Котле - форум без граници, без цензура - плурализам на мислења и идеи!
КРАДАТ И БРАНКОВИСТИ И ГРУЈОВИСТИ,ПО СЕ НЕ КРАДАТ,ИСТИ,ИСТИ ... - Printable Version

+- Котле - форум без граници, без цензура - плурализам на мислења и идеи! (https://forum.kotle.ca)
+-- Forum: Македонска политичка арена (https://forum.kotle.ca/forumdisplay.php?fid=1)
+--- Forum: Политика (https://forum.kotle.ca/forumdisplay.php?fid=2)
+--- Thread: КРАДАТ И БРАНКОВИСТИ И ГРУЈОВИСТИ,ПО СЕ НЕ КРАДАТ,ИСТИ,ИСТИ ... (/showthread.php?tid=440)

Pages: 1 2 3 4


RE: КРАДАТ И БРАНКОВИСТИ И ГРУЈОВИСТИ.. ПО СЕ НЕ КРАДАТ...ИСТИ,ИСТИ,ИСТ - Solenik - 16-03-2011

(16-03-2011, 03:57 AM)montehristo Wrote:
(12-03-2011, 07:02 PM)Solenik Wrote:
(12-03-2011, 11:34 AM)montehristo Wrote: Соленик, дали си ти спремен да финансиски и лобистички помагаш едно вакво движење?
Од вашиот одговор зависи иднината на Македонија.

Па што е ова што го работиме? Умот е најскап капитал, по него е времето. Ние ги донираме обете (наместо да си бркаме бизнис. Бидејќи во Македонија се нема работа, времето е џабе, овде времето чини вистински пари, не само во изгубени приходи, туку и во фактот што овде човек има давачки до смрт). Котле и Комитетот ги работиме сами, а работиме на лобирање и на образување на како треба да изгледа една вистински демократска држава.

Зарем некаде си видел или чул од нас да повикуваме на насилство?

Како сакате крстете го нашиот "лусксуз" да зборуваме со црно-бело објективна смисла, тоа е едниствениот начин да се знае целта. се друго е менување на Курто за Мурто.
Соленику, ако во Македонија се нема работа, тоа не значи дека животот е ефтин таму, па и било каде да се завртиш
Quote:Др. Мартин Лутер Кинг Помладиот

Шест Принципи и Чекори на Ненасилна Општествена Промена

Овие принципи и чекори Доктор Кинг ги интерпретира од Христијанската Доктрина и од учењата на Мохандас Ганди.

Принцип Прв: Ненасилство е начин на Живот на Храбри Луѓе.

Принцип Втор: Ненасилство значи да се бара пијателство и разбирање од оние кои се различни од нас.

Принцип Трети: Ненасилство ја победува неправдата, не луѓето.

Принцип Четврти: Ненасилство подразбира дека патењето може да образува и промени луѓе и општества.

Принцип Петти: Ненасилство бира сакани решенија, не омразени.

Принцип Шестти: Ненасилство значи дека целата вселена ја опфаќа правдата.

Во продолжеток на овие принципи Кинг развил процес од шест чекори со кои би се дошло до општествена промена на ненасилен начин.

Чекор Прв: Собери Информации.

Научи се што можеш за проблемите кои ги гледаш во твојата околина преку медиуми, социјални и граѓански здруженија, и разговарајќи со луѓето кои се на некој начин вовлечени.

Чекор Втор: Образувај ги Другите.

Наоружан со новото знаење, твоја должност е да помогнеш на оние околу тебе, како што се комшиите, роднините, пријателите и соработниците, подобро да ги разберат проблемите со кои се соочуваат. Развиј тим од луѓе посветени на барање решенија. Биди сигурен да ги вклучиш оние кои ќе ги чувствуваат последиците од твојата работа.

Чекор Треети: Остани Посветен.

Прифати дека ќе се соочиш со многу пречки искушенија и предизвици додека ти и твојот тим пробувате да го промените општеството. Прифатете да се храбрите и инспирирате едни со други на тој пат.

Чекор Четврти: Мирни Преговори.

Разговарај со двете страни. Оди кај луѓето од твојата околина кои се во неволја и кои се длабоко повредени од општествените неправди. Исто оди кај оние луѓе кои допринесуваат до прекид на мирно општество. Користи хумор, памет и добрина да водиш кон решенија за општо добро.

Чекор Петти: Делувај Мирно.

Овој чекор се употребуваа кога преговорите не даваат резултати, или кога луѓето треба да привлечат поголемо внимание. Тоа може да вклучува тактики како мирни демонстрации, пишување писма и кампања на петиции.

Чекор Шестти: Помири

Држи ги сите дејства и преговори конструктивни и мирни. Согласи се дека не се согласувате со некои луѓе и со некои групи додека си посветен на подобрување на опѓтеството.
Покажи им ги на сите добробитите од промени, не она од што ќе се одкажат со промени

Објективно гледано не знам колку се успешни Ганди и Кинг Јр. Индија иако паушално ослободена од колонијализмот на Обединетото Кралство, повторно игра улога на светски слуга. Независноста на Индија повеќе се должи на падот на ОК, и менувањето на внатрешната политика; Ганди му доаѓа како фолклорен херој, нешто слично на Илинденците.

Црнците во САД горе-долу остануваат истите од времето пред Граѓанската војна. И тогаш, особено на Северот, каде што ропството е напуштено од економски причини (платениот човек е многупати поефикасен и продуктивен од оној кој работи принудно и без компензација) имало по некој Кинг и Обама, односно ислкучоци од нормите: адвокати, доктори, бизнисмени. Денес Црнците го губат приматот на прво малцинство од Латиносите, од проста причина, Латиносите се вредни како мравки, но имаат и претприемашки дух, додека Црницте сонуваат за комунизам: ропскиот дух владее кај нив, тие природно се наклонети некој друг да ги организира.

Она што е потребно е вистината да се изнесе на виделина, да му се стави на располагање на секој граѓанин. Јачината на неговиот дух ќе биде пресудниот фактор за тоа каков ќе биде резултатот.

П.С.
Животот не е евтин никаде, но еден час во САД и еден час во РМ се вреднуваат отприлика 10-20 : 1


RE: КРАДАТ И БРАНКОВИСТИ И ГРУЈОВИСТИ.. ПО СЕ НЕ КРАДАТ...ИСТИ,ИСТИ,ИСТ - montehristo - 16-03-2011

(16-03-2011, 02:02 PM)Solenik Wrote:
(16-03-2011, 03:57 AM)montehristo Wrote:
(12-03-2011, 07:02 PM)Solenik Wrote:
(12-03-2011, 11:34 AM)montehristo Wrote: Соленик, дали си ти спремен да финансиски и лобистички помагаш едно вакво движење?
Од вашиот одговор зависи иднината на Македонија.

Па што е ова што го работиме? Умот е најскап капитал, по него е времето. Ние ги донираме обете (наместо да си бркаме бизнис. Бидејќи во Македонија се нема работа, времето е џабе, овде времето чини вистински пари, не само во изгубени приходи, туку и во фактот што овде човек има давачки до смрт). Котле и Комитетот ги работиме сами, а работиме на лобирање и на образување на како треба да изгледа една вистински демократска држава.

