Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 0 Vote(s) - 0 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Распад на Југославија-Гледано од Очите на учесниците во тој процес
Author Message
toni_a Offline
1 - 2 + 3 - 4 + ...
****

Posts: 610
Joined: Jan 2010
Reputation: 12
#61

(20-12-2011, 04:11 AM)basilius_2 Wrote: Многу малку луѓе од оние што живеа кога Југославија се распаѓаше,ги знаат вистинските причини зошто Југославија се распадна.Но и самиот распад на таа држава треба да ни послужи како една лекција на идните генерации.
Со оваа тема се обидуваме да малку проговориме за тие настани,но и да се запознаеме како навистина се распадна таа држава во која сите живеевме.

Да, сите можеби за разлика од како живеела предвоената генерација нивниот животен стандард бил малку повисок. Но клетата Југословенска судбина не стигна сите.

интересно...

ај, мојата теорија е дека намерно странците дозволија војна, па дури и ја поттикнуваа.
војната беше „црта„ / „граница„ за да се стави крај на било каков облик идно југословенско здружување.
мојт коментар, а особено видување, е насочено од првите збиднувања во ексЈУ па понатака.

мислам, колку и да даваме (носталгичари) вина на странците/надворешните, неможе семејство да растури комшија доколку не постојат (внатрешни) семејни проблеми!

алудирам на братсво и единство-то, кое ни се пласираше како догма.
0+0+0=60%
(This post was last modified: 21-12-2011, 06:41 AM by toni_a.)
21-12-2011, 06:35 AM
Reply
МрачниотКоњаник Offline
stop the brainfcuk
*****

Posts: 1,391
Joined: Dec 2010
Reputation: 1
#62

(21-12-2011, 06:35 AM)toni_a Wrote: интересно...

ај, мојата теорија е дека намерно странците дозволија војна, па дури и ја поттикнуваа.
војната беше „црта„ / „граница„ за да се стави крај на било каков облик идно југословенско здружување.
мојт коментар, а особено видување, е насочено од првите збиднувања во ексЈУ па понатака.

мислам, колку и да даваме (носталгичари) вина на странците/надворешните, неможе семејство да растури комшија доколку не постојат (внатрешни) семејни проблеми!

алудирам на братсво и единство-то, кое ни се пласираше како догма.

Точно Тони, ама од друга страна покажи ми семејство без проблеми. Разидувања и разногласие има во секое семејство ама тоа не е оправдание за комшијата да тргне во јуриш и да го растури. Посебно откако долги години истиот комшија се декларирал како пријател и поддржувач за време Студената Војна.
Вината на Германија (земја која дефинитивно највеќе налеа бензин врз огинот) е во тоа што го поттикна крвопролевањето низ екс-ју боиштата. Распадот на Југославија беше неминовност и за тоа не требаа странски охрабрувачи. Но тој процес можеше да биде многу помирен и попристоен и без онолку жртви, Германија да се воздржеше од користењето на своите миленичиња низ бивша Југославија.
Германското еднострано признавање на независноста на Хрватска како ниеден друг настан го поттикна крвопролевањето за време војните.
Велиш интересно, меѓутоа постојаното рециклирање на темата за распадот на Југославија и настаните непосредно потоа на овој форум само покажуваат колку ретките дискутанти тука се замрзнати во времето и неподготвени да погледнат накај сегашните настани и сегашниот поредок. За поглед накај иднината пак не може да стане ни збор. Така на пример, од истиот смрзнат ментален ков ќе прочиташ дека единствен пат за Македонија е со ЕУ, НАТО и САД. Наспроти вестите за преземање на огромниот долг од еврозоната и префрлање на тој долг врз сите ЕУ членки (само еден пример од низата лоши вести и вознемирувачки сигнали што идат откај “нашата судбина“). Во сегашниот контекст на настани а скоро сигурно во контекст на идните настани од барем една деценија, ваквиот став “ЕУ-НАТО-САД наша судба“ е контра секаква логика и посебно контра било каков интерес, меѓутоа ако тој став го ставиш во контекст на настаните од `90-тите кои постојано се преџвакуваат на овој форум тогаш тој станува совршено логичен.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Борба за слобода од шарените окупатори!
21-12-2011, 06:24 PM
Reply
basilius_2 Offline
Moderator
*****

Posts: 1,133
Joined: Dec 2009
Reputation: 17
#63

Прво,најмалку вина за распадот на Југославија има Западот кој цело време држеше една дистанца.Тоа ќе го каже и ген.Весли Кларк во своите мемоари за Ју-кризата. Имено во самиот Западен табор во почетокот на Ју-кризата,биле поделени дали да се вмешат во Ју-кризата.Причината зошто Западот се двоумел дали да се вмеша во Ју-Кризата е разлчните тежнениа во самиот НАТО-табор.Како и немањето на потребната воена опрема за воената операција.
Што се однесува до самата Југославија Лорд Дејвид Овен,ќе го донесе следниот заклучок:
"Тито само ги потчинил Националистите,не ги уништил."
Што се однесува до Србското раководство, кое ги уживаше благодетите од Втората Светска војна,поради алчноста на нивниот вожд Слободан Милошевиќ,кој пред Западните дипломати пиел Виски,зборувал чист Англиски и имал Американски манири,пред својот народ се покажувал со маската на јунак од битката на Косово поле.
До самава тема,како и други теми од 90-тите,кои се отворени на овој форум неможам да дадам никаков друг коментар,отколку да кажам дека со тие теми се обидуваме да се разјаснат некои збиднувања од нашето минато.


"He who controls the present, controls the past. He who controls the past, controls the future." -- George Orwell
"Тој што ја контролира сегашноста,тој го контролира минатото.Тој што го контролира минатото ја контролира иднината." Џорџ Орвел
_____________________________________________________________

http://www.cd-macedonia.com
25-12-2011, 05:08 PM
Reply
basilius_2 Offline
Moderator
*****

Posts: 1,133
Joined: Dec 2009
Reputation: 17
#64

Quote:Milan Kučan: Otpor srboslaviji


[Image: CCB0F158-1474-4C3D-A638-7F23D3C290FA_w270.jpg]


Milan Kučan
27.02.2008
Omer Karabeg

Milan Kučan, nekadašnji predsednik Slovenije: "Ono što smo tražili za sebe na osnovu našeg prirodnog i našim, čak i jugoslavenskim, ustavom garantovanog prava na samoopredelenje, to, naravno, priznajemo i svima drugima, uz generalni princip da se to pravo ne može ostvarivati na račun jednakog prava drugih..."
video I dio [ 35:13 min ] II dio [ 37:26 min ]

RSE: Da počnemo od skupa u Cankarjevom domu, koji je održan 27. februara 1989. godine, koji je označio prvi veliki javni sukob jednog republičkog rukovodstva sa Miloševićem koji je bio u usponu. Miting je organozovan da bi se izrazila solidarnost sa rudarima Trepče koji su štrajkovali, međutim on je znatno prevazišao svoj povod. Vi ste tada izgovorili rečenicu. "Jugoslavija se brani u Trepči". Rekli ste i to da se pred očima javnosti odigrava mirni udar koji menja lice Jugoslavije. Da li ste bili svesni kakve će furiozne reakcije u Srbiji izazvati miting u Cankarjevom domu? Slovenija se tada praktično stavila na čelo otpora Miloševiću?

Kučan: Ja sam tada rekao da se u Starom Trgu brani Jugoslavija. To je točno i u to sam i danas uveren. Do tog štrajka, bez obzira koji su sve bili motivi, ipak je došlo posle promena srpskog ustava koji je menjao odnose u Srbiji, odnose sa pokrajinama, a to je objektivno menjalo i odnose u tadašnjoj Socijalističkoj Federativnoj Republici Jugoslaviji. Menjati odnose na načine koji posežu u ravnopravnost naroda i u poziciju narodnosti, u njihova prava i zaštitu, to je bilo protivno samom biću, samom smislu i suštini postojanja Jugoslavije. To je bilo u vreme kada smo mi shvatili da je novom režimu u Beogradu, kojeg je simbolizirao Milošević, fundament, ideološka i teoretska platforma Memorandum Srpske akademije nauka, to jest da se Jugoslavija pretvara u "Srboslaviju". Kasniji tok događaja je pokazao da smo bili u pravu i sve te, kako vi kažete, furiozne akcije koje su bile u Srbiji, one su se mogle pretpostaviti, sa njima smo mi računali. No, naravno, mislili smo da će jedno otrežnjenje posle toga, ipak, doći. Nažalost, o otrežnjenju se može govoriti tek sada, 10 godina posle tih događaja.

RSE: Vi znate da je nakon Cankarjevog mitinga, koji je emitovan u Beogradu, na ulice Beograda izašlo oko milion ljudi, a Milošević je razjarenoj masi praktično obećao hapšenje Azema Vlasija, što se i dogodilo.

Kučan: Sve je to bilo u kontekstu naših ocena da se u Jugoslaviji nije moglo više govoriti o pravnoj državi. Kad ste mogli promeniti ustav, onda ste, naravno, mogli na takav način menjati i sve druge stvari. Milošević je tada bio šef partije. Nije bio državni funkcioner. I on kao takav obećava hapšenja. Dakle, to je bila jedna potpuno drugačija logika, jedan potpuno drugačiji sistem od politike i logike sistema za koji smo se zalagali mi u Sloveniji. Dakle, taj konflikt nije bio konflikt dva nacionalizma, kao što se to interpretiralo čak i u Evropi i u međunarodnoj zajednici. To je bio konflikt dva pogleda na budućnost zemlje i ljudi koji su u Jugoslaviji živeli. Na kraju-krajeva, taj konflikt ima svoje korene i vidite do čega je sve njegovo toleriranje i toleriranje takve koncepcije kasnije dovelo.

RSE: Slovenija je bila konstantno protiv uvođenja vanrednog stanja na Kosovu. Da li ste se bojali da bi slična sudbina uskoro mogla zadesiti i Sloveniju?

Kučan: Pa, to je bilo logično očekivati, a danas se može reći da su postojali i vrlo realni planovi za to, koji su se pripremali u saveznom rukovodstvu, a pogotovo u tadašnjem političkom rukovodstvu Jugoslavenske narodne armije.

RSE: 27. septembra 1989. godine slovenački parlament usvojio je amandmane kojim je Slovenija praktično proglasila suverenost na svojoj teritoriji. Rukovodstvo Srbije se tome žestoko opiralo, pretilo intervenicijom Jugoslovonske narodne armije, ali je ova u tom trenutku odbila da interveniše. Dan pre sednice parlamenta, na kojoj su usvojeni amandmani, bila je sazvana sednica Centralnog komiteta SKJ u Beogradu, na kojoj je trebalo da se raspravlja o slovenačkim amandmanima i izvrši pritisak na vas da biste od njih odustali. Koliko znam, vi ste se tada bojali da bi moglo doći do hapšenja pojedinaca iz slovenačkog rukovodstva ili možda nečeg još goreg, pa ste preduzeli mere opreza.

Kučan: Ja mislim da je ta sednica Centralnog komiteta SKJ ustvari pokazala tu dvostrukost sistema odlučivanja u Jugoslaviji. Jedan je bio formalan, koji je sledio formalnu federalnu strukturu zemlje, višenacionalnu strukturu zemlje po organizaciji i u sistemu odlučivanja. A, drugi je bio faktički sistem odlučivanja u Savezu komunista Jugoslavije, koji je bio organizovan centralistički, u kome se odlučivalo na principu demokratskog centralizma, dakle po principu, da uprostim, jedan čovek, jedan glas. Naravno, tu je Srbija bila u velikoj većini i oni su na toj sednici hteli, po tom principu demokratskog centralizma, disciplinirati partijsko rukovodstvo Slovenije da spreči donošenje tih amandmana. Mi to niti smo hteli, niti je to formalno bilo moguće, a nismo hteli zato što smo se i sami u Sloveniji zalagali da se ti amandmani donesu, koji su bili dvostruki. Štitili su do kraja, ustavnim putem, pravo Slovenaca na samoopredelenje. Naravno, na način koji ne bi zadirao u jednaka prava drugih naroda. I da otvore put političkoj pluralizaciji društva. A znate da smo na osnovu tih amandmana u martu 1990. godine izašli i na prve demokratske, parlamentarne izbore. Nismo se bojali intervencije i zatvaranja slovenačkih rukovodilaca, već smo poduzimali mere predostrožnosti u drugom pravcu. Glavna opasnost je bila da se ide na zatvaranje novinara, sa tim smo imali iskustvo, jer se time već jednom, 1977. godine, pretilo. Tada je rukovodstvo Armije, podržano jednim delom saveznog rukovodstva, uputilo tu pretnju. I to je tada rodilo taj veliki konflikt, koji je onda imao svoje oličenje u takozvanom "Procesu četvorice".

RSE: Koliko znam, tada ste planirali i povratak i preko Bugarske, jer ste se plašili?

Kučan: Ne.

RSE: Onda to nije tačno. To sam pročitao u knjizi "Smrt Jugoslavije" Lore Silber i Alana Litla. To su neke spekulacije.

Kučan: Kad smo odseli u hotelu "Interkontinental", odnosno kad smo čekali da dođu avioni iz Slovenije da nas vrate, jer su nas na sednicu iz Ljubljane vozili vojni avioni, bilo je, naravno, moguće sve. Čovek mora o tome razmišljati. Ali, tada je, mislim, već bilo jasno da se sa tezom da slovenačko rukovodstvo nema podršku u narodu, da je narod dobar, da samo ne vredi rukovodstvu, više niko ne može tešiti. Tako da aretacija rukovodstva ne bi mogla sprečiti to što se u Sloveniji moralo desiti, jer ako se to ne bi desilo tada, desilo bi se kasnije, ali bi se sigurno desilo.

RSE: Borisav Jović je u svojim memoarima gorko žalio zbog toga što Armija tada nije intervenisala. On, čak, kaže da je tada bila propuštena istorijska šansa da se spasi zemlja.

Kučan: Pa, u njegovoj koncepciji i u koncepciji Miloševića možda i to u tom trenutku, ali dugoročno sigurno ne. Do konflikta bi došlo, to jest taj konflikt bi ponovo iskrsao. Armija ga je mogla odložiti, ali, naravno, upotrebom nasilja, a koliko ona to zna i može, to se kasnije pokazalo u ratu u Hrvatskoj, a pogotovo u ratu protiv Bosne i Hercegovine. Razlog zašto se to nije desilo je pre svega, ja mislim, u tada nespremnosti armije da to uradi, ali kasnije su se ona u tome dobro izvežbala.

RSE: Usledio je pokušaj Miloševića da se u Ljubljani 1. decembra 1989. godine organizuje takozvani "miting istine". Vi ste taj miting zabranili. Čega ste se bojali?

