Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 0 Vote(s) - 0 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Как македонската историческа наука да стане по-интересна
Author Message
Valkanizater Offline
Senior Member
****

Posts: 431
Joined: Feb 2011
Reputation: 15
#21

СЕНЗАЦИОНАЛНИ СВЕДОШТВА ЗА МАКЕДОНИЈА И ЗА МАКЕДОНЦИТЕ ОД АРХИВОТ НА СВЕТАТА СТОЛИЦА

За Ватикан Македонците биле Македонци и во 17 век!

Според документите што се чуваат во Архивот, во Македонија никогаш не живееле Бугари или Срби туку Македонци, а во 1619 година се доделувале стипендии за Македонци

Според документи што се чуваат во Архивот на Светата Столица, во Македонија никогаш не живееле Бугари или Срби туку Македонци. Во огромниот фонд на Ватикан има многу интересни и сензационални сведоштва за Македонија и за Македонците, кои покриваат период од 1622 до 1644 година.
Имено, Светата Столица во 1619 година доделувала стипендии на Македонци! Станува збор за Илирскиот колеџ, Словенски колеџ во Лорето, кој бил основан 1580 година. Во 1619 година, далматинските бискупи побарале папата Павле Петти да донесе одлука Колеџот да се врати во Лорето, а истовремено да се доделат места на питомци Срби, Бугари и Македонци, кои во иднина нема да имаат причина да се обраќаат до Светата Столица за стипендии", објавува МИА.
Значи, уште во 1619 година во Ватикан добро знаеле дека Македонците не се ниту Бугари ниту Срби, па затоа за нив била одобрена посебна квота во Колеџот, посебна графа во документите за апликација како за одделен народ за кој треба да се одвојат одреден број места според националната припадност. Во Колеџот во Лорето во 1620 година студирале тројца Македонци стипендирани од Ватикан.
Мошне интересен документ е и писмото испратено од Паштровиќи на 15 февруари 1642 година, во кое Франческо де Леонардис, специјален пратеник на папата, кој чекал да отпатува за Пеќ, каде што со српскиот патријарх требало да преговара за унија на Српската православна црква со Светата Столица во Ватикан, известува за состојбите на теренот.

Во своето доверливо писмо, Леонардис го известува папата дека е принуден да го одложи патувањето за Пеќ, затоа што бил известен дека српскиот патријарх отпатувал за Цариград каде што Охридскиот патријарх се обидува повторно да ги потчини сите поранешни територии под своја јуриздикција, односно "да се прогласи за глава на Бугарија, Србија, Македонија и Босна".
Освен овој, во Архивот на Конгрегацијата, односно во Ватикан, има и други документи
значајни за Македонците, од кои може да се издвои и писмото од февруари 1625 година, испратено од Мантова од Охридскиот патријарх Порфириј Палеологво кое го известува папата дека поради болест се задржал во Мантова и дека тука ја добил веста да не се враќа во својата резиденција во Охрид, затоа што му се заканува голема опасност од Турците поради големиот долг на неговите претходници кон Портата...

Епископ македонски од татковината на големиот цар Александар Македонски

Исклучително интересни се двете оригинални писма на епископот македонски Мардарије, епископ на охридската архиепископија, испратени до кардиналот Беберини, во кои жали за зулумите што ги прават Турците, особено Албанците во неговата диецеза.
Во двете негови писма, кои стигнале во Конгрегацијата, а со нив бил запознат и папата, стои дека тој е епископ македонски од татковината на големиот цар Александар Македонски". На позадината на истото писмо во Конгрегацијата било запишано да се достави на увид на кардиналите Алвициј и Инголиј, за да видат што може да се направи по тоа прашање.
Врз основа на документацијата што се чува во Ватикан, Францеско Инголи, како прв човек на оваа своевидна Влада на Ватикан, детално го известува папата за овој проблем на Охридскиот архиепископ. Целата таа преписка се случува во јануари и февруари 1640 година.

http://www.vecer.com.mk/?ItemID=420C253E...E29A023447

Не разбирам защо Вечер определят документите, за които пишат като сензационни; кое е сензационното...?
Късният 20 век търси сензации в ранния 17 век...



28-05-2013, 12:35 AM
Reply
stetos2000 Offline
Member
***

Posts: 53
Joined: Apr 2013
Reputation: 0
#22

(24-01-2013, 03:47 AM)basilius_2 Wrote: Проблемот на нашите соседи,кои по изгледа немаат живот, да се занимаваат со нешто пополезно од[undefined=undefined] исмејување,понижување,угнетување на некој друг народ,и гордеење со тој акт[/undefined],продолжува и кај некои Балкански народи,кои беа дел од Западните монхархии.А што се однесува до пронаоѓање на Марсовци,мислам дека Марсовците треба да си ги најдете меѓу вас,Србите,Грците.

BravoBravoBravo


Кажи им го приятеле ние требе да сме горди - дека сме на 77 000 години, дека сме родоначалници на белата раса, дека Господ говори со нас по телевизията, дека сме наследници на Атлантидите, преку јагулите како многоуважемиот Паско Кузман со трите часовника ни кажа, дека принцот ни е Газанфар Али Кан и го посрещнахме со държавни почести и со кухи антички шлемови... Како не не уважават другите Балкански държави за тоа язека незнам, за 23 години самостойност со вакви прояви го издигнахме Македонското име до невидени висоти

Да се гордееме дека ние создадохме кирилицата и глаголицата и бугарите ни я окрадоха. Ако може само за последното да ми кажеш некой откога се чества во македония 2ч Май а и Македонски княз или цар който е строил училища и манастири, давал е пари, поддържал е просветни центрове. Оти тука во Бугарийа ни учат дека сето тоа го правил Борис И, па и во англиските и руските ифренските и немските учебници го писхе тоа.Или требе да читаме фуснотите на Конески/Лйамевич/Конев да знаеме кой кажува истината

MakedonijaMakedonijaMakedonija
Поръбен Македонец от Пиринска Македониjа Makedonija
02-06-2013, 02:29 PM
Reply
veritas Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,691
Joined: Feb 2010
Reputation: 7
#23

Какво ви написах преди време, бе! Македонците наистина са марсовци. МАНУ в най-скоро време ще обяви, че македонскиот народ е дошъл от Марс и е създал живот на земята. Нема майтап в тая работа, ей.

[Image: 1F817322A7AC15489886D59387F9F11B.jpg]

Предизвиците на археологијата

наскоро ќе биде обелоденет и проектот за археолошки истражувања на Марс. Кога сме со мисловна археолошка мисија на оваа планета, се претпоставува дека марсовската почва содржи најмалку четириесет културни слоеви во чија хронолошка вертикала влегуваат над четири милиони години. Поточно, пред 4,4 милиони години на оваа планета се случила нуклеарна катаклизма (се претпоставува дека податоци за тоа лежат во последниот, четириесетти културен слој), а тамошната цивилизација успеала да испрати во вселенскиот простор „телесни форми за развој на живот на друга планета“.

Значи, според овие научници, исчезнувањето на марсовската цивилизација се совпаѓа со појавата на човеколиките суштества на Земјата. Единствен видлив остаток на површината од Марс по планетната катаклизма е познатата тамошна сфинга. И тоа е голем предизвик за археологијата.

http://www.utrinski.com.mk/?ItemID=14ECA...4FC1B05F89

Паско ке оди да копа на Марс и ке намери и там антички македонци.
(This post was last modified: 06-06-2013, 06:23 AM by veritas.)
06-06-2013, 06:23 AM
Reply
stetos2000 Offline
Member
***

Posts: 53
Joined: Apr 2013
Reputation: 0
#24

(06-06-2013, 06:23 AM)veritas Wrote: Какво ви написах преди време, бе! Македонците наистина са марсовци. МАНУ в най-скоро време ще обяви, че македонскиот народ е дошъл от Марс и е създал живот на земята. Нема майтап в тая работа, ей.

[Image: 1F817322A7AC15489886D59387F9F11B.jpg]

Предизвиците на археологијата

наскоро ќе биде обелоденет и проектот за археолошки истражувања на Марс. Кога сме со мисловна археолошка мисија на оваа планета, се претпоставува дека марсовската почва содржи најмалку четириесет културни слоеви во чија хронолошка вертикала влегуваат над четири милиони години. Поточно, пред 4,4 милиони години на оваа планета се случила нуклеарна катаклизма (се претпоставува дека податоци за тоа лежат во последниот, четириесетти културен слој), а тамошната цивилизација успеала да испрати во вселенскиот простор „телесни форми за развој на живот на друга планета“.