Зарем некаде си видел или чул од нас да повикуваме на насилство?

Како сакате крстете го нашиот "лусксуз" да зборуваме со црно-бело објективна смисла, тоа е едниствениот начин да се знае целта. се друго е менување на Курто за Мурто.
Соленику, ако во Македонија се нема работа, тоа не значи дека животот е ефтин таму, па и било каде да се завртиш
Quote:Др. Мартин Лутер Кинг Помладиот

Шест Принципи и Чекори на Ненасилна Општествена Промена

Овие принципи и чекори Доктор Кинг ги интерпретира од Христијанската Доктрина и од учењата на Мохандас Ганди.

Принцип Прв: Ненасилство е начин на Живот на Храбри Луѓе.

Принцип Втор: Ненасилство значи да се бара пијателство и разбирање од оние кои се различни од нас.

Принцип Трети: Ненасилство ја победува неправдата, не луѓето.

Принцип Четврти: Ненасилство подразбира дека патењето може да образува и промени луѓе и општества.

Принцип Петти: Ненасилство бира сакани решенија, не омразени.

Принцип Шестти: Ненасилство значи дека целата вселена ја опфаќа правдата.

Во продолжеток на овие принципи Кинг развил процес од шест чекори со кои би се дошло до општествена промена на ненасилен начин.

Чекор Прв: Собери Информации.

Научи се што можеш за проблемите кои ги гледаш во твојата околина преку медиуми, социјални и граѓански здруженија, и разговарајќи со луѓето кои се на некој начин вовлечени.

Чекор Втор: Образувај ги Другите.

Наоружан со новото знаење, твоја должност е да помогнеш на оние околу тебе, како што се комшиите, роднините, пријателите и соработниците, подобро да ги разберат проблемите со кои се соочуваат. Развиј тим од луѓе посветени на барање решенија. Биди сигурен да ги вклучиш оние кои ќе ги чувствуваат последиците од твојата работа.

Чекор Треети: Остани Посветен.

Прифати дека ќе се соочиш со многу пречки искушенија и предизвици додека ти и твојот тим пробувате да го промените општеството. Прифатете да се храбрите и инспирирате едни со други на тој пат.

Чекор Четврти: Мирни Преговори.

Разговарај со двете страни. Оди кај луѓето од твојата околина кои се во неволја и кои се длабоко повредени од општествените неправди. Исто оди кај оние луѓе кои допринесуваат до прекид на мирно општество. Користи хумор, памет и добрина да водиш кон решенија за општо добро.

Чекор Петти: Делувај Мирно.

Овој чекор се употребуваа кога преговорите не даваат резултати, или кога луѓето треба да привлечат поголемо внимание. Тоа може да вклучува тактики како мирни демонстрации, пишување писма и кампања на петиции.

Чекор Шестти: Помири

Држи ги сите дејства и преговори конструктивни и мирни. Согласи се дека не се согласувате со некои луѓе и со некои групи додека си посветен на подобрување на опѓтеството.
Покажи им ги на сите добробитите од промени, не она од што ќе се одкажат со промени

Објективно гледано не знам колку се успешни Ганди и Кинг Јр. Индија иако паушално ослободена од колонијализмот на Обединетото Кралство, повторно игра улога на светски слуга. Независноста на Индија повеќе се должи на падот на ОК, и менувањето на внатрешната политика; Ганди му доаѓа како фолклорен херој, нешто слично на Илинденците.

Црнците во САД горе-долу остануваат истите од времето пред Граѓанската војна. И тогаш, особено на Северот, каде што ропството е напуштено од економски причини (платениот човек е многупати поефикасен и продуктивен од оној кој работи принудно и без компензација) имало по некој Кинг и Обама, односно ислкучоци од нормите: адвокати, доктори, бизнисмени. Денес Црнците го губат приматот на прво малцинство од Латиносите, од проста причина, Латиносите се вредни како мравки, но имаат и претприемашки дух, додека Црницте сонуваат за комунизам: ропскиот дух владее кај нив, тие природно се наклонети некој друг да ги организира.

Она што е потребно е вистината да се изнесе на виделина, да му се стави на располагање на секој граѓанин. Јачината на неговиот дух ќе биде пресудниот фактор за тоа каков ќе биде резултатот.

П.С.
Животот не е евтин никаде, но еден час во САД и еден час во РМ се вреднуваат отприлика 10-20 : 1


Е Соленик, Соленик,
Се повеќе ми заличуваш на оној евреин од вицот кога се жалел зошто не добил на Лото откако Бог му ки кажал бројките, Бог само го прашал дали има уплатено за тоа Лото.
Прашај ги оние Срби кои завршија под нож во онаа жолта куќа колку е животот скап/ефтин, а таа твоја споредба можеш да си ја ставиш знаеш каде.
Ти нешто сакаш, ама дали можеш?
Мислиш дека промената сама од себе ќе се случи, и само од твоите желби?
Ако не си слушнал, не постои ни златна рипка а ни волшебници.
Ти не гледаш какви протести се случуваат во Висконсин и други држави во САД, луѓето не ги даваат своите права така лесно.
Синдикатите во САД умираат со закон од некој изберен но не со мандат за тоа.
Не знам зошто полемизирам со тебе на оваа тема и на ова место, но ајде.
Промени ќе се случат, мошеби за 5 а можеби за десет години, ама ќе се случат.
Можеби ќе се случат на мирен начин, а можеби и нема на мирен начин да се случат.
Со или без тебе, но ќе се случат.
За тоа треба луѓе решени и да одат во затвор, и да гладуваат, и да бидат тепани, и да трпат тортури.
Па сега ти гледај ставај му цена на тоа колку чини.
Толку од мене за тоа, а ти можеш да се жалиш и да се чешаш и понатаму колку ти било скапо.
Еден стап по грб со пари не можеш да го купиш.
Поздрав.

П.С.
А за тоа како и што се случува во Америка еве ти едно гледиште.

П.П.С.
На друго место сум кажал дека меѓу Русите и Америте јас ги бирам Америте, но не сум слеп и заслепен да не знам што се случува во таа Америка

Quote:Robber Barons, Revolution, and Social Control
The Century of Social Engineering, Part 1


by Andrew Gavin Marshall


Global Research, March 10, 2011



[Image: 23639.jpg]


Introduction



In Part 1 of this series, “The Century of Social Engineering,” I briefly document the economic, political and social background to the 20th century in America, by taking a brief look at the major social upheavals of the 19th century. For an excellent and detailed examination of this history, Howard Zinn’s A People’s History of the United States (which provided much of the research for this article) is perhaps the most expansive and detailed examination. I am not attempting to serve it justice here, as there is much left out of this historically examination than there is included. The purpose of this essay is to examine first of all the rise of class and labour struggle throughout the United States in the 19th century, the rise and dominance of the ‘Robber Baron’ industrialists like J.P. Morgan and John D. Rockefeller, their convergence of interests with the state, and finally to examine the radical new philosophies and theories that arose within the radicalized and activated populations, such as Marxism and Anarchism. I do not attempt to provide exhaustive or comprehensive analyses of these theoretical and philosophical movements, but rather provide a brief glimpse to some of the ideas (particularly those of anarchism), and place them in the historical context of the mass struggles of the 19th century.