Kučan: Treba se setiti rasprave uoči menjanja srpskog ustava. Za mene je barem značajna polemika koju sam tada imao sa Miloševićem. On je rekao da će Srbija ostvariti svoje interese bilo ustavnim, bilo neustavnim putem, bilo statutarnim ili nestatutarnim. Dakle, tu je bilo sve jasno. Onda je usledio taj pohod na vlast, "jogurt" revolucija. Na kraju-krajeva, i sadašnje promene posle izbora u Saveznoj Republici Jugoslaviji se nisu desile samim izborima, nego je trebalo da narod ponovo izađe na ulice. Dakle, kako je Miloševićeva vlast došla, tako je i otišla. Odnosno, bolje rečeno, još uvek odlazi. No, na taj način, dakle mimo ustavnih institucija, mimo ustavnih puteva, sa tim mitingaškim ho-rukom, oni su to mogli raditi u Srbiji, ali se to nije moglo raditi i nije se moglo desiti u Sloveniji. Jer je bila pretpostavka, da ponovim, da su Slovenci bili zavedeni, to jest - oni su dobri, samo imaju nacionalističko rukovodstvo koje neće da sluša. Tako da treba tu baklju požara podmetnuti i tamo, dakle da narod izađe na ulice i u Sloveniji. To je bila potpuno pogrešna procena. Naravno, mi smo čitavo vreme te konfrontacije tražili da sve mere koje je preduzimala Slovenija, budu utemeljene na pravnim propisima. I našli smo osnovu da se taj miting zabrani. Kad ga nije htelo zabraniti tadašnje Predsedništvo Savezne Republike Jugoslavije na osnovu saveznih propisa, mi smo u našem Zakonu o javnom redu i miru našli utemljenje da naša policija taj miting zabrani. I od svog tog najavljenog velikog mitingaštva na ulicu je izašlo otprilike 500 ljudi, čak i manje. Da su Slovenci hteli čuti tu "istinu", oni bi došli. Mi smo u traženju rešenja, čak, ponudili tom mitingaškom rukovodstvu da dođe na televiziju i da preko televizije objasni Slovencima koja je njihova "istina".

RSE: Odmah je usledila kontramera srpskog rukovodstva. Srpsko rukovodstvo je kao odgovor na zabranu mitinga donelo odluku da prekine sve privredne veze sa Slovenijom. To je onaj čuveni bojkot slovenačke robe u Srbiji. Da li je taj bojkot naneo štete slovenačkoj privredi?

Kučan: Taj bojkot je trajao sve do pre nekoliko dana. Koliko ja znam, ako je informacija točna, tek su sada te mere povučene. To je bila manifestacija tog pogleda ili predstave kako srpsko rukovodstvo zamišlja da treba regulirati odnose u Jugoslaviji. Treba se setiti i njihovog upada u monetarni sistem Narodne banke Jugoslavije, uz sve drugo, pa ćete onda imati kompletnu sliku. Pitate da li je to nanelo štetu? Sigurno da u prvom trenutku jeste. Slovenačka privreda je, ipak, bila vezana za jugoslavensko tržište. Više od 30 posto našeg narodnog dohotka se tada formiralo u, ako to tako nazovem, izvozu na jugoslavensko tržište. Ali, dugoročno nam je to zapravo pomoglo, jer smo za svoje robe morali tražiti tržište. A, pošto se raspadao i Sovjetski Savez, raspadao se SEV, mi smo morali ojačati svoje prisustvo na najsloženijim konkurentnim tržištima, to jest na tržištu Evropske unije, gde smo tada već imali oko 30 posto našeg izvoza. No, danas je on to prevazišao, Slovenija stvara 60 posto GDP-a na tom tržištu. Dakle, na jedan "nehteni" način nam je ta mera pomogla, iako je ona u suštini imala u sebi mnoge, čak tragične manifestacije one ideje, onog razmišljanja koje je do kraja rasturilo Jugoslaviju.


Radio Slobodna Evropa
"He who controls the present, controls the past. He who controls the past, controls the future." -- George Orwell
"Тој што ја контролира сегашноста,тој го контролира минатото.Тој што го контролира минатото ја контролира иднината." Џорџ Орвел
_____________________________________________________________

http://www.cd-macedonia.com
29-12-2011, 11:40 PM
Reply
basilius_2 Offline
Moderator
*****

Posts: 1,133
Joined: Dec 2009
Reputation: 17
#65

Quote:Smrt SKJ

RSE: Dolazimo do 14. kongresa Saveza komunista Jugosavije, koji je održan 23. januara 1990. godine. Nakon beskrajnih svađa, slovenačka delegacija je napustila Kongres, a pridružila joj se i hrvatska delegacija. Kongres se raspao, a sa njime i Savez komunista Jugoslavije. Da li ste očekivali da ćete dobiti tako snažnu podršku hrvatske delegacije, s obzirom da se hrvatsko rukovodstvo dugo držalo neutralno u sukobu između slovenačkog i srpskog rukovodstva. To je bila ona čuvena hrvatska ćutnja.

Kučan: Pre tog kongresa mi smo u Sloveniji imali svoju konferenciju, koja je formulirala naš program, poznat pod imenom "Evropa danas". Mi smo sa tom koncepcijom demokratiziranja društva, uvođenja elemenata iz proizvodnje, utemeljenja zajednice na koncepciji pravne države i vladavine ljudskih prava i na koncepciji otvaranja zemlje ka Evropi, pošli na 14. kongres Saveza komunista Jugoslavije. Taj kongres je u svojim dokumentima predlagao nešto potpuno drugo, potpuno drugu orijentaciju. Mi smo pokušali svojim predlozima, amandmiranjem tih dokumenata, stvar okrenuti. Znali smo da nećemo uspeti, jer su atmosfera i način razmišljanja bili okrenuti u potpuno drugom pravcu. Pomenuli ste svađe, to nisu bile naše svađe, već je na tom kongresu izrečeno mnogo ružnih reči koje su odražavale atmosferu i stepen tadašnje političke kulture. Tako da kada se na kraju odlučivalo o amandmanima, nijedan naš amandman nije bio prihvaćen, nijedan dokument koji je predložen nije bio prihvaćen u celini. Onda smo mi rekli da tu više nemamo šta tražiti, jer ta politička organizacije više nije naša politička organizacija, jer su naša opredelenja drugačija. U tim konfrontacijama oko koncepcijskih dokumenata je učestvovalo i nekoliko delegata iz Hrvatske. No, delegacija Hrvatske je imala drugačiju poziciju. Bila je sastavljena ne samo od Hrvata nego i od Srba. Mi smo otišli. Ja sam pravovremeno obavestio gospodina Ivicu Račana da ćemo mi otići, ako glasanje o amandmanima bude ovakvo kakvo smo pretpostavljali da će biti. On se dvoumio oko toga, da li je to pametno ili nije. Imao je svoju situaciju. Mi posle nismo znali šta se dešavalo nakon što smo napustili kongres. Mi smo mislili da su Hrvati tamo ostali. Međutim, imali su, to se zna danas, burnu diskusiju u svojoj delegaciji. Velika većina je bila za to da i Hrvati urade isto što je uradila Slovenija. Kako su oni to utemeljili, ne znam, ali naše utemeljenje je bilo pred očima svih, jer je to bila javna sednica koju je prenosila televizija.

RSE: Vi ste 24. januara 1991. godine u Beogradu sastali sa Miloševićem. Mnogi smatraju da ste na tom sastanku s Miloševićem postigli dogovor o izlasku Slovenije iz Jugoslavije. Milošević je vam priznao pravo na nezavisnu državu, a vi ste rekli da Srbi imaju pravo da žive u jednoj državi, ali na isti način kao i Slovenci, to jeste da ne povređuju prava drugih nacija. Možete li mi opisati kako je izgledao taj sastanak?

Kučan: Pa, taj sastanak je izgledao normalno kao i svi drugi sastanci. Bilo je jasno šta je problem. Mi smo ponovili svoj stav i argumente na kojima smo temeljili pravo Slovenaca na samoopredelenje, to jest pravo da sami odlučimo o svojoj sudbini. Naravno, kad su to pitanje postavili Srbi, mi nismo imali razloga da ne kažemo da ono što tražimo za sebe, priznajemo i svim drugim narodima, ali, naravno, pod istim uslovima pod kojima tražimo to za sebe, dakle da ostvarenje našeg prava ne zadire u jednaka prava drugih naroda. Pri tome smo, pre svega, mislili na položaj Srba u Hrvatskoj, da treba regulirati te odnose između Hrvata i Srba, da, s jedne strane, to ne bi bilo moguće interpretirati da to daje pravo Srbiji da priključi sve takozvane srpske teritorije, a, s druge strane, da neregulirani odnosi između Hrvata i Srba u Hrvatskoj ne bi bili razlog za konflikt. To smo, vraćajući se iz Beograda, objasnili i gospodinu Tuđmanu.

RSE: Međutim, vaš razgovor sa Miloševićem razljutio je hrvatsko rukovodstvo. Oni su smatrali da ste ih ostavili na cedilu i da ste Miloševiću dali odrešene ruke da posegne za delovima Hrvatske gde su u većini živeli Srbi.

Kučan: To je, možda, njihova interpretacija, ali u razgovoru sa srpskim rukovodstvom u Beogradu za to nema nikakvih argumenata.

RSE: Da li ste nakon tog sastanka imali još susreta sa Miloševićem u četiri oka? Autori knjige "Smrt Jugoslavije", Lora Silber i Alan Litl, tvrde da je takvih sastanaka bilo.

Kučan: Ne. To je otprilike istina kao i ona njihova teza da smo mi tražili svoje povlačenje iz Beograda preko Bugarske. Ja se sa Miloševićem više sastajao nisam. No, sastajali su se Milošević i Tuđman. To jeste istina.

RSE: A, da li se neko drugi iz slovenačkog rukovodstva sastao sa Miloševićem i razgovarao o tom pitanju?

Kučan: Ne. S ovlaštenjem rukovodstva i mojim znanjem, ne.

RSE: Aprila 1991. godine Hrvatska i Slovenija su potpisale ugovor o zajedničkoj odbrani. Međutim, taj ugovor nikada nije realizovan.

Kučan: To nije bilo potpisivanje ugovora između Slovenije i Hrvatske, već je to bio sastanak dva ministra obrane i dva ministra unutrašnjih poslova Slovenije i Hrvatske. Dakle, četvorice ljudi koji su zajednički razmišljali i tome da bi to bilo dobro. No, kad su se naši ministri vratili, Predsedništvo nije dalo saglasnost za takav ugovor, jer smo bili svesni da to, prvo, nije u nadležnosti ministara, već parlamenata, i drugo, da bi nas to uvuklo u rat u Hrvatskoj. No, drugo je pitanje zašto hrvatsko rukovodstvo nije htelo ili nije moglo nama da pomogne kad je došlo do intervencije Jugoslavenske armije protiv Slovenije i do rata u Sloveniji, kad je narod, javno mnenje u Hrvatskoj tražilo da se spreči odlazak tenkovskih jedinica iz Varaždina, Zagreba i Jastrebarskog.

Radio Slobodna Evropa
"He who controls the present, controls the past. He who controls the past, controls the future." -- George Orwell
"Тој што ја контролира сегашноста,тој го контролира минатото.Тој што го контролира минатото ја контролира иднината." Џорџ Орвел
_____________________________________________________________

http://www.cd-macedonia.com
(This post was last modified: 29-12-2011, 11:42 PM by basilius_2.)
29-12-2011, 11:41 PM
Reply
basilius_2 Offline
Moderator
*****

Posts: 1,133
Joined: Dec 2009
Reputation: 17
#66

Quote:[b]Serija sastanaka

RSE: U prvoj polovini 1991. godine održana je serija sastanaka predsednika republika. Sastanci su održavani svaki put u drugoj republici. čini se da su ti susreti bili poslednji pokušaj da se nađe miran izlaz iz krize. čija je to bila ideja? Kiro Gligorov nam je rekao da mu se čini da je to bila vaša ideja.

Kučan: Ne, moja ideja je bila da se umesto saveznih organa sastanu legitimni predstavnici republika i da vide koja je budućnost. Da li postoji mogućnost da nađemo jedan modus vivendi, zajedničko rešenje, jer smo mi bili predstavnici naših naroda, ili da takva alternativa ne postoji? No, ja nisam mislio da će to biti serija sastanaka koji ničemu ne vode. Na kraju se ispostavilo da smo mogli završiti prvim sastankom, jer smo na prvom sastanku utvrdili da rešenja nema.

RSE: Znači, ipak je to bila vaša ideja, koju su ostali prihvatili, i onda je ta serija sastanaka krenula?

Kučan: Moja ideja je bila da dođe do sastanka. Moja ideja nije bila da dođe do serije sastanaka.

RSE: Kako su izgledali ti sastanci? Da li je bilo šanse za neke prave suštinske pregovore?

Kučan: Kad imate koncepciju federativne ili višenacionalne zajednice koja se zove Jugoslavija, u zemlji koja je podređena interesima, pre svega, jednog naroda, to jest, kao što sam ja to tada nazvao, koncepciju pretvaranja Jugoslavije u "Srboslaviju", onda, naravno, dijaloga nema i mogućnosti rešenja nema.

RSE: Kako su se Milošević i Tuđman ponašali na tim sastancima, da li su podržavali jedan drugog ili su bili na suprotnim polovima?

Kučan: Ne, nisu se međusobno podržavali, to bi bilo pogrešno razmišljanje. No, moj argument je bio plebiscit koji je bio izvršen u Sloveniji u decembru 1990. godine u Sloveniji, vezano svako rukovodstvo, jer je to, ipak, najdemokratskiji način izjašnjavanja javne volje i da ćemo mi ono što je narod na plebiscitu odlučio i realizirati - i znalo se kada. Postojao je šestomesečni rok tog pripremnog perioda, tokom kojeg smo mi želeli regulirati odnose sa drugim republikama i sa saveznim organima na osnovu naše koncepcije o razdruženju Slovenije. To, kako znate, nije bilo prihvaćeno i predsednik Tuđman je uvek reagirao kada sam ja govorio da ćemo mi ostvariti taj plebiscitni zahtev i otići. Koliko se ja sećam, morao bih to proveriti, ali čini mi se da su mi u pamćenju ostale njegove reči, on je rekao: "Kad odu Slovenci, istog dana, istog sata, iste minute i istog sekunda otići će i Hrvati". Naravno, situacije su, ipak, bile drugačije, jer Hrvati nisu imali iza sebe ovakav plebiscit.

RSE: Jedna od najozbiljnijih inicijativa koja je pokrenuta na tim sastancima bio je zajednički predlog Kire Gligorova i Alije Izetbegovića da Bosna i Hercegovina, Makedonija, Srbija i Crna Gora budu u nekoj vrsti federacije, a sve zajedno u konfederalnom odnosu sa Hrvatskom i Slovenijom? To je, ustvari, bio koncept asimetrične federacije, za koji se i Slovenija u početku zalagala. Kakav je tada bio vaš stav? Prema svedočenju Kire Gligorova, vi ste tada rekli da po ustavu Slovenije niste ovlašećeni da se izjašnjavate o takvim predlozima, ali da lično mislite da je taj predlog u osnovi dobar.

