при што ке го потенцирам она што досега стотина пати сум го потенцирал, а тоа е дека ВМРО-ДПМНЕ на Бугариjа гледа само како на еден од четирите соседи со коj треба да се има пријателски односи, при што го истакнуваме реалниот политички заклучок, кoj ceкoj непристрастен политички набљудувач лесно може да го заклучи, а тоа е дека Република Бугариjа, односно неjзината надворешна политика, во минатите пет години ja направи во единствен коректен сосед на Република Македониjа, кoj директно со ништо нe ja условуваше или, пак jа попречи меѓународната позициjа на Република Македониjа, односно патот кон меѓународен политички cyбjeкт. Напротив, таа беше еден од наjсилните агитатори дека Република Македониjа треба да се стоj зад стабилноста на Македониjа. Ja призна Република Македониjа, спротивно на одлуката на Европската заедница, по цена дури и да се замери, направи притисок врз Русиjа да ja признае Македониjа и тоа Елцин jaвно го изjави. Да потсетам дека претседателот Желев беше личноста кoja двапати ги одби Милошевиќ и Мицотакис за нов балкански договор или за нова поделба на Македониjа. Неколкупати беше одбиена понудата на Милошевиќ за двоjна поделба на Македониjа. Впрочем, сите европски и американски аналитичари, па дури и политичари, nocтojaно повторуваат дека на Балканот наjвоздржана политика кон другите држави води токму Бугариjа , само што тоа не сакаат да го чуjат, ниту да го видат нашите политичари. Да не зборуваме за економската отвореност кога Македониjа беше под комплетно ембарго кое трае и до денес и да ги споменеме чиновите на добра волja за даете наjспорни прашања меѓу даете држави, а тоа се изjавите на претседателот Желев, на тогашниот премиер Димитров, па и на сегашниот премиер Виденов, дека Бугаpиja ќе го почитува самоопределувањето на македонскиот народ и ке го прифати таков каков што е. Што се однесува до jaзикот, има ли покарактеристичен пример од дозволата на претседателот Желев две од неговите книги да се преведат на македонски jaзик и да бидат oбjaвени. Прашање што повеќе децении беше замрзнато. Сите овие постапки ВМРО-ДПМНЕ како политичка партиjа ги ценеше затоа што имаше поткрепа во своjата основна идеjа, а тоа е самостojност и независност на Македониjа. Од овие постапки на надворешната политика на Бугариjа, очигледно, можат да се плашат само оние луѓе кои длабоко се плашат од самостоjна и независна Македониjа и сите свои политички активности во минатите кризни години ги водеа во насоката Македониjа да остане во рамките на нова Jугославиja.
[уреди] За бугарофилите и србофилите

Во сите овие жестоки критики и напади против ВМРО-ДПМНЕ или историското ВМРО или против националното помирување, државните и официалните претставници во едно се согласни. Имено, тие едиогласно јa изнесуваа тезата дека нема помируваае со врховистите и не вракат барем педесет, шеесет или сто години назад. Jac, кога зборувам за националното помирување, повеке би сакал да пишувам за малку пократок историски период, оноj што го паметиме и за оној што се уште има живи сведоци или жртви. Само ке ги потсетам горенаведените интелектуалци дека, од 1945 до 1990 година, Македонија беше жртва на титоистичката jrocловенскa диктатура. Прво, по линија на самостојна Македонија, потоа по линија на Информбирото, по линија на национализацијата и по линија на демократско-грагански спротивставувања /на пример, нeкoj го критикувал Тито, или Лазо/. Посебно деценијата по 1945 година беше деценијата на брутални убиства без судење, тешки малтретирања по затворите и сите можни видови на притисоци што можеше да ги измисли Титовата комунистичка држава. Затоа, сметам дека зборувајки за националното помирување, прво, треба да го расчистиме тoj период за кој можеме да наземе илјадници живи сведоци да ги кажат своите спомени, да им се даде гласност на тие спомени, да видиме зошто тие луге биле уништувани, мегутоа, да проговориме и за оние кои ги уништувале. Морам да признаам дека во овие неколку години како човек сум згрозен од дрскоста и силата штo ja имаат злосторниците по 1945 година, кои сѐ уште седат комотно во своите вили на Водно, а некой од нив сѐ уште управуваат од заднина со државата, кои гласно велат "не сакаме никакво помирување" додека жртвите со своите болести, навлечени по Идризово или Голи Оток сѐ уште исплашено молчат, jaвyвaјки се срамежливо понекогаш со сѐ уште набиено чувство на вина. Тоа е најолемата морална хипокризија на политички план што и се случува денес на Македонца и без кoja на морален план нема да мрднеме ни чекор, ако не расчистиме. Сѐ додека жртвите за самостојна Македонца и сѐ додека злосторниците кои ги пракале тие жртви пред нишаните на удбашките пиштоли или затворите, свечено, со писма ги каниме на официалните државни свечености и манифесние само ќе се навикнуваме на тој апсурд и ќе живееме сѐ повеќе со политичката лага.
[уреди] За подалечното минато

Обично, во сите тие напади, лугето на режимот исфрлуваат една теза: помирување - да, но не со Тодор Александров и со Ванчо Миxajлов, односно со таканаречените врховисти, при што веднаш се исфрлаат следните аргументи. Прво, тие биле крвници на македонскиот народ; второ, секогаш декларирале дека во Македонца живеат македонски Бугари и немле правилен став за националното прашање и трето, кое, мораат да признаат, неодамна им го даде познатиот есеист Коле Мангов, биле единствените што не го признавале македонскиот jaзик и жестоко се бореле против него. А како додаток на тоа, КОЈ Само подобро го дообјаснува овoј став, а со што ке полемизирам во овoj текст, с тезата на господинот Иван Кантарџиев дека национално помирување може да има само со оние кои цврсто стojaт зад тезата за caмостojнa Македонија, кои цврсто стojaт или стоеле зад македонската нација или го признаваат македонскиот jaзик и македонската праславна црква.

Што се однесува до крвниците, обично Александров и Михајлов се претставуваат како крволоци над македонскиот народ, при што секогаш се наведуваат некакви апстрактни бројки без многу конкретни податоци. Отворено би го поставил прашањето /пораката/ до македонската историографија, што е можно побргу да расчисти со вистинската бројка на луге поединци, мислам Македонци, кои загинале по наредба на Александров и Михајлов. Едноставно, за да имаме jacнa претстава за ширината на тие злосторсква, а не ке е лошо да ни приложат и одредени материали кoj оз вим и зошто бил убиен, зашто, колку што ми е познато, секое убиство но ВМРО морало да биде одобрено или потврдено со Одлука на Централниот комитет. Мегутоа, кога зборуваме за крвниците навистина сметам дека на Македонија и недостасуваат и некой други бројки, за да можеме да сфатиме едно време дали подалечно или поблиско. Како прво, зошто до денес во македонската историографија ja нема бројката на македонските жртви што биле убиени, затворени или претепани од дваесети и три годишната српска окупациja на Македонија. Мислам дека компарацијата ќе ни каже многу без понатамошни коментари. Кога сме кај бројките, би запрашал зошто до ден-денес сѐ уште немаме официален и документиран материал за македонските жртви од времето на Втората светска вojнa. Па да видиме колку Македонци загинале под бугарска окупациа, колку загинале под албанска окупација, колку загинале на Сремскиот фронт и, нормално, националната структура на тие што загинале. Колку од нив биле Македонци, Срби, Евреи, Турци, Роми. Конечно, кога ќе успееме ние да ja видиме бројката на македонските комунистички крвници, кои во соработка со своите jуrocловенски пријатели беснееја по 1945 година. Можеби оваа бројка најдобро ке илустрира и ке не доближи до минамалната дефиниција што можеме да ja изведеме и да го наречеме некого крвник на македонскиот народ.

Сѐ додека македонската историографија не почне да работи со документирани податоци и конкретни имиња, посебно за првиот од овие примери и последниот, jac ке останам со лично у6едување дека ако се соберат сите жртви на Александров и на Михајлов, барем за десетпати се помалку од оние жртви и од оние крвништва што и ги остави во наследство другарот Тито со неговите соработници Лазо, Крсте, Вера, Киро, Борко, и да неги редам понатаму. Толку за крвниците на македонскиот народ. А националното помирување во кoja било држава е токму тоа, кога имало крвници на едната страна, кога имало крвници на другата страна и кога тие се ставаат на одно место, ако се бореле со свои идеи за кои загинале.
[уреди] За реперите на Катарџиев

Како прв репер што го посочува господинот Катарџиев, за да ги помириме национално нашите историски личности, го посочува моментот на борбата за самостојна и независна Македонија. И тука дилемата веднаш ја расчистуваме. Сите ние знаеме дека сите овие борци што раководеа со Македонија во минатите 45 години, а некой останаа и ден-денес да раководат, зборуваа и повторуваа само едно исто, дека тие се бореле за Македонија во рамките на Jyгославија, дека за Македонија нема друга алтернатива освен Jyrocлавиja и, би рекол слободно, до ден-денес не можат да се откажат од идејата за Jyrocлавиja.Наспроти нив, и најмалку упатениот граганин на Македонија во минатите 45 години многу добро знаеше дека во истото време олицетворение на борбата за самостоjнa Македонија беше токму борбата од Тодор Александров и Ванчо Михајлов, само што таа идеја за самостојна Македонија беше најкритикуваната и за неа, како што се сеќаваме, се одеше во затвор.