America’s Class Struggle



Unbeknownst to most Americans – and for that matter, most people in general – the United States in the 19th century was in enormous upheaval, following on the footsteps of the American Revolution, a revolution which was directed by the landed elite in the American colonies, a new revolutionary spirit arose in the working class populace. The 19th century, from roughly the 1830s onwards, was one great long labour struggle in America.



In the early decades of the 19th century, Eastern capitalists in America began to expand to the West, “and it became important to keep that new West, tumultuous and unpredictable, under control.”[1] The new capitalists favoured monopolization over competition as a method of achieving ‘stability’ and “security to your own property.” The state played its traditional role in securing business interests, as state legislatures gave charters to corporations, granting them legal charters, and “between 1790 and 1860, 2,300 corporations were chartered.”[2] However, as Howard Zinn wrote in A People’s History of the United States:



The attempts at political stability, at economic control, did not quite work. The new industrialism, the crowded cities, the long hours in the factories, the sudden economic crises leading to high prices and lost jobs, the lack of food and water, the freezing winters, the hot tenements in the summer, the epidemics of disease, the deaths of children – these led to sporadic reactions from the poor. Sometimes there were spontaneous, unorganized uprisings against the rich. Sometimes the anger was deflected into racial hatred for blacks, religious warfare against Catholics, nativist fury against immigrants. Sometimes it was organized into demonstrations and strikes.[3]



In the 1830s, “episodes of insurrection” were taking place amid the emergence of unions. Throughout the century, it was with each economic crisis that labour movements and rebellious sentiments would develop and accelerate. Such was the case with the 1837 economic crisis, caused by the banks and leading to rising prices. Rallies and meetings started taking place in several cities, with one rally numbering 20,000 people in Philadelphia. That same year, New York experienced the Flour Riot. With a third of the working class – 50,000 people – out of work in New York alone, and nearly half of New York’s 500,000 people living “in utter and hopeless distress,” thousands of protesters rioted, ultimately leading to police and troops being sent in to crush the protesters.[4]



In 1835 there had been a successful general strike in Philadelphia, where fifty trade unions had organized in favour of a ten-hour work day. In this context, political parties began creating divides between workers and lower class people, as antagonisms developed between many Protestants and Catholics. Thus, middle class politicians “led each group into a different political party (the nativists into the American Republican party, the Irish into the Democratic party), party politics and religion now substituting for class conflict.”[5]



Another economic crisis took place in 1857, and in 1860, a Mechanics Association was formed, demanding higher wages, and called for a strike. Within a week, strikes spread from Lynn, Massachusetts, to towns across the state and into New Hampshire and Maine, “with Mechanics Associations in twenty-five towns and twenty thousand shoe-workers on strike,” marking the largest strike prior to the Civil War.[6] Yet, “electoral politics drained the energies of the resisters into the channels of the system.” While European workers were struggling for economic justice and political democracy, American workers had already achieved political democracy, thus, “their economic battles could be taken over by political parties that blurred class lines.”[7]



The Civil War (1861-1865) served several purposes. First of all, the immediate economic considerations: the Civil War sought to create a single economic system for America, driven by the Eastern capitalists in the midst of the Industrial Revolution, uniting with the West against the slave-labour South. The aim was not freedom for black slaves, but rather to end a system which had become antiquated and unprofitable. With the Industrial Revolution driving people into cities and mechanizing production, the notion of slavery lost its appeal: it was simply too expensive and time consuming to raise, feed, house, clothe and maintain slaves; it was thought more logical and profitable (in an era obsessed with efficiency) to simply pay people for the time they engage in labour. The Industrial Revolution brought with it the clock, and thus time itself became a commodity. As slavery was indicative of human beings being treated as commodities to be bought and sold, owned and used, the Industrial Revolution did not liberate people from servitude and slavery, it simply updated the notions and made more efficient the system of slavery: instead of purchasing people, they would lease them for the time they can be ‘productive’.



Living conditions for the workers and the vast majority, however, were not very different from the conditions of slavery itself. Thus, as the Civil War was sold to the public on the notion of liberating the slaves in the South, the workers of the North felt betrayed and hateful that they must be drafted and killed for a war to liberate others when they themselves were struggling for liberation. Here, we see the social control methods and reorganizing of society that can take place through war, a fact that has always existed and remains today, made to be even more prescient with the advances in technology. During the Civil War, the class conflict among the working people of the United States transformed into a system where they were divided against each other, as religious and racial divisions increasingly erupted in violence. With the Conscription Act of 1863, draft riots erupted in several Northern U.S. cities, the most infamous of which was the New York draft riots, when for three days mobs of rioters attacked recruiting stations, wealthy homes, destroying buildings and killing blacks. Roughly four hundred people were killed after Union troops were called into the city to repress the riots.[8] In the South, where the vast majority of people were not slave owners, but in fact poor white farmers “living in shacks or abandoned outhouses, cultivating land so bad the plantation owners had abandoned it,” making little more than blacks for the same work (30 cents a day for whites as opposed to 20 cents a day for blacks). When the Southern Confederate Conscription Law was implemented in 1863, anti-draft riots erupted in several Southern cities as well.[9]



When the Civil War ended in 1865, hundreds of thousands of soldiers returned to squalor conditions in the major cities of America. In New York alone, 100,000 people lived in slums. These conditions brought a surge in labour unrest and struggle, as 100,000 went on strike in New York, unions were formed, with blacks forming their own unions. However, the National Labour Union itself suppressed the struggle for rights as it focused on ‘reforming’ economic conditions (such as promoting the issuance of paper money), “it became less an organizer of labor struggles and more a lobbyist with Congress, concerned with voting, it lost its vitality.”[10]



The Robber Barons Against Americans



In 1873, another major economic crisis took place, setting off a great depression. Yet, economic crises, while being harmful to the vast majority of people, increasing prices and decreasing jobs and wages, had the effect of being very beneficial to the new industrialists and financiers, who use crisis as an opportunity to wipe out competition and consolidate their power. Howard Zinn elaborated:



The crisis was built into a system which was chaotic in its nature, in which only the very rich were secure. It was a system of periodic crisis – 1837, 1857, 1873 (and later: 1893, 1907, 1919, 1929) – that wiped out small businesses and brought cold, hunger, and death to working people while the fortunes of the Astors, Vanderbilts, Rockefellers, Morgans, kept growing through war and peace, crisis and recovery. During the 1873 crisis, Carnegie was capturing the steel market, Rockefeller was wiping out his competitors in oil.[11]



In 1877, a nation-wide railroad strike took place, infuriating the major railroad barons, particularly J.P. Morgan, offered to lend money to pay army officers to go in and crush the strikes and get the trains moving, which they managed to accomplish fairly well. Strikes took place and soldiers were sent in to Pennsylvania, New Jersey, New York, Ohio, and Indiana, with the whole city of Philadelphia in uproar, with a general strike emerging in Pittsburgh, leading to the deployment of the National Guard, who often shot and killed strikers. When all was said and done, a hundred people were dead, a thousand people had gone to jail, 100,000 workers had gone on strike, and the strikes had roused into action countless unemployed in the cities.[12] Following this period, America underwent its greatest spur of economic growth in its history, with elites from both North and South working together against workers and blacks and the majority of people:



They would do it with the aid of, and at the expense of, black labor, white labor, Chinese labor, European immigrant labor, female labor, rewarding them differently by race, sex, national origin, and social class, in such a way as to create separate levels of oppression – a skillful terracing to stabilize the pyramid of wealth.[13]



The bankers and industrialists, particularly Morgan, Rockefeller, Carnegie, Mellon and Harriman, saw enormous increases in wealth and power. At the turn of the century, as Rockefeller moved from exclusively interested in oil, and into iron, copper, coal, shipping, and banking (with Chase Manhattan Bank, now J.P. Morgan Chase), his fortune would equal $2 billion. The Morgan Group also had billions in assets.[14] In 1900, Andrew Carnegie agreed to sell his steel company to J.P. Morgan for $492 million.[15]



Public sentiment at this time, however, had never been so anti-Capitalist and spiteful of the great wealth amassed at the expense of all others. The major industrialists and bankers firmly established their control over the political system, firmly entrenching the two party system through which they would control both parties. Thus, “whether Democrats or Republicans won, national policy would not change in any important way.”[16] Labour struggles had continued and exacerbated throughout the decades following the Civil War. In 1893, another economic depression took place, and the country was again plunged into social upheaval.



The Supreme Court itself was firmly overtaken by the interests of the new elite. Shortly after the Fourteenth Amendment was added to the Constitution to protect newly freed blacks, the Supreme Court began “to develop it as a protection for corporations,” as corporate lawyers argued that corporations were defined as legal ‘persons’, and therefore they could not have their rights infringed upon as stipulated in the Fourteenth Amendment. The Supreme Court went along with this reasoning, and even intervened in state legislative decisions which instead promoted the rights of workers and farmers. Ultimately, “of the Fourteenth Amendment cases brought before thee Supreme Court between 1890 and 1910, nineteen dealt with the Negro, 288 dealt with corporations.”[17]



It was in this context that increasing social unrest was taking place, and thus that new methods of social control were becoming increasingly necessary. Among the restless and disgruntled masses, were radical new social theories that had emerged to fill a void – a void which was created by the inherent injustice of living in a human social system in which there is a dehumanizing power structure.






Philosophies of Liberation and Social Dislocation



It was in this context that new theories and philosophies emerged to fill the void created by the hegemonic ideologies and the institutions which propagate them. While these various critical philosophies expanded human kind’s understanding of the world around them, they did not emerge in a vacuum – that is, separate from various hegemonic ideas, but rather, they were themselves products of and to varying degrees espoused certain biases inherent in the hegemonic ideologies. This arose in the context of increasing class conflict in both the United States and Europe, brought about as a result of the Industrial Revolution. Two of the pre-eminent ideologies and philosophies that emerged were Marxism and Anarchism.



Marxist theory, originating with German philosopher Karl Marx, expanded human kind’s understanding of the nature of capitalism and human society as a constant class struggle, in which the dominant class (the bourgeoisie), who own the means of production (industry) exploit the lower labour class (proletariat) for their own gain. Within Marxist theory, the state itself was seen as a conduit through which economic powers would protect their own interests. Marxist theory espoused the idea of a “proletarian revolution” in which the “workers of the world unite” and overthrow the bourgeoisie, creating a Communist system in which class is eliminated. However, Karl Marx articulated a concept of a “dictatorship of the proletariat” in which upon seizing power, the proletariat would become the new ruling class, and serve its own interests through the state to effect a transition to a Communist society and simultaneously prevent a counterrevolution from the bourgeoisie. Karl Marx wrote in the Communist Manifesto (1848) also on the need for a central bank to manage the monetary system. These concepts led to significant conflict between Marxist and Anarchist theorists.



Anarchism is one of the most misunderstood philosophies in modern historical thought, and with good reason: it’s revolutionary potential was boundless, as it was an area of thought that was not as rigid, doctrinaire or divisive as other theories, both hegemonic and critical. No other philosophy or political theory had the potential to unite both socialists and libertarians, two seemingly opposed concepts that found a home within the wide spectrum of anarchist thought, leading to a situation in which many anarchists refer to themselves as ‘libertarian socialists.’ As Nathan Jun has pointed out:



[A]narchism has never been and has never aspired to be a fixed, comprehensive, self-contained, and internally consistent system of ideas, set of doctrines, or body of theory. On the contrary, anarchism from its earliest days has been an evolving set of attitudes and ideas that can apply to a wide range of social, economic, and political theories, practices, movements, and traditions.[18]



Susan Brown noted that within Anarchist philosophy, “there are mutualists, collectivists, communists, federalists, individualists, socialists, syndicalists, [and] feminists,” and thus, “Anarchist political philosophy is by no means a unified movement.”[19] The word “anarchy” is derived from the Greek word anarkhos, which means “without authority.” Thus, anarchy “is committed first and foremost to the universal rejection of coercive authority,” and that:



[C]oercive authority includes all centralized and hierarchical forms of government (e.g., monarchy, representative democracy, state socialism, etc.), economic class systems (e.g., capitalism, Bolshevism, feudalism, slavery, etc.), autocratic religions (e.g., fundamentalist Islam, Roman Catholicism, etc.), patriarchy, heterosexism, white supremacy, and imperialism.[20]



The first theorist to describe himself as anarchist was Pierre-Joseph Proudhon, a French philosopher and socialist who understood “equality not just as an abstract feature of human nature but as an ideal state of affairs that is both desirable and realizable.”[21] While this was a common concept among socialists, anarchist conceptions of equality emphasized that, “true anarchist equality implies freedom, not quantity. It does not mean that every one must eat, drink, or wear the same things, do the same work, or live in the same manner. Far from it: the very reverse in fact,” as “individual needs and tastes differ, as appetites differ. It is equal opportunity to satisfy them that constitutes true equality.”[22]



Mikhail Bakunin, one of the most prominent anarchist theorists in history, who was also Karl Marx’s greatest intellectual challenger and opposition, explained that individual freedom depends upon not only recognizing, but “cooperating in [the] realization of others’ freedom,” as, he wrote:



My freedom... is the freedom of all since I am not truly free in thought and in fact, except when my freedom and my rights are confirmed and approved in the freedom and rights of all men and women who are my equals.[23]



Anarchists view representative forms of government, such as Parliamentary democracies, with the same disdain as they view overtly totalitarian structures of government. The reasoning is that:



In the political realm, representation involves divesting individuals and groups of their vitality—their power to create, transform, and change themselves. To be sure, domination often involves the literal destruction of vitality through violence and other forms of physical coercion. As a social-physical phenomenon, however, domination is not reducible to aggression of this sort. On the contrary, domination operates chiefly by “speaking for others” or “representing others to themselves”—that is, by manufacturing images of, or constructing identities for, individuals and groups.[24]



Mikhail Bakunin wrote that, “Only individuals, united through mutual aid and voluntary association, are entitled to decide who they are, what they shall be, how they shall live.” Thus, with any hierarchical or coercive institutions, the natural result is oppression and domination, or in other words, spiritual death.[25]



Anarchism emerged indigenously and organically in America, separate from its European counterparts. The first anarchists in America could be said to be “the Antinomians, Quakers, and other left-wing religious groups who found the authority, dogma, and formalism of the conventional churches intolerable.” These various religious groups came to develop “a political outlook which emphasized the anti-libertarian nature of the state and government.” One of the leaders of these religious groups, Adin Ballou, declared that “the essence of Christian morality is the rejection of force, compromise, and the very institution of government itself.” Thus, a Christian “is not merely to refrain from committing personal acts of violence but is to take positive steps to prevent the state from carrying out its warlike ambitions.”[26] This development occurred within the first decades of the 19th century in America.