Значи, според овие научници, исчезнувањето на марсовската цивилизација се совпаѓа со појавата на човеколиките суштества на Земјата. Единствен видлив остаток на површината од Марс по планетната катаклизма е познатата тамошна сфинга. И тоа е голем предизвик за археологијата.

http://www.utrinski.com.mk/?ItemID=14ECA...4FC1B05F89

Паско ке оди да копа на Марс и ке намери и там антички македонци.

Криво ми е как превръщат тази прекрасна земя Македония в посмешище, криво ми е че след толкова български жертви превръщат името македонец и македонско в нещо кухо и обидно, криво ми е че се стремят да затрият всичко възвишено и гордо, което е олицетворявало името Македония.

Глупостта, простотията и пошлостта е превърната в национална политика, антиквизацията и прането на мозъци във всекидневие, заробването на Македония с нови и нови кредити и ограбването на обикновения народ в едничка цел на Груевски и кликата му, албанизация, финансов колапс, дмографска катастрофа, цензура, абсолютна изолация на страната от всякакви интеграционни процеси, европейски или регионални, превръщането и на васал на Сърбия, да не кажа Бановина и на всичкото отгоре всекидневна пропаганда от всичките им удбашки медии.

Оти Македония я кладели от мъки, от мъки е името Македония останало, Мъкедония - мъки, мъки... колко голяма истина и болка има в тези думи

Поръбен Македонец от Пиринска Македониjа Makedonija
06-06-2013, 08:55 PM
Reply
Valkanizater Offline
Senior Member
****

Posts: 431
Joined: Feb 2011
Reputation: 15
#25

Датум: 06.06.2013, 15:51

ОД АЛЕKСАНДАР ДО ДЕНЕС

Ние не сме Персијци, ние сме Македонци

Персијците не смеат в очи да го погледнат својот господар. Паѓаат на колена пред своите цареви, им ги целиваат сандалите и нозете. Ние не сме Персијци, ние сме Македонци! Во битката кај Граник (мај 334 г. пр.н.е.) Kлит му го спаси животот на Александар од непријателски војник, кој од зад грб го потегна мечот кон војсководецот. Храбриот Kлит му ја отсекол раката до лакотот на непријателскиот војник. Тоа беа последните зборови што успеа да ги изговори громогласно, искрено и машки, војникот Kлит, еден од најхрабрите офицери, еден од најдобрите пријатели и другари на Александар Велики.

Тогашна Персија се протегала на 4.000 км од исток до запад, на 1.800 км oд Kавкаските Планини до Персискиот Залив. Или 7.200.000 квадратни км или точно 280 пати поголема од денешна, независна и самостојна Република Македонија. Е, против таа држава тргнал и ја покорил Александар, не случајно наречен Велики. Лично големиот цар Дарие ја предводеше армијата, заштитен од специјалните одреди наречени „бесмртните“ зашто беа сите од ист раст, со еднакви тела и еднаква униформа. Во царската свита на бескрајниот карван беа 200 најблиски роднини на царот, личното обезбедување, неговите 400 лични коњи, кочијата на мајка му, на жена му, прислужничките на коњи и децата во колички. Зад нив одеше ред слуги, готвачи, музиканти и танчарки. Триста камили и 600 магариња ги носеа царското благо и платите на војската од 30.000 коњаници и 120.000 пешадијци, или вкупно 150.000 војници (каков материјал за тендер за набавки на паштети и на оружје) готови за битката кај Исос на рамнината околу Вавилон (денес во Ирак). Театарот не остави некој впечаток врз Александар. Но, затоа тој остави силен впечаток врз театарот. Треба да знаете: Дарие ги напушти бојното поле, семејството и армијата. Дезертира, но беше убиен од неговите поради дејствието.

Во 329 г. пр.н.е. Александар навлезе во земјите на денешен Авганистан. Од планините ненадејно се појавија авганистанските востаници, кои му убија околу 2.000(!) македонски војници и коњаници и, исто така, ненадејно исчезнаа. Тоа беше првиот сериозен пораз на Александар (истата воена стратегија Авганистанците ја применуваат и со НАТО, до денес). Оваа трагична епизода фрли сенка врз Александар. Можно ли е еден таков народ да постои повеќе од 2.500 години и притоа да не ги смени карактерот, стратегијата и одбраната, користејќи ја македонската тврда идеологија „свои на своето“? Згора на тоа, босоноги, со сандали до денес. Боси во нозете, но не и во главата. Оттогаш до денес никој не успеа да им ја освои територијата или да им го промени менталитетот.

На една гозба царот Александар седеше на масата со македонските, тесалиските, грчките и персиските воени началници и по некој од нив ќе кажеше некоја фалба за царот, а тој ги слушаше со видно задоволство. Очигледно беше дека ласките му годат. Само Kлит им напомена дека славата на царот се должи на храброста и на неговите војници. Александар се исправи и му се закани на Kлит со казна. Ние веќе сме казнети! Александар од нас сака да го обожаваме, како што Персијците го обожаваат својот цар! Ние не сме Персијци, ние сме Македонци! Александар стана, речиси му го откорна копјето од рацете на првиот стражар до него, го фрли кон Kлит и го уби пред сите. Kој многу знае, многу ќе се кае - Kлит немаше шанса повеќе да се кае, дека знае да лае. Александар порано им се исмеваше на тие персиски обичаи. Но, почна да се дразни ако не постапуваа приближно како Персијците, кои се фрлаа на земјата и му ги целиваа сандалите, а Македонците и Грците остануваа исправени. Затоа, тој посака и неговите офицери да паѓаат на земја, но тие откажаа. Ние сме задоени од слобода! Прв откажа Kалистен, историчар и филозоф, другар на Александар, гневно му одврати: Јас сум роден како слободен човек и пред никого нема да коленичам! Александар се навреди и нареди да го фрлат в затвор, но повеќе не побара од Македонците и од Грците да се однесуваат кон него како Персијците. Империјата ја раздели на провинции и мноштво од главните градови на провинциите ги нарече по своето име, Александрија или Александрополис, имаше повеќе од 20 такви низ империјата до реката Инд. Се готвеше за Индија. Се распрашуваше: што има зад пустината? Отаде пустината има река која се нарекува Ганг и е широка повеќе од пет километри! Ќе навлезеш во царството на Магадха, кое има најголема армија во цела Индија, со 200.000 пешадијци, 20.000 коњаници, 2.000 бојни коли и 3.000 бојни слонови! По тие зборови Александар дури не ни трепна. Добро. Сите бидете готови, утре тргнуваме. Настапи гробна тишина. Сега веќе Александар разбра дека не само војсководците, туку целата армија не сака да продолжи напред. Му пристапи еден од ветераните по име Kен, кој проговори од името на другарите: Ние те следевме верно, велики Александре! За осум години поминавме повеќе од 20.000 километри. Влегувавме од битка во битка и загубивме многу пријатели. Сега сме уморни и сакаме да се вратиме назад, дома, во Македонија. Човек треба да е умерен со искушението на среќата, инаку ќе ги разгневи боговите! Се дигна бура од одобрение за говорот на ветеранот Kен. Александар пребледе. Вие сте единствените што ме победивте - им возврати тој.

Според древногрчката митологија, човечкиот живот е нишка, конец за кој се грижат трите Мојри. Првата од нив е Мојрата Kлото, таа ја преде нишката, конецот на животот. Втора е Мојра Лахезис, таа ја определува должината на нишката (продолжението на животот). А третата Мојра, Атропа, ја пресекува нишката при тоа воопшто, ама воопшто, не се интересира чија е нишката, конецот (животот). Нишката на животот на Александар наскоро требаше да биде пресечена. На 3 јуни 323 г.пр.н.е. за време на една гозба Александар го обзеде силна треска. По неколку дена царот не можеше да се држи на нозе. Александар Велики почина на 13 јуни 323 г.пр.н.е. А, ние денес 3 јуни го славиме како ден на Миланскиот едикт (послание) и ден на св. Kонстантин и Елена.