Кога сме кaj програмите, можеме да ги листаме документите и програмските определби на ВМРО во времето на Александров и Миxaјлов и во тие документи не можеме да наземе ништо друго освен секаде истата цел: самостоjнa и обединета Македонија. Сето друго е само обична памфлетска историја од кoja не сакаат да мрднат нашите историчари. Мегутоа, кога зборуваме за програмите и документите од кога е формирана КПМ во составот на КПJ, таму, за наша жал, не можеме да видиме никаде заложба за самостојна Македонија, напротив, секаде многу jacно и децидно е декларирано останувањето на Македонија во рамките на Jугославија. КОЈ Е сега врховист? Впрочем, кoja е таа толку голема разлика ако нeкoj бил бугарски офицер, а друг бил jyrocловенски офицер, зар не е крајно време да ги ставиме на исто место jyrocловенскитe врховисти, кои денеc ja држат Македонија, со бугарските врховисти од пред сто години. До кога во Македонија ќе пронаогаме само бугарски платеници, а српските платеници ќе владеат со Македонија. Зар не е крајно време навистина да ги извлечеме историските поуки од македонската трагична историја и, конечно, кога сме на нивото на програмите за самостојна Македонија, првиот репер на господинот Катарџиев nocтojaно се споменува нeкoja изjaвa на Александров по Првата светска војна дека Македонија треба да остане во рамките на Бугарија. Зар не е тоа исто со изјавата на господинот Глигоров, Црвенковски и Андов, кои во 1990-91, па дури и 1992 година, nocтojaно зборуваа дека Македонија треба да остане без алтернатива во рамките на Jyrocлавиja и од сѐ срце се бореа за таа идеја. Зошто на овие тpojuaтa можеме да им простиме дека биле тогаш во заблуда, а денес се први борци за самостојноста и интегритетот на Македонија. Значи, им го признаваме правото на промената на идеите, а на Александров тоа не можеме да му го простиме, дотолку повеке што целата негова активност и заложба по 1918 година е фрлена само на една карта, а тоа е самостојна и обединета Македонија.
[уреди] За вториот репер на господинот Катарџиев

Нема простување, како што вели господинот Катарџиев, со оние кои зборувале за македонски Бугари и автоматски со тоа не ja признавале македонската назија, при што се посочуваат веднаш Александров и Михајлов. Hajвepojaтно ваквото дезинформирање на jaвностa, при што никoj не смее да каже нешто спротивно, е наjдобap доказ за тоталитарната држава во кoja живееше македонскиот народ, македонскиот граѓанин, или нajпoвeкe интелектуалец во Титова Jугocлавиja. Па затоа овoj пaт ќе поставам многу дрско и отворено прашање до Македонска академија на науките и уметностите, до Институтот за национална историја и до сите професори по историја излезени од Скопскиот универзитет, а сигурно тука можам да ги додадам и љубопитните новинари кои гладам дека многу сакаат да се занимаваат со таа тема: "Дами и господа, најдете ми, покажете ми било каков документ, било какво ливче хартија, било какво писмо, било каква новинарска полемика, нешто-било што, меѓу првиот претседател на централистите Татарчев и првиот претседател на врховистите Китинчев или, пак, меѓу Делчев и Сарафов или, пак, подоцна мегу Александров и Влахов каде што тие искажуват различни ставови по прашањето на македонската нација, македонскиот јазик, Македонската Православна Црква или писмото што треба да се употребува во Македонија"?

Колку и да се трудите да барате, господа, ве уверувам дека таква работа нема да можете да најдете, од едноставни причини што нема, од едноставни причини што и централистите и врховистите по прашањето на македонската нација, македонскиот jaзик или останатите отворени прашања имале потполно идентични ставови. Ве молам, престанете да го труете македонскиот народ со една историска фатаморгана кoja само вие ја гледате педесетина години дека централисти биле оние кои што зборувале за македонски Бугари.

Се надевам кога кoj било од вас наредниот пат ке се jaви да полемизира со мене, прво ке ми го посочи тоа ливче xapтијa што го барам од вас, а дури потоа ке ми ги залепи сите останати етикети од типот на врховист, бугарофил, ванчовист и сето останато што го имате добро научено во вашата практика на државни интелектуалци. Впрочем, ако сакате да полемизирате по ова прашање, не би било лошо да ми дадете и еден друг одговор, односно ако Александров и Михајлов зборувале за македонски Бугари, тогаш ви поставувам уште едно отворено прашање, за што зборувала ВМРО-Обединета. Впрочем, ако добро ме служат очите, при читањето на нивните документи, програмски декларации, книги или списанија издадени од нив, морам да ви признаам дека и ВМРО-Обединета сегде зборува за македонски Бугари. Во сите нејзини основни програмски декларации, во сите нејзини списаниja што ги издавала, а впрочем и сите неjзини лидери се декларирале како македонски Бугари како што е Димитар Влахов, Методиј Шаторов-Шарло, Павел Шатев, Владимир Поп Томов. Значи ли тоа дека треба да се откажеме од нив во македонската историјa, па дури тогаш да го направиме пребpojyвањето кoj со кого ќе се помирува и ќе остане ли нeкoj со кого ќе можеме да се помириме.
[уреди] За третиот репер на господинот Катарџиев

Признавањето и прифакањето на Македонската Православна Црква е третиот услов што го поставува господинот Катарџиев, при што, нajвepojaтно поага од одредени актуелни состajби кои, сакале ние или не, се однесуваат на минатото. Актуелните cocтajби нajвepojaтно комуницираат со Македонската патриотска организација /МПО/ кoja во македонската диаспора има изградено околу триесетина цркви во кои се собирале и се собираат македонските емигранти од постарите генерации. Значи им даваме официален одговор дека тие бегалци не можат ниту да сонуваат дека нивната самостојна македонска држава било кога ќе ги прифати и ке разговара за национално помирување и нивно прибирање под чадорот на Македонија. Доста тврд став кoj многу убаво кореспондира со ставовите на актуелната власт и сѐ ќе е убаво само ако ги подзатвориме очите и не сакаме да се соочиме со некој вистини од минатото кои, за жал, жестоко не притискаат. Македонскиот народ во cвojaтa долга историја имал право само двапати на слободно референдумско изjaнување: во 1991 година, кога гласавме за самостojнa Македонија и 1871 година кога со ферман на Султанот е распишан исто така слободен референдум и кога македонскиот народ во повеке од двотретинско мнозинство ја прифати бугарската егзархија како свoja. Што ќе правиме со тoj народ? И него ли ќе го избришеме од македонската историја и ќе извикаме - нема национално помирување! Зошто се срамиме и бегаме од фактот дека сѐ она што е позитивна македонска револуционерна традиција произлегува токму од егзархискиот дел на македонскиот народ!

Нема да кажам некoja нова вистина ако го спомнам фактот дека и Гоце Делчев и Даме Груев и Ѓорче Петров и Пере Тошев и треба ли сите да ги редам и да ги бpojaм, дека биле учители на бугарската егзархија во Македонија, земале плата од неа и нормално ја спроведувале нејзината воспитно-образовна програма. Не е тajна ако кажам дека комплетниот 6poj на илинденци и целиот состав на револуционерната организација бил регрутиран само од егзархискиот дел на македонскиот народ. Впрочем, некој македонски историчари го признаваат тој факт дека една од најголемите грешки на историското ВМРО, Гоцевото ВМРО, била во фактот што се потпирала само на егзархискиот дел од народот, а не се потпрела и на оние што биле под српската патријapшиjа или, пак, грчката. Но и за тоа прашаиње, несвесно или по инерција, веке имаме изградено свoj став па знаеме кои биле четите на Бабунски или, пак, оние Македонци кои оделе кај грчките андарти.
[уреди] За четвртиот репер на господинот Катарџиев

Покpaj од Катарџиев, дека Александров и Михајлов не го признавале македонскиот јaзик и неговото писмо, дознав и од еден од поголемите есеисти во Македонија, господинот Коле Мангов кoj ни кажа дека овие личности биле жестоки противници на македонскиот јазик. Морам да признаам дека, иако се сметам за добар познавач на македонската историја, сѐ уште не сум нашол документ каде што Александров жестоко се бори против македонскиот jaзик, додека кај Mихаjлов тоа постои, меѓутоа дури после 1945 година.

Но, зарем веке не констатиравме дека парадоксот и лагата форсирани од позиција на камшик или дезинформацијата, беа едни од најголемите аргумента на времето што помина. Па ќе се обидам накратко, а ако некој господа сакаат и на подолго, во нeкoj од наредните броеви да ja разобличам и оваа историска фатаморгана кoja изгледа приближно вака: врховистите биле за бугарски jaзик, а централистите за македонски jaзик.

Без сомнение историските документа ни зборуваат дека ни едните ни другите, ако револуционери, не посветувале посебно внимание по ова прашање. Едноставно го прифатиле онoj став што бил останат од македонските преродбеници, така што, ако треба да ja бараме вината што некој од нив зборуввал на "бугарски јазик" или пишувал на "бугарско писмо", вината без сомнение треба дa ja бараат токму кaj македонските преродбеници за кои ние досега немаме никаква забелешка и сме ги прифатиле сите за светли и големи личности на македонската историја. А кога ќе дојдеме до нив нормално читали ги без фусноти и без дополнителни коментари само краткото фрлање или читање на нивните големи дела ќе ни открие повторно за нас една многу тажна вистина. Имено дека и Партение Зографски и Кирил Пејиновиќ и Теодосије Синаитски и Браќата Миладинови и Глигор Прличев и Кузман Шапкарев и Марко Цепенков /и уште колку ли други!?/, секаде каде што пишувале за свojoт мaјчин јазик или, пак, за реформите на тој јазик, секаде зборуваат како за бугарски јaзик. Значи пак доагаме до Михајлов и Александров. Зошто ги обвинуваме и етикетираме за нешто за што воопшто не се виновни и за што виновниците треба да почнеме што поскоро да ги бараме на друго место. Зарем не е срам за македонската историја на големите наши преродбеници браќата Миладинови секаде да се декларираат като Бугари и да зборуваат за мајчиниот јазик како бугарски, а ние сме ги прифатиле за наши преродбеници. Зарем не треба час поскоро деканот на Филолошкиот факултет да поведе постановка за бришење на нивните имиња од нашата книжевна и писмена традиција. Кога би бил на неговото место, со таа политичка сила што јa поседува и со тoj развиен ум, јac навистина тоа би го направил тоа час поскоро.
[уреди] Завршна анализа од реперската политика на господинот Катарџиев

Ќе се обидам да ги применам реперите на господинот Катарџиев за национално помирување на најголемиот и без сомнение најдокажаниот син на македонската револуционерна ослободителна борба Гоце Делчев. Како прво, политичката програма за самостојна Македонија, Гоце Делчев нe ja исполнува од едноставна причина што крајниот негов политички дострел бил автономија на Македонија. Идејата за самостојнa македонска држава и нејзината прокламација во рамките на историското BMPO, ce jaвyва дури со Тодор Александров, а се зацврстува со Ванчо Михајлов. Но, да одиме со другите репери: македонски jaзик, македонско писмо, македонска нација и македонска црква. Само спомнувајки факти од неговата биографија: целото свое школување родителите на Гоце го доверуваат на бугарската егзархија. Откако го завршува основното училиште татко му го праќа во бугарска солунска машка гимназија, а потоа заминува за Бугарија за да стане бугарски воен старешина. Школувањето го прекинува и се врака во Македонија како бугарски егзархиски учител каде мегу другото на децата им предавал како мајчин /бугарски/ јазик. Се зачленува во 1893 или 1984 година во едиа оргазација којa се вика Бугарски Македоно-Одрински Револуционерни Комитети и за кратко време станува еден од нејзините врвни раководители. Избран е за задграничен претставник во Софија каде што редовно кога е таму, замислете - присуствувал на седниците на врховниот комитет и активно учествувал во донесувааето на многу одлуки, а мора да се каже дека имал и големи пријатели во Врховниот комитет како што е на пример, Борис Сарафов на кого заедно со Ѓорче Петров му организирале да стане претседател на Врховниот комитет.