Kučan: Pa, gledajući sasvim realno, tada to više nije bio predlog koji je mogao završiti sretno. Kad smo mi predlagali takve formule, dakle prvo redefiniranu ili, ako hoćete, moderniziranu federaciju, pa onda konfederaciju, odnosno još pre asimetričnu federaciju, nažalost nismo imali podršku. Stvari su onda otišle svojim pravcem i svojom logikom. To je bilo kasno. Ja sam Kiri Gligorovu u privatnom razgovoru rekao to što ste i vi napomenuli, da to može biti jedna vremenska etapa razdruživanja zemlje i da bi možda moglo sprečiti konflikt, čak i rat koji se mogao naslućivati. No, moj stav nije bio, ni lični, da to može biti jedno rešenje koje bi ozbiljno izdržalo iskušenje vremena. I ja mislim da se kasnije, zapravo vrlo skoro, pokazalo da to nije prihvatljivo niti kao model, a kamoli kao jedno životno rešenje.

RSE: Vi ste to posmatrali kao jedan predah da bi se izbegao rat?

Kučan: Pre svega kao jedan štit da Slovenija može da okonča svoj prelazni period i sve pripremi za osamostaljenje u junu 1991. godine.

O nezavisnosti nije bilo dilemma, samo o načinu ostvarenja te odluke

RSE: 25. juna 1991. godine, evo sad smo došli i do tog događaja, slovenački parlament proglasio je nezavisnost. četiri dana pre toga, 21. juna, tadašnji američki ministar inostranih poslova, Džejms Bejker, došao je u Beograd i održao seriju sastanaka sa saveznim funkcionerima i predsednicima Republika. I vi ste se sastali sa Bejkerom. Prema bivšem americckom ambasadoru u Jugoslaviji, Vorenu Cimermanu, vi ste rekli Bejkeru da za vas nije dilema - da ili ne nezavisnost, nego kako. Da li je Bejker na vas vršio pritisak da odustanete od proglašenja nezavisnosti ili, možda, da ga odgodite?

Kučan: Posle serije tih sastanaka, ja sam imao razgovor sa gospodinom Markovićem i gospodinom Lončarom. Dakle, premijerom i ministrom inostranih poslova koji su mi rekli da je Bejker bio najnezadovoljniji Miloševićem i sa mnom na tim separatnim razgovorima. Točno je to što ste citirali, ja sam to rekao. Odgovor gospodina Bejkera je bio: "Mi insistiramo na tome da vi odustanete od toga" i "Nikad vas Sjedinjene Američke Države neće priznati". Ja sam tada, koliko se sećam, odgovorio da ne znam nijednog demokratskog političara koji bi u svojoj zemlji imao onakav plebiscit kakav je imala Slovenija, koji je mogao od te tako izražene ljudske volje da odstupi i da takvog političara neće naći ni u Sloveniji, niti da mi, naravno, od toga što je odlučeno na plebiscitu možemo odstupiti, ali smo spremni na razgovore o tome kako tu odluku ostvariti.

RSE: Ima dosta kontroverzi o sadržaju sastanka između tadašnjeg saveznog premijera Ante Markovića i Džejmsa Bejkera. Neki su, kao naprimer admiral Branko Mamula, tvrdili da je Bejker dao zeleno svetlo Markoviću da pritisne Slovence. Bejker u svojim memoarima kaže da je Markoviću rekao da ne vidi nikakvog načina da se Slovenija spreči da preuzme svoje granice. Ali je dodao i ovu rečenicu: "Možda bi bilo logično upotrebiti Armiju da se to spreči, ali to bi izazvalo eksploziju". Bivši američki ambasador Voren Cimerman misli da su generali Jugoslovenske narodne armije protumačili Bejkerove reči kao da da Sjedinjene Američke Države nemaju nameru da silom zaustave Armiju ako ona krene u intervenciju na Sloveniju? Ante Marković nikada ništa nije rekao o sadržaju tog sastanka. Šta vi znate o sadržaju razgovora između Bejkera i Markovića?

Kučan: Ja ustvari o tom sastanku ne znam ništa. Rekao sam vam da su mi posle tih razgovora sa američkim državnim sekretarom Bejkerom, Marković i Lončar rekli da je bio najnezadovoljniji sa Miloševićem i sa mnom. Dakle, ja mogu zaključivati na osnovu razgovora koji smo vodili predsednik Tuđman, Ante Marković i ja upravo 29. novembra 1990. godine, dakle uoči našeg plebiscita i kad smo razgovarali o mogućnosti da Ante Marković svoju poziciju predsednika savezne vlade i dosta visoki renome i polularnost koje ima u svetu, pogotovo u Sjedinjenim Američkim Državama, upotrebi za miran razlaz Jugoslavije. No, on je tada, posle jednog dugog ćutanja, rekao: "Ne. Ja sam premijer savezne vlade i ja sam dužan da čuvam integritet Jugoslavije". Mi, naravno, nismo mislili da se ne čuva integritet Jugoslavije, nego da se proces razdruživanja sprovede mirnim putem kad je već jasno da narodi Jugoslavije više ne mogu živeti zajedno. Dakle, ako na osnovu toga zaključujem, onda mogu misliti šta je na tom sastanku od strane gospodina Markovića bilo rečeno. Ali, ja ne verujem i nemam nikakav argumenat da mislim da je on bio taj koji je dao zeleno svetlo Armiji. To bi, ipak, bilo s moje strane nepravedno tvrditi. Dakle, ja za to nemam nikakav argumenat, odnosno elemenat.

RSE: Pre proglašenja nezavisnosti Slovenije i pre intervencije Jugoslovenske narodne armije desio se jedan događaj koji govori o nepoverenju koje je vladalo između slovenačkog i hrvatskog rukovodstva. Naime, Dušan Bilandžić saznao je od jednog visokog oficira Jugoslovenske narodne armije, čije ime nikad nije otkrio, da je doneta odluka o vojnoj interveniciji u Sloveniji i o tome je 22. juna obavestio Tuđmana, ali je ovaj rekao da je to nemoguće, jer jer Kadijević obećao da se neće mešati u politiku. To je bio Tuđmanov odgovor Bilandžiću. Do istog saznanja došao je tadašnji hrvatski ministar odbrane Martin Špegelj. On kaže da vas je o tome obavestio, da ste vi onda nazvali Tuđmana i pitali ga da li će se Hrvatska i Slovenija zajednički braniti, s obzirom da je potpisan nekakav sporazum u tom smislu, a Tuđman vam je, prema Špegelju, odgovorio da nije u hrvatskom interesu da se meša u rat između Srbije i Slovenije. Tuđman je, dakle, odbio da postupi u skladu sa sporazumom o zajedničkoj obrani. Da li je tačna ta interpretacija?

Kučan: Rekao sam vam da takvog sporazuma nije bilo, već da je postojao samo predlog da do takvog sporazuma dođe. Sa ove vremenske distance razgovarati o svim tim detaljima koji su više-manje rezultati subjektivnih sećanja na tadašnja zbivanja, mislim da bi bilo dosta nepravedno. činjenice su takve da se, što se mene tiče, moglo zaključiti da će Jugoslavenska narodna armija intervenirati. U kontekstu tadašnjih zbivanja to je bio najlogičniji rezultat. Kako i kada će intervenirati, to je bila nepoznanica. Dakle, što se mene tiče, ja sam očekivao da će do intervencije doći. Upozoravao sam na to i moje kolege iz političkog rukovodstva Slovenije. Ali, nisam očekivao da će to biti odmah, tu istu noć nakon proglašenja samostalnosti i nezavisnosti Slovenije, dakle 26. juna. To se desilo. Onda smo, naravno, mi tražili objašnjenje i od strane gospodina Markovića i objašnjenje od tadašnjeg zapovednika 5. armijske oblasti u Zagrebu, čija je nadležnost bila Slovenija, to je bio general Kolšak i, naravno, ja sam onda nekoliko puta razgovarao sa predsednikom Tuđmanom. No, njihove odluke su bile takve kakve su bile. Ja to mogu razumeti. Svako u takvoj situaciji čuva svoje interese. Ali, naša pretpostavka, koja se kasnije pokazala kao tačna, bila je da se u Sloveniji brani Hrvatska. Pa smo mi kasnije mnogo pomogli Hrvatskoj. Bili smo sigurni da je pomoć Hrvatskoj u naoružanju i svemu što smo imali najbolji način da se odbrani Slovenija, ako bi rat ponovo preskočio na tlo Slovenije.

RSE: Da li je došlo do tog razgovora o kojem govori Martin Špegelj? On kaže da ste Tuđmana zvali u noći, sav uzbuđen, i da ste ga pitali da li će se Hrvatska i Slovenija zajednički braniti.

Kučan: To je točno. Svi ti razgovori o kojima me pitate su postojali. No, kažem, subjektivne interpretacije koje su vezane za prevrtljivost ili za varljivost ljudskog memoriranja, teško se komentarišu. Svako ima pravo da te događaje vidi onako kako on danas misli da su se zbili.

RSE: Da li se sećate toga da vam je Tuđman odgovorio da neće da se meša u rat između Srbije i Slovenije.

Kučan: I to je točno.

Radio Slobodna Evropa
"He who controls the present, controls the past. He who controls the past, controls the future." -- George Orwell
"Тој што ја контролира сегашноста,тој го контролира минатото.Тој што го контролира минатото ја контролира иднината." Џорџ Орвел
_____________________________________________________________

http://www.cd-macedonia.com
29-12-2011, 11:50 PM
Reply
basilius_2 Offline
Moderator
*****

Posts: 1,133
Joined: Dec 2009
Reputation: 17
#67

Quote:Desetodnevni rat

RSE: Sada dolazimo do ključnih događaja, proglašenja nezavisnosti Slovenije i početka rata u Sloveniji. Nakon proglašenja nezavisnosti Slovenije, vlada Ante Markovića je donela odluku kojom je ovlastila ministra odbrane i ministra unutrašnjih poslova Jugoslavije da angažuju granične jedinice Jugoslovenske narodne armije radi očuvanja granica i graničnih prelaza. Petar Gračanin, tadašnji ministar unutrašnjih poslova, i Veljko Kadijević, ministar odbrane, shvatili su to kao zeleno svetlo za intervenciju, mada je Ante Marković tvrdio da vlada nikada nije Jugoslovenskoj narodnoj armiji dala dozvolu da upotrebi silu. Kakvi vi na to gledate?

Kučan: Već sam rekao da ja nemam argumenata i fakta koji bi opravdavali da je upravo Ante Marković dao to zeleno svetlo. On je bio predsednik vlade, zaključak je bio onakav kao što ste ga vi citirali, ali bitno je kako je to Armija shvatila, odnosno armijsko i policijsko rukovostvo. Jer, oni nisu angažovali samo granične jedinice, oni su angažovali sve što je armija ovde u Sloveniji imala i to ne samo u Sloveniji, nego i one vojarne koje su bile na tlu Hrvatske, to jest one koje su bile blizu Slovenije, dakle iz Zagreba, Varaždina i Jastrebarskog kod Karlovca. I to više onda nije bila odbrana granice, već prava vojna intervencija koja je onda prerasla u pravi rat. Makar on trajao samo 10 dana, ali je za ljude koji su u njemu učestvovali, bio pravi rat.

RSE: Vi ste u jednoj izjavi rekli da vam je vest o početku vojne intervencije u Sloveniji stigla dok ste se tuširali. Nazvao vas je vaš šef kabineta i rekao vam da su krenuli tenkovi iz kasarne u Vrhniki. Vi ste odmah pokušali da stupite u kontakt sa generalom Konradom Kolšakom, komandantom Pete armijske oblasti i sa premijerom Antom Markovićem. S Kolšakom niste mogli stupiti u kontakt, ali ste razgovarali sa Antom Markovićem. Kako je tekao taj razgovor?

Kučan: To se sve zbilo u noći posle proglašenja nezavisnosti. Ovde u Ljubljani je bilo slavlje i ja sam se vratio kući negde posle ponoći i pripremao sam svoje izlaganje za svestranački kongres koji se trebao održati sledećeg dana. Tom kongresu su prisustvovali delegati iz čitavog sveta, otamo gde naša dijaspora ima svoje najveće oslonce. I kad sam to završio, negde oko pola dva, zvao me je, to je točno, šef kabineta, koji je još uvek sa društvom slavio taj za nas veliki i historijski događaj, da je obavešten da su krenuli tenkovi iz vojarne u Vrhnici. Ja sam onda zvao prvo generala Kolšaka kojeg nisam mogao dobiti, niko se tamo nije javljao. Onda sam zvao Antu Markovića, kojeg sam probudio, zvao sam usred noći, koji o tome ništa nije znao. To je bio vrlo nervozan razgovor, reči se nisu birale. Ja sam mu verovatno dosta strogo rekao da će on biti odgovoran za krvoproliće koje će iz toga slediti. On je meni isto tako oštro odgovarao. No, to je sve u kontekstu događaja kako su tekli.

RSE: To je bio jedan jako oštar razgovor između vas?

Kučan: Jeste. Nije ni mogao biti drugačiji.

RSE: Da li se sećate šta je on vama rekao?

Kučan: Kada sam mu ja rekao da će on biti odgovoran, on mi je na to rekao: "Vi ste to izazvali". Ali, mislim, reči su reči. Ja tome ne pridajem nikakvu važnost. Mislim da smo svi bili svesni odgovornosti za ono što se još može desiti. No, on mi je obećao da će intervenirati, da će mi se neko javiti iz Zagreba, iz komande 5. oblasti i onda se javio general Kolšak. No, ja sam već tada imao osećaj da on nije taj koji stvarno zapoveda.

RSE: Šta vam je Kolšak rekao tada kada vam se javio?

Kučan: Oprostite, nije se javio Kolšak. Javio se Rašeta, Kolšakov zamenik. On me je hteo smiriti. Mi smo se poznavali, jer on je bio dugo na službi u Ljubljani. Rekao je: "Šta je predsedniče, što ste uzbuđeni?", kaže. "Nije to oklop, nije to na gusenici", kao da je to bilo važno. Ja sam mu rekao: "Pa, to je rat. Vi za to preuzimate odgovornost". On me je uglavnom hteo smiriti. Razgovor nismo uspeli da završimo, jer se prekinula veza. Ja sam otišao odmah u kancalariju, gde smo sazvali Predsedništvo, uz učešće predsednika vlade i nadležnih ministara, i to je rezultiralo odlukom da se agresiji treba odupreti.

RSE: Da se zaustavimo na tom trenutku. To je bila vrlo dramatična sednica. Tu se odlučivalo da li će se pružiti oružani otpor armiji. Vrlo ozbiljne odluke su se donosile. Kako je izgledala ta sednica?

Kučan: Pa, možete zamisliti kako je izgledala? To je, ipak, bila odluka o ratu i miru.

RSE: To je bilo usred noći?