Kако и тогаш, пред 2.350 години, така и сегашните Македонии биле соседни држави. Неговата Македонија и мојата Македонија. Мојот роден град Скупи бил главен град на античката држава Дарданија, со територија од денешен Велес до денешен Ниш. Неговиот роден град Пела, главен град на античката држава Македонија, со територија од денешен Велес до денешен Авганистан. Но, најмногу се восхитувам за можностите и организацијата на државата и воената машинерија и резервните делови за неа, инфраструктура за тоа време(!) од пред 2.350 години. Со исклучителна почит гледам на Александар Велики и неговото место во историјата. Херој на неговото војничко срце и пример за воени вештини и храброст бил војникот Ахил, од Тројанската војна (Бред Пит). А, временската разлика помеѓу Ахил и Александар била 900 години!

Затоа сум збунет и сам си истражувам: можно ли е братучеди на Александар да се песнопојци со нивна химна (Бисер балкански) со вградено ’напатствие за (зло)употреба‘: „делете ја, парчете ја, пак ќе биде моја најмила!“ Ако навистина му бев братучед, барем на војникот и Македонецот Kлит, во песната ќе се пееше: раката до лакти ќе ви ја пресечам ако ја пипнете Македонија! Тие што можат машки да го гледаат право в очи царот, со таква дрскост можат да гледаат и во очите на противникот.

Современите македонски жени сакаат такви мажи, ама не за дома. А Европа настојчиво подвлекува дека треба да се знае: во 490 г.пр.н.е. на 42 км пред Атина, густо збиените редови на предводникот Милтијадис ги разби Персијците, кои на бојното поле Маратон оставија 6.000 загинати. Војникот Филипид, трчајќи до Акрополис цели 42 км да ја објави победата, успеал да изговори само: „ники“ (победа) и паднал мртов. Во спротивен случај, и ние и Европа денес ќе бевме Персија (Иранска Република). Во негова чест и денес има трчање наречено маратон. Во Скопје неодамна имаше маратон, скратена верзија, се разбира. Да се прави голема историја и голема држава било голема работа.

Ангел Иванов

http://www.dnevnik.com.mk/?ItemID=043466...7C5E8FF891

Да се прави голема историја и голема држава било голема работа...
07-06-2013, 10:36 AM
Reply
тракиецъ Offline
Member
***

Posts: 103
Joined: May 2012
Reputation: 12
#26

Ей за това обичам да чета античната македонска история - няма скука!
PosPosPosPosPos
07-06-2013, 05:01 PM
Reply
Филибе Offline
Member
***

Posts: 196
Joined: Jun 2010
Reputation: 9
#27

[quote='Valkanizater' pid='58821' dateline='1370597818']
.....бил војникот Ахил, од Тројанската војна (Бред Пит)....[quote]

Pos
07-06-2013, 07:45 PM
Reply
тракиецъ Offline
Member
***

Posts: 103
Joined: May 2012
Reputation: 12
#28

Проблясък в коментарите под статията във в. Дневник -


тино, 07.06.2013 12:34:58

Сите оние што мислат дека не се антички македонци, сигурно имаат татарски корени.

PosPosPosPosPos
(This post was last modified: 07-06-2013, 09:07 PM by тракиецъ.)
07-06-2013, 09:05 PM
Reply
veritas Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,691
Joined: Feb 2010
Reputation: 7
#29

Това ще ви изкефи!

[Image: zu-ebbw.jpg]

Антички зулуси

Македонија како Зулуленд

http://www.utrinski.com.mk/?ItemID=77A2F...78E899EAD3

13-06-2013, 09:36 AM
Reply
veritas Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,691
Joined: Feb 2010
Reputation: 7
#30

[Image: BIG_TN_370719Macedonian%20Falanga%202005.jpg]

[Image: 1352991206.JPG]

Македонци от Пакистан - посрещане в старата родина - 1 част

http://vbox7.com/play:7a89cd10

Македонци от Пакистан - посрещане в старата родина - 2 част

http://vbox7.com/play:014be122

Хунза="Антички македонец"



13-06-2013, 09:54 AM
Reply
veritas Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,691
Joined: Feb 2010
Reputation: 7
#31

[Image: g_g_prometej-statua.jpg]

Шведскиот амбасадор длабоко ги повреди чувствата на македонскиот народ

Шведскиот амбасадор Ларс Вахлунд, кој наскоро заминува од земјава, навредувајќи ги чувствата на македонскиот народ на невкусен начин реши да ги забавува своите гости на приемот што го организираше по повод Националниот ден на Кралството Шведска.

http://kurir.mk/makedonija/vesti/118914-...kiot-narod
(This post was last modified: 13-06-2013, 10:36 AM by veritas.)
13-06-2013, 10:33 AM
Reply
veritas Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,691
Joined: Feb 2010
Reputation: 7
#32

Един филм като за антички македонци "Александър" на Оливър Стоун

[Image: 1339328042_alexander-2004-dvdrip-ac3-cover.jpg]

http://filmi-tv.eu/index.php?option=com_...bocIV7VR0t
13-06-2013, 08:35 PM
Reply
Valkanizater Offline
Senior Member
****

Posts: 431
Joined: Feb 2011
Reputation: 15
#33

Датум: 16.07.2013, 17:12

ПОРАKА ДО МАKЕДОНСKИТЕ ИСТОРИЧАРИ
ИЗБРИШЕТЕ ГО ЗБОРОТ МАКЕДОНЦИ И ЌЕ ВЕ ИМА ВО СПИСАНИЕ

Ако сакаш да пишуваш за современа историја, за тутунот, железницата, нема проблем, но ако чепнеш нешто што е спорно, заглавуваш зависно од редакцијата, вели професорката Марија Пандевска од Институтот за национална историја

Нашите професори што се занимаваат со историја имаат помалку можности да излезат од границите на Македонија со помош на својата научноистражувачка работа, поради самата природа на оваа област, но и поради политиката и негодувањата на некои земји за македонската национална историја. Kако тие истражуваат, работат, соработуваат со колеги од другите земји и дали светот ја гледа нивната научноистражувачка работа, се прашања што логично се наметнуваат.

Доцент Иванка Додовска од Правниот факултет „Јустинијан Први“ како истражувач од областа на историјата објаснува дека науката на македонските историчари најчесто се презентира на меѓународните конгреси, а трудовите се печатат во меѓународни зборници. Поретко објавуваат трудови во специјализирани списанија.

- Сум учествувала на конгреси во Турција, Романија, Бугарија. Трудовите потоа практично излегуваат во овие земји. Во Грција не се ни обидувам да учествувам. За мојата магистратура успеав да стигнам само до вратите на архивот во Солун. Не ме ни пуштија внатре. Турција е најотворена за соработка со македонските историчари - вели Додовска.
„Kој, на пример, ќе објави труд на наш професор по историја во Грција“? Ова неодамна ни го изјави професор Никола Жежов од Филозофскиот факултет од Скопје. Жежов објаснува дека меѓународните конференции, до кои исто така тешко се доаѓа, се најчест начин преку кој нивната наука ја споделуваат со светот, а списанијата со импакт-фактор (број што се добива врз основа на читаноста и цитираноста на статиите) се невозможна мисија.

- Нашите можности да излеземе надвор со науката се послаби отколку за колегите од другите области. Затоа и најчесто објавуваме тука или евентуално во регионот, ако се работи за труд што засега и друга земја. Објавуваме, пред с`, во наши списанија, издаваме монографии во земјава, а за списанија со импакт-фактор е малку потешко, речиси невозможно - вели тој.

Жежов, кој се занимава со историјата на Македонија во периодот од 20 век, коментира дека нашите историчари се ограничени на Македонија и уште некоја држава од регионот, но тоа не значи дека прават помалку квалитетна наука.

- Прашање е кој би објавил труд што се однесува на нашата историја во Америка или во европска земја. Тука е и политичкиот аспект на проблемот со Грција. Добра шанса за претставување научен труд се и меѓународните конференции, но, за жал, слабо н` викаат зашто фокусот е главно светската историја. Пред извесно време се пријавив за конференција за Балканските војни во Турција, но не ме избраа. Знам дека наши колеги неодамна беа на конференција во Црна Гора и во Албанија. Треба да се погоди тема поврзана со нас, која ја интересира и другата држава - вели тој.