Значи сите репери се прекршувваат на најолемиот син на македонскиот народ Гоце Делчев и нajвepojaтно со вакви биографски карактеристики да беше жив 1945 година, кога србокомунистите го направија државниот удар за останување на Македонија во Југославија. Делчев ќе беше еден од првите кои ќе завршеше во познатото Идризово.
[уреди] Можеме ли да извлечеме воопшто некакви поуки

Жестоката офанзива што повторно се води против ВМРО-ДПМНЕ со цел да се сврти вниманието на народот од економската беда, од комплетната културна асимилација, а со тоа нормално оди и политичката кoja во овoj момент се врши од северот во Македонија, како и од жестокиот грабеж кoj од македонскиот човек создава нов трагикомичен лик во сопствената земја, ме натера да одговорам толку дрско за македонски услови и да проговорам за некој вистини и лаѓи со кои мораме да се соочиме што поскоро, ако сакаме да одиме напред. Инаку, сме осудени на уште поголемо пропагање во живиот песок во кој сега се наогаме до гуша. Секое вртење или скокање во то жив песок само уште повеке не тера да одиме подлабоко во него. Како изгледа тoj жив песок ќе илустрирам со уште еден пример. Неодамна во Софија, по американска инициатива, се одржа годишнина од издавањето на книгата на Карнеги - дондајата за двете балкански војни на кoja учествуваа историчари, научници и политичари од цел свет под раководство на Бжежински. Државните интелектуалци оваа конференција насловија како нов заговор против Македонија. А што всушност претставува таа книга, напишана од десетина врвни историчари и политичари од неколку европски држави и Америка 1914 година, непосредно по даете балкански војни, а спонзорирани од Америка? Книгата не претставува ништо друго освен документ верификуван од мегународна комисија за сите злосторсттва врз македонскиот народ во балканските војни. На дланка ja гледаме поделбата и раскинувањето на етничка Македонија. Го гледаме однесувањето на грчките, српските и бугарските вojcки. Го гледаме геноцидот врз македонскиот човек. Впрочем, го имаме најолемиот документ кoj треба само да го препечатиме и бесплатно да го поделиме во ceкoja европска држава или секoj политичар кoj нешто ни значи. Да стоиме цврсто и да кажеме зошто сме во право. Но, живиот песок во кoj се повеке пропагаме не тера тoj документ да го запалиме, да го напаѓаме и јaвно да се откажеме од него, а со тоа го палиме и единствениот мегународно верификуван документ за балканските вojни и нашата поделба. Зошто? Повторно прашање од мoja страна. Зошто бегаме од она со што можеме да се бориме? За жал, повторно тука има некој болни за вас невистини. Меѓународната комисија во целиот тој документ во цела Македонија зборува за македонски Бугари. Единствена среќна околност за александровистите и за Mиxajловистите очевидно е во фактот што ни едниот ни другиот во таа 1914 година не бил во високата политика, инаку сигурно сега ќе ги обвиневме дека ги потплатиле мегународните посматрачи.

На кpajoт, зборујќи за националното помирување, ќе го потенцирам уште еднаш ставот дека националното помирување на Македонија меѓу живите и мртвите е повеќе од потребно. За да можеме што поскоро да се свртиме кон иднината националното помирување во било кoja држава се прави токму од причини што некoj се борел против некого и затоа што паѓала крв и на едната и на другата страна. Тоа е суштината на националното помирување. Ако го немале крвопролевањето немало ни да има потреба од национално помирување, а впрочем ако сакаме да ja зацврстиме идејата за самостojнa Македонија, македонскиот јазик, македонската нација или македонската црква, токму тоа ќе го направиме ако ja имаме храброста да се соочиме со некој недвосмислени историски вистини без да бараме виновници во двајца или во тpojцa личности за да можеме да направиме лажно алиби, а впрочем на тoj начин самите ќе си помогнеме да излеземе од ќор-сокакот во кoj се наогаме сега.
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
29-05-2010, 10:54 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,944
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#52

(29-05-2010, 08:01 PM)Alexandro Wrote: Да не пукнеш бре Јордане ме изнасмеа! :D :D :D


Да продолжиш со смеата:


[Image: 6s8bkj.jpg]


Ченто е осуден како содружник-сорабоник на Ванчо Михајлов. Бориз Загорналиев бил "стар припадник на терористичката организација на Ванчо Михајлов". И е второ обвинет во процесот против Ченто.
29-05-2010, 10:55 PM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33
#53

(29-05-2010, 10:54 PM)афион Wrote: За националното помируванье по вторпат

Во време кога Македониjа ja поплавуваат секоjдневните концерти на Лепа Брена и на десетина други забавни музички, театарски групи од северот; во време кога во сите кафани и кафулиња се вртат само jугословенски хитови, а македонската песна не можете да чуете нигде; во време кога државата во духот на сквидистанца со еден насто царина ja свртува комплетната тproвиja само со северниот сосед и веке станавме како држава-сервис; во време кога Македониjа е поплавена со нечат исто само од една соседна држава и кога комплетната кадровска структура што се именува е онаа што беше лоjална на Jyrocлавиja во време кога само прашање на ден е кога ке ги смениме знамето и Уставот и кога замижуваме дека цел свет не именува како словенско мнозинство или Славомакедонци, дури и нашите наjголеми npиjaтeли; во време кога го чекаме новиот Закон за локална самоуправа, со кoj ќе отпочнеме кантонизациjа на Македониjа; во време кога влашкото лоби немилосрдно го приватизира македонското богатство, а македонскиот народ се науперизира и станува безгласна буква во сопствената држава, група познати македонски интелектуалци, весници и политичари, како што се Гане Тодоровска, Крсте Битовски, Коле Мангов, Блаже Ристевски, Атанас Вангепов, Ванчо Николески. Joван Павловски, Иван Катарџиев, комплетните изданиjа на весникот "Нова Македониjа", "Македонско време", "Пулс" или политичари како господинот Андов, како бестрашни и доблесни мажи уште еднаш, по коjзнае коj пат, безмилосно се пресметуваат со нaj сериозната опасност по нив за "самостоjноста" на Македониjа, а тоа е како надворешен неприjател Бугариja, а како внатрешен неприjател ВМРО-ДПМНЕ.

Притоа, користеjќи два момента, прво, одлуката на ВМРО-ДПМНЕ да ja наследи традициjата на историското ВМРО и именувањето на свojoт конгрес како Десетти, и вториот момент, споменувањето на Киро Глигоров на поимот национално помирување, туку нафрлена топка за да можат сите оние кои треба да се докажат да го направат тоа уште еднаш и дефинитивно да ни кажат со коj можеме да се помируваме, а со коj не можеме.

Од горенаведените иминjа прочитав толку многу лаги, дезинформации, историски невистини и политички памфлети, што навистина морав да си го поставам прашанjето, можно ли е луѓе од четириесет, педесет или шеесет години толку да не си ja познаваат сопствената истоpиja, можно ли еда не прочитало ниту една книга од своите преродбеници што ги буделе во 19 век или, пак, од националните херои на македонската револуционерна борба за кои навистина не можеме да се пожалиме дека не пишувале книги, статии или писма за да бидат доволно jacни во она што сакале да го кажат а ние, идните генерации, не треба да ги читаме со фусноти или на помакедончен jазик како што некой, како Гане Тодоровски, го воведуват во практика. Си го поставувам прашањето можно ли е деканот на Филолошкиот факултет г-дин Атанас Вангелов никогаш да не го прочитал Миладинов или, пак, Шапкарев и да воспостави комуникациjа со авторите кои се темел на она што денес го имаме.

Доколку, пак, овие луѓе ja познаваат сопствената историjа, тогаш повторно значи се работа за ставање на интелектуалецот во служба на кариеризмот, газењето по самиот себе, самоплукањето, само за да се добие повеке благонаклоност кaj властодржецот што, впрочем, беше навистина испробана практика во изминатите децении и зар не сфаќаат овие луге дека ваквиот систем може да издржи само во еден тоталитарен свет. Своите аргументи можат да ги бранат само со дендрскот, заканите и заплашувањата. Толку ли им е тешко да сфатат дека тоталитарниот ѕид, со кoj е оградена Македониjа, може да го држат уште десет години, меѓутоа, ќе доjде ден кога сето тоа ќе се сруши и што ке стане со нивните дебели книги напишани врз база на очевидни лаги или државни фалсификати! Што ке стане со нивниот интелектуален багаж, КОj денес толку високу го издигнуваат, зар не сфаќаат дека во светот се создава информациски автопат, кoj за многу кратко време ке помине и низ Македониjа! Зар не сфаќаат дека помина времето кога историjата се пишуваше во затворените граници од Гевгелиjа до Врање! Но, да почнам со ред.