Kučan: Ne, to je već bilo rano jutro. Već se razdanilo. I zna se koje su stvari bile u pitanju. Šta bi se sve moglo dovesti pod znak pitanja. To je bila historijska odluka, njeno ostvarenje. Generacije Slovenaca su sanjale taj san da konačno Slovenija bude samostalna zemlja i da Slovenci mogu sami odlučivati o svojoj sudbini. A to je intervencijom Armije bilo stavljeno pod znak pitanja. Mi smo odlučili da snosimo historijsku odgovornost, da se ta odluka koja se temeljila na plebiscitu, odbrani. Nju je trebalo doneti u slučaju da se sila i dalje upotrebi, da li ćemo se odupreti svim sredstvima. Situaciju je izložio tadašnji ministar odbrane gospodin Janša, i rekao da je to na nama, dakle na članovima Predsedništva. Nastao je period ćutanja. Svi smo verovatno tada u svojim glavama razmišljali o čemu to zapravo odlučujemo, koje će biti posledice po naše sugrađane, po narod, po budućnost. To danas možda zvuči kao velike reči, ali to se drugačije ne može opisati. Trebalo je prekinuti ćutanje i ja sam pitao: "Dakle, na čemu smo? Znači, prihvatamo da se branimo i oružjem". Onda sam otišao i dao izjavu za televiziju.

RSE: Jednoglasno je prihvaćeno da se branite oružjem?

Kučan: Da. Dakle, nije bilo nikakvog prigovora na ono što sam ja iz tog ćutanja zaključio. Onda sam dao izjavu za televiziju i rekao da je Slovenija u ratnom stanju. Da je bila napadnuta, da je suočena sa agresijom i da će se od agresije braniti i pozvao sam sugrađane da učestvuju u odbrani naše države, njene nezavisnosti, samostalnosti, to jest odbrani svoje plebiscitne odluke.

RSE: Kada ste se opredelili za oružani otpor Jugoslovenskoj narodnoj armiji, da li ste se bojali da bi se sve moglo vrlo tragično završiti za Sloveniju?

Kučan: Odluka o ratu je uvek najteža odluka. Ja mislim da ne postoji odgovoran čovek koji bi olako doneo odluku o ratu, pa makar odluka bila čista kao što je bila naša, da se Slovenija brani od agresije s kojom je bila suočena. Ne znam da li smo bili svesni svih konsekvenci. Jer, to se, naravno, nikad ne može predvideti. Ali smo bili svesni da imamo posla sa objektivno mnogo jačim protivnikom i da ćemo ga teško zaustaviti bez podrške međunarodne zajednice, koja nije bila baš sklona onom što je Slovenija tada radila. Ali smo mi bili uvereni da imamo dovoljno snage, dobrih veza i prijatelja u inostranstvu i da ćemo uspeti dobiti podršku. To je, na kraju-krajeva, i uspelo, intervencijom Evropske unije je bilo traženo da se prekine rat. To primirje prvo nije bilo poštivano. Onda se tražilo drugo primirje, do kojeg je došlo i posle tog primirja je došlo do sastanka na Brionima i tu je, ustvari, rat protiv Slovenije završio.

RSE: Da li ste se mogli pouzdati u Teritorijalnu odbranu Slovenije, s obzirom na ogromnu razliku između moći Jugoslovenske narodne armije i Teritorijalne odbrane Slovenije?

Kučan: Teritorijalna odbrana Slovenije je imala dugu tradiciju. Ona je bila oslonjena na partizansko ratovanje, na sve što su Slovenci u svojoj vojnoj prošlosti ostvarili. To su bili predani ljudi. Ja sam lično poznavao sve komadante pokrajinskih štabova Teritorijalne odbrane. U međuvremenu se tu stvorila i manevarska struktura Narodne zaštite, koja se gradila na legalnoj osnovi, jer smo mi u našem tadašnjem Zakonu o unutrašnjim poslovima imali oslonac za to da imamo instituciju Narodne zaštite, koja je opet bila tekovina partizanskog ratovanja, za vreme narodonooslobodilačkog rata. Bila je u potpunosti pod našom kontrolom, jer Teritorijalna odbrana u pogledu komandovanja, ipak, nije bila u celini u našoj nadležnosti. Imali smo i jedno žalosno iskušenje sa rukovodstvom Teritorijalne odbrane. Sa generalom Kočevom, koji je bio njen načelnik.

RSE: To je bilo prilikom oduzimanja oružja?

Kučan: Da, zapravo već kod njegovog postavljanja na funkciju načelnika. Iako je to bilo u nadležnosti republike u saradnji sa federalnim vlastima, ipak nas niko nije pitao za našu suglasnost oko postavljanja tog načelnika. No, to nije važno za ovo što me pitate. Dakle, ja sam imao puno poverenje u našu Teritorijalnu odbranu. Znao sam da će oni uraditi sve što je u njihovoj moći, da neće biti panike, da neće biti neizvršavanja zadataka, da svi ti ljudi koji su bili pozvani da brane tu odluku, imaju visok stepen morala. No, pitanje je bilo koliko će dugo moći izdržati, s obzirom da su imali, više-manje, samo pešadijsko naoružanje, a bili suočeni sa jednom vrlo dobro opremljenom, modernom armijom sa visokim stepenom savremenog naoružanja, sa tenkovima, avijacijom, helikopterima. To je, ipak, bila jedna bitka Davida i Golijata, odnosno neravnopravna. Ali, moral je bio na našoj strani i taj moral je na kraju pobedio.

RSE: Koliko znam, u jednom trenutku vojni vrh je bio doneo odluku da bombarduje Ljubljanu. Kako je to izbegnuto?

Kučan: Koliko mi znamo danas, ta odluka je bila doneta. O tome je govorio i general Adžić kad je pretio Sloveniji preko televizije. Bilo je i nekoliko nadletanja. čak je bilo i raketiranja naših televizijskih odašiljača i sistema veza. Bile su raketirane i jedinice Teritorijalne odbrane. Tako da je jedan nalet odmazde bio očekivan. A, mi se od njega tada, naravno, nismo mogli odbraniti. Zašto je bio povučen, ne znam. Ali, znam da je aerodromu u Bihaću bilo to naređeno, da su avioni bili spremni, već su bili opremljeni raketama i bombama. Ko je bio taj koji naređenje nije hteo izvršiti, ili nije mogao izvršiti, ne znam. Možda je to bio već uticaj ili zahtev međunarodne zajednice, pre svega Evropske unije, da se to ne desi. Jer, to bi onda, ja mislim, ipak, bio najtragičniji čin i ne znam ko bi danas iz tadašnjeg vrha Jugoslovenske narodne armije za njega morao snositi odgovornost.

RSE: Znači, vi nemate nikakve informacije o tome kako je ta odluka povučena?

Kučan: Ne.

Radio Slobodna Evropa
"He who controls the present, controls the past. He who controls the past, controls the future." -- George Orwell
"Тој што ја контролира сегашноста,тој го контролира минатото.Тој што го контролира минатото ја контролира иднината." Џорџ Орвел
_____________________________________________________________

http://www.cd-macedonia.com
29-12-2011, 11:51 PM
Reply
basilius_2 Offline
Moderator
*****

Posts: 1,133
Joined: Dec 2009
Reputation: 17
#68

Quote:Dragocena trojka

RSE: Koliko znam, evropska trojka, u kojoj su bili Žak Pos, Hans van den Bruk i Đovani de Mikelis, vršila je na vas pritisak da povučete odluku o nezavisnosti.

Kučan: Ta trojka je za nas bila vrlo dragocena. Rekao sam vam da smo mi znali da samo vojnim dejstvima Teritorijalne odbrane i slovenačke policije ne možemo dobiti rat protiv Jugoslovenske narodne armije. Znali smo da možemo mnogo toga uraditi, ali da nam je potrebna međunarodna podrška. I tu smo trojku videli kao naš most do međunarodne zajednice, formalan, zvaničan most. Oni su, naravno, dolazili pre svega zbog toga da postignu prekid ratnih aktivnosti. Ipak je to bila velika stvar. Posle skoro 50 godina mira po okončanju Drugog svetskog rata na tlu Evrope, došlo je do pravog rata. Teško se bilo sa tim pomiriti. To je za sve bio veliki šok. I oni su tražili primirje i onda političku diskusiju o tome šta uraditi. Najkonstruktivniji razgovori su održani na Brionima početkom jula. Sporazum o prekidu vatre je usvojen na sastanku 8. jula. Tu je bio vršen veliki pritisak na nas. Niz razgovora je bio tog dana na Brionima o tome da Slovenija odustane od svoje odluke o osamostaljenju i da se onda u političkoj diskusiji vidi šta treba raditi. Mi smo insistirali na tome da je ono što možemo uraditi, to jest što smo spremni uraditi, to je da de fakto prekinemo sa nastavljanjem daljih aktivnosti oko osamostaljenja, ali da ono što je već bilo ostvareno, ne možemo povući. I na kraju je to i tako bilo u tom konačnom sporazumu koji su potpisala tri potpisnika: Evropska unija, Jugoslavija, dakle federalni organi, i Slovenija. Tu je prvi put Slovenija nastupila kao zaseban subjekt jednog međunarodnog ugovora, jednog međunarodnog akta i ja sam na to pristao. Onda smo išli u pregovore o povlačenju JNA. U vremenskom periodu od tri godina se JNA trebala povući. No, nakon toga su došle druge inicijative i ona se, kako znate, povukla već za tri meseca i pripremala se, što smo mi logički zaključivali, za dalje ratove, pre svega za rat u Hrvatskoj, na što smo stalno upozoravali hrvatsko rukovodstvo.

RSE: Da li je tačno da se tom brionskom sporazumu jedini usprotivio Ante Marković i da je Van de Bruk posebno s njim razgovarao i ubeđivao ga da to prihvati?

Kučan: Jeste. To je bilo kasno u noći, posle dana punog tih raznoraznih razgovora i različitih predloga. Kad je Van de Bruk predložio ono što se dogovorio i s nama, šta je za nas prihvatljivo, Ante Marković je, naravno, kao pametan čovek znao da je to kraj, jer je tu, uz Jugoslaviju, postojala kao partner dogovora i Slovenija.

RSE: Kao u tom trenutku priznati međunarodni faktor.

Kučan: Da. To je bio prvi akt međunarodnog priznavanja Slovenije, iako se možda to nije htelo, ali je formalno tako bilo.

RSE: Ustvari početak međunarodnog priznavanja Slovenije.

Kučan: Da. I, naravno, formalni početak kraja Jugoslavije, odnosno njenog raspadanja, a Marković je to hteo sprečiti. Ponovo se vraćam na onaj razgovor u Zagrebu 29. novembra 1990. godine, gde je on rekao da će braniti jedinstvenu Jugoslaviju, odnosno da on smatra da je njegov zadatak kao saveznog premijera da brani integritet Jugoslavije. No, to je bilo prihvaćeno tako kako je bilo prihvaćeno i stvari su onda, naravno, krenule u tom kontekstu.

RSE: Da li mislite da je za prekid rata u Sloveniji bilo ključno to što je trećeg dana rata, 30. juna, na sastanku Saveta za zaštitu ustavnog poretka Srbija praktično povukla svoju podršku Armiji za intervenciju u Sloveniji? Borisav Jović, tadašnji član Predsedništva iz Srbije, kaže da je on na tom sastanku, na zaprepašćenje generala, rekao da Sloveniju treba pustiti da ode iz Jugoslavije i da Jugoslovenska narodna armija treba da se povuče iz te republike. Znate li za taj sastanak?

Kučan: Pa, ja sam to pročitao u Jovićevim memoarima kao i vi. Nemam razloga da sumnjam u verodostojnost tih memoara, uz činjenicu da je takav sastanak sa takvim zaključkom postojao.

RSE: To je bio zatvoreni sastanak?

Kučan: Da. čak imam razloga iz svog iskustva da verujem da je tako bilo. Jer, kad smo mi došli na Brione, tada je Branko Kostić u jednom razgovoru sa mnom rekao: "Pa, valjda ne misliš da će naši sinovi ginuti u Sloveniji u ratu protiv vas?" Onda je bio taj veliki skup žena koje su protestovale pred Generalštabom u Beogradu, da im se vrate sinovi iz Slovenije. Naravno, naša namera nije bila da pucamo na tu decu, na te njihove sinove, kao što nismo želeli niti da naši sinovi, braća i drugovi ginu u tom ratu. Dakle, mi taj rat nismo želeli. Dakle, motivi na osnovu kojih se tražio prekid rata i povlačenja Armije, verujem da su bili različiti. Mi smo hteli da se rat okonča, da taj proces ne ide dalje silom. A kakvi su bili motivi drugih koji su hteli Armiju vratiti, može se zaključivati na osnovu toga gde se ta armija povukla. Koliko je meni poznato, samo se jedan deo, vrlo mali, vratio na teritoriju Srbije. A, glavna snaga, i ljudska i oružana, se razmestila u Bosni i Hercegovini, na granicama onih delova koji su pripadali većinskom srpskom narodu, to jest na granicu onoga što se tada i danas naziva velika Srbija.

RSE: I konačno, sredinom jula Predsedništvo Jugoslavije je donelo odluku o povlačenju Jugoslovenske narodne armije iz Slovenije. Za tu odluku, pored člana Predsedništva iz Slovenije, Janeza Drnovšeka, glasala su i tri člana Predsedništva iz Srbije: Borisav Jović, Jugoslav Kostić, Sejdo Bajramović, kao i član Predsedništva iz Crne Gore - Branko Kostić, i Makedonije - Vasil Tupurkovski. Predstavnik Bosne i Hercegovine, Bogić Bogićević, se uzdržao, jedino je Stipe Mesić, član Predsedništva iz Hrvatske, bio protiv. On je znao da će se sada Jugoslovenska narodna armija usmeriti na Hrvatsku i to je, verovatno, bio razlog za to što je glasao protiv.

Kučan: To je bio jedini razlog. Inače, ako bismo išli konsekventno tokom događaja, u interesu Hrvatske bi bilo da se Armija povuče iz Slovenije i da se dalje konsekventno povuče iz Hrvatske. No, to bi bila druga logika. Oni su znali da se Armija iz Hrvatske neće povući, već, naprotiv, da se ona iz Slovenije povlači kako bi dobila zalet i snagu da ratnim dejstvima spreči isti takav put Hrvatske. Dakle, odlučivanje drugih, pre svega ove trojice koji su predstavljali Srbiju, dakle kao republiku sa autonomnim pokrajinama, govori u prilog onome...

RSE: I člana iz Crne Gore.

Kučan: Ne, ne. Govorim o ovoj trojici, u prilog onoga što ste rekli vezano za Jovićev zapis u njegovim memoarima kako je tekla ta sednica vojnog rukovodstva, odnosno Predsedništva. Tako da ja mislim da su sve te stvari vrlo logične. Ako se, naravno, pogleda kako su tekli događaji i kakvi su interesi bili u pitanju od strane pojedinih republika, vezano za dalji tok događaja i, naravno, za funkciju koju su Armiji pripisivali, koje su očekivali da će ih armija ostvariti.