In the next phase of American philosophical anarchism, inspiration was drawn from the idea of individualism. Josiah Warren, known as the “first American anarchist,” had published the first anarchist periodical in 1833, the Peaceful Revolutionist. Many others joined Warren in identifying the state as “the enemy” and “maintaining that the only legitimate form of social control is self-discipline which the individual must impose upon himself without the aid of government.” Philosophical anarchism grew in popularity, and in the 1860s, two loose federations of anarchists were formed in the New England Labor Reform League and the American Labor Reform League, which “were the source of radical vitality in America for several decades.” American anarchists were simultaneously developing similar outlooks and ideas as Proudhon was developing in Europe. One of the most prominent American anarchists, Benjamin Tucker, translated Proudhon’s work in 1875, and started his own anarchist journals and publications, becoming “the chief political theorist of philosophical anarchism in America.”[27]



Tucker viewed anarchism as “a rejection of all formalism, authority, and force in the interest of liberating the creative capacities of the individual,” and that, “the anarchist must remove himself from the arena of politics, refusing to implicate himself in groups or associations which have as their end the control or manipulation of political power.” Thus, Tucker, like other anarchists, “ruled out the concepts of parliamentary and constitutional government and in general placed himself and the anarchist movement outside the tradition of democracy as it had developed in America.” Anarchism has widely been viewed as a violent philosophy, and while that may be the case for some theorists and adherents, many anarchist theorists and philosophies rejected the notion of violence altogether. After all, its first adherents in America were driven to anarchist theory simply as a result of their uncompromising pacifism. For the likes of Tucker and other influential anarchist theorists, “the state, rather than being a real structure or entity, is nothing more than a conception. To destroy the state then, is to remove this conception from the mind of the individual.” Thus, the act of revolution “has nothing whatever to do with the actual overthrow of the existing governmental machinery,” and Proudhon opined that, “a true revolution can only take place as mankind becomes enlightened.” Revolution, to anarchists, was not an imminent reality, even though it may be an inevitable outcome:



The one thing that is certain is that revolution takes place not by a concerted uprising of the masses but through a process of individual social reformation or awakening. Proudhon, like Tucker and the native American anarchists, believed that the function of anarchism is essentially educational... The state will be abolished at the point at which people in general have become convinced of its un-social nature... When enough people resist it to the point of ignoring it altogether, the state will have been destroyed as completely as a scrap of paper is when it is tossed into a roaring fire.[28]



In the 1880s, anarchism was taken up by many of the radical immigrants coming into America from Europe, such as Johann Most and Emma Goldman, a Jewish Russian feminist anarchist. The press portrayed Goldman “as a vile and unsavory devotee of revolutionary violence.” Goldman partook in an attempted assassination of Henry C. Frick, an American industrialist and financier, historically known as one of the most ruthless businessmen and referred to as “the most hated man in America.” This was saying something in the era of J.P. Morgan, Andrew Carnegie and John D. Rockefeller. Emma Goldman later regretted the attempted assassination and denounced violence as an anarchist methodology. However, she came to acknowledge a view similar to Kropotkin’s (another principle anarchist philosopher), “that violence is the natural consequence of repression and force”:



The state, in her opinion, sows the seeds of violence when it lends it authority and force to the retardation of social change, thereby creating deep-seated feelings of injustice and desperation in the collective unconscious. “I do not advocate violence, government does this, and force begets force.”[29]



The general belief was that “social violence is never arbitrary and meaningless. There is always a deep-seated cause standing behind every deed.” Thus:



Social violence, she argued, will naturally disappear at the point at which men have learned to understand and accommodate themselves to one another within a dynamic society which truly values human freedom. Until then we can expect to see pent up hostility and frustration of certain individuals and groups explode from time to time with the spontaneity and violence of a volcano.[30]



Thus we have come to take a brief glimpse of the social upheaval and philosophies gripping and spreading across the American (and indeed the European) landscape in the 19th century. As a radical reaction to the revolutionizing changed brought by the Industrial Revolution, class struggle, labor unrest, Marxism and Anarchism arose within a populace deeply unsatisfied, horrifically exploited, living in desperation and squalor, and lighting within them a spark – a desire – for freedom and equality. They were not ideologically or methodologically unified, specifically in terms of the objectives and ends; yet, their enemies were the same. It as a struggle among the people against the prevailing and growing sources of power: the state and Capitalist industrialization. The emergence of corporations in America after the Civil War (themselves a creation of the state), created new manifestations of exploitation, greed and power. The Robber Barons were the personification of ‘evil’ and in fact were quite openly and brazenly ruthless. The notion of ‘public relations’ had not yet been invented, and so the industrialists would openly and violently repress and crush struggles, strikes and protests. The state was, after all, firmly within their grip.



It was this revolutionary fervour that permeated the conniving minds of the rich and powerful within America, that stimulated the concepts of social control, and laid the foundations for the emergence of the 20th century as the ‘century of social engineering.’



In Part 2 of “The Century of Social Engineering,” I will identify new ideas of domination, oppression and social control that arose in response to the rise of new ideas of liberation and resistance in the 19th century. This process will take us through the emergence of the major universities and a new educational system, structure and curriculum, the rise of the major philanthropic foundations, and the emergence of public relations. The combination of these three major areas: education, philanthropy, and public relations (all of which interact and are heavily interdependent), merged and implemented powerful systems of social control, repressing the revolutionary upheaval of the 19th century and creating the conditions to transform American, and in fact, global society in the 20th century.

Andrew Gavin Marshall is a Research Associate with the Centre for Research on Globalization (CRG). He is co-editor, with Michel Chossudovsky, of the recent book, "The Global Economic Crisis: The Great Depression of the XXI Century," available to order at Globalresearch.ca. He is currently working on a forthcoming book on 'Global Government'.




Notes



[1] Howard Zinn, A People’s History of the United States (Harper Perennial: New York, 2003), page 219

[2] Ibid, pages 219-220.

[3] Ibid, page 221.

[4] Ibid, pages 224-225.

[5] Ibid, pages 225-226.

[6] Ibid, page 231.

[7] Ibid, page 232.

[8] Ibid, pages 235-236.

[9] Ibid, pages 236-237.

[10] Ibid, pages 241-242.

[11] Ibid, page 242.