Професорката Марија Пандевска од Институтот за национална историја, научник, која има објавено трудови во меѓународни списанија, и учествувала на конференции во повеќе земји, води постојана борба со уредниците од реномираните магазини и зборници на трудови. Таа објаснува дека веќе толку добро знае дали се наклонети кон историографиите на Бугарија или на Грција, што знае каде може да конкурира за објава. Една од нејзините најголеми добиени борби е за труд во Nationalities papers, списание од Универзитетот Kолумбија во Њујорк, кое е во процедура за добивање импакт-фактор. Темата била за поимањето на терминот Македонци и Македонија во Отоманската Империја.

- Вообичаено е преписката со уредниците да трае до шест месеци, а мојата траеше две години. Една рецензија беше комплетно негативна, а друга позитивна, па, за среќа, поголемиот број уредници биле наклонети кон нас. За труд, кој беше одбиен во списание во Полска, се бараше да ги извадиме термините Македонци и Македонија. Со друг труд конкурирав во списанието European History Quarterly, кое има импакт-фактор, но рецензентот ми одговори дека бил премногу специјализиран за нивното списание. Ова го заклучил откако се консултирал со уредувачкиот одбор. Му одговорив иронично дека се согласувам со одборот оти на малите нации, особено од т.н. Западен Балкан не им е местото во големата европска историја - вели Пандевска.

Знаат со каква тема може да поминат

Што се однесува на учеството на научни конференции и на изборот на теми за истражување за научен труд, Пандевска вели дека нашите историчари веќе точно знаат со што каде може да успеат.

- Ако сакаш да пишуваш за современа историја, за тутунот, железницата, нема проблем, но ако чепнеш нешто што е спорно, заглавуваш зависно од редакцијата. Во последните години некако успеваме во некои средини во Бугарија и во Грција, но само со одредени теми. Соработуваме и со Полска, Хрватска, со Бугарија релативно, Грција тешко, со Турција нашите малобројни османлисти имаат убава соработка, а во Србија е потешко да се влезе во архивите - вели Пандевска.

Професор Бобан Петровски од Филозофскиот факултет од Скопје објаснува дека за историчарите има повеќе бариери кога е во прашање објавувањето статии во реномирани списанија. Во европски рамки списанија за историја со фактор на влијание нема многу.

- Во секое списание се објавуваат ограничен број статии. Тие се атрактивни за сите историчари во светот, па оттука и понудата на статии во нив е огромна. Претпочитаат да објават статии на историчари што доаѓаат од светски најреномираните универзитети. Дури и најреспектабилните списанија што се издаваат кај нашите соседи, а се однесуваат на средновековната историја, која е предмет на мојот научен интерес, не се поврзуваат со импакт-фактор, туку повеќе со индексирање во бази на податоци за историографијата - вели Петровски.

Тој објаснува дека и процесот на публикување статија во списанијата со фактор на влијание трае неколку години. Поминува низ повеќе филтри во зависност од аспектот на интересот на списанието за одредена проблематика, но и од други фактори.

- Статијата треба да ја валоризираат соодветни рецензенти. Во овој дел се испречува аспектот на перцепција на нашата национална историја. Рецензенти вообичаено се историчари од некоја од нашите соседни држави, кои, поради многу подолгата историографска традиција на својата национална историја, неколку генерации се етаблирале во меѓународната историска наука. Потоа статијата треба да ја одобрат научниот одбор и одборот за публикување на списанието. Тука може да се препознае дури и современиот политички аспект. Вие во предложената статија ги посочувате вашето име и презиме, титулата, институцијата каде што работите и државата - нешто што може да се појави како сериозна пречка за да се публикува како што сте го предложиле. И, едноставно, се случува, статијата уште не земена во научна обработка да „заглави“ на техничкото прашање - од која земја всушност доаѓате - вели Петровски.

За него, искуствата на секој историчар од соработката со другите земји се лични и не може да се генерализираат, освен во случајот со Грција. Неговите не се негативни.

- Сум публикувал во Унгарија, Бугарија, Хрватска, наскоро ми претстои и во Шпанија, а сум добивал понуди за публикување и во Србија, Полска, Украина, Русија, Турција. Kако историчар што ја проучува медиевистиката имам предвид темите што ги испраќам да не бидат сфатени од домаќинот како ,,премногу провокативни“. Имено, докажувањето на вистината е онолку успешно колку што ќе успеете да се наметнете во пошироката историографија со вашите научни ставови, а не со „контрирање на мал простор“ - вели Петровски.

Сепак, објавата на наша историска содржина во списание со импакт-фактор е речиси невозможна мисија, тврдат професорите. Додовска објаснува дека импакт-факторот е, пред с`, наменет за природните и за техничките науки и дека нема многу за историската област. Пандевска додава дека списанијата со долгогодишна традиција, кои се почитувани во светот на историската наука, не ни имаат импакт-фактор. Некои не ни сакаат да го имаат, сакајќи да го задржат своето говорно подрачје како, на пример, германските или руските. Професорките истакнуваат дека учеството на конференциите е скапо и оти често факултетите и институтите немаат средства.

НАПАЃАНИ И НА МЕЃУНАРОДНИТЕ КОНФЕРЕНЦИИ

На македонските историчари не им е лесно ниту на меѓународните конференции, бидејќи често се непријателски пречекувани, пред с`, од грчките историчари.

- Тешко е да се влезе како учесник на тие конференции, а потоа треба да се соочиш со десетина професори од Грција или од Бугарија, кои знаат да атакуваат. Треба да се соочиш со тој притисок, да го издржиш и со аргументи да вратиш за да се задржи академската пристојност - вели Додовска.

ИМАМЕ СПИСАНИЕ СО МЕЃУНАРОДЕН УРЕДУВАЧКИ ОДБОР

Филозофскиот факултет од Скопје го издава списанието „Македонска историска ревија“, кое е значајно, бидејќи излегува на англиски јазик. Професор Петровски, кој е главен уредник, вели дека голем дел од востановените позитивни текови се применува во списанието.

- Дел постапки се применуваат и во заштита на нашата национална кауза. Списанието има меѓународен уредувачки одбор од седум држави, публикува на конгресни јазици трудови од еминентни истражувачи на македонската историја, кои се од секаде - вели Петровски.

Милена Атанасоска-Манасиева
http://www.dnevnik.com.mk/default.asp?It...9BAD5F17F6

Добра статия:
Разбира се не за това как македонската историография да стане по-интересна, a за пътя до международното признание;
Историческото списание на БАН е добро – в международни класации; но без импакт;
БАН поддържат „Архиви на БАН”, което от край време е с импакт фактор;
Национална историография и национална идентичност...нормално е националната историография да поддържа националната идентичност...въпреки че - какво означава това в съвременния свят?
Историята все пак е проучване на факти, събития, документи за тях...;
В реномирано списание по обществени или хуманитарни науки годишно постъпват десетина хиляди текста – а се публикуват 50-на заглавия...; реномираното списание - независимо от това къде и кой го издава – няма особен интерес към каузите на националните историографи...не им е работа....;

Гледах предаване на Миленко /знам, че не е референция, макар и да е много популярен/ – гостуваше историк ...поводът – годишнината от смърта на Гоце Делчев – и като се почна едно – македонци, па българи – е аман...;

Йордан писа другаде за това как УДБА произвеждала „българи”...документно – чудеше се какво ще кажат българите, когато видят документите един ден...а какво ще кажат македонците?
Каквото и да са произвеждали УДБА или КГБ, или ДС – то едва ли и е нещо по-различно от разделение, заплахи, предрасъдъци...и в крайна сметка – неприемане/потъпкване на универсални човешки права;
И тези „малки неща” произведени през годините ....ходят напред – назад между хората – ровят в умовете и емоциите им – и се раждат "фаланга" след "фаланга" – врагове, неприятели...– имагинерни, несъществуващи....- за да се стигне до войни, жертви, отровена атмосфера между хора, които биха се чувствали много по-добре имайки минимум доверие помежду си – вместо откровено да се мразят...;
17-07-2013, 10:31 AM
Reply
симеон Offline
Member
***

Posts: 90
Joined: Mar 2013
Reputation: 0
#34

Много интересна статия за горките македонски историчари ,които сами признават,че имат проблеми с международното признаване на техните трудове.Какви учени са те след като не могат да разберат ,че сериозните историци не приемат измислици ,приказки и небивалици за достоверни исторически трудове.
Проблемът с приемането ще се реши когато изследванията им се базират на документи и факти ,а не на патриотарска идеология и отстояване на "идинтитетот" на всяка цена.
Предполагам ,че на науните форуми изявите им предизвикват много смях и закачки.
17-07-2013, 09:44 PM
Reply
amaral5 Offline
Junior Member
**