Ќе почнам со нападите врз бугарската политика спрема Македониjа и фамозните врски на Бугариjа со ВМРО-ДПМНЕ, при што ке го потенцирам она што досега стотина пати сум го потенцирал, а тоа е дека ВМРО-ДПМНЕ на Бугариjа гледа само како на еден од четирите соседи со коj треба да се има пријателски односи, при што го истакнуваме реалниот политички заклучок, кoj ceкoj непристрастен политички набљудувач лесно може да го заклучи, а тоа е дека Република Бугариjа, односно неjзината надворешна политика, во минатите пет години ja направи во единствен коректен сосед на Република Македониjа, кoj директно со ништо нe ja условуваше или, пак jа попречи меѓународната позициjа на Република Македониjа, односно патот кон меѓународен политички cyбjeкт. Напротив, таа беше еден од наjсилните агитатори дека Република Македониjа треба да се стоj зад стабилноста на Македониjа. Ja призна Република Македониjа, спротивно на одлуката на Европската заедница, по цена дури и да се замери, направи притисок врз Русиjа да ja признае Македониjа и тоа Елцин jaвно го изjави. Да потсетам дека претседателот Желев беше личноста кoja двапати ги одби Милошевиќ и Мицотакис за нов балкански договор или за нова поделба на Македониjа. Неколкупати беше одбиена понудата на Милошевиќ за двоjна поделба на Македониjа. Впрочем, сите европски и американски аналитичари, па дури и политичари, nocтojaно повторуваат дека на Балканот наjвоздржана политика кон другите држави води токму Бугариjа , само што тоа не сакаат да го чуjат, ниту да го видат нашите политичари. Да не зборуваме за економската отвореност кога Македониjа беше под комплетно ембарго кое трае и до денес и да ги споменеме чиновите на добра волja за даете наjспорни прашања меѓу даете држави, а тоа се изjавите на претседателот Желев, на тогашниот премиер Димитров, па и на сегашниот премиер Виденов, дека Бугаpиja ќе го почитува самоопределувањето на македонскиот народ и ке го прифати таков каков што е. Што се однесува до jaзикот, има ли покарактеристичен пример од дозволата на претседателот Желев две од неговите книги да се преведат на македонски jaзик и да бидат oбjaвени. Прашање што повеќе децении беше замрзнато. Сите овие постапки ВМРО-ДПМНЕ како политичка партиjа ги ценеше затоа што имаше поткрепа во своjата основна идеjа, а тоа е самостojност и независност на Македониjа. Од овие постапки на надворешната политика на Бугариjа, очигледно, можат да се плашат само оние луѓе кои длабоко се плашат од самостоjна и независна Македониjа и сите свои политички активности во минатите кризни години ги водеа во насоката Македониjа да остане во рамките на нова Jугославиja.
[уреди] За бугарофилите и србофилите

Во сите овие жестоки критики и напади против ВМРО-ДПМНЕ или историското ВМРО или против националното помирување, државните и официалните претставници во едно се согласни. Имено, тие едиогласно јa изнесуваа тезата дека нема помируваае со врховистите и не вракат барем педесет, шеесет или сто години назад. Jac, кога зборувам за националното помирување, повеке би сакал да пишувам за малку пократок историски период, оноj што го паметиме и за оној што се уште има живи сведоци или жртви. Само ке ги потсетам горенаведените интелектуалци дека, од 1945 до 1990 година, Македонија беше жртва на титоистичката jrocловенскa диктатура. Прво, по линија на самостојна Македонија, потоа по линија на Информбирото, по линија на национализацијата и по линија на демократско-грагански спротивставувања /на пример, нeкoj го критикувал Тито, или Лазо/. Посебно деценијата по 1945 година беше деценијата на брутални убиства без судење, тешки малтретирања по затворите и сите можни видови на притисоци што можеше да ги измисли Титовата комунистичка држава. Затоа, сметам дека зборувајки за националното помирување, прво, треба да го расчистиме тoj период за кој можеме да наземе илјадници живи сведоци да ги кажат своите спомени, да им се даде гласност на тие спомени, да видиме зошто тие луге биле уништувани, мегутоа, да проговориме и за оние кои ги уништувале. Морам да признаам дека во овие неколку години како човек сум згрозен од дрскоста и силата штo ja имаат злосторниците по 1945 година, кои сѐ уште седат комотно во своите вили на Водно, а некой од нив сѐ уште управуваат од заднина со државата, кои гласно велат "не сакаме никакво помирување" додека жртвите со своите болести, навлечени по Идризово или Голи Оток сѐ уште исплашено молчат, jaвyвaјки се срамежливо понекогаш со сѐ уште набиено чувство на вина. Тоа е најолемата морална хипокризија на политички план што и се случува денес на Македонца и без кoja на морален план нема да мрднеме ни чекор, ако не расчистиме. Сѐ додека жртвите за самостојна Македонца и сѐ додека злосторниците кои ги пракале тие жртви пред нишаните на удбашките пиштоли или затворите, свечено, со писма ги каниме на официалните државни свечености и манифесние само ќе се навикнуваме на тој апсурд и ќе живееме сѐ повеќе со политичката лага.
[уреди] За подалечното минато

Обично, во сите тие напади, лугето на режимот исфрлуваат една теза: помирување - да, но не со Тодор Александров и со Ванчо Миxajлов, односно со таканаречените врховисти, при што веднаш се исфрлаат следните аргументи. Прво, тие биле крвници на македонскиот народ; второ, секогаш декларирале дека во Македонца живеат македонски Бугари и немле правилен став за националното прашање и трето, кое, мораат да признаат, неодамна им го даде познатиот есеист Коле Мангов, биле единствените што не го признавале македонскиот jaзик и жестоко се бореле против него. А како додаток на тоа, КОЈ Само подобро го дообјаснува овoј став, а со што ке полемизирам во овoj текст, с тезата на господинот Иван Кантарџиев дека национално помирување може да има само со оние кои цврсто стojaт зад тезата за caмостojнa Македонија, кои цврсто стojaт или стоеле зад македонската нација или го признаваат македонскиот jaзик и македонската праславна црква.

Што се однесува до крвниците, обично Александров и Михајлов се претставуваат како крволоци над македонскиот народ, при што секогаш се наведуваат некакви апстрактни бројки без многу конкретни податоци. Отворено би го поставил прашањето /пораката/ до македонската историографија, што е можно побргу да расчисти со вистинската бројка на луге поединци, мислам Македонци, кои загинале по наредба на Александров и Михајлов. Едноставно, за да имаме jacнa претстава за ширината на тие злосторсква, а не ке е лошо да ни приложат и одредени материали кoj оз вим и зошто бил убиен, зашто, колку што ми е познато, секое убиство но ВМРО морало да биде одобрено или потврдено со Одлука на Централниот комитет. Мегутоа, кога зборуваме за крвниците навистина сметам дека на Македонија и недостасуваат и некой други бројки, за да можеме да сфатиме едно време дали подалечно или поблиско. Како прво, зошто до денес во македонската историографија ja нема бројката на македонските жртви што биле убиени, затворени или претепани од дваесети и три годишната српска окупациja на Македонија. Мислам дека компарацијата ќе ни каже многу без понатамошни коментари. Кога сме кај бројките, би запрашал зошто до ден-денес сѐ уште немаме официален и документиран материал за македонските жртви од времето на Втората светска вojнa. Па да видиме колку Македонци загинале под бугарска окупациа, колку загинале под албанска окупација, колку загинале на Сремскиот фронт и, нормално, националната структура на тие што загинале. Колку од нив биле Македонци, Срби, Евреи, Турци, Роми. Конечно, кога ќе успееме ние да ja видиме бројката на македонските комунистички крвници, кои во соработка со своите jуrocловенски пријатели беснееја по 1945 година. Можеби оваа бројка најдобро ке илустрира и ке не доближи до минамалната дефиниција што можеме да ja изведеме и да го наречеме некого крвник на македонскиот народ.

Сѐ додека македонската историографија не почне да работи со документирани податоци и конкретни имиња, посебно за првиот од овие примери и последниот, jac ке останам со лично у6едување дека ако се соберат сите жртви на Александров и на Михајлов, барем за десетпати се помалку од оние жртви и од оние крвништва што и ги остави во наследство другарот Тито со неговите соработници Лазо, Крсте, Вера, Киро, Борко, и да неги редам понатаму. Толку за крвниците на македонскиот народ. А националното помирување во кoja било држава е токму тоа, кога имало крвници на едната страна, кога имало крвници на другата страна и кога тие се ставаат на одно место, ако се бореле со свои идеи за кои загинале.
[уреди] За реперите на Катарџиев

Како прв репер што го посочува господинот Катарџиев, за да ги помириме национално нашите историски личности, го посочува моментот на борбата за самостојна и независна Македонија. И тука дилемата веднаш ја расчистуваме. Сите ние знаеме дека сите овие борци што раководеа со Македонија во минатите 45 години, а некой останаа и ден-денес да раководат, зборуваа и повторуваа само едно исто, дека тие се бореле за Македонија во рамките на Jyгославија, дека за Македонија нема друга алтернатива освен Jyrocлавиja и, би рекол слободно, до ден-денес не можат да се откажат од идејата за Jyrocлавиja.Наспроти нив, и најмалку упатениот граганин на Македонија во минатите 45 години многу добро знаеше дека во истото време олицетворение на борбата за самостоjнa Македонија беше токму борбата од Тодор Александров и Ванчо Михајлов, само што таа идеја за самостојна Македонија беше најкритикуваната и за неа, како што се сеќаваме, се одеше во затвор.