[12] Ibid, pages 245-251.

[13] Ibid, page 253.

[14] Ibid, pages 256-257.

[15] Ibid, page 257.

[16] Ibid, page 258.

[17] Ibid, pages 260-261.

[18] Nathan Jun, “Anarchist Philosophy and Working Class Struggle: A Brief History and Commentary,” WorkingUSA: The Journal of Labor and Society (Vol. 12, September 2009), page 505

[19] Ibid, page 506.

[20] Ibid, pages 507-508.

[21] Ibid, page 509.

[22] Ibid, page 510.

[23] Ibid, pages 510-511.

[24] Ibid, page 512.

[25] Ibid, page 512.

[26] William O. Reichert, “Toward a New Understanding of Anarchism,” The Western Political Quarterly (Vol. 20, No. 4, December 1967), page 857.

[27] Ibid, page 858.

[28] Ibid, pages 858-860.

[29] Ibid, pages 860-861.

[30] Ibid, page 862.




Andrew Gavin Marshall is a frequent contributor to Global Research. Global Research Articles by Andrew Gavin Marshall



RE: КРАДАТ И БРАНКОВИСТИ И ГРУЈОВИСТИ.. ПО СЕ НЕ КРАДАТ...ИСТИ,ИСТИ,ИСТ - montehristo - 16-03-2011

Solenik, кај најде да ги споредуваш Обама и Кинг?


RE: КРАДАТ И БРАНКОВИСТИ И ГРУЈОВИСТИ.. ПО СЕ НЕ КРАДАТ...ИСТИ,ИСТИ,ИСТ - Solenik - 16-03-2011

Оти од твојов одговор гледам дека си заборави што ме праша, ќе те потсетам:

(12-03-2011, 11:34 AM)montehristo Wrote: Соленик, дали си ти спремен да финансиски и лобистички помагаш едно вакво движење?
Од вашиот одговор зависи иднината на Македонија.

Моите коментари се однесуваа на нашето време и труд што ги посветуваме кон оваа кауза. Не знам за какви Срби во жолта куќа зборуваш, но треба да се преиспиташ за сето што го напиша.


Есејот го прочитав до околу една четвртина. Не знам колку си запознаен со литературната форма на "есеј": се докажува теза, користејќи извори. Есејот е не е историско дело, туку мислење. Ми личи малку како типот од Зајтгаст да го има пишувано. Посебно со ставот како од рецесијата богатите ќаруваат. (Инаку додека пред Големата Депресија рецесии како што можеш да забележиш се случуваат секои 20-тина години, од тогаш навака рецесија се случува на просек секои 4,5 години. Еве ти интересна тема за проучување) Како и да е и авторот се согласува со она што го напишав во врска со ослободувањето на Црнците.

Поентата ми е токму дека никое добро на народот нема само да му се случи: на Црнците и на Индија им се случија ослободувања, кои самите не си ги заработаја, и затоа повторно слугуваат. Истовремено, менувањето на државно уредување на сила не може да донесе праведна и демократска власт. Дури самите луѓе не ја разберат вистината за што работи, а што не, до тогаш политичарите ќе продолжат да го музат.





RE: КРАДАТ И БРАНКОВИСТИ И ГРУЈОВИСТИ.. ПО СЕ НЕ КРАДАТ...ИСТИ,ИСТИ,ИСТ - Solenik - 16-03-2011

(16-03-2011, 09:25 PM)montehristo Wrote: Solenik, кај најде да ги споредуваш Обама и Кинг?

Прочитај добро, не ги споредувам туку велам дека и пред 150 години имало Црнци кои биле успешни и почитувани во светот на Белците. Сепак, овој свет тука почитува квалитет. Така што, мислам дека Кинг имал лоша среќа што бил своевиден лидер на маса на луѓе која не била подготвена за подвигот што тој го очекувал од нив. Мислам дека паралелата што ја направив помеѓу Кинг и Ганди со Илинденците е доста прецизна во тој однос.


RE: КРАДАТ И БРАНКОВИСТИ И ГРУЈОВИСТИ.. ПО СЕ НЕ КРАДАТ...ИСТИ,ИСТИ,ИСТ - Solenik - 16-03-2011

(16-03-2011, 09:53 PM)Solenik Wrote: Поентата ми е токму дека никое добро на народот нема само да му се случи: на Црнците и на Индија им се случија ослободувања, кои самите не си ги заработаја, и затоа повторно слугуваат. Истовремено, менувањето на државно уредување на сила не може да донесе праведна и демократска власт. Дури самите луѓе не ја разберат вистината за што работи, а што не, до тогаш политичарите ќе продолжат да го музат.

Думата ми е:

- ниту со Граѓанската војна Црнците не си ја заработале слободата;

- во 1960-тите, "еднаквостите" што им се дадоа беа повеќе ресултат на идеологијата на Кенеди;

- ова е главното и важно за Македонија: Како ти стана свесен?

Кога мнозинството што живее во РМ ќе го стори истото, тогаш Македонецот ќе ја заработи својата слобода.

Ние, Дијаспората сме за ќотек, оти не сме праќале добар абер дома: наместо да праќаме по $100 месечно, требало да зборуваме што значи слобода, капитализам и еднаквост. Да праќаме литература, и да го работиме ова што се прави сега преку котле и фесјбук.


RE: КРАДАТ И БРАНКОВИСТИ И ГРУЈОВИСТИ.. ПО СЕ НЕ КРАДАТ...ИСТИ,ИСТИ,ИСТ - montehristo - 17-03-2011

Бидејќи ти било досадно да дочатиш до крај еве ти ја средината и крајот
Quote:Mikhail Bakunin, one of the most prominent anarchist theorists in history, who was also Karl Marx’s greatest intellectual challenger and opposition, explained that individual freedom depends upon not only recognizing, but “cooperating in [the] realization of others’ freedom,” as, he wrote:



My freedom... is the freedom of all since I am not truly free in thought and in fact, except when my freedom and my rights are confirmed and approved in the freedom and rights of all men and women who are my equals.[23]


Anarchists view representative forms of government, such as Parliamentary democracies, with the same disdain as they view overtly totalitarian structures of government. The reasoning is that:



In the political realm, representation involves divesting individuals and groups of their vitality—their power to create, transform, and change themselves. To be sure, domination often involves the literal destruction of vitality through violence and other forms of physical coercion. As a social-physical phenomenon, however, domination is not reducible to aggression of this sort. On the contrary, domination operates chiefly by “speaking for others” or “representing others to themselves”—that is, by manufacturing images of, or constructing identities for, individuals and groups.[24]


Mikhail Bakunin wrote that, “Only individuals, united through mutual aid and voluntary association, are entitled to decide who they are, what they shall be, how they shall live.” Thus, with any hierarchical or coercive institutions, the natural result is oppression and domination, or in other words, spiritual death.[25]

.....................................................................
One of the most prominent American anarchists, Benjamin Tucker, translated Proudhon’s work in 1875, and started his own anarchist journals and publications, becoming “the chief political theorist of philosophical anarchism in America.”[27]