Posts: 5
Joined: Aug 2013
Reputation: 0
#35

Да повикат Божидар Димитров да ги консултира. Той нарече българския език "источноирански диалект", освен това намери мощите на св. Йоан и изкопа 4-5 вампира в Созопол. Ако дойде в Македония като нищо може да намери костите на първия антично-македонски цар Педерика I.
11-08-2013, 11:20 PM
Reply
Valkanizater Offline
Senior Member
****

Posts: 431
Joined: Feb 2011
Reputation: 15
#36

(23-05-2013, 10:21 AM)Valkanizater Wrote: Словенската писменост може да е постара и од грчката
Сведоштвото дека Грците ја примиле писменоста од некакви загадочни малоазиски или дури северноафрикански Феникијци ни кажува дека всушност се работи за балканските Сло-Вени, т.е. за Јужните Венети. Словенската писменост е постара од грчката, односно Словените се постар и поцивилизиран народ од Елините, вели Милош Линдро, поет и критичар и долгогодишен истражувач на словенската писменост


Глаголицата е продукт на генијалниот ум на еден човек, односно, како што тврди славистиката, нејзиниот создавач е свети Кирил. До денешен ден нема ниту една општоприфатена претпоставка за потеклото или, пак, евентуална родственост на глаголицата со некоја друга азбука. Повеќе истражувачи останале со впечатокот дека глаголицата во своите форми е оригинална во целост, а јас го делам тоа мислење. Ова е ставот на Милош Линдро, македонскиот поет и критичар, кој ја истражува оваа област и, врз основа на сознанијата, тврди дека словенската писменост е постара од грчката. Во своето дело „Заборавениот Кадмо“, од пред неколку години, тој ги посочува дилемите за настанокот на глаголицата. Малку народи во Европа имаат празник како нашиот, кој им е посветен на светите браќа Кирил и Методиј, па затоа треба да сме горди на нив.
- Да си го честитаме овој наш голем и прекрасен празник на писменоста. Треба да сме горди на нашите предци што ни оставиле во наследство дури две азбуки: глаголицата и кирилицата. Можеме тоа да го наречеме дар на судбината. Треба да имаме предвид дека многу поголеми народи од македонскиот не создале сопствена писменост, туку позајмиле некоја туѓа. Да не заборавиме дека папата Јован Петти предложи и во 1980 година светите Кирил и Методиј беа прогласени за светци-заштитници на Европа. Во таа смисла, делото на светите Кирил и Методиј е епохално - дециден е Линдро.

Грците ја примиле писменоста од Словените

Зборот „Словени“ е составен од две составки (Сло-Вени) и доаѓа од постарата форма „Сур-Вени“, чие значење е „црвени“, „сончеви“ или, најточно, „јужни“ Венети.

Понекогаш нивното име со грчки букви е запишувано како „Фоеникс“.

- Замагленото сведоштво дека Грците ја примиле писменоста од некакви загадочни малоазиски или дури северноафрикански Феникијци ни кажува дека всушност се работи за балканските Сло-Вени, т.е. за Јужните Венети. Додека во глаголицата местото на буквата го дава нејзиниот број на вредност, во грчкиот алфабет и во кириличната азбука тоа не е така. Словенската писменост е постара од грчката, односно Словените се постар и поцивилизиран народ од Елините - објаснува Линдро.

Според претпоставката на стариот автор, грофот Клемент Грубишич, таткото Фенисиј им ја дал азбуката на Словените/Венетите, а синот Кадмо им го дал алфабетот на Грците. Излегува дека словенската писменост е постара од грчката, и токму тоа се обидува да го докаже Грубишич. Заклучокот, објаснува Линдро, е дека глаголицата е супериорен знаковен систем во однос на другите соседни азбуки. Поради својата кохерентност, глаголицата нема потреба да се сообразува со кабинетски измислениот „јонски“ („александриски“) броен систем. Подредбата на грчкиот алфабет не се согласува со тој броен систем, што потврдува дека нештата стојат токму обратно - оние што го користеле грчкиот алфабет правеле напори да се сообразат со словенската глаголица.

Македонскиот автор, занимавајќи се долго време со записи на глаголицата, откривал восхитувачки работи. Оформил мислење дека во неа се енкодирани некои тајни, скриени значења и пораки. Во последните години тој открил дека до слични гледишта, по самостоен пат, стигнале и професорите-слависти Лидија Карпенко од Русија и Славомир Самбуњак и Марица Чунчиќ од Хрватска.

Глаголицата постара од латинската абецеда?
- Глаголицата поради својата идеограмска, па дури и пиктограмска природа (отсликува конфигурации, т.е. констелации на ѕвезденото небо) ни го дава правото да тврдиме дека е постар азбучен систем, не само од кирилицата туку и од грчкиот алфабет и од латинската абецеда. А нема да е грешка ако тоа се прошири и врз, грузиското, еврејското и т.н. коптско писмо (кое е речиси стопроцентен алфабет). Затоа што во наброените писма, во нивната подредба, се запазиле траги од совршената подредба на глаголицата. Имено, во сите нив е запазена подредбата на буквите КЛМН. Ова средишно јато од консонанти е запазено и во арапската и персиската азбука. Според него, арапските суфисти го формулирале и принципот КАЛМАН - објаснува Линдро.
________________________________________
Светите браќа отвориja нова ера во историјата на Словените

Оваа година се одбележува 1.150-годишнината од Моравската мисија на словенските првоучители, творците на првата словенска азбука, мисионери, неуморни проповедници, св. Кирил и Методиј. Тоа е можност да се осврнеме на нивното дело со благодарност и чувство на гордост што му припаѓаме на народ што ги напојувал своите далечни корени од кирилометодиевското дело. Тие ги поставиле темелите на словенската писменост и со својата дејност отвориле нова ера во историјата на Словените. Во славистичката научна јавност е општоприфатено дека првите словенски книги биле напишани на јазикот на македонските Словени од околината на Солун, јазикот што им бил близок на браќата Кирил и Методиј, творците на првата словенска азбука - глаголицата со 38 буквени знаци. Во Методиевото житие пишува дека византискиот император, испраќајќи ги во мисијата, им рекол дека тие можат најдобро да ја извршат задачата „бидејќи се Солуњани, а Солуњаните сите чисто словенски зборуваат“.
За св. Климент и Наум и дејноста на Охридската книжевна школа е карактеристично негувањето на глаголицата до 12 век, како потврда за верноста кон кирилометодиевската традиција и делото на првоучителите, за разлика од Преславскиот центар, кој мошне рано ја прифаќа кирилицата. Иако е несомнено дека кирилицата е писмо што најпрво било воведено во Преславскиот книжевен центар (на Преславскиот црковно-народен собор во 893 год.), а таа кирилица содржела и букви од глаголицата за означување одделни гласови, во нашата средина уште среќаваме написи во кои авторството на кирилицата му се припишува на Климент Охридски. За доминантната улога на глаголицата сведочат деловите пишувани со глаголско писмо во кирилските текстови од дванаесеттиот и тринаесеттиот век: Битолскиот триод, Охридскиот апостол, Болоњскиот псалтир, а кирилските редови во глаголските ракописи (Асеманово, Зографско, Мариинско евангелие) го потврдуваат долгото опстојување на глаголската традиција во Македонија и употребата на овие ракописи како предлошки за кирилски ракописи.
Глаголското писмо на најстарата македонска писменост се поврзува со глаголицата употребувана во Моравија и Панонија, за што сведочат некои архаични црти и тенденции во текстовите како што се Синајскиот псалтир или Охридските ливчиња, па и подоцнежната глаголица на Охридскиот апостол. Охридските текстови се одликуваат со јазични црти, зборови и изрази што се сметаат за постари во споредба со преславските.
________________________________________

Автор: Антонија Поповска-Христов

http://www.novamakedonija.com.mk/NewsDet...anie=22886

Другар Маршале, Македонија треба да го слави најсвечено делото на Кирил и Методиј
Димитар Влахов, македонски револуционер, пратеник во парламентот на младотурската држава и основач на ВМРО-обединета, како потпретседател на Сојузното собрание на ФНРЈ, на 7 мај 1948 година му испратил писмо на Јосип Броз, во кое бара денот на Кирил и Методиј да се слави како државен празник


НЕПОЗНАТО ПИСМО НА ДИМИТАР ВЛАХОВ ДО ТИТО ОД 1948 ГОДИНА
Минатата година, на една седница на Сесловенскиот комитет за Југославија, присуствуваа и претставници на братските словенски земји: Советскиот Сојуз, Полска, Чехословачка, Бугарија. Јас укажав на настојувањето на бугарските националисти и фашисти да го присвојат делото на Кирил и Методиј и да му дадат големобугарски печат. Истакнав дека тоа е општословенско дело и би требало на тој празник да му се даде неговиот вистински карактер како празник на словенската култура, словенската солидарност, словенското единство, додавајќи притоа дека земја во која тој ден најмногу се празнуваше со децении е Македонија. На оваа аргументација никој од присутните не искажа поинакво мислење и премолчено прифатија на тој празник да му се даде општословенски карактер како празник на словенската солидарност, пишува Димитар Влахов во писмото што на 7 мај 1948 година му го испратил на Тито, замолувајќи го да најде време и да го разгледа неговиот предлог за празнување на ликот и делото на солунските браќа Кирил и Методиј.