RSE: Nakon toga je došlo do povlačenja JNA i Slovenija je faktički i praktično ostvarila svoju nezavisnost.

Kučan: Onda su usledili pregovori o načinu povlačenja. Armija je, naravno, tražila da se povuče ne samo sa svojom ljudskom snagom nego i sa čitavim naoružanjem. Kod nas su bile dileme da li to prihvatiti ili ne. Moj stav koji je onda prihvatila i većina, bio je - bolje pustiti Armiji da odnese pušku više i sprečiti rat, da bi Slovenija mirnim putem ostvarila svoj cilj, dakle samostalnost i međunarodno priznavanje. I kad se armija povukla, onda smo mi intenzivirali svoje akcije za međunarodno priznavanje. Tu su nam mnogo pomogli oni ljudi koji su bolje znali prilike u nekadašnjoj Jugoslaviji, koji su razumevali zbog čega se ona raspala. Među njima je bio i tadašnji ministar vanjskih poslova Nemačke, gospodin Genšer, koji je hteo da dođe u posetu Sloveniji, prvo je bio u Beogradu, to je bilo već za vreme rata - ali nije mogao zbog dejstvovanja jugoslavenske ratne avijacije.

RSE: Čuo sam da je voz krenuo, pa se vratio.

Kučan: Ne, on je morao sleteti u Beljaku u Austriji. Onda smo ga mi hteli vozom prebaciti, tamo smo ga čekali doktor Rupel, koji je bio ministar inostranih poslova, i ja. Onda je došlo obaveštenje od njegovih ljudi iz Ljubljane - protivvazdušni alarm - da bi moglo doći do bombardovanja i onda smo, naravno, obavili vrlo kratak, ali sadržajan i značajan razgovor u Beljačkim Toplicama, u Bad Vilohu, gde je on rekao: "Sve mi je jasno. To je pravi rat. Ja ću sada obavestiti svoje kolege i tražiti sastanak ministara Evropske zajednice". Do toga je i došlo i tako je to krenulo. Danas se često prigovara da je ta odluka bila ishitrena i da su pre svega gospodin Genšer i Nemačka tu pritisnuli na druge. No, ja mislim da je to vrlo nepravedno i vrlo funkcionalizirano mišljenje. Da se tada taj stav prihvatio, pravovremeno, - stav o raspadanju Jugoslavije i neophodnosti diplomatske intervencije koja bi kontrolirala dalji proces - verovatno se moglo sprečiti mnogo toga što se kasnije desilo. Ne kažem da se moglo sprečiti sve, ali mnogo toga se, ipak, moglo sprečiti da je do međunarodnog priznanja Slovenije i Hrvatske, pogotovo Slovenije, došlo prije. Pre bih rekao da se to dogodilo prekasno nego prerano. Tu jeste razlika između Slovenije i Hrvatske. Taj fenomen srpskog življa u Hrvatskoj jeste fenomen i faktor sa kojim je i međunarodna zajednica računala. Ali, nisam siguran da li je mogla tačno proceniti šta to znači. Jer, kasnije su mnogi akteri, tadašnji ministri spoljnih poslova, gvorili o tome da su trebali slušati i tražiti od Hrvatske da regulira odnose sa srpskom manjinom u svom ustavnom poretku pre nego što dobije međunarodno priznanje. No, oni to tada nisu uradili. Došlo je do jednostranog tumačenja šta to znači. Da li je Hrvatska dobila slobodne ruke u odnosu na srpsku manjinu ili ne? Sada se mnogo više zna o Hrvatskoj, ali presuda o tome je, ja mislim, pre svega stvar Hrvata samih. Mi smo, ja mislim, što se tiče Slovenije, čitavo vreme bili korektni. Ponovo kažem, ono što smo tražili za sebe na osnovu našeg prirodnog i našim, čak i jugoslavenskim, ustavom garantovanog prava na samoopredelenje, to, naravno, priznajemo i svima drugima, uz taj generalni princip da se to pravo ne može ostvarivati na račun jednakog prava drugih, dakle da treba tražiti način na koji se to može ostvariti, pa i danas, a tako će biti i ubuduće.
Radio Slobodna Evropa
"He who controls the present, controls the past. He who controls the past, controls the future." -- George Orwell
"Тој што ја контролира сегашноста,тој го контролира минатото.Тој што го контролира минатото ја контролира иднината." Џорџ Орвел
_____________________________________________________________

http://www.cd-macedonia.com
29-12-2011, 11:55 PM
Reply
basilius_2 Offline
Moderator
*****

Posts: 1,133
Joined: Dec 2009
Reputation: 17
#69

Quote:Jugoslavija više nije mogla definisati razlog svoj postojanja

RSE: I na kraju, želeo bih da vam postavim pitanje koje sam postavio i drugim učesnicima ove serije u kojoj istaknuti političari bivše Jugoslavije govore o događajima koji su doveli do raspada zajedničke države. Da li je raspad Jugoslavije bio nužan i da li je morao biti tako krvav? Drugim rečima, da li su rat, razaranja, tragedija i zločini mogli biti izbegnuti?

Kučan: Vrlo kratko, ja mislim da je historijska logika govorila o tome da Jugoslavija nema perspektivu, ali da nije bilo nikakvog razloga da se ona raspada na takav način, uz toliko krvi i ljudskih života, materijalne štete, uz toliko nasilje i neprijateljstvo koje je rođeno i koje će opet zatrovati nove generacije.

RSE: I još uvek truje.

Kučan: Ja mislim da i neke današnje izjave govore o tome da do kraja nije shvaćeno što se zbilo i zašto se zbilo, ko je ili šta je uzročnik svega toga. Vidite, samo da argumentiram to što sam rekao. Gledano historijski, Jugoslavija je, ipak, bila mlada tvorevina. Ona je bila veštačka tvorevina. Do nje je došlo posle propada velikih evropskih imperija, austrougarske, ruske i otomanske. Svorili su se novi uslovi u kojima su, naravno, južnoslavenski narodi verovali da će im zajednička država može obezbediti nacionalnu ravnopravnost, mir, bezbednost, jednu perspektivu i bolji život. Ona je imala opravdanje, ali je stalno trebalo, jer je to bila višenacionalna zajednica, potvrđivati taj osnovni racio za nastanak i za opstanak takve države. To očekivanje je bilo dobro formulirano u Vidovdanskom ustavu. Ali je onda kasnije bilo iznevereno kada je došlo do kraljeve diktature, kada je ustvari ukinuta ta federalna i višenacionalna zajednica. Govorilo se o troimenom narodu, a onda, više-manje, o srpskoj kraljevini koja se zvala Jugoslavija. Zato tu državu niko nije ni branio kad je ona bila napadnuta od strane snaga Osovine i zato se ona tako brzo raspala i kapitulirala. Onda je 1943. godine na Drugom zasedanju AVNOJ-a ponovo došla do izražaja slobodna volja naroda Jugoslavije da i dalje žive u zajedničkoj zemlji koja će biti bazirana na principu federalnog uređenja koje će izražavati taj višenacionalni karakter, da će se o prirodi vlasti odlučiti na demokratskim izborima posle rata i da ona ima smisla i u ostvarivanju onoga što u prvoj Jugoslaviji nije bilo ostvareno, tu pre svega mislim na socijalne, znači ne samo političke, prilike. I mislim da je ta Jugoslavija dala dobre rezultate - dok se nisu sa unutrašnjim procesima i procesima u svetu počeli stvarati novi uslovi koji su postavljali nove izazove i evropske zemlje su na te izazove odgovarale. Odgovarale su različito i različito su mogle odgovarati. Međutim, Jugoslavija, nažalost, nije bila u stanju da na te izazove odgovori i u novim uslovima nije mogla da redefinira razlog zajedničkog življenja i da ubedi narode Jugoslavije da je zajedničko življenje bolje od samostalnog življenja, u samostalnom državnopravnom obliku, i traženju veza, odnosno prostora da se te samostalne države smeste u procese koji su tada već tekli u Evropi. Dakle, ako bih smeo upotrebiti jedan primer, kao svaki život, kad se stvori, on u sebi ima i početak kraja, tako je i Jugoslavija imala u sebi urođen taj početak kraja. Ali, naravno, da je bila u stanju u svakom novom historijskom okruženju nanovo definirati razloge svog postojanja i opravdati svoje postojanje, onda bi mogla živeti i dan-danas. Ali, ona to u tom jednom historijskom trenutku nije bila sposobna. Stvorila se jedna potpuno nova situacija i razmišljati danas o povratku Jugoslavije nije realno. Dakle, po meni je bila historijska nužnost da se ta Jugoslavija, onakva kakva je bila, raspadne, ali da nije bilo nikakvog opravdanja, niti ga ima danas, da se raspadne na način na kakav se raspala. I što se tiče Slovenije, mi smo pokušavali našim predlozima sprečiti da se ona raspade na najgori mogući način. No, nažalost, upravo to se desilo.
Radio Slobodna Evropa
"He who controls the present, controls the past. He who controls the past, controls the future." -- George Orwell
"Тој што ја контролира сегашноста,тој го контролира минатото.Тој што го контролира минатото ја контролира иднината." Џорџ Орвел
_____________________________________________________________

http://www.cd-macedonia.com
29-12-2011, 11:56 PM
Reply
basilius_2 Offline
Moderator
*****

Posts: 1,133
Joined: Dec 2009
Reputation: 17
#70

Quote:Nijaz Duraković: Milošević je bio rigidni boljševik operiran od nacionalizma

[Image: 1D91E992-9733-4785-B5B7-556A1F894577_w270.jpg]
Nijaz Duraković
27.02.2008
Sabina Čabaravdić

Nijaz Duraković, početkom devedesetih čelnik Saveza komunista BiH: "Počelo je izokola, polagano da se probijaju te ideje. Uzmite da je 'Hazarski rečnik' prodan u 150.000 primjeraka. Pojavljuje se Ćosićeva triologija, Đuretić temeljito rekonstruiše historiografiju. Te ideje promovišu glumci, estradni radnici ... Vrlo suptilno. Mediji su odigrali ključnu ulogu, baš onako goebelsovski - Goebels, nasreću, nije imao televiziju, inače bi 'Treći Rajh' još postojao".

audio Poslušati [ 18:17 min ]

RSE: U okviru serije Kako se raspala bivša Jugoslavija, za Radio Slobodna Evropa govorio je i Nijaz Duraković, posljednji predsjednik CK SK BiH, prvi predsjednik reformiranih komunista, a potom i SDP BiH, danas član svoje stranke i redovni profesor na Fakultetu političkih nauka u Sarajevu. Na mjesto predsjednika Saveza komunista BiH izabran je dan nakon obilježavanja 600-te godišnjice poraza srpske vojske na Kosovu. Jeste li išli na Gazimestan?

Duraković: Nisam, ostao sam u Sarajevu. Ne sjećam se tačno imena, ali mislim da je išla jedna delegacija ispred Centralnog komiteta.

RSE: Kako ste doživjeli tu proslavu?

Duraković: Gazimestan je bio finale onoga što se već dešavalo diljem bivše Jugoslavije, od "balvan revolucije", "jogurt revolucije", nošenja moštiju kneza Lazara, faktički demonstracije velikosrpskog nacionalizma. Već je počelo ono takozvano prebrojavanje kostiju, već je prenesen taj duh i jedan masovni, histerični i povampireni nacionalizam.

RSE: U Srbiji na površinu isplivava Slobodan Milošević. Osma sjednica Centralnog komiteta Saveza komunista Srbije je nekakva prekretnica koje se svi otprilike drže u tim političkim procesima u bivšoj Jugoslaviji. Je li u Bosni i Hercegovini, u partijskim vrhovima, ikada ocjenjivana i procjenjivana Osma sjednica u Srbiji?

Duraković: Naravno da jeste, i to u više navrata. Prije toga je ocjenjivan Memorandum Srpske akademije nauka, koji je izašao 1986. godine. Ja sam Miloševića i upoznao otprilike te 1986. godine u januaru ili februaru. On je došao u posjetu sa tadašnjim predsjednikom Predsjedništva Republike Srbije, Ivanom Stambolićem. Za Stambolića su bili zaduženi članovi državnog predsjedništva, a mene je tada zvao Milan Uzelac - predsjednik Predsjedništva Saveza komunista. Ja nisam znao o čemu se radi, znam da je bila nedelja i ja sam im bio domaćin u vili Đure Pucara - danas je to američka ambasada. Imao sam zadatak da Miloševića malo propitam ko je, šta je, kakvih je nazora. Već se tada, naročito u medijima, posebno u nekim časopisima kao "Književna reč", te u romanima Dobrice Ćosića, protura teza da Srbija po pravilu dobija u ratu, ali da gubi u miru. Tada se pojavio i Pavićev "Hazarski rečnik", koji otprilike govori o nebeskom narodu, o Hazarima koji su uvijek kažnjavani tim da dobijaju ratove, a ovamo je otprilike vatikansko - kominternovska zavjera, na čelu sa Titom, Kardeljem i tako dalje. Prilikom prvog susreta sa Miloševićem moj zadatak je bio, kao što sam rekao, da ga malo propitam da li on ideološki podržava četništvo i jedan u osnovi velikosrpski nacionalizam i velikodržavlje koje se već eksponiralo u historiografiji, u literaturi, u medijima i u mnogim segmentima društvenog, političkog i kulturnog života. Moj prvi dojam je bio da je on jedan rigidni boljševik i da je operiran od nacionalizma. Na direktan upit šta će uraditi, recimo, sa napisima Ostojića, Čavoškog, Koštunice, Đuretića i raznih drugih pera nacionalizma, on je rekao: "To ćemo lako riješiti, prvo ćemo im uskratiti finansije, pa ćemo onda vidjeti šta ćemo dalje." Otprilike je minimizirao cijeli problem. Djelovao mi je kao jedan moderni američki političar, kratko ošišan, pušio je "kubu" cigaru. Ja sam vjerovao da se radi o čovjeku koji je bliži ovako jednom staljinističkom modelu političara.

RSE: U ovoj istoj seriji razgovora Stipe Šuvar tvrdi da je on procijenio Osmu sjednicu kao nedemokratičnu, upozoravajući još tada na opasnost od Miloševićeva izbora?