Tucker viewed anarchism as “a rejection of all formalism, authority, and force in the interest of liberating the creative capacities of the individual,” and that, “the anarchist must remove himself from the arena of politics, refusing to implicate himself in groups or associations which have as their end the control or manipulation of political power.” Thus, Tucker, like other anarchists, “ruled out the concepts of parliamentary and constitutional government and in general placed himself and the anarchist movement outside the tradition of democracy as it had developed in America.” Anarchism has widely been viewed as a violent philosophy, and while that may be the case for some theorists and adherents, many anarchist theorists and philosophies rejected the notion of violence altogether. After all, its first adherents in America were driven to anarchist theory simply as a result of their uncompromising pacifism. For the likes of Tucker and other influential anarchist theorists, “the state, rather than being a real structure or entity, is nothing more than a conception. To destroy the state then, is to remove this conception from the mind of the individual.” Thus, the act of revolution “has nothing whatever to do with the actual overthrow of the existing governmental machinery,” and Proudhon opined that, “a true revolution can only take place as mankind becomes enlightened.” Revolution, to anarchists, was not an imminent reality, even though it may be an inevitable outcome:



The one thing that is certain is that revolution takes place not by a concerted uprising of the masses but through a process of individual social reformation or awakening. Proudhon, like Tucker and the native American anarchists, believed that the function of anarchism is essentially educational... The state will be abolished at the point at which people in general have become convinced of its un-social nature... When enough people resist it to the point of ignoring it altogether, the state will have been destroyed as completely as a scrap of paper is when it is tossed into a roaring fire.[28]

................................................................................
In the 1880s, anarchism was taken up by many of the radical immigrants coming into America from Europe, such as Johann Most and Emma Goldman, a Jewish Russian feminist anarchist. The press portrayed Goldman “as a vile and unsavory devotee of revolutionary violence.” Goldman partook in an attempted assassination of Henry C. Frick, an American industrialist and financier, historically known as one of the most ruthless businessmen and referred to as “the most hated man in America.” This was saying something in the era of J.P. Morgan, Andrew Carnegie and John D. Rockefeller. Emma Goldman later regretted the attempted assassination and denounced violence as an anarchist methodology. However, she came to acknowledge a view similar to Kropotkin’s (another principle anarchist philosopher), “that violence is the natural consequence of repression and force”:



The state, in her opinion, sows the seeds of violence when it lends it authority and force to the retardation of social change, thereby creating deep-seated feelings of injustice and desperation in the collective unconscious. “I do not advocate violence, government does this, and force begets force.”[29]



The general belief was that “social violence is never arbitrary and meaningless. There is always a deep-seated cause standing behind every deed.” Thus:



Social violence, she argued, will naturally disappear at the point at which men have learned to understand and accommodate themselves to one another within a dynamic society which truly values human freedom. Until then we can expect to see pent up hostility and frustration of certain individuals and groups explode from time to time with the spontaneity and violence of a volcano.[30]



RE: КРАДАТ И БРАНКОВИСТИ И ГРУЈОВИСТИ.. ПО СЕ НЕ КРАДАТ...ИСТИ,ИСТИ,ИСТ - Makedonec - 17-03-2011

Луѓе дај бе оладете и префрлете си ги постовите во "модели на државно уредување"....оти ем што темата ја отеравте оффтопик....ем и двајцата сте ко магариња на мост(со извинение ама се надевам дека егото ќе ви попушти)


RE: КРАДАТ И БРАНКОВИСТИ И ГРУЈОВИСТИ.. ПО СЕ НЕ КРАДАТ...ИСТИ,ИСТИ,ИСТ - Solenik - 17-03-2011

@ montehristo:
Навистина не ми е јасно дали сево ова треба да го контрира или поддржи она што јас ти го кажав, особено за будењето на самосвеста.


RE: КРАДАТ И БРАНКОВИСТИ И ГРУЈОВИСТИ.. ПО СЕ НЕ КРАДАТ...ИСТИ,ИСТИ,ИСТ - montehristo - 17-03-2011

Македонец, благодарам на добронамерна критика, ја прифаќам.
Соленик, ако сакаш промени, прегризи си го јазикот и зафати се со работа.
Нема потреба од Христо да бараш уверување за тоа дали бил тепан или не или бил тапшан.
Со УДБомафијата договор нема, само тоа да си знаеш.
Дали ти ќе се договараш со нив или преговараш тоа си е твое право, но само во твое име и презиме.

Quote:We are living in a world of billions of our kind who don't know they are dreaming. Everyone is also participating in a bigger dream, a society dream. Our dreams overlap and we each dream a part of the entire dream, the dream of the planet, which is made by the projection of billions of personal dreams.

Оној кој не знае дека сонува, тој се нарекува дека е болен.
Како тој ке се излекува, дали со помош од други дали самиот ќе се излечи, во секој случај ќе бара одреден напор.
Повеќето народ е болен, бидејќи не е свесен дека сонува нечиј туѓ сон (сонот на Удбомафијата).
За да се разбуди од тој сон, да почне да сонува некој свој сон, ќе треба огромен напор.
Ќе зависи од тебе дали ќе бидеш дел од решението.
Само да знаеш, никој нема да ти каже фала ни да те воспева, туку дрвја и камења ќе фрла по тебе.
Дали вреди тој напор ти пресуди сам.
За мене вреди.
Поздрав
Толку од мене за ова.


RE: КРАДАТ И БРАНКОВИСТИ И ГРУЈОВИСТИ.. ПО СЕ НЕ КРАДАТ...ИСТИ,ИСТИ,ИСТ - montehristo - 17-03-2011

(16-03-2011, 10:46 PM)Solenik Wrote:
(16-03-2011, 09:53 PM)Solenik Wrote: Поентата ми е токму дека никое добро на народот нема само да му се случи: на Црнците и на Индија им се случија ослободувања, кои самите не си ги заработаја, и затоа повторно слугуваат. Истовремено, менувањето на државно уредување на сила не може да донесе праведна и демократска власт. Дури самите луѓе не ја разберат вистината за што работи, а што не, до тогаш политичарите ќе продолжат да го музат.

Думата ми е:

- ниту со Граѓанската војна Црнците не си ја заработале слободата;

- во 1960-тите, "еднаквостите" што им се дадоа беа повеќе ресултат на идеологијата на Кенеди;

- ова е главното и важно за Македонија: Како ти стана свесен?

Кога мнозинството што живее во РМ ќе го стори истото, тогаш Македонецот ќе ја заработи својата слобода.

Ние, Дијаспората сме за ќотек, оти не сме праќале добар абер дома: наместо да праќаме по $100 месечно, требало да зборуваме што значи слобода, капитализам и еднаквост. Да праќаме литература, и да го работиме ова што се прави сега преку котле и фесјбук.