Кога сме кaj програмите, можеме да ги листаме документите и програмските определби на ВМРО во времето на Александров и Миxaјлов и во тие документи не можеме да наземе ништо друго освен секаде истата цел: самостоjнa и обединета Македонија. Сето друго е само обична памфлетска историја од кoja не сакаат да мрднат нашите историчари. Мегутоа, кога зборуваме за програмите и документите од кога е формирана КПМ во составот на КПJ, таму, за наша жал, не можеме да видиме никаде заложба за самостојна Македонија, напротив, секаде многу jacно и децидно е декларирано останувањето на Македонија во рамките на Jугославија. КОЈ Е сега врховист? Впрочем, кoja е таа толку голема разлика ако нeкoj бил бугарски офицер, а друг бил jyrocловенски офицер, зар не е крајно време да ги ставиме на исто место jyrocловенскитe врховисти, кои денеc ja држат Македонија, со бугарските врховисти од пред сто години. До кога во Македонија ќе пронаогаме само бугарски платеници, а српските платеници ќе владеат со Македонија. Зар не е крајно време навистина да ги извлечеме историските поуки од македонската трагична историја и, конечно, кога сме на нивото на програмите за самостојна Македонија, првиот репер на господинот Катарџиев nocтojaно се споменува нeкoja изjaвa на Александров по Првата светска војна дека Македонија треба да остане во рамките на Бугарија. Зар не е тоа исто со изјавата на господинот Глигоров, Црвенковски и Андов, кои во 1990-91, па дури и 1992 година, nocтojaно зборуваа дека Македонија треба да остане без алтернатива во рамките на Jyrocлавиja и од сѐ срце се бореа за таа идеја. Зошто на овие тpojuaтa можеме да им простиме дека биле тогаш во заблуда, а денес се први борци за самостојноста и интегритетот на Македонија. Значи, им го признаваме правото на промената на идеите, а на Александров тоа не можеме да му го простиме, дотолку повеке што целата негова активност и заложба по 1918 година е фрлена само на една карта, а тоа е самостојна и обединета Македонија.
[уреди] За вториот репер на господинот Катарџиев

Нема простување, како што вели господинот Катарџиев, со оние кои зборувале за македонски Бугари и автоматски со тоа не ja признавале македонската назија, при што се посочуваат веднаш Александров и Михајлов. Hajвepojaтно ваквото дезинформирање на jaвностa, при што никoj не смее да каже нешто спротивно, е наjдобap доказ за тоталитарната држава во кoja живееше македонскиот народ, македонскиот граѓанин, или нajпoвeкe интелектуалец во Титова Jугocлавиja. Па затоа овoj пaт ќе поставам многу дрско и отворено прашање до Македонска академија на науките и уметностите, до Институтот за национална историја и до сите професори по историја излезени од Скопскиот универзитет, а сигурно тука можам да ги додадам и љубопитните новинари кои гладам дека многу сакаат да се занимаваат со таа тема: "Дами и господа, најдете ми, покажете ми било каков документ, било какво ливче хартија, било какво писмо, било каква новинарска полемика, нешто-било што, меѓу првиот претседател на централистите Татарчев и првиот претседател на врховистите Китинчев или, пак, меѓу Делчев и Сарафов или, пак, подоцна мегу Александров и Влахов каде што тие искажуват различни ставови по прашањето на македонската нација, македонскиот јазик, Македонската Православна Црква или писмото што треба да се употребува во Македонија"?

Колку и да се трудите да барате, господа, ве уверувам дека таква работа нема да можете да најдете, од едноставни причини што нема, од едноставни причини што и централистите и врховистите по прашањето на македонската нација, македонскиот jaзик или останатите отворени прашања имале потполно идентични ставови. Ве молам, престанете да го труете македонскиот народ со една историска фатаморгана кoja само вие ја гледате педесетина години дека централисти биле оние кои што зборувале за македонски Бугари.

Се надевам кога кoj било од вас наредниот пат ке се jaви да полемизира со мене, прво ке ми го посочи тоа ливче xapтијa што го барам од вас, а дури потоа ке ми ги залепи сите останати етикети од типот на врховист, бугарофил, ванчовист и сето останато што го имате добро научено во вашата практика на државни интелектуалци. Впрочем, ако сакате да полемизирате по ова прашање, не би било лошо да ми дадете и еден друг одговор, односно ако Александров и Михајлов зборувале за македонски Бугари, тогаш ви поставувам уште едно отворено прашање, за што зборувала ВМРО-Обединета. Впрочем, ако добро ме служат очите, при читањето на нивните документи, програмски декларации, книги или списанија издадени од нив, морам да ви признаам дека и ВМРО-Обединета сегде зборува за македонски Бугари. Во сите нејзини основни програмски декларации, во сите нејзини списаниja што ги издавала, а впрочем и сите неjзини лидери се декларирале како македонски Бугари како што е Димитар Влахов, Методиј Шаторов-Шарло, Павел Шатев, Владимир Поп Томов. Значи ли тоа дека треба да се откажеме од нив во македонската историјa, па дури тогаш да го направиме пребpojyвањето кoj со кого ќе се помирува и ќе остане ли нeкoj со кого ќе можеме да се помириме.
[уреди] За третиот репер на господинот Катарџиев

Признавањето и прифакањето на Македонската Православна Црква е третиот услов што го поставува господинот Катарџиев, при што, нajвepojaтно поага од одредени актуелни состajби кои, сакале ние или не, се однесуваат на минатото. Актуелните cocтajби нajвepojaтно комуницираат со Македонската патриотска организација /МПО/ кoja во македонската диаспора има изградено околу триесетина цркви во кои се собирале и се собираат македонските емигранти од постарите генерации. Значи им даваме официален одговор дека тие бегалци не можат ниту да сонуваат дека нивната самостојна македонска држава било кога ќе ги прифати и ке разговара за национално помирување и нивно прибирање под чадорот на Македонија. Доста тврд став кoj многу убаво кореспондира со ставовите на актуелната власт и сѐ ќе е убаво само ако ги подзатвориме очите и не сакаме да се соочиме со некој вистини од минатото кои, за жал, жестоко не притискаат. Македонскиот народ во cвojaтa долга историја имал право само двапати на слободно референдумско изjaнување: во 1991 година, кога гласавме за самостojнa Македонија и 1871 година кога со ферман на Султанот е распишан исто така слободен референдум и кога македонскиот народ во повеке од двотретинско мнозинство ја прифати бугарската егзархија како свoja. Што ќе правиме со тoj народ? И него ли ќе го избришеме од македонската историја и ќе извикаме - нема национално помирување! Зошто се срамиме и бегаме од фактот дека сѐ она што е позитивна македонска револуционерна традиција произлегува токму од егзархискиот дел на македонскиот народ!

Нема да кажам некoja нова вистина ако го спомнам фактот дека и Гоце Делчев и Даме Груев и Ѓорче Петров и Пере Тошев и треба ли сите да ги редам и да ги бpojaм, дека биле учители на бугарската егзархија во Македонија, земале плата од неа и нормално ја спроведувале нејзината воспитно-образовна програма. Не е тajна ако кажам дека комплетниот 6poj на илинденци и целиот состав на револуционерната организација бил регрутиран само од егзархискиот дел на македонскиот народ. Впрочем, некој македонски историчари го признаваат тој факт дека една од најголемите грешки на историското ВМРО, Гоцевото ВМРО, била во фактот што се потпирала само на егзархискиот дел од народот, а не се потпрела и на оние што биле под српската патријapшиjа или, пак, грчката. Но и за тоа прашаиње, несвесно или по инерција, веке имаме изградено свoj став па знаеме кои биле четите на Бабунски или, пак, оние Македонци кои оделе кај грчките андарти.
[уреди] За четвртиот репер на господинот Катарџиев

Покpaj од Катарџиев, дека Александров и Михајлов не го признавале македонскиот јaзик и неговото писмо, дознав и од еден од поголемите есеисти во Македонија, господинот Коле Мангов кoj ни кажа дека овие личности биле жестоки противници на македонскиот јазик. Морам да признаам дека, иако се сметам за добар познавач на македонската историја, сѐ уште не сум нашол документ каде што Александров жестоко се бори против македонскиот jaзик, додека кај Mихаjлов тоа постои, меѓутоа дури после 1945 година.

Но, зарем веке не констатиравме дека парадоксот и лагата форсирани од позиција на камшик или дезинформацијата, беа едни од најголемите аргумента на времето што помина. Па ќе се обидам накратко, а ако некој господа сакаат и на подолго, во нeкoj од наредните броеви да ja разобличам и оваа историска фатаморгана кoja изгледа приближно вака: врховистите биле за бугарски jaзик, а централистите за македонски jaзик.

Без сомнение историските документа ни зборуваат дека ни едните ни другите, ако револуционери, не посветувале посебно внимание по ова прашање. Едноставно го прифатиле онoj став што бил останат од македонските преродбеници, така што, ако треба да ja бараме вината што некој од нив зборуввал на "бугарски јазик" или пишувал на "бугарско писмо", вината без сомнение треба дa ja бараат токму кaj македонските преродбеници за кои ние досега немаме никаква забелешка и сме ги прифатиле сите за светли и големи личности на македонската историја. А кога ќе дојдеме до нив нормално читали ги без фусноти и без дополнителни коментари само краткото фрлање или читање на нивните големи дела ќе ни открие повторно за нас една многу тажна вистина. Имено дека и Партение Зографски и Кирил Пејиновиќ и Теодосије Синаитски и Браќата Миладинови и Глигор Прличев и Кузман Шапкарев и Марко Цепенков /и уште колку ли други!?/, секаде каде што пишувале за свojoт мaјчин јазик или, пак, за реформите на тој јазик, секаде зборуваат како за бугарски јaзик. Значи пак доагаме до Михајлов и Александров. Зошто ги обвинуваме и етикетираме за нешто за што воопшто не се виновни и за што виновниците треба да почнеме што поскоро да ги бараме на друго место. Зарем не е срам за македонската историја на големите наши преродбеници браќата Миладинови секаде да се декларираат като Бугари и да зборуваат за мајчиниот јазик како бугарски, а ние сме ги прифатиле за наши преродбеници. Зарем не треба час поскоро деканот на Филолошкиот факултет да поведе постановка за бришење на нивните имиња од нашата книжевна и писмена традиција. Кога би бил на неговото место, со таа политичка сила што јa поседува и со тoj развиен ум, јac навистина тоа би го направил тоа час поскоро.
[уреди] Завршна анализа од реперската политика на господинот Катарџиев