Ова досега непознато писмо на Влахов за празнување на делото на сесловенските просветители се чува во збирката документи од архивот на Јосип Броз Тито, каде што има поголем број прилози поврзани со Македонија од 1943 до 1953 година. Според историчарот д-р Новица Велјановски, кој имал увид во архивот на Тито, отворен и ставен на користење на научната јавност од неодамна, фондот содржи мошне значајни документи создавани или архивирани во кабинетот на претседателот на Југославија што фрлаат светлина на многубројните проблеми со кои се соочувала федерацијата во текот на близу 40 години.

ВИСТИНСКИ НАРОДЕН ПРАЗНИК

Во писмото што Димитар Влахов му го испратил на Тито со молба лично да се заземе за решение за државно празнување во чест на Кирил и Методиј, меѓу другото, се вели:

„Другар Маршале, на 24 мај кај нас, во Македонија, како и воопшто во другите словенски земји, се прославува празникот на словенските просветители Кирил и Методиј. Прославата на тој ден во минатото играше голема улога во преродбата на националната свест на Македонците, во нивното обединување и јакнење на нивната борба за национални, културни и политички права. Тој празник беше еден од најголемите празници на македонскиот народ. Тој беше вистински народен празник. Тој ден се собираше целото население од градовите и од селата и беа организирани црковни служби, чествување, игри, веселби итн. Особено активно во тој празник учествуваше училишната младина, затоа што Денот на Кирил и Методиј се сметаше главно како Ден на словенската култура и просвета. Тој ден е една од главните пројави на традицијата на македонскиот народ. Денот на Кирил и Методиј се прославува уште од моментот кога македонскиот народ почна да ја води својата борба за културно, национално, политичко и социјално-економско ослободување, т.е. од пред еден век и половина“, пишува Димитар Влахов, кој во тоа време, пролетта 1948 година, ја извршува функцијата потпретседател на Сојузното собрание на ФНРЈ.
Како што е познато, веднаш по војната, семоќниот Колишевски, заедно со кликата околу него, ги отстранува од државни функции во Македонија сите интелектуалци, испраќајќи ги најчесто во Белград на „принудна работа на неодредено време“. Според хроничарите што го истражуваат овој аспект на македонската повоена историја, ваквата политика всушност е стратегија за ослободување од кадрите што на овој или оној начин го попречуваат процесот на србизација на Македонија, односно, како што ќе каже Павел Шатев уште во 1946 година, власта во Македонија на чело со Колишевски спроведува политика со која состојбата во Вардарска Македонија се карактеризира со тоа што „формата е македонска, а содржината српска“. Инаку, Димитар Влахов во ноември 1944 се враќа од Русија, каде што живее последните осум години, и каде што, по нападот на Германија на Советскиот Сојуз, во јуни 1941 година, учествува во работата на Сесловенскиот комитет како претставник на македонскиот народ.

Во меѓувреме, една година пред тоа, на Второто заседание на АВНОЈ, во отсуство е избран за член на президиумот, а е делегат и на Првото заседание на АСНОМ. По враќањето во штотуку ослободеното Скопје, на 26 ноември 1944 година, на првата конференција на Народноослободителниот фронт на Македонија е избран за негов претседател а на Второто заседание на АСНОМ, еден месец подоцна станува и член на претседателството. Во април следната, 1945 година, Влахов е член на президиумот на Народното собрание на Македонија. Иако Влахов, исто како и Шатев, имал универзитетско образование стекнато во Европа, богата револуционерна и политичка активност поврзана со македонското националноослободително дело, македонското повоено државно и партиско раководство, составено претежно од необразовани пролетери, смислено го истиснува од власта во Македонија, испраќајќи го божем на „повисока функција“ во Белград.

Без право на приговор, Влахов е „делегиран“ да ја извршува функцијата потпретседател на президиумот на Сојузното собрание на ФНРЈ, сосема небитна политичка позиција во југословенскиот еднопартиски систем, која тој сепак се обидува да ја искористи за пласирање на македонските интереси во федерацијата. Како потпретседател на Собранието на ФНРЈ, без да се консултира со Колишевски, Влахов му испраќа писмо на Тито со кое бара делото на Кирил и Методиј да се слави како празник на македонскиот, а истовремено и на другите словенски народи.

БУГАРИЈА МУ ДАВА КАРАКТЕР НА БУГАРСКИ ПРАЗНИК

Во писмото до Тито, Влахов меѓу другото пишува:

Другар Маршале, во Бугарија овој празник се прославува свечено. Тоа е организирано од власта. Особена свеченост на овој празник му била давана за време на фашистичката власт. По ослободувањето на Бугарија од фашистичкото угнетување, новата отечествено-фронтовска власт продолжи да го прославува Денот на Кирил и Методиј. Во Бугарија тој ден е неработен, празничен и на тој ден се организираат големи свечености. Се држат говори, обично од наставниците, се организираат излети, се подготвуваат свечености, веселби, насекаде се зборува за работата на Кирил и Методиј, дека се словенски просветители, дека ја создале ’старобугарската’ писменост и на тој начин се поддржува големобугарштината. Но Кирил и Методиј писменоста му ја дале на целото словенство, а не само на Бугарите. Бидејќи браќата се од Солун, Македонците најживо учествуваат меѓу Словените во прославување на делото на Кирил и Методиј, како и делото на Климент Охридски, еден од учениците на Кирил и Методиј. Во Бугарија на прославувањето му се дава карактер на бугарски празник, со што, се разбира, се дотура вода на воденицата на големобугарштината... Засега ние, Македонците, не го прославуваме овој празник. Јас имав можност да ги слушнам одгласите, не многу поволни за нас, од прогресивни луѓе во Македонија, кои порано ефективно учествувале во прославувањето на Денот на Кирил и Методиј. Сметам дека тој ден треба да се прославува како празник на словенската солидарност и братство. Мислам дека ќе биде најдобро ако Денот на Кирил и Методиј, кај нас, во ФНРЈ, се прогласи за ден на словенската солидарност и ако сите училишта и сите културни установи го прославуваат како ден на нашата култура и просвета“.

ТРЕБА ДА ГО СЛАВИМЕ И СВ. КЛИМЕНТ

Во продолжение на писмото испратено до Тито на 7 мај 1948 година, значи 17 дена пред чествувањето на сесловенските просветители во сите словенски земји, освен во Југославија, тогаш седумдесетгодишниот Димитар Влахов пишува:

„Посебно во Македонија тој ден треба да биде најсвечено прославен, да добие значење какво што имаше во времето кога ние Македонците се боревме против ропството на Фенерот, против пропагандата што ја вршеше Грчката патријаршија, но и против турските паши и султани. Во Македонија тој ден треба да биде славен на највисоко ниво; пожелно е да биде славен на највисоко ниво. На таа свеченост треба да учествуваат не само учениците и работниците на културно поле туку и нашите народни избраници на чело со нашата влада и сите наши народни претставници. Ние треба да се стремиме кон тоа од рацете на бугарските јавни работници и од бугарската власт да го земеме она што нам, Македонците, ни припаѓа.
Истовремено со тоа треба да го манифестираме нашето македонско единство, не само со браќата од Пиринска и Егејска Македонија туку и со нашите браќа-бегалци и иселеници што живеат во Бугарија и на други места во Европа, Америка, Австралија... Исто така, нам ни е потребно да го подигнеме на соодветна висина вистинскиот лик и на другите словенски просветители што се родиле во Македонија и чии заслуги за народното дело сега се искористуваат за целите на големобугарштината. Потребно е, исто така, да ја одбележиме и да ја одбележуваме годишнината од смртта на Климент Охридски, ученик на Кирил и Методиј, еден од големите македонско-словенски просветители, кој во почетокот од 10 век имал школа во Охрид во која учеле 3.500 ученици, од кои многумина станале учители, свештеници, ѓакони, преведувачи на книги и друго“, се вели во писмото.