Duraković: Stipe Šuvar je moj dobar prijatelj, ali me je, moram priznati, u to vrijeme, baš prije Miloševićeva izbora, razočarao, jer sam ja zaista vjerovao u njegove procjene. Svojevremeno se svake godine u Cavtatu održavalo međunarodno savjetovanje pod nazivom "Socijalizam u svijetu". I upravo se taj skup u hotelu "Croatia" održavao uoči Osme sjednice. Tada je mene Šuvar ubjeđivao da treba upotrijebiti sva sredstva da se skine Ivan Stambolić, a da se promovira Slobodan Milošević. Naravno, to je bila katastrofalno loša procjena. Što se tiče ocjene Osme sjednice, barem meni je bilo jasno da je to sve bilo prvo izaranžirano i da je tu ključnu ulogu odigrao Nikola Ljubičić, koji je već tada bio direktno u funkciji politike Slobodana Miloševića. On je imao ugled kao Titov general, kao čovjek koji je bio načelnik Generalštaba. Glasanje je bilo izrežirano. Sve je bilo lažirano. Sve je bilo, zapravo, apsolutno nedemokratski, a malo se ko smio tada drznuti i reći nešto, jer je iza svega toga stajala s jedne strane još uvijek moćna partija, vojni vrh s druge, a policija s treće strane.

RSE: Da li je iko, gospodine Durakoviću, unutar partijskih vrhova na području cijele bivše Jugoslavije upozoravao na opasnost koju sobom nosi Miloševićeva inauguracija?

Duraković: Jesu mnogi. To znam zato što sam ja tada automatski po funkciji bio i član Predsjedništva CK SK Jugoslavije. Recimo, jedan Simeon Bunčić koji je bio treći čovjek u Armiji, jedan častan čovjek koji je nedugo poslije naprasno umro. Onda Šimić, naš Bišćanin, koji je bio šef partije u JNA. Dalje, časni stari Mićunović - i mnogi, mnogi drugi.

RSE: Zašto ništa nije preduzeto? Je li je uopšte bilo moguće nešto poduzeti?

Duraković: Kada su vođene bitke uoči te Osme sjednice na nivou Centralnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije, tu su se snage već polarizirale. Jednostavno, omjer političkih snaga u datom momentu je bio u korist Slobodana Miloševića. On je veoma vješto, tu mu se mora priznati maestralnost, instrumentalizirao u osnovi tada neriješeno srpsko nacionalno pitanje u svoju korist. On je banalno isplivao na površinu kada je na Kosovu polju rekao: "Niko ne sme da vas bije." To je jedna banalna rečenica koja je onda u prosječnom, prostom srpskom uhu odjeknula tako bombastično da je proizvela euforiju. Ja lično mislim da Milošević u biti nije nacionalista.

RSE: I danas tako mislite?

Duraković: I danas mislim tako. Ja mislim da je on samo maestralno instrumentalizirao nacionski opijum u svrhu osvajanja vlasti.

RSE: Ta se dilema inače često pojavljuje - da li je Milošević probudio srpski nacionalizam ili je on sjeo na već probuđeni nacionalizam?

Duraković: On je sjeo na već probuđeni nacionalizam. To je, otprilike, polagano počelo poslije Titove smrti. Prvo u tako nekim, uslovno rečeno, časopisima za kulturu, književnost.

RSE: Onako izokola.

Duraković: Da, počelo je izokola, polagano da se probijaju te ideje. Uzmite da je "Hazarski rečnik" imao za naše uslove fantastičan uspjeh, prodan je u 150.000 primjeraka. Pojavljuje se Ćosićeva triologija, Đuretić temeljito rekonstruiše historiografiju. Te ideje promovišu glumci, estradni radnici ... Vrlo suptilno. Mediji su odigrali ključnu ulogu, baš onako gebelsovski - Goebels nasreću nije imao televiziju, inače bi Treći Reich još postojao. Osam programa srbijanske televizije danonoćno ispiraju mozak. Ako se sjećate, svojevremeno i patrijarh Pavle saziva 24 politička prvaka Srbije da se dogovore kako će praviti veliku Srbiju. Koliko znam, samo dvojica ili trojica nisu došli, a među njima je bio i Milošević. Svi ostali su došli, ovi koji su i danas na sceni - Šešelj, Drašković, Đinđić i razne bulumente takozvanih opozicionara koji se, zapravo, od Miloševića ni po čemu ne razlikuju, jedino možda po tome što smatraju da nije dovoljno efikasno realizirao velikosrpski nacionalni projekat.

Radio Slobodna Evropa
"He who controls the present, controls the past. He who controls the past, controls the future." -- George Orwell
"Тој што ја контролира сегашноста,тој го контролира минатото.Тој што го контролира минатото ја контролира иднината." Џорџ Орвел
_____________________________________________________________

http://www.cd-macedonia.com
29-12-2011, 11:59 PM
Reply
basilius_2 Offline
Moderator
*****

Posts: 1,133
Joined: Dec 2009
Reputation: 17
#71

Quote:Mamula i Kadijević udaraju šakom od sto

RSE: Krajem osamdesetih, početkom devesetih počinje dešavanje naroda. Šta se zbiva unutar partijskog vrha? Kako se reaguje, jeste li svjesni da je "spontani narodni bunt" organizovan?

Duraković: Naravno da smo znali, itekako dobro smo znali. Danonoćno su se održavale silne i silne sjednice u vezi s tim. Imali smo sjednicu Predsjedništva CK SK Jugoslavije uglavnom utorkom, dakle svake sedmice. U to sam se vrijeme naputovao Energoinvestovom "cesnom", malim avionom. Dešavalo se da sam dvadesetak puta letio na relaciji Beograd - Sarajevo. Znalo se, ali, kažem vam, već je bilo došlo do polarizacije blokova. Milošević je pridobio Morinu kao svog kosovskog trabanta, u Vojvodini je skinuo rukovodstvo na čelu sa Žikom Berisavljevićem i instalirao svoje podanike, doveo je Pančevskog iz Makedonije, koji mu je bio klimoglavac u bukvalnom smislu. Blok je otprilike bio na relaciji Ciril Ribičič iz Slovenije, Račan iz Hrvatske, ja iz Bosne, a svi ostali kontra - Crna Gora, Kosovo, Makedonija, Srbija, Vojvodina. Mi smo jednostavno bili uvučeni u onu neku mašineriju gdje su se stvari preglasavale. Naravno, najdelikatnija je bila moja pozicija, jer ja nisam imao neku monolitnu podršku, jer je rukovodstvo, pa i sastav Centralnog komiteta Bosne i Hercegovine bio takav da smo imali dosta pristalica i obožavatelja politike Slobodana Miloševića. S jedne strane je bila ta, uslovno da kažem, reformska linija na ekonomskom planu, koju je predvodio Ante Marković, a taj njegov koncept je propao iz jednog jedinog razloga - zato što srpsko rukovodstvo na čelu sa Slobodanom Miloševićem nije bilo za reformske promjene, ono je vidjelo stvari drugačije. Zato je pao i Branko Mikulić kao predsjednik vlade. Zato su uopće i na 14. vanrednom kongresu i najbanalnije stvari, recimo oko korpusa ljudskih prava i sloboda, unaprijed bile odbijane. Jedan naš delegat, ljekar iz Tuzle, ne znam mu ime, je ponudio 30 nekakvih amandmana, oko jačanja korpusa ljudskih i građanskih prava, sloboda. Potom 34 slovenačka prijedloga, od kojih su zaista mnogi bili vrlo razumni i sasvim prihvatljivi, koji su danas smatraju sasvim normalnim i koji su danas i u ustavu ove Jugoslavije, također je bilo odbijeno. Jednostavno se tjerala neka vrsta inata - šta god Slovenci predlože, treba se preglasavanjem odbiti. Dakle, radilo se o jednom konceptu u kojem je Milošević unaprijed otpisao Sloveniju. Njemu je odgovaralo da Slovenija izađe iz Jugoslavije, jer ona nikada nije bila ni zacrtana na liniji velike Srbije, a to je Karlobag - Karlovac - Virovitica. Ona je mimo te zone. I ono što je Armija išla i malo zveckala oružjem tamo, to je jednostavno bila samo demonstracija sile i zaplašivanje da bi se ostvarili oni ciljevi koji će se kasnije razotkriti u agresiji na Hrvatsku, a onda i u krvavoj agresiji na Bosnu i Hercegovinu. I taj slovenački bio je fingirani rat.

RSE: Jeste li znali da je u to vrijeme Kučan imao tajne sastanke sa Kadijevićem i sa Miloševićem?

Duraković: Jesam. Imao sam i ja te sastanke. Ja sam imao sa cijelim Generalštabom ukupno 27 sastanaka.

RSE: Koji nisu bili javni?

Duraković: Nijedan nije bio javni, kakvi javni sastanci!

RSE: O čemu ste raspravljali?

Duraković: Pa, otprilike je želja Generalštaba na čelu sa Kadijevićem, a mislim da je sve iza scene vodio Mamula, da se SK - SDP BiH pretvori u SK Pokret za Jugoslaviju, sa direktnim obećanjima da, ako treba, Armija uđe u Bosnu i Hercegovinu i izvrši puč, pa da nas instalira na vlast i da onda mi provodimo politiku koju su oni zacrtali. Ja sam u tim razgovorima čak i fizički bio ugrožen, jer sam jednostavno bio ucijenjen: "Ili ćeš to uraditi ili si izdajica." Jednom sam čak pobjegao glavom bez obzira iz Doma garde sa beogradskog Topčidera. Kad su oni pritiskali, ja sam se vadio na to da ja ne mogu sam odlučiti, da ta partija nije moja babovina ni posjed i da bih, u najmanju ruku, morao sazvati Centralni komitet da se oni izjasne itd. Tada su Mamula i Kadijević udarili šakom od sto i rekli da ih niko u životu nije tako razočarao kao ja tada, u tom boljševičkom smislu.

RSE: Da se nakratko vratimo 14. kongresu. Moram vas pitati zašto Ivica Račan i vi, kao prvi ljudi bosanskohercegovačke, odnosno hrvatske delegacije SK, niste sa kongresa izašli zajedno sa Slovencima?

Duraković: Slovenci su izašli mimo dogovora. Spontano. Oni su se, da kažem, sami dogovarali. Pošto smo i Račan i ja bili predsjedavajući na kongresu, po republičko - pokrajinskom principu, i mi smo sami bili iznenađeni brzinom izlaska slovenačke delegacije. Ako se sjećate, sekretar Predsjedništva je bio Štefan Korošec - Komiteja, kako smo ga mi zvali. Oni su na brzinu sazvali sastanak i kad su vidjeli da je njihovih tridesetak prijedloga odbijeno, čak i onih najbanalnijih, kao što sam već rekao, oni su se na brzinu dogovorili i napustli kongres, neki čak i sa suzama, poput Sonje Lokar. Tu istu noć su i Hrvati i Bosanci sazvali svoje delegacije. Sastali smo se u sali broj 2 u Sava centru i raspravljali do dva i po ujutru. I tada smo za divno čudo donijeli zajedničku odluku da i mi napustimo kongres. Ja se ni danas ne mogu načuditi kako je to moglo proći. Jer, u našoj delegaciji je bilo raznih prononsiranih srpskih nacionalista, počev od Darinke Đurašković. Bilo je i onih ordinarnih boljševika tipa Miće Carevića. A bilo je i državnika tipa Raifa Dizdarevića. I tu noć smo se odlučili, poslije duge rasprave negdje oko dva i po u noći, da napustimo kongres - znači tu noć, odnosno sutradan nakon što su otišli Slovenci. Prema tome, ni mi nismo toliko dugo čekali, možda je razlika u desetak sati.

RSE: Je li tada konstatovano da je to zapravo početak kraja Jugoslavije? Da je to definitivni raspad?

Duraković: Ja sam uoči samog kongresa dao intervju "Slobodnoj Dalmaciji" i on je izašao pod velikim naslovom "Samoubojstvo Jugoslavije", 14. kongres - samoubojstvo Jugoslavije. Na taj kongres nije trebalo ići, mi smo unaprijed znali da postoje nepomirljive ideološke i političke razlike između različitih delegacija.

U BiH stiže demokracija

RSE: Vratimo se malo na Bosnu i Hercegovinu. U kakvoj vi situaciji radite unutar Bosne i Hercegovine? Kakav je odnos snaga?

Duraković: Mislim da su prevalirale, hajde uslovno da kažem, reformske snage. Ostala je ona stara garnitura koja se nije dala, od starog Karabegovića, koji je dirigirao iz Beograda, do Milana Uzelca i Duška Zgonjanina, koji je vodio policiju na berijevski način. Mi smo tada bili opterećeni aferama kao što su "Agrokomerc", i "Neum", koje su nam namjerno importirane da bi nas se o jadu zabavilo. Ja sam tada bio u vrlo nezahvalnoj ulozi, jer sam bio relativno mlad političar koji je zapravo ušao u osinje gnijezdo, među stare vukove koji su navikli da vuku poteze iza scene. Još je tu bio i Cvijetin Mijatović, iz one garniture koja je bila odana Đuri Pucaru Starom. U meni su, uglavnom, vidjeli nekog vagabunda koji razbija taj stereotip i taj uhodani koncept. Danonoćno sam vodio bitku, uslovno rečeno, na relaciji reformske, demokratske snage protiv tih zastarjelih, okoštalih...

RSE: Usred te vaše bitke, početkom devedesetih, na područje bivše Jugoslavije "stiže i demokracija". 1990. u novembru održavaju se prvi višestranački izbori?

Duraković: Ako bih nešto s ponosom mogao konstatirati, onda je to da su na naš prijedlog, kao tada vladajuće partije, organizirani prvi slobodni i rekao bih, možda do sada i jedini demokratski izbori u Bosni i Hercegovini. Nikome nije, što kažu, dlaka s glave falila, niko nije bio sputavan, stranke koje su kandidirale imale su ravnopravnu medijsku potporu. Dobro, to je možda bila naša pogrešna procjena. Mi smo vjerovali da ćemo te izbore dobiti na demokratski način. Naravno, nismo ih dobili, već smo ih skoro katastrofalno izgubili - sa 13,8 posto. Možda ja za to snosim najveću odgovornost, ustvari to jeste moja najveća greška, jer ja sam vjerovao da ukoliko smo mi demokratični i ukoliko smo obezbijedili svima prostor, da će i politički protivnici uzvratiti na isti način. Ali, nažalost, to nije bilo tako. Glasali su uglavnom mrtvi, a živih nije bilo na spiskovima. Bilo je preko hiljadu dokazanih lažiranja. Ali, dobro, to je sad lamentiranje nad onim što je bilo. Mislim, jednostavno se radi o našoj naivnosti i jednoj vrsti nepažnje i političke neodgovornosti.

RSE: Ili možda loše procjene?

Duraković: Ili se radi o lošoj procjeni. Sve su ankete pokazivale da ćemo mi dobiti izbore, i međunarodne i zagrebačke i beogradske. Sjećam se, recimo, ankete koju su vodili "Start" ili "Borba", razni međunarodni instituti, od štokholmskog pa nadalje. Mi nigdje nismo bili ispod 56 posto. Nije nam išlo na ruku mnogo štošta, a na kraju - vjerovatno se i narod zaželio promjene. Ove nacionalne stranke su imale novu, dobru strategiju da prvi put idu u ime naciona, u ime vjere. Imam osjećaj da nam je falila, možda, još jedna godina da pojasnimo narodu da mi zapravo nismo ni protiv crkve, ni protiv džamije i da svako može da ispovijeda šta hoće, da "cvjeta hiljadu cvjetova". To je dakle splet i međunarodnih okolnosti, unutarnjih prilika i krize u kojoj se, inače, cijela Jugoslavija našla. Prije toga su bili izbori u Sloveniji i u Hrvatskoj, gdje su takođe pobijedile nacionalne stranke.