Ќе се обидам да ги применам реперите на господинот Катарџиев за национално помирување на најголемиот и без сомнение најдокажаниот син на македонската револуционерна ослободителна борба Гоце Делчев. Како прво, политичката програма за самостојна Македонија, Гоце Делчев нe ja исполнува од едноставна причина што крајниот негов политички дострел бил автономија на Македонија. Идејата за самостојнa македонска држава и нејзината прокламација во рамките на историското BMPO, ce jaвyва дури со Тодор Александров, а се зацврстува со Ванчо Михајлов. Но, да одиме со другите репери: македонски jaзик, македонско писмо, македонска нација и македонска црква. Само спомнувајки факти од неговата биографија: целото свое школување родителите на Гоце го доверуваат на бугарската егзархија. Откако го завршува основното училиште татко му го праќа во бугарска солунска машка гимназија, а потоа заминува за Бугарија за да стане бугарски воен старешина. Школувањето го прекинува и се врака во Македонија како бугарски егзархиски учител каде мегу другото на децата им предавал како мајчин /бугарски/ јазик. Се зачленува во 1893 или 1984 година во едиа оргазација којa се вика Бугарски Македоно-Одрински Револуционерни Комитети и за кратко време станува еден од нејзините врвни раководители. Избран е за задграничен претставник во Софија каде што редовно кога е таму, замислете - присуствувал на седниците на врховниот комитет и активно учествувал во донесувааето на многу одлуки, а мора да се каже дека имал и големи пријатели во Врховниот комитет како што е на пример, Борис Сарафов на кого заедно со Ѓорче Петров му организирале да стане претседател на Врховниот комитет.

Значи сите репери се прекршувваат на најолемиот син на македонскиот народ Гоце Делчев и нajвepojaтно со вакви биографски карактеристики да беше жив 1945 година, кога србокомунистите го направија државниот удар за останување на Македонија во Југославија. Делчев ќе беше еден од првите кои ќе завршеше во познатото Идризово.
[уреди] Можеме ли да извлечеме воопшто некакви поуки

Жестоката офанзива што повторно се води против ВМРО-ДПМНЕ со цел да се сврти вниманието на народот од економската беда, од комплетната културна асимилација, а со тоа нормално оди и политичката кoja во овoj момент се врши од северот во Македонија, како и од жестокиот грабеж кoj од македонскиот човек создава нов трагикомичен лик во сопствената земја, ме натера да одговорам толку дрско за македонски услови и да проговорам за некој вистини и лаѓи со кои мораме да се соочиме што поскоро, ако сакаме да одиме напред. Инаку, сме осудени на уште поголемо пропагање во живиот песок во кој сега се наогаме до гуша. Секое вртење или скокање во то жив песок само уште повеке не тера да одиме подлабоко во него. Како изгледа тoj жив песок ќе илустрирам со уште еден пример. Неодамна во Софија, по американска инициатива, се одржа годишнина од издавањето на книгата на Карнеги - дондајата за двете балкански војни на кoja учествуваа историчари, научници и политичари од цел свет под раководство на Бжежински. Државните интелектуалци оваа конференција насловија како нов заговор против Македонија. А што всушност претставува таа книга, напишана од десетина врвни историчари и политичари од неколку европски држави и Америка 1914 година, непосредно по даете балкански војни, а спонзорирани од Америка? Книгата не претставува ништо друго освен документ верификуван од мегународна комисија за сите злосторсттва врз македонскиот народ во балканските војни. На дланка ja гледаме поделбата и раскинувањето на етничка Македонија. Го гледаме однесувањето на грчките, српските и бугарските вojcки. Го гледаме геноцидот врз македонскиот човек. Впрочем, го имаме најолемиот документ кoj треба само да го препечатиме и бесплатно да го поделиме во ceкoja европска држава или секoj политичар кoj нешто ни значи. Да стоиме цврсто и да кажеме зошто сме во право. Но, живиот песок во кoj се повеке пропагаме не тера тoj документ да го запалиме, да го напаѓаме и јaвно да се откажеме од него, а со тоа го палиме и единствениот мегународно верификуван документ за балканските вojни и нашата поделба. Зошто? Повторно прашање од мoja страна. Зошто бегаме од она со што можеме да се бориме? За жал, повторно тука има некој болни за вас невистини. Меѓународната комисија во целиот тој документ во цела Македонија зборува за македонски Бугари. Единствена среќна околност за александровистите и за Mиxajловистите очевидно е во фактот што ни едниот ни другиот во таа 1914 година не бил во високата политика, инаку сигурно сега ќе ги обвиневме дека ги потплатиле мегународните посматрачи.

На кpajoт, зборујќи за националното помирување, ќе го потенцирам уште еднаш ставот дека националното помирување на Македонија меѓу живите и мртвите е повеќе од потребно. За да можеме што поскоро да се свртиме кон иднината националното помирување во било кoja држава се прави токму од причини што некoj се борел против некого и затоа што паѓала крв и на едната и на другата страна. Тоа е суштината на националното помирување. Ако го немале крвопролевањето немало ни да има потреба од национално помирување, а впрочем ако сакаме да ja зацврстиме идејата за самостojнa Македонија, македонскиот јазик, македонската нација или македонската црква, токму тоа ќе го направиме ако ja имаме храброста да се соочиме со некој недвосмислени историски вистини без да бараме виновници во двајца или во тpojцa личности за да можеме да направиме лажно алиби, а впрочем на тoj начин самите ќе си помогнеме да излеземе од ќор-сокакот во кoj се наогаме сега.

Добро што го објави. А, имаш коментар на напишанотоIcon_cool
29-05-2010, 11:04 PM
Reply
Пат Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,630
Joined: Apr 2010
Reputation: 39
#54

(29-05-2010, 10:44 PM)афион Wrote: [

Pa neli zad Lubco stoese cela partija a zad niv narodot.Sigurno ako na narodot im kazese deka ovie srbomanite sakaat da formiraat drzava koja mozi da bidi povtorno vo sojuz so srbija narodot ke zastanese zad nego.
No ne toj i negovata partija igraja pod druga direktiva za poslem da vikaat ovie se srbomani.

Pat,Dojran a i site ostanati odgovorete zosto Lubco NE VIKASE PO MITINZITE DO 2001 GODINA DEKA NIE SME BUGARI I SRBI SO GOVORNA MANA.

Onie tekstovi i povikuvanje na istoricarite e smesno,zosto da se javi eden istoricar na povik na politicar.Ima megunarodni simpziumi kade se gleda koj sto strabotil.

Ima eden klip kade Antonie odrekuva deka ja napisal knigata za Blaze Koneski,i sega sto pravime,isto na emisija kaj Eftov.
Абе Афион, ти или некои работи не разбираш или се правиш дека не ги разбираш. Каква моќ бе човеку, знаеш ли во тие години во чии раце беше моќта? Дали знаеш како се презентираа нештата во јавноста и како се манипулираше со луѓето со убедувањето во светоста на Југославија. Љубчо Георгиевски имаше тешка задача не од Македонците да прави Бугари, туку од Југословените да направи Македонци, а ние и ден денес го имаме тој проблем, и покрај тоа што по некое чудо се уште останал тој стремеж за самостојност.

А зошто и јас сум од тие кои сметаат дека го имаме тој проблем е толку очигледно. Наместо како мажи да се соочиме со некои работи и да продолжиме понатаму ние си ја забиваме главата во песок, а знаеш што им се случува на тие што си ја забиваат главата во песок.Icon_wink

Ќе ти кажам и уште нешто- оној ден кога со Македонците нема да може да се манипулира, дури тогаш Македонија ќе биде вистински независна, бидејќи во тој момент Македонија нема да „води политика на еквидистанца“ туку ќе води политика на еднаква симпатија кон сите соседи, а во тој момент ќе се расипе влијанието на оската север-југ.

Арно ама некој постојано се труди и активно работи на тоа во македонската јавност да се создаваат погрешни впечатоци (читај: антибугарска пропаганда) и постојано се трудат да го навикнат македонското уво на српскиот јазик, што просто е очевАдно што се случува во Македонија.
29-05-2010, 11:10 PM
Reply
Пат Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,630
Joined: Apr 2010
Reputation: 39
#55

(29-05-2010, 10:44 PM)афион Wrote: Onie tekstovi i povikuvanje na istoricarite e smesno,zosto da se javi eden istoricar na povik na politicar.Ima megunarodni simpziumi kade se gleda koj sto strabotil.

Аха, а каде учествувале македонските историчари на меѓународни симпозиуми- во Белград? Tuktuk0ni
(This post was last modified: 29-05-2010, 11:14 PM by Пат.)
29-05-2010, 11:13 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,944
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#56

(29-05-2010, 11:10 PM)Път Wrote: Абе Афион, ти или некои работи не разбираш или се правиш дека не ги разбираш. Каква моќ бе човеку, знаеш ли во тие години во чии раце беше моќта? Дали знаеш како се презентираа нештата во јавноста и како се манипулираше со луѓето со убедувањето во светоста на Југославија. Љубчо Георгиевски имаше тешка задача не од Македонците да прави Бугари, туку од Југословените да направи Македонци, а ние и ден денес го имаме тој проблем, и покрај тоа што по некое чудо се уште останал тој стремеж за самостојност.

А зошто и јас сум од тие кои сметаат дека го имаме тој проблем е толку очигледно. Наместо како мажи да се соочиме со некои работи и да продолжиме понатаму ние си ја забиваме главата во песок, а знаеш што им се случува на тие што си ја забиваат главата во песок.Icon_wink

Ќе ти кажам и уште нешто- оној ден кога со Македонците нема да може да се манипулира, дури тогаш Македонија ќе биде вистински независна, бидејќи во тој момент Македонија нема да „води политика на еквидистанца“ туку ќе води политика на еднаква симпатија кон сите соседи, а во тој момент ќе се расипе влијанието на оската север-југ.