Јас ве молам, другар Маршале, да најдете време и да ја разгледате оваа моја сугестија. Убеден сум дека во врска со оваа моја сугестија ќе донесете решение што ќе биде од корист за сите братски народи на ФНРЈ“, завршува Влахов, кој, како што се гледа, иако имал седумдесет години, а бил испратен во Белград за да не им пречи на младите кадри во Скопје во нивната концепција за градење на новата македонска држава, колку што можел и како што можел, докрај се борел за афирмација на македонскиот народ.

Само пет години подоцна, во април 1953 година, Димитар Влахов веќе не е меѓу живите. Сега, шеесет години подоцна, Денот на свети Кирил и Методиј е државен празник, во Македонија се слави како државен празник. Освен тоа, во меѓувреме, во 1980 година, триесетина години по писмото на Влахов, папата Јован Павле Втори, со апостолско послание, светите Кирил и Методиј ги прогласи за сопокровители на Европа, веднаш до европскиот покровител свети Бенедикт. Се разбира, Влахов бездруго би бил задоволен и од едното и од другото, затоа што самиот сметал дека чествувањето на сесловенските просветители треба да биде празник на културата, солидарноста и единството.

Автор: Блаже Миневски

http://www.novamakedonija.com.mk/NewsDet...anie=22886

А аз - като един наивник на средна възраст - си мисля, че Македония и България биха могли да отбелязват 24 май заедно.
Чудех се - също така - какво ли означава терминът шовинизъм, откъде идва, на какви нагласи се опира?
Интересен избор - между Св.Св Кирил и Методиий и Деня на Титовите младински сили...?

Актуелно


Датум: 25.09.2013, 23:06
Ексклузивни документи за МакедониЈа во Архивот на Тито (4):

Непознато писмо на Димитар Влахов до Броз од 1948 година!



„Минатата година на една седница на Сесловенскиот комитет за Југославија присуствуваа и претставници на братските словенски земји: Советскиот Сојуз, Полска, Чехословачка, Бугарија. Јас укажав на настојувањето на бугарските националисти и фашисти да го присвојат делото на Kирил и Методиј и да му дадат големобугарски печат. Истакнав дека тоа е општословенско дело и би требало на тој празник да му се даде неговиот вистински карактер како празник на словенската култура, словенската солидарност, словенското единство, додавајќи притоа дека земја во која тој ден најмногу се празнуваше со децении е Македонија. На оваа аргументација никој од присутните не искажа поинакво мислење и премолчено прифатија на тој празник да му се даде општословенски карактер како празник на словенската солидарност“, пишува Димитар Влахов во писмото, што на 7 мај 1948 му го испратил на Тито замолувајќи го да најде време и да го разгледа неговиот предлог за празнување на ликот и делото на солунските браќа Kирил и Методиј. Ова досега непознато писмо на Влахов за празнување на делото на сесловенските просветители се чува во збирката документи од архивот на Јосип Броз Тито каде што има поголем број прилози поврзани со Македонија од 1943 до 1953 година. Според историчарот д-р Новица Велјановски, кој имал увид во Архивот на Тито, кој од неодамна е отворен и ставен на користење на научната јавност, фондот содржи мошне значајни документи создавани или архивирани во НKОЈ и во кабинетот на претседателот на Југославија, кои фрлаат светлина на многубројните проблеми со кои се соочувала федерацијата во текот на приближно 40 години. Меѓу нив е и ова писмо на Влахов.

Македонија има свој национален празник!

Во писмото на Димитар Влахов до Тито, меѓу другото, се вели: „Другар маршале, на 24 мај кај нас, во Македонија, како и воопшто во другите словенски земји, се прославува празникот на словенските просветители Kирил и Методиј. Прославата на тој ден во минатото играше голема улога во преродбата на националната свест на Македонците, во нивното обединување и јакнење на нивната борба за национални, културни и политички права.

Тој празник беше еден од најголемите празници на македонскиот народ. Тој беше вистински народен празник. Тој ден се собираше целото население од градовите и од селата и беа организирани црковни служби, чествување, игри, веселби итн. Особено активно учество во тој празник земаше училишната младина затоа што денот на Kирил и Методиј се сметаше главно како ден на словенската култура и просвета. Тој ден е една од главните пројави на традицијата на македонскиот народ. Денот на Kирил и Методиј се прославува уште од моментот кога македонскиот народ почна да ја води својата борба за културно, национално, политичко и социјално-економско ослободување, т.е. од пред еден и пол век“, пишува Димитар Влахов, кој во тоа време, пролетта 1948 година, ја извршува функцијата потпретседател на Сојузното собрание на ФНРЈ.

Имено, како што е познато, веднаш по војната, семоќниот Kолишевски, заедно со кликата околу него, ги отстранува од државни функции во Македонија сите интелектуалци испраќајќи ги најчесто во Белград на „принудна работа на неодредено време“.

Празник на словенската култура

Во писмото до Тито, Влахов, меѓу другото, пишува: „Другар маршале, во Бугарија овој празник се прославува свечено. Тоа е организирано од власта. Особена свеченост на овој празник му била давана во текот на фашистичката власт. По ослободувањето на Бугарија од фашистичкото угнетување, новата отечествено-фронтовска власт продолжи да го прославува денот на Kирил и Методиј. Во Бугарија тој ден е неработен, празничен и на тој ден се организираат големи свечености. Се држат говори, обично од наставниците, се организираат излети, се подготвуваат свечености, веселби, насекаде се зборува за работата на Kирил и Методиј, дека се словенски просветители, дека ја создале „старобугарската“ писменост и на тој начин се поддржува големобугарштината. Но, Kирил и Методиј писменоста му ја дале на целото словенство, а не само на Бугарите. Бидејќи браќата се од Солун, Македонците земаат најживо учество меѓу Словените во прославување на делото на Kирил и Методиј, како и делото на Kлимент Охридски, еден од учениците на Kирил и Методиј. Во Бугарија на прославувањето му се дава карактер на бугарски празник, со што, се разбира, се дотура вода на воденицата на големобугарштината.

Минатата година на седница на Сесловенскиот комитет лично укажав на настојувањето на бугарските националисти и фашисти да го присвојат делото на Kирил и Методиј и да му дадат големобугарски печат. Истакнав дека тоа е општословенско дело и затоа на тој празник треба да му се даде неговиот вистински карактер како празник на словенската култура, словенската солидарност, словенското единство, додавајќи притоа дека земја во која тој ден најмногу се празнува со децении е Македонија. На оваа аргументација никој од присутните не искажа поинакво мислење и премолчено прифатија на тој празник да му се даде општословенски карактер како празник на словенската солидарност. Сега ние Македонците не го прославуваме овој празник. Јас имав можност да ги слушнам одгласите, не многу поволни за нас, од прогресивни луѓе во Македонија, кои порано ефективно учествувале во прославувањето на денот на Kирил и Методиј. Сметам дека тој ден треба да се прославува како празник на словенската солидарност и братство. Мислам дека ќе биде најдобро ако денот на Kирил и Методиј, кај нас, во ФНРЈ, се прогласи за ден на словенската солидарност и ако сите училишта и сите културни установи го прославуваат како ден на нашата култура и просвета“.

На највисоко ниво!