Sarajlije, mirno spavajte

RSE: Unutar Bosne i Hercegovine, kao uostalom i u Hrvatskoj, traje razoružavanje Terotorijalne odbrane 1990. godine. Vi još uvijek držite vlast.

Duraković: Mi po ustavu nismo bili moćni da tu bilo šta uradimo. Na nivou Predsjedništva SFRJ je donesena odluka da se svo oružje takozvane Terotorijalne odbrane izmjesti i pohrani u kasarne. Sam Savez komunista je imao ogromne količine i lakog i teškog oružja. Ja sam dio sakrio u podzemne hangare ispod Miljacke i, na svu sreću, uspio sam da ga kasnije dam našim borcima, negdje preko 700 cijevi, a još više čizmi i sanitarne opreme, šatora i tako dalje.

RSE: Da li to znači, gospodine Durakoviću, da ste vi samo posumnjali u ispravnost te odluke o predaji oružja ili ste imali informacije da se iza toga krije neki plan?

Duraković: Ja sam jednostavno posumnjao - što bi nama Armija čuvala naše oružje? Tu mi je nešto, banalno da kažem, smrdilo. Ja znam da sam uoči samog rata slao džipove oružja, imali smo dva - tri ona olimpijska džipa kojima smo razvozili oružje i opremu iz skladišta u Sarajevu u Bihać, pa nadalje. Mislim da je to bilo, recimo, ključno u odbrani od napada koji je krenuo od Vrbanja mosta. Ja sam tada borcima dao oko milion metaka.

RSE: Sumnje su se u međuvremenu bile potvrđene informacijama?

Duraković: Imao sam informacije o tome kako se Srbi naoružavaju. Zadnji sastanak je bio ovdje u bistričkoj kasarni kod generala Kukanjca. Bili su prisutni predstavnici svih političkih partija izuzev Rasima Kadića, koji je odmah dobro i pametno skužio da ne treba ići, i Kukanjcu poslao pismo prilično sarkastičnog tona da on "nema šta njemu dolaziti na referisanje". Tada sam ja generalu Kukanjcu postavio osam pitanja, vrlo ključnih. Prvo je bilo: zašto je izmještena vojska iz sarajevskih kasarni, jer ona je već tada bila na brdima? Drugo: zašto se prave fortifikacije oko Sarajeva? Treće: zašto se naoružavaju samo Srbi, i to podobni Srbi? On je umjesto odgovora počeo petljati i pričati priče. Već tada se znao čitav plan i projekat. Tada je "Slobodna Bosna", koja je bila list SDP-a, objavila sve fortifikacijske tačke sa kojih su kasnije četnici napadali - od Mrkovića, Poljina, Brusa, Trebevića, Huma do Špicaste stijene.

RSE: Da li ste, gospodine Durakoviću, o tom planu koji je objavljen, ikada razgovarali prije rata sa gospodinom Izetbegovićem?

Duraković: Jesam. Ja sam taj plan prvo odnio u Predsjedništvo Bosne i Hercegovine. Izetbegović me nije htio ni primiti. Primili su me Kljujić i Ganić. Ja sam im pokazao taj plan nacrtan šarenim dječijim bojicama, gdje su prikazani svi prstenovi opsade Sarajeva. Pitali su me odkud mi to. Ja sam im odgovorio da mi je to dao jedan visoki oficir, naravno nisam htio otkriti njegov identitet, jer bi on odmah bio ubijen. Oni su se s tim, neću reći šprdali, ali nisu ozbiljno shvatili. Onda sam otišao kod Rusmira Mahmutčehajića, koji je tada bio podpredsjednik Vlade Bosne i Hercegovine, a bio je i prilično uticajan i moćan u SDA. On me je ozbiljno saslušao, ja sam mu dao te nacrte i rekao mu da na to upozori vladajuće strukture. Ja sam uradio ono što sam mogao uraditi, iako nisam siguran da li me je i on sasvim ozbiljno shvatio.

RSE: Da li iz ove perspektive tu situaciju procjenjujete kao situaciju za koju oni nisu vjerovali da će biti ili nisu htjeli da vjeruju?

Duraković: To je sad teško procijeniti, ali treba voditi računa isključivo o objektivnim činjenicama. Ne bih želio nikoga ni da napadam, ni da hvalim, ali 22. marta ili ožujka u intervjuu za "Danas", koji je vodila Jelene Lovrić sa Alijom Izetbegovićem, on je izjavio: "Ja garantiram da rata u Bosni neće biti". Ta njegova izjava me je proganjala cijeli rat. Ako se sjećate, kad su bile prve barikade u martu mjesecu, to je za mene bila probna opsada Sarajeva, tada je Alija Izetbegović sa svojom svitom prohodao tadašnjom Miskinovom, današnjom Ferhadijom, i tada uoči samog rata na televiziji izjavio: "Evo vidite, čega se bojite? Sarajlije, mirno spavajte." Oni mogu falsificirati šta god hoće, ali to su činjenice koje stoje i koje su zapisane kako u tekstu, tako i na snimku. Ja ne znam da li je to bila njegova taktika, ali ako jeste, onda me takva taktika čudi. Da sam ja bio na njegovom mjestu, ja bih izašao na televiziju, koja je još uvijek bila kontrolirana od strane vladajućih struktura, i rekao: "Građani Bosne i Hercegovine, na Bosnu i Hercegovinu se sprema agresija. Mi smo pred ratom i pred kataklizmom. Ustajmo u odbrani zajedničke nam domovine". Izetbegović je imao sve planove i tonske zapise prisluškivanja Karadžićevih i Miloševićevih razgovora. Poslije kataklizme u Hrvatskoj, čim se smjestilo osam korpusa bivše JNA u Bosnu, došlo hiljade tenkova, došli avioni, došlo 12.000 teških oružja, moralo je biti jasno. Zašto je to gomilano u Bosni? Od koga smo se mi to trebali braniti? Znalo se nakon izjave Vehbije Karića da se na Trebeviću "izvode vježbe". "Nećemo", kaže, "izvoditi vježbe u Titovoj ulici." Pa nakon nesretnog objašnjenja generala Fetahagića zašto je gađan Vratnik, kaže: "To Muslimani pale automobilske gume". Sve se znalo, naravno da se znalo. Ko je htio znati, morao je znati i znalo se, druga je stvar što su tadašnja politika infantilno reagovala.

Radio Slobodna Evropa
"He who controls the present, controls the past. He who controls the past, controls the future." -- George Orwell
"Тој што ја контролира сегашноста,тој го контролира минатото.Тој што го контролира минатото ја контролира иднината." Џорџ Орвел
_____________________________________________________________

http://www.cd-macedonia.com
30-12-2011, 12:00 AM
Reply
basilius_2 Offline
Moderator
*****

Posts: 1,133
Joined: Dec 2009
Reputation: 17
#72

Quote:Ko je prodao gradove i narod


RSE: Postoji slijedeća teza - da je na izborima pobjedio SDP, a Nijaz Duraković bio predsjednik Predsjedništva, ne bi došlo do rata.

Duraković: Ne vjerujem, mislim da bi došlo do rata, jer je to unaprijed smišljeno, to je bio dio starog plana. Sudbina Bosne i Hercegovine je jednostavno bila zapečaćena i rata bi svakako bilo. S tim da mislim, što je možda malo neskromno, da bih ja bolje spremio narod za taj očekivani rat. Mi smo pretpostavljali tu katastrofu, to je već ono vrijeme kada dolazi Kutiljero, Badinterova komisija, kada se dešavaju pregovori na Brionima, kada šeta ta putujuća cirkusijada i mi smo tada, zapravo, pozvali građane Bosne i Hercegovine da uđu u patriotski front za odbranu Bosne i Hercegovine onakve kakva je - multi, multi, multi, mnogo više nego sad. Pa, pogledajte koji su gradovi prvi prodani i koji su prvi pali - hajdemo napraviti analizu - upravo oni gdje je SDA bila na vlasti: Zvornik - pobjegao im predsjednik; Bratunac- pobjegao im predsjednik; Višegrad - pobjegao im predsjednik; Foča - pobjegao im predsjednik; Brčko - pobjegao im predsjednik. Braća Ramići prodali Brčko, a jedan je bio čak ministar! Pa onda Prijedor… Sve do Mostara.

RSE: Mislite li da je to stvar nespremnosti ili neobavještenosti ili neočekivanja događaja.

Duraković: Možda je nešto još gore.

RSE: Dogovora?

Duraković: Može i to biti. Tu ima svega. Prvo, to je stvar primitivizma, diletantizma, nespremnosti, nestručnosti, loših procjena, onoga što bismo mi u Bosni rekli - balinluka, seljakluka, primitivluka. Ljudi su jednostavno za sitne interese prodavali i gradove i narod. Radi se o jednoj ratnoprofiterskoj logici, grabežnoj logici, lopovluku u krajnjoj konsekvenci. To bi u svakoj normalnoj zemlji bilo za strijeljanje, a takvih je stotine i stotine koji su kasnije ostali na vlasti i koji se i danas pitaju u toj istoj vlasti.

RSE: Postoji još jedna teza koja kaže da to nije bio rat u Bosni i Hercegovini, već rat protiv Bosne i Hercegovine.

Duraković: Slažem se. To je po svim parametrima, međunarodnom pravu bila agresija na Bosnu i Hercegovinu koja je tada već bila međunarodno priznata i suverena država. Poznat je i agresor: srpsko - crnogorski, sa domaćim trabantima u vidu organizovanih domaćih četničkih i paračetničkih formacija. A sve u skladu sa onim planom koji je, kako rekoh maloprije, bio već unaprijed smišljen, dogovoren i realiziran uz pomoć Jugoslavenske narodne armije, koja je tobože, eto, spašavala Jugoslaviju. U oblandi borbe za Jugoslaviju, tu je Slobin koncept sasvim jasan, bila je borba za veliku Srbiju i tačka.

Radio Slobodna Evropa
"He who controls the present, controls the past. He who controls the past, controls the future." -- George Orwell
"Тој што ја контролира сегашноста,тој го контролира минатото.Тој што го контролира минатото ја контролира иднината." Џорџ Орвел
_____________________________________________________________

http://www.cd-macedonia.com
(This post was last modified: 30-12-2011, 12:02 AM by basilius_2.)
30-12-2011, 12:01 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,944
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#73



Quote:OPASNE STVARI


Đavolje klupko

Godinama sam uporan u dokazivanju da organizovani kriminal i korupcija postaju gornje geopolitičko sredstvo. Uporan sam i u dokazivanju da je zloglasni KGB glavni razbijač SFRJ. KGB je, kao osnovna snaga u razbijanju Jugoslavije, zaigrao na nacionalističku matricu. Treba priznati da je sve to bilo veoma prihvatljivo i nekim političkim krugovima na Zapadu

[Image: davolje-klupko-slika-101318.jpg]
Hoće li se lukovi elipse Azerbejdžan-Srbija-Crna Gora spojiti u Buljaricama
Blagoje Grahovac

[Image: blagoje-grahovac-slika-2443.jpg]
Blagoje Grahovac
Autor je general avijacije u penziji i analitičar geopolitike

Nagorno Karabah je jedan od zamrznutih konflikata u Zakavkazju oko koga se preko dvije decenije spore Jermenija i Azerbejdžan. Od raspada SSSR-a svaka vlast Ruske Federacije je davala javnu podršku “svojoj pravoslavnoj jermenskoj braći”, a na štetu Azerbejdžana, prve islamske sekularne države na svijetu. Zemlje Atropatene (svete vatre) stare, kako oni kažu, 2.400 godina.

Ovaj zamrznuti konflikt može biti geopolitička priča. Ali, kakve veze s tim ima crnogorska plaža Buljarice? A tek kakve li veze sa geopolitikom ima Tašmajdan, poznati park u centru starog Beograda, sa „Maderom“, kultnim restoranom beogradskih boema? A kakve li tek veze sa geopolitikom ima „šetnja“ po Azerbejdžanu crnogorskog zvaničnika Roćena u pratnji nezvaničnika Đukanovića? Nema nikakve veze, ali, samo dotle dok se u sve to ne umiješaju neki Crnogorci, neki Srbi, neki Hrvati i neki Rusi.

Divno je, prije pola godine, rekonstruisan tašmajdanski park. U njemu je postavljen monumentalni spomenik od bronze. Monumentalniji je od svih što ih Beograd ima. A ima ih na hiljade. Na postamentu od crnog mermera, najmonumentalnijeg od svih spomenika, piše: „Hejdar Alijev, nacionalni lider Azerbejdžana“.

Ceremonija otvaranja spomenika je upriličena zvaničnoj posjeti Beogradu predsjednika Azerbejdžana, Ilhama Alijeva. Poseban „šarm“ toj svečanosti je dao NJ.E. Eldar Hasanov, rezidencijalni ambasador Azerbejdžana u Srbiji, a nerezidencijalni u Crnoj Gori. Ovo je bila posjeta nad posjetama.

Kada državni protokol sve digne na najviši nivo, u znak te posjete se premješta cjelokupni beogradski život. Ali, nastupio je jedan „sitan“ problem. Skoro niko od naučne, intelektualne ili kulturne elite Beograda nije čuo za uspomeničenog čovjeka. Zbog toga se tih dana digla velika frka, mediji su digli uzbunu, ali, samo dok neko nije otkomandovao „STOP“. Ali, ipak nagađanja i danas traju o kom se, zapravo, čovjeku radi.

Godinama sam uporan u dokazivanju da organizovani kriminal i korupcija postaju gornje geopolitičko sredstvo. Paralelno s tim, uporan sam i u dokazivanju da je zloglasni KGB glavni razbijač SFRJ. Opet se nameće pitanje kakve veze to ima sa tašmajdanskim parkom, Buljaricama ili sa šetnjom nekih brđanskih Crnogoraca po Zakavkazju. Možda su samo htjeli, iz radoznalosti, vidjeti Jetija?

Vraćam se višegodišnjoj tvrdnji da je KGB, kao osnovna snaga u razbijanju Jugoslavije, zaigrao na nacionalističku matricu. Treba priznati da je sve to bilo veoma prihvatljivo i nekim političkim krugovima na Zapadu. Nije moglo biti efikasnijeg razbijačkog alata od međusobnog bratoubilačkog sukobljavanja srpskih i hrvatskih nacionalista. I još spregnutih sa svojim mafijama. Samo je trebalo pronaći pogodne vođe. I pronađeni su u dvojici autokratskih vlastoljubaca, Slobodanu Miloševiću i Franji Tuđmanu, koji su se međusobno prijateljski uvažavali.