Арно ама некој постојано се труди и активно работи на тоа во македонската јавност да се создаваат погрешни впечатоци (читај: антибугарска пропаганда) и постојано се трудат да го навикнат македонското уво на српскиот јазик, што просто е очевАдно што се случува во Македонија.


На издвоеното од мене со боја и големина Se_klanjamSe_klanjamSe_klanjam

Тука е проблемот. Добро е што сме повеке сме што го осознаваме проблемот. Значи ке го решиме. YeaYea
29-05-2010, 11:34 PM
Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#57

Ajde da probam iako ne sum povikan od Ljupco

** ... во време кога влашкото лоби немилосрдно го приватизира македонското богатство, а македонскиот народ се науперизира и станува безгласна буква во сопствената држава, група познати македонски интелектуалци, весници и политичари, како што се Гане Тодоровска, Крсте Битовски, Коле Ман-гов, Блаже Ристевски, Атанас Вангепов, Ванчо Николески. Joван Павловски, Иван Катарџиев, комплетните изданиjа на весникот "Нова Македониjа", "Македонско време", "Пулс" или политичари како господинот Андов, како бестрашни и доблесни мажи уште еднаш, по коjзнае коj пат, безмилосно се пресметуваат со нaj сериозната опасност по нив за "самостоjноста" на Македониjа, а тоа е како надворешен неприjател Бугариja, а како внатрешен неприjател ВМРО-ДПМНЕ....

Pa t rece deka ovaa e statija od 94-96 ne e siguren a ni jas.Togas me interesira zosto Andov stanuva negov koalicionen parter?I sto napravi za da go unisti vlaskoto lobi?

** Од горенаведените иминjа прочитав толку многу лаги, дезинформации, историски невистини и политички памфлети, што навистина морав да си го поставам прашанjето, можно ли е луѓе од четириесет, педесет или шеесет години толку да не си ja познаваат сопствената истоpиja,...
Ovaa neznam kako da ti go odgovoram covek uci dodeka e ziv.

** Си го поставувам прашањето можно ли е деканот на Филолошкиот факултет г-дин Атанас Вангелов никогаш да не го прочитал Миладинов или, пак, Шапкарев и да воспостави комуникациjа со авторите кои се темел на она што денес го имаме.
kako da vospostavi komunikacija?

** ... Толку ли им е тешко да сфатат дека тоталитарниот ѕид, со кoj е оградена Македониjа, може да го држат уште десет години, меѓутоа, ќе доjде ден кога сето тоа ќе се сруши и што ке стане со нивните дебели книги напишани врз база на очевидни лаги или државни фалсификати!...

Eve pominaa uste 15 godini pa se izgradija novi cidovi a nisto ne e unisteno

** ВМРО-ДПМНЕ на Бугариjа гледа само како на еден од четирите соседи со коj треба да се има пријателски односи, при што го истакнуваме реалниот политички заклучок, кoj ceкoj непристрастен политички набљудувач лесно може да го заклучи, а тоа е дека Република Бугариjа, односно неjзината надворешна политика, во минатите пет години ja направи во единствен коректен сосед на Република Македониjа, кoj директно со ништо нe ja условуваше или, пак jа попречи меѓународната позициjа на Република Македониjа, односно патот кон меѓународен политички cyбjeкт. Напротив, таа беше еден од наjсилните агитатори дека Република Македониjа треба да се стоj зад стабилноста на Македониjа. Ja призна Република Македониjа, спротивно на одлуката на Европската заедница, по цена дури и да се замери, направи притисок врз Русиjа да ja признае Македониjа и тоа Елцин jaвно го изjави.
Mizi asan da ti gi jadam slatkite.Imas izjavi od bugarski politicari koj go tvrdat sprotivnoto,a i edna statija od Mickov za ovie nastani.

** Да потсетам дека претседателот Желев беше личноста кoja двапати ги одби Милошевиќ и Мицотакис за нов балкански договор или за нова поделба на Македониjа.
Dokumenti za ovaa?

** ... Да не зборуваме за економската отвореност кога Македониjа беше под комплетно ембарго ...
Da da zeleznica napravena,direkna avio linija napravena .....

** Што се однесува до jaзикот, има ли покарактеристичен пример од дозволата на претседателот Желев две од неговите книги да се преведат на македонски jaзик и да бидат oбjaвени.
Jasno de a ovie debati na forumot i vo realnosta deka nasiot jazik e dijalekt na bugarskiot e od udba.

** Jac, кога зборувам за националното помирување, повеке би сакал да пишувам за малку пократок историски период, оноj што го паметиме и за оној што се уште има живи сведоци или жртви. Само ке ги потсетам горенаведените интелектуалци дека, од 1945 до 1990 година, Македонија беше жртва на титоистичката jrocловенскa диктатура.
Ova e tocno.

** Посебно деценијата по 1945 година беше деценијата на брутални убиства без судење, тешки малтретирања по затворите и сите можни видови на притисоци што можеше да ги измисли Титовата комунистичка држава.
Ova e tocno.

** Морам да признаам дека во овие неколку години како човек сум згрозен од дрскоста и силата штo ja имаат злосторниците по 1945 година, кои сё уште седат комотно во своите вили на Водно, а некой од нив сё уште управуваат од заднина со државата, кои гласно велат "не сакаме никакво помирување" ...
Ova e tocno.
** Сё додека жртвите за самостојна Македонца и сё додека злосторниците кои ги пракале тие жртви пред нишаните на удбашките пиштоли или затворите, свечено, со писма ги каниме на офицщалните државни свечености и манифесние само ќе се навикнуваме на тој апсурд и ќе живееме сё повеќе со политичката лага.
Sto napravi od 1998 do 2001 godina na ova pole?

** во сите тие напади, лугето на режимот исфрлуваат една теза: помирување - да, но не со Тодор Александров и со Ванчо Миxajлов, односно со таканаречените врховисти, при што веднаш се исфрлаат следните аргумен-ти. Прво, тие биле крвници на македонскиот народ; второ, секогаш декларирале дека во Македонца живеат македонски Бугари и немле правилен став за националното прашање и трето, кое, мораат да признаат, неодамна им го даде познатиот есеист Коле Мангов, биле единствените што не го признавале македонс-киот jaзик и жестоко се бореле против него.
A ova da ne e laga?vid gi dokumentite na Zoran Todorovski

** ... тезата на господинот Иван Кантарџиев дека национално помирување може да има само со оние кои цврсто стojaт зад тезата за caмостojнa Македонија, кои цврсто стojaт или стоеле зад македонската нација или го признаваат македонскиот jaзик и македонската праславна црква...
I sto e pogresno ovde?

** Што се однесува до крвниците, обично Александров и Михајлов се претставуваат како крволоци над македонскиот народ, при што секогаш се наведуваат некакви апстрактни бројки без многу конкретни податоци. Отворено би го поставил прашањето /пораката/ до македонската историографија, што е можно побргу да расчисти со вистинската бројка на луге поединци, мислам Македонци, кои загинале по наредба на Александров и Михајлов...
Prasaj go Zoran Todorovski i za ova

** Мегу-тоа, кога зборуваме за крвниците навистина сметам дека на Македонија и недостасуваат и некой други бројки, за да можеме да сфатиме едно време дали подалечно или поблиско. Како прво, зошто до денес во македонската историографија ja нема бројката на македонските жртви што биле убиени, затворени или претепани од дваесети и три годишната српска окупациja на Македонија.
Ima knigi i za ovi nastani,ako ne znaes prasaj ke ti dadam naslovi za delata

** Па да видиме колку Македонци загинале под бугарска окупациа, колку загинале под албанска окупација, колку загинале на Сремскиот фронт и, нормално, националната структура на тие што загинале. Колку од нив биле Македонци, Срби, Евреи, Турци, Роми. Конечно, кога ќе успееме ние да ja видиме бројката на македонс-ките комунистички крвници, кои во соработка со своите jуrocловенски пријатели беснееја по 1945 година. Можеби оваа бројка најдобро ке илустрира и ке не доближи до минамалната дефиниција што можеме да ja изведеме и да го наречеме некого крвник на македонскиот народ.
Ova e najlesno sto ne go napravi Ljubco koga bese na vlas,ne treba mnogu vreme.

** ... jac ке останам со лично у6едување дека ако се соберат сите жртви на Александров и на Михајлов, барем за десетпати се помалку од оние жртви и од оние крвништва што и ги остави во наследство другарот Тито со неговите соработници Лазо, Крсте, Вера, Киро, Борко, и да неги редам понатаму...

** ... Сите ние знаеме дека сите овие борци што раководеа со Македонија во минатите 45 години, а некой останаа и ден-денес да раководат, зборуваа и повторуваа само едно исто, дека тие се бореле за Македонија во рамките на Jyгославија, дека за Македонија нема друга алтернатива освен Jyrocлавиja и, би рекол слободно, до ден-денес не можат да се откажат од идејата за Jyrocлавиja...
Pak istoto,zosto ne se pobuni vo 1991 godina,pa da bese herojot.Ili treba da gi prasate onie koj go donesoa na celo na VMRO(Dragan Bogdanovski i togasnite patrioti)

** Наспроти нив, и најмалку упатениот граганин на Македонија во мина-тите 45 години многу добро знаеше дека во истото време олицетворение на борбата за самостоjнa Македонија беше токму борбата од Тодор Александров и Ванчо Михајлов, само што таа идеја за самостојна Македонија беше најкритикуваната и за неа, како што се сеќаваме, се одеше во затвор.
Imate germanski dokumenti za borbata na Mihajlov od 41 do 44 godina,odete niv da gi osporite.

** Кога сме кaj програмите, можеме да ги листаме документите и програмските определби на ВМРО во времето на Александров и Миxaјлов и во тие документи не можеме да наземе ништо друго освен секаде истата цел: самостоjнa и обединета Македонија. ...
HA ha Ha
** Мегу-тоа, кога зборуваме за програмите и документите од кога е формирана КПМ во составот на КПJ, таму, за наша жал, не можеме да видиме никаде заложба за самостојна Македонија, нап-ротив, секаде многу jacно и децидно е декларирано останувањето на Македонија во рамките на Jугославија. КОЈ Е сега врховист?
Dvete
** До кога во Македонија ќе пронаогаме само бугарски платеници, а српските платеници ќе владеат со Македонија.
Kako koj?Ne znam za nekoj osuden vo toa vreme za bugarstinata od 1991 do momentot na pisuvanjeto na statijata.