Во продолжение на писмото испратено до Тито на 7 мај 1948 година, значи 17 дена пред чествувањето на сесловенските просветители во сите словенски земји, освен во тогашна Југославија, седумдесетгодишниот Димитар Влахов пишува: „Посебно во Македонија тој ден треба да биде најсвечено прославен, да добие значење какво што имаше во времето кога ние Македонците се боревме против ропството на Фенерот, против пропагандата што ја вршеше Грчката патријаршија, но и против турските паши и султани. Во Македонија тој ден треба да биде славен на највисоко ниво; пожелно е да биде славен на највисоко ниво. На таа свеченост треба да учествуваат не само учениците и работниците на културно поле туку и нашите народни избраници на чело со нашата влада и сите наши народни претставници. Ние треба да се стремиме кон тоа од рацете на бугарските јавни работници и од бугарската власт да го земеме она што нам, Македонците, ни припаѓа.

Истовремено со тоа треба да го манифестираме нашето македонско единство, не само со браќата од Пиринска и од Егејска Македонија, туку и со нашите браќа-бегалци и емигранти што живеат во Бугарија и на други е места во Европа, Америка, Австралија... Исто така, нам ни е потребно да го подигнеме на соодветна висина вистинскиот лик и на другите словенски просветители што се родиле во Македонија и чии заслуги за народното дело сега се искористуваат за целите на големобугарштината. Потребно е, исто така, да ја одбележиме и да ја одбележуваме годишнината од смртта на Kлимент Охридски, ученик на Kирил и Методиј, еден од големите македонско-словенски просветители, кој во почетокот на 10 век имал школа во Охрид, во која учеле 3.500 ученици, од кои многумина станале учители, свештеници, ѓакони, преведувачи на книги и друго“, се вели во писмото. „Јас ве молам, другар маршале, да најдете време и да ја разгледате оваа моја сугестија. Убеден сум дека во врска со оваа моја сугестија ќе донесете решение што ќе биде од корист за сите братски народи на ФНРЈ“, завршува Влахов, кој, како што се гледа, иако имал седумдесет години, а бил испратен во Белград за да не им пречи на младите кадри во Скопје во нивната концепција за градење на новата македонска држава, колку што можел и како што можел, докрај се борел за афирмација на македонскиот народ.

Само пет години подоцна, во април 1953 година, Димитар Влахов веќе не е меѓу живите. Сега, шеесет години подоцна, денот на свети Kирил и Методиј е државен празник, во Македонија се слави како државен празник. Освен тоа, во меѓувреме, во 1980 година, триесеттина години по писмото на Влахов, папата Јован Павле Втори со апостолско послание свети Kирил и Методиј ги прогласи за сопокровители на Европа, веднаш до европскиот покровител свети Бенедикт.

Блаже Миневски

http://www.dnevnik.mk/default.asp?ItemID...C8A87B2B12

Странно - Със сигурност повторението е майка на знанието...но ако Нова Македония и Дневник не са на един и същ собственик /а дори и да бяха - предполагам, че проблемът остава/...тук има проблем с авторските права...; гледах между другото шоуто на М. Неделковски на 24 май тази година...е, и нито дума за 24 май...нито от него, нито от събеседниците...защо?




26-09-2013, 08:35 AM
Reply
Valkanizater Offline
Senior Member
****

Posts: 431
Joined: Feb 2011
Reputation: 15
#37

Генерал-полковник Ердоган Ознал: МАKЕДОНИЈА НЕ Е ГРЧKА (2)

Kако се избришани Македонците?

Генералот Ознал, чие семејство влече корени од Македонија, од каде што во виорот на балканските војни во 1912 пребегало во Турција, бил на високи воени должности во турската армија. Меѓу другото, бил командант на Воздухопловното училиште и раководител на одделението за воени операции и претседател за воена историја и стратешко образование во Генералштабот на војската.

За нас најинтересен е по тоа што на еден меѓународен симпозиум, што Грците го одржале во 1993 година по повод 80-годишнината од балканските војни, како претставник на турските воени историчари, а испровоциран од грчката македонска хистерија, станал и пред 150 учесници им рекол на домаќините в лице: „Македонија не е грчка!“ Иритиран од ваквото однесување на Грците, по враќањето во Турција, набргу напишал и објавил книга со наслов „Македонија не е грчка“, каде што со користење многубројни документи од Архивот на турската армија и од Османлискиот архив аргументирал со грчките, кои се однесуваат на Македонија и докажувал дека Македонија ниту географски, ниту историски, ниту етнички е грчка и дека Македонците се посебен народ, кој нема никаква врска со античките Грци.

Историската стварност и научните сознанија кажуваат дека постои еден народ кој во потполност е поинаков од Грците и се вика македонски. Денес Грција вели дека „нема Македонци“, дека „нема посебен народ со тоа име“ и вели дека „во Грција нема малцинство што се нарекува македонско“. Kаде е смислата на ваквата грчка упорност ако историјата го вели спротивното?

За општата слика на демографската структура на Македонија најдобри информации даваат турските историски извори. Во генералниот попис, што во 1904 година го направил главниот инспектор за македонските вилаети, Хусеин Хилми-паша, сите етнички елементи што живееле во Kосовскиот (Скопскиот), Битолскиот и Солунскиот вилает, претставени се поединечно и од него се гледа дека, наспроти најмногубројните турско-муслиманскиот корпус и Македонците, Грците во Македонија биле во малцинство.

Kарнегиевата комисија (се занимавала со истражување на причините и на последиците од балканските војни 1912-1913, н.з.), обработувајќи ја демографската структура на населението во Егејска Македонија, во 1913 година дошла до сличен заклучок. Меѓутоа, во подоцнежните пописи од 1926 и од 1940 година, што овој пат ги направила грчката управа, Македонците веќе воопшто не се споменуваат во Егејска Македонија. Во последниот попис (се мисли на резултатите на пописот што важеле во 1992 година кога е пишувана оваа книга, н.з.) констатирано е дека во регионот живеат 2.057.000 души, од кои нема народи со поинакво етничко потекло бидејќи е прифатено дека сите се - Грци.

Сега сакам да ги прашам Грците: Kаде исчезнаа стотиците илјади Македонци избројани во независниот попис во 1904 и во 1913 година и што стана со нив во подоцнежните пописи? Kако е можно, со еден удар на калем, да се поништат стотици илјади луѓе?

На крајот од балканските и од Првата светска војна „македонскиот мираз“ бил поделен меѓу Грција, Србија и Бугарија. Kако и Турците, и Македонците во регионот биле подложени на политика на асимилација. Започнале злосторства и ликвидации и погрчувања.

Според грчките управувачи, „во Грција не само што нема македонско малцинство туку нема ни македонски јазик“. Генерално, ни македонски народ ни македонски јазик. Според Грците, Македонија е само регион со географско име.

Пописот во македонските вилаети (хилми-паша, 1904)

Турци и муслимани-Албанци ....................................1.508.507

Македонци ..............................................................896.494

Грци .......................................................................307.000

Срби .......................................................................100.700

Власи (Романци) ...............................................................99.000

ВKУПНО ...................................................................2.911.721

Број на жители во Егејска Македонија (карнегиева комисија, 1913)

Македонци ................................................................329.371

Турци ........................................................................314.354

Руми (Патријаршисти) .........................................................236.775

Албанци ......................................................................15.108

Власи ..........................................................................44.414

Цигани .........................................................................25.302

Евреи ...........................................................................68.206

Разни .............................................................................8.019

ВKУПНО ......................................................................1.041.549

(продолжува)

http://www.dnevnik.mk/default.asp?ItemID...8EFB018CDB

Поредица в Дневник, представяща
Генерал-полковник Ердоган Ознал и книгата му: МАKЕДОНИЈА НЕ Е ГРЧKА

Е има го докладът на Карнегиевата комисия - не е тайна; има го сигурно и на Котле /по-долу е от български източник.../

"Другите Балкански войни" - Фондация "Карнеги"
(Фондация "Свободна и демократична България", София 1995)
(Carnegie Endowment for International peace, REPORT OF THE INTERNATIONAL COMMISSION
To Inquire into the causes and Conduct OF THE BALKAN WARS, PUBLISHED BY THE ENDOWMENT WASHINGTON, D.C. 1914)

http://www.promacedonia.org/karnegi/prilozhenie_C.htm

Разбира се, всеки може да представя всичко по начин, който намира за добре...; всеки може да интерпретира всичко - както счете за необходимо - та и македонският Дневник така...Няма проблем с това - нито някой ще помъдрее - нито ще оглупее от цялата работа - е, разбира се, и ничия историография няма да стане по-интересна или по-скучна...;
много жалко е всичко това...за Дневник и неговите читатели...;
08-10-2013, 11:36 PM
Reply