Nacionalistički i šovinistički pokreti u obje republike, ojačani onima iz Crne Gore, spregnuti sa mafijama, po scenariju i želji vođa su odrađivali „svoj posao“. A Alija Izetbegović je obojici bio teret, što su obilato koristili mafijaši, nacionalisti, šovinisti, a posebno islamisti.

Armijski vrh je neprestano personalno prilagođavan razvoju događaja na terenu, a JNA je, najčešće s razlogom, postajala dežurni krivac za sve i svašta. Reformske snage, s Antom Markovićem na čelu, su na vrijeme prepoznale suludost nastupajućih politika, ali im je zafalilo snage.

Jedan potpredsjednik njegove vlade (utvrdiće se kasnije) bio je pritajena razarajuća bomba iznutra. Nije čudo što je baš taj bio tranzicioni politički komesar za prevođenje Saveza komunista Crne Gore u DPS Crne Gore i dvodecenijski guru „crnogorskog ekonomskog čuda“. Udruženi nacionalisti, islamisti, šovinisti i mafijaši su bili jači od svih, a vođe su likovale u svojim liderskim „podvizima“ i u tragedijama naroda. A ko baš njih dvojicu odabra? Narod ili neko drugi?

Analizirajmo nešto od onog što bi moglo biti važno za period koji je jugoslovenske narode uveo u agoniju. Na čelu najvažnijeg sektora u KGB je bio Jevgenij Primakov, čovjek koji je kasnije, u vrijeme našeg krvavog bratoubilačkog rata, bio predsednik vlade Ruske Federacije.

Njegovo najveće povjerenje, još od ranije, su imali Franjo Gregorić (mag hrvatsko-ruskog „biznisa“) i Josip Manolić. Upravo su njih dvojica imali presudnu ulogu u izboru Franje Tuđmana za nacionalnog lidera Hrvata i bili su prvi predsjednici Vlade nezavisne Republike Hrvatske. Najveće povjerenje Jevgenija Primakova je imao i Boro Milošević, inače decenijska alfa i omega ruske politike na Balkanu. Boro je, u suštini, izabrao brata Slobodana za svesrpskog vođu.

Milan Roćen, Branko Krga i još neka zvučna imena su Borovi izabranici, čiji rad on i danas nadzire. Momir, Milo i Sveto možda su bili svjesni (a možda i nijesu) da su baš oni bili Roćenovi izabranici, koji je u to vrijeme bio ideološka eminencija iz sjenke u Savezu komunista Crne Gore. Sve ostalo je već dobro poznato. Da li je slučajno da su upravo Roćen i Krga, u kritičnom periodu po jugoslovenske narode, upućeni na „diplomatske“ dužnosti u Moskvu?

Da li je slučajno da su baš crnogorski funkcioneri kasnije branili Krgu od smjene sa dužnosti načelnika generalštaba do posljednjeg dana? Da li je slučajno da je baš Roćen imenovan za ambasadora SCG u Moskvi, a nerezidencijalno i u Azerbejdžanu? A ko je sve i za čije potrebe ordinirao u ambasadi SRJ i SCG u Moskvi, izvjesno je da će otkriti neko drugi.

Da li ima slučajnosti u tome što je monumentalni spomenik na Tašmajdanu podignut Hejdaru Alijevu, prvom predsjedniku nezavisnog Azerbejdžana i ocu aktuelnog predsjednika Ilhama Alijeva, čija država više nije najsekularnija, a čije vladanje se ocjenjuje jednim od najautokratskijih i najkorumpiranijih?

Da li ima slučajnosti u tome da je, upravo, njegov otac Hejdar Alijev (ovjekovječen monumentalnim spomenikom na Tašmajdanu) bio šef najvažnije uprave KGB u sektoru na čijem čelu je bio Jevgenij Primakov? Da li je baš slučajno da je Eldar Hasanov, tadašnji operativac u upravi Hejdara Alijeva, sada rezidencijalni ambasador u Srbiji, a nerezidencijalni u Crnoj Gori?

Postoji li mogućnost da se, zbog „strateškog“ projekta, na kome predano rade Roćen i Hasanov (dirigovanog iz Moskve), lukovi elipse Azerbejdžan-Srbija-Crna Gora spoje upravo u Buljaricama? Petstotina hiljada evra, dvije luksuzne vile u okviru velikog turističkog kompleksa i deset posto od ukupnih investicija, bi mogli biti inspiracija i garancija uspjeha „projekta“. Za početak...

U geopolitici je nevažno ko će oprati prljavi novac. Važno je znati geopolitički cilj i kome pripadaju procenti, a procenti su uvijek najveća garancija za postizanje cilja. Zbog toga, organizovani kriminal i korupcija i jesu postali gornje geopolitičko sredstvo. Iluzija Jermena da će „ruska braća“ još dugo podržavati njihovo nastojanje da zadrže Nagorno Krabah bi ih mogla skupo koštati.

Podgorica je grad pobratim sa Jerevanom, glavnim gradom Jermenije. Jermenija se nalazi u zamrznutom konfliktu sa Azerbejdžanom oko Nagorno Karabaha (visoka crna gora). Da li vrh DPS može riješiti bilo koji problem na pošten način?

Ne, ne može. Da li se iz bilo kog problema može izvući na pošten način? Očigledno je da ne može jer je, na nesreću, ta partija i nastala na velikosrpskom nacionalističkom pokretu i na organizovanom kriminalu i korupciji, koji su u stanju progutati i narod i državu. Njihovo naknadno narcisoidno crnogorčenje samo je maska za njihovu osnovnu djelatnost. Buljarice su samo jedan od njihovih „strateških razvojnih projekata“. Izvjesno je da DPS provocira i rizikuje zabranu svoga rada.

Rusko-sprsko-crnogorsko-hrvatsko uvezano klupko službi i lica iz organizovanog kriminala i korupcije nije ništa drugo nego đavolje klupko, koje ove narode vijekovima drži u zoni geopolitičke žrtve. Lukšiću, računi na naplatu dolaze. Izvlači i spašavaj to što je još ostalo od zdravog tkiva. Kako bi cunami društvenih procesa i promjena poštedio bar one nevine.


blagoje.grahovac@yahoo.com
20-01-2012, 11:31 PM
Reply
basilius_2 Offline
Moderator
*****

Posts: 1,133
Joined: Dec 2009
Reputation: 17
#74

Големиот проблем на Југославија беше од внатре.Имено системите на репресијата ЈНА,УДБА,КОС повеќе време бараа непријатели меѓу самите жители на самата Југославија.
Самите случувања во 1968, со Либералите во 1970-тите, појавата на националистите во 1980-тите,укажува дека во сите републики и покраини,не постои стабилно тело на демократско определени граѓани и интелегенција туку на слепи послушници на своите етнички пастири.
Имено ако се земат самите движења во Југославија и постојаното орбитирање во Руската орбита,може да се заклучи дека движењата во Југославија се појавија како недостаток на индивидуални слободи како и немањето на работа како и можноста за обезбедување на егзистенција за основните потреби за живот.
Имено последниот Американски амбасадор во Југославија во своите мемоари ќе забележи дека причината за успехот на националистите во Македонија,Хрватска е непостоењето на демократска алтернатива.Ако нешто ги обединуваше Србите,Хрватите и Словенците и нешто што ја држеше Југославија е Автократијата.Имено ако ја добро паметиме историјата на тие републики,сите многу добро го искусиле автократизмот и колективизмот.Така ако Србите беа лево ориентирани автократи,Хрватите и Словенците беа десно ориентирани автократи.Имено ако сите републики многу добро го прифатија суровиот етнонационализам ништо не е поразличен од Комунизмот, и затоа сиот тој регион ке остане роб на своите сопствени митологии.
Според Ворен Зимерман, но и во самата практика национализмот и комунизмот се борат за одредена структура да владее врз друга и тие да станат династии.Балканот и сите републики се пред една голема авантура додека се стаса до вистинска демократија,не онаква која само на хартија ќе постојат права и зборовите демократија.
Демократијата не е Рационалистичко уредување туку уредување кое се основа на Искуство или подобро кажано Табула Раса.
"He who controls the present, controls the past. He who controls the past, controls the future." -- George Orwell
"Тој што ја контролира сегашноста,тој го контролира минатото.Тој што го контролира минатото ја контролира иднината." Џорџ Орвел
_____________________________________________________________

http://www.cd-macedonia.com
08-03-2012, 02:37 AM
Reply
basilius_2 Offline
Moderator
*****

Posts: 1,133
Joined: Dec 2009
Reputation: 17
#75

Да направиме една голема разлика самата Југословенска војна се водеше поради тоа што централната власт, работеше за една етничка група. Војните што се водеа немаа никаква цел како да се зачува државата, туку истите политички елити да опстанат на власт.Во Американската Граѓанска војна главната цел на федералната власт и војска беше да се сочува Унијата.Како најголема причина за распадот на самата Ју-унија е нестабилното граѓанско тело кое многу често се заљубуваше со екстремните опции. Откако својата љубов ќе ја потрошеа за едната опција која многу бргу ќе поминеше, се заљубуваа во друга.
Појавата на етно-националистите како замена за Либералите укажува на преголемата централизација на државниот апарат во Белград.Иако некои сакаат да ги отсликат Србите како жртва,би било добро да ги ставиме сите работи во еден добар контекст. За Србите новата Југословенска заедница во 1918 преставуваше една голема награда за нивниот сон Велика Србија.Додека за Хрватите и Словенците таа унија преставуваше спас од територијалните аспирации на Италија. Словенците и Хрватите многу добро знаеа дека Југославије во главно е реализација на Велика Србија.
Ако нешто ја обединуваше кризата во Југославија во 90-тите е појавата на локализмот како резултат на преголемата централизација. Сите движења што се појавија во Југославија воглавно се локални појави и беа најчесто се движеа во самите граници на Ју-републики. Ниту едно дивжење не се појави на Национално ниво, со што ќе се спротистави на централната бирократизација но и кое ќе се спростивеше на деспотското владеење на КПЈ и Јосип Броз-Тито. После војните во Југославија,сеуште би рекол дека ништо воглавно не се промени.Старите политички елити сеуште газдуваат. Но сега не како Комунисти туку како Националисти, Демократи. Како одговор на Комунизмот би рекол дека сите републики станаа диктаторски бастиони од десно. Наместо УДБа, мафиите го имаат главниот збор кога станува збор за идниот политички живот и политички развој на самите држави.

"He who controls the present, controls the past. He who controls the past, controls the future." -- George Orwell
"Тој што ја контролира сегашноста,тој го контролира минатото.Тој што го контролира минатото ја контролира иднината." Џорџ Орвел
_____________________________________________________________

http://www.cd-macedonia.com
21-04-2012, 02:37 AM
Reply
basilius_2 Offline
Moderator
*****

Posts: 1,133
Joined: Dec 2009
Reputation: 17
#76

Еве едно добро гледање од Либертијанска перспектива зошто дојде до распад на Југославија.






"He who controls the present, controls the past. He who controls the past, controls the future." -- George Orwell
"Тој што ја контролира сегашноста,тој го контролира минатото.Тој што го контролира минатото ја контролира иднината." Џорџ Орвел
_____________________________________________________________

http://www.cd-macedonia.com
28-05-2012, 10:26 PM
Reply
basilius_2 Offline
Moderator
*****

Posts: 1,133
Joined: Dec 2009
Reputation: 17
#77

Според мене, сепак распадот на Југославија е од самиот факт што главни носители на државноста, беше една мала група на бирократи кај кои постоеше интерес Југославија да опстане, додека за обичните луѓе им беше на сите сеедно дали Југославија ќе опстане или не.
Како главно не постоеше Југословенски граѓански идентитет, постоеше бирократски идентитет.
Низ историјата причината поради која државата замира освен економскиот дел е кога обичниот народ ќе изгуби верба во системот.Тогаш сите што живеат во таа држава, наместо институциите ќе ги јакнат и ќе издигаат паралелни институции.
А еве и еден контрааргумент зошто распадот на Југославија не е само економски.
Низ Американската историја кога Америка ќе има две поголеми кризи како Граѓанската војна и Големата Економска криза, Америка не се расцепи.
Економската криза само ги донесе неверувањата и сомнежите на сите народи што живеа во Југославија на површина.[/align]
"He who controls the present, controls the past. He who controls the past, controls the future." -- George Orwell
"Тој што ја контролира сегашноста,тој го контролира минатото.Тој што го контролира минатото ја контролира иднината." Џорџ Орвел
_____________________________________________________________

http://www.cd-macedonia.com
31-05-2012, 02:46 PM
Reply
basilius_2 Offline
Moderator
*****

Posts: 1,133
Joined: Dec 2009
Reputation: 17
#78

Ќе оделам малку време да прозборам за ЈНА, како и самите воени операции што ЈНА ги водеше. Голем проблем на ЈНА и на политичкото раководство е што немаше Стратешка цел.
ЈНА не беше хомогена структура, имено кога сите републики си заминаа од ЈУ-федерацијата, со нив си отиде офицерскиот и старешинскиот кадар кој ЈНА ја чинеше многу.Имено самата војска сеуште беше како мало дете,поради немањето на заедничка стратегија како и хомогеност во командувањето.Не е проблемот во тоа што ЈНА беше составена од различни националности туку ЈНА немаше единствена командна процедура како и неизвежбаноста како самата војска и држава требаше да се одбрани државата во случај на отворен револт и водење на војна во нејзиниот двор.Премногу енергија се вложи во изнаоѓање на домашни непријатели а самата држава се потчини на туѓи интереси кои немаа никаква допирна точка со домашната потреба.
Најдобро за тоа говори самиот факт што ЈНА која беше создена во огновите на Втората светска војна од разните партизански формации немаше еден команден центар како и заедничка стратегија како да се делува заеднички.Партизанските одреди делуваа автономно.
Истото се случи и на Американската војска во Виетнам.Имено не постоеше дипломатска цел и политичка цел која Американската војската требаше да ја најде на воените боишта.Во ЈНА огромен дел од командниот кадар сеуште живееше и беше создаден во виорот на Втората светска војна.Ниеден од воените челници и политичко раководство на Југославија и ЈНА не ги прочита светските збиднувања по падот на Берлинскиот ѕид.Единствено што беше јасно што и самиот контраадмирал Бранко Мамула ќе го објасни, во своите мемоари, беше да се сочува комунизмот по секоја цена.ЈНА уште во почетокот на самиот конфликт ги доби и ги изгуби своите пет минути. И како надуван балон пукна.

"He who controls the present, controls the past. He who controls the past, controls the future." -- George Orwell
"Тој што ја контролира сегашноста,тој го контролира минатото.Тој што го контролира минатото ја контролира иднината." Џорџ Орвел
_____________________________________________________________

http://www.cd-macedonia.com
(This post was last modified: 05-06-2012, 06:34 AM by basilius_2.)
05-06-2012, 06:31 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,944
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#79

11-07-2012, 04:58 AM
Reply