** ... изјавата на господинот Глигоров, Црвенковски и Андов, кои во 1990-91, па дури и 1992 година, nocтojaно зборуваа дека Македонија треба да остане без алтернатива во рамките на Jyrocлавиja и од сё срце се бореа за таа идеја...

** ќе поставам многу дрско и отворено прашање до Македонска академија на науките и уметностите, до Институтот за национална историја и до сите професори по историја излезени од Скопскиот универзитет, а сигурно тука можам да ги додадам и љубопитните новинари кои гладам дека многу сакаат да се занимаваат со таа тема: "Дами и господа, најдете ми, покажете ми било каков документ, било какво ливче хартија, било какво писмо, било каква новинарска полемика, нешто-било што, меѓу првиот претседател на централистите Татарчев и првиот претседател на врховистите Китинчев или, пак, меѓу Делчев и Сарафов или, пак, подоцна мегу Алек-сандров и Влахов каде што тие искажуват раз-личии ставови по прашањето на македонската нација, македонскиот јазик, Македонската Православна Црква или писмото што треба да се употребува во Македонија"?
Za ovaa na istorija bi ti odgovoril ovde e mnogu mal prostorot.

** ... престанете да го труете ма-кедонскиот народ со една историска фатаморгана кoja само вие ја гледате педесетина години дека централисти биле оние кои што зборувале за македонски Бугари.
A za sto zboruvale?

** ... не би било лошо да ми дадете и еден друг одговор, односно ако Александров и Михајлов зборувале за македонски Бугари, тогаш ви поставувам уште едно отворено прашање, за што зборувала ВМРО-Обединета. Впрочем, ако добро ме служат очите, при читањето на нивните документи, програмски декларации, книги или списанија издадени од нив, морам да ви признаам дека и ВМРО-Обединета сегде зборува за македонски Бугари. Во сите нејзини основни програмски декларации, во сите нејзини списаниja што ги издавала, а впрочем и сите неjзини лидери се декларирале како македонски Бугари како што е Димитар Влахов, Методиј Шаторов-Шарло, Павел Шатев, Владимир Поп Томов. Значи ли тоа дека треба да се откажеме од нив во македонската историјa,...
A da go procitase Angel Dinev?

** ... Македонскиот народ во cвojaтa долга историја имал право само двапати на слободно референдумско изjaнување: во 1991 година, кога гласавме за самостojнa Македонија и 1871 година кога со ферман на Султанот е распишан исто така слободен референдум и кога македонскиот народ во повеке од двотретинско мнозинство ја прифати бугарската егзархија како свoja...
1991 godina i ovde laze,pa kako slobodno koga pogore veli deka e nametnato
A za 1871 godina nemojte ne me smejte sloboden referendum.

** Нема да кажам некoja нова вистина ако го спомнам фактот дека и Гоце Делчев и Даме Груев и Ѓорче Петров и Пере Тошев и треба ли сите да ги редам и да ги бpojaм, дека биле учители на бугарската егзархија во Македонија, земале плата од неа и нормално ја спроведувале нејзината воспитно-образовна програма.
Sega izleze kniga za Dame Gruev pa videte sto predaval....

** Покpaj од Катарџиев, дека Александров и Михајлов не го признавале македонскиот јaзик и неговото писмо, дознав и од еден од поголемите есеисти во Македонија, господинот Коле Мангов кoj ни кажа дека овие личности биле жестоки противници на македонскиот јазик. Морам да признаам дека, иако се сметам за добар познавач на македонската историја, сё уште не сум нашол документ каде што Александров жестоко се бори против македонскиот jaзик, додека кај Mихаjлов тоа постои, меѓутоа дури после 1945 година.
Ajde ubavo uste ednas neka si gi procita spomentie na ovie dvajca.I neka ne se srami.

** ... Партение Зографски и Кирил Пејиновиќ и Теодосије Синаитски и Браќата Миладинови и Глигор Прличев и Кузман Шапкарев и Марко Цепенков /и уште колку ли други!?/, секаде каде што пишувале за свojoт мaјчин јазик или, пак, за реформите на тој јазик, секаде зборуваат како за бугарски јaзик...
E sega ovie se borele za makedonski ili bugarski jazik?

** Зарем не е срам за македонската историја на големите наши преродбеници браќата Миладинови секаде да се декларираат като Бугари и да зборуваат за мајчиниот јазик како бугарски, а ние сме ги прифатиле за наши преродбеници.
Koj toa go veli?

** ... Гоце Делчев нe ja исполнува од едноставна причина што крајниот негов политички дострел бил автономија на Македонија. Идејата за самостојнa македонска држава и нејзината прокламација во рамките на историското BMPO, ce jaвyва дури со Тодор Александров, а се зацврстува со Ванчо Михајлов.
Ha ha ha sekoj komentar e izlisen

** македонски jaзик, македонско писмо, македонска нација и македонска црква. Само спомнувајки факти од неговата биографија: целото свое школување родителите на Гоце го доверуваат на бугарската егзархија. Откако го завршува основното училиште татко му го праќа во бугарска солунска машка гимназија, а потоа заминува за Бугарија за да стане бугарс-ки воен старешина. Школувањето го прекинува и се врака во Македонија како бугарски егзархиски учител каде мегу другото на децата им предавал како мајчин /бугарски/ јазик. Се зачленува во 1893 или 1984 година во едиа оргазација којa се вика Бугарски Македоно-Одрински Револуционерни Комитети и за кратко време станува еден од нејзините врвни раководители. Избран е за задграничен претставник во Софија каде што редовно кога е таму, замислете - присуствувал на седниците на врховниот комитет и активно учествувал во донесувааето на многу одлуки, а мора да се каже дека имал и големи пријатели во Врховниот комитет како што е на пример, Борис Сарафов на кого заедно со Ѓорче Петров му организирале да стане претседател на Врховниот комитет.
Ova e smesno sega mi e jasno zosto ne odat na duel so ljubco,oti ovoj pojma nema od istorija.
Dame Gruev,Petar pop Arsov i drugi bea vo Belgrad,znaci ovie se SRBI?

** ... националното помирување на Македонија меѓу живите и мртвите е повеќе од пот-ребно. За да може што поскоро да се свртиме кон иднината националното помирување во било кoja држава се прави токму од причини што некoj се борел против некого и затоа што паѓала крв и на едната и на другата страна...
Da da ama na poinakov nacin

Ajde sega cekam replika
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
29-05-2010, 11:47 PM
Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#58

(29-05-2010, 11:10 PM)Път Wrote:
(29-05-2010, 10:44 PM)афион Wrote: [

Pa neli zad Lubco stoese cela partija a zad niv narodot.Sigurno ako na narodot im kazese deka ovie srbomanite sakaat da formiraat drzava koja mozi da bidi povtorno vo sojuz so srbija narodot ke zastanese zad nego.
No ne toj i negovata partija igraja pod druga direktiva za poslem da vikaat ovie se srbomani.

Pat,Dojran a i site ostanati odgovorete zosto Lubco NE VIKASE PO MITINZITE DO 2001 GODINA DEKA NIE SME BUGARI I SRBI SO GOVORNA MANA.

Onie tekstovi i povikuvanje na istoricarite e smesno,zosto da se javi eden istoricar na povik na politicar.Ima megunarodni simpziumi kade se gleda koj sto strabotil.

Ima eden klip kade Antonie odrekuva deka ja napisal knigata za Blaze Koneski,i sega sto pravime,isto na emisija kaj Eftov.
Абе Афион, ти или некои работи не разбираш или се правиш дека не ги разбираш. Каква моќ бе човеку, знаеш ли во тие години во чии раце беше моќта? Дали знаеш како се презентираа нештата во јавноста и како се манипулираше со луѓето со убедувањето во светоста на Југославија. Љубчо Георгиевски имаше тешка задача не од Македонците да прави Бугари, туку од Југословените да направи Македонци, а ние и ден денес го имаме тој проблем, и покрај тоа што по некое чудо се уште останал тој стремеж за самостојност.

А зошто и јас сум од тие кои сметаат дека го имаме тој проблем е толку очигледно. Наместо како мажи да се соочиме со некои работи и да продолжиме понатаму ние си ја забиваме главата во песок, а знаеш што им се случува на тие што си ја забиваат главата во песок.Icon_wink

Ќе ти кажам и уште нешто- оној ден кога со Македонците нема да може да се манипулира, дури тогаш Македонија ќе биде вистински независна, бидејќи во тој момент Македонија нема да „води политика на еквидистанца“ туку ќе води политика на еднаква симпатија кон сите соседи, а во тој момент ќе се расипе влијанието на оската север-југ.

Арно ама некој постојано се труди и активно работи на тоа во македонската јавност да се создаваат погрешни впечатоци (читај: антибугарска пропаганда) и постојано се трудат да го навикнат македонското уво на српскиот јазик, што просто е очевАдно што се случува во Македонија.
Pat spaska mitreva i posetata na grobot na Sandanski nepriznavanjeto na OMo - Ilinden koj gi pravi?SrbiteNenene
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
29-05-2010, 11:50 PM
Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#59

(29-05-2010, 11:13 PM)Път Wrote:
(29-05-2010, 10:44 PM)афион Wrote: Onie tekstovi i povikuvanje na istoricarite e smesno,zosto da se javi eden istoricar na povik na politicar.Ima megunarodni simpziumi kade se gleda koj sto strabotil.

Аха, а каде учествувале македонските историчари на меѓународни симпозиуми- во Белград? Tuktuk0ni

Jok,vo OhridShok
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
29-05-2010, 11:51 PM
Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#60

ALOOOOOOOOOO KADE STE DA NE PROPADNAVTE.

DA VIKAM POMOSSSSSSSSSSSS
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
30-05-2010, 12:01 AM
Reply