Соленик, јас прво морав да се одучам од се она со што ми ја полнеле главата во првите триесет години од мојот живот.
Потоа сам си бирав свои вредности, што сум, кој сум, мои цели, не нечии туѓи.
Тој процес кај мене траеше три до четири години.
Главниот непријател тогаш си бев самиот себеси.
Има една програма за учење страни јазици се вика Каменот од Розета или ти “Roseta Stone" тие потенцираат дека употребуваат метода наречена "Immersion".
Човекот за да се промени треба на тој начин сам да делува внатре во себе и кон себе си, да се втурне самиот во себе.
Проблемот е јазикот, не секој има развиен емоционален јазик преку кој може да си објасни што му се случува на емоционален план.
Постојат чувства за кој тој/таа самиот/самата не се свесни бидејќи немаат збор во нивниот речник за тоа чувство.
И сега што со тоа?
Тие твои 100 долара и твои чатања по фејсбук или котле нема многу да помогнат.
Доволно е само да помогнеш во развој на еден млад човек да се промени, развие, разбуди, наречи го како сакаш.
Како што реков за промена на општеството се потребни работилници за ненасилна општествена промена.
А ти виде како се прави промена во Египет?или во Тунис?
За тоа треба организација која е доволно тајна а во исто време и доволно јавна.
За тоа треба луѓе кои не можеш да ги поткупиш.
Зошто го пишувам сево ова?
Мислиш дека Удбомафијата туку така ќе ја препушти власта? Без борба, без уцени, без закани, без тепање?
Ако мислиш така, тогаш продолжи да сонуваш.
Ако не тогаш време е да се засукаат ракави.


RE: КРАДАТ И БРАНКОВИСТИ И ГРУЈОВИСТИ.. ПО СЕ НЕ КРАДАТ...ИСТИ,ИСТИ,ИСТ - Solenik - 17-03-2011

Се согласувам дека мора да се дејствува, но луѓето, кои се целта на нашето делување, не можеме на сила да ги освестиме. Она што можеме да направиме е до ги споделиме нашите искуства, мисли и знаења со светот. Како рибари да фрлиме мамка, а дали некој ќе гризне повеќе зависи од самите "рипки". Нашите пораки треба да бидат поделени на различни начини, затоа што сите луѓе се различни, па за секој човек нема еден ист лек да фати.

Основниот проблем зошто на пример на тебе и на мене ни требале толку години да се свестиме е оти немало ниту кој да ни "фрли мамка." Сета слободна мисла била цензурирана, многу ретко беше да може да се стаса до неа. Книгите и личностите за кои денес јас и ти филозовраме тука слободно, долго време беа забранети. Не е случајност што Хитлер и тие како него гореле библиотеки.

Инаку, специфично околу "работилниците": јас би рекол дека Котле и Фејсбук се своевидни виртуелни работилници, следам и два-три блога кои исто нудат просветелна мисла. Дали ќе попуваме во меани, нечии подруми или со сајберспејсот, не е битно. Битното е пораката некако да излезе.

За ослободувањето да се случи мора да има созревање не само кај потчинетите, туку и кај потчинителот. Она што го користам како пример со Црнците и Индија. Во овие два случаи, просветувањето се случило кај потчинителите, но не кај доволно голема маса од потчинетите. Земи го Гадафи за пример: можеби дел од неговиот народ веќе е свестен, ама џабе им е, оти тој и тие околу него не се свестени. Дури и да успее превратот, таму ќе осатнат Гадафиеви лојалисти кои ќе продолжат да пакостат.
За контраст, Американската револуција е пример за рамномерна свестеност кај потчинетиот и потчинителот, па дури и да го земеме примерот од есејот што ми го прати со класната борба со САД од 19-20 век. Англиската власт и како и крадците-барони се свестиле дека за самите нив има повеќе ќар од подобри услови за нивните потчинети. Во Југосавија, СССР, а денес во републиките оф тие драви, суеште ниту едните, ниту другите се свестени.

А, не се секирај, со удбомафијата секојдневно се уценуваме, закануваме и водиме тивка и бучна војна. Еден по еден нивните војници ги лишуваме од ефективност.

Во однос на тунис и Египет, не сум доволно запознаен со ситуациите на теренот таму. Логично е да се претпостави дека нешто тлеело кај народот, но и да се заклужи дека нивните деспоти биле донекаде просветени, оти еве си заминаа на релативно мирен начин. Или пак, можеби не е до нивната просветеност, туку до стравот дека ќе ги убијат.
Истовремено, менувањето на Милошевиќ окажа дека не е само до промена, туку народот мора да знае што промената мора да донесе: сите нудат "подобар живот", "достоинство", "работа и богатство за работничките класи" итн. Пак е до народот да ги разбере понудите, да ги проучи и да донесе суд за онаа понуда која е реална и која ќе може да ги даде ветуваните резултати.

Затоа, впрочем крадат и Грујовисти и Бранковисти: оти народот не знае што значат нивните ветувања. Народот не сваќа дека кога Грујо вели дека "гради триумфални порти со цел да го зацврсти достоинството и да го одбрани идентитетот на македонскиот народ" (парафразирам); всушност тој отвара прилики за негови блиски да крадат државни пари преку тендери.
кога Бранко вели дека ќе ја "стави Македонија на патот кон евроинтеграции", тој впрочем вели дека ќе продолжи да ја проституира државата додека неговите загари се богатат, за него да го слават како бог.

(Еве и Македонец да го усреќиме со враќањето на темата Iconwaveea9)


RE: КРАДАТ И БРАНКОВИСТИ И ГРУЈОВИСТИ.. ПО СЕ НЕ КРАДАТ...ИСТИ,ИСТИ,ИСТ - Solenik - 31-03-2011

ttttt


RE: КРАДАТ И БРАНКОВИСТИ И ГРУЈОВИСТИ.. ПО СЕ НЕ КРАДАТ...ИСТИ,ИСТИ,ИСТ - ЈорданПетровски - 02-06-2011


Quote:

СДСМ: Зошто Мијалков често патува во Прага?

Опозициската СДСМ вчера објави нови документи за владејачката гарнитура. Портпаролот на Изборниот штаб, Гордан Георгиев, презентираше 16 фактури од аеродромот „Александар Велики“, сите адресирани до Министерството за внатрешни работи, за надомест на услуги за користење на ВИП-салонот на скопскиот аеродром, во периодот од 10 февруари 2008 до 11 декември 2009 година.

„На сите фактури фигурира името на директорот на тајната полиција Сашо Мијалков, кој во овој временски период редовно патувал на иста дестинација Скопје - Прага. За околу две години Сашо Мијалков бил 16 пати во Прага и тоа секогаш во различно друштво. На 5 март 2009 година Сашо Мијалков и Љупчо Тодоровски-Радникот патуваат за Прага. Што бараат шефот на тајната полиција и директорот на јавната безбедност на МВР заедно, во исто време, во Прага? Ако биле службено, двајцата први луѓе на македонската полиција на јавноста и' должат објаснување што правеле во Прага? Доколку, пак, патувале приватно, зошто го користеле ВИП-салонот платен од МВР?“, праша Георгиев.

Од документацијата, Георгиев посочи дека Мијалков на 22 мај 2009 година од ВИП-салонот на скопскиот аеродром за Прага „полетал заедно со мајката на премиерот, Надежда Груевска, со неизбежниот Ален Зекиров и уште еден телохранител“. „По ова се отвораат прашањата: ’Дали и каква врска има ова патување со купувањето стан во Прага на 19 декември 2009 година што, пак, се поврзува со името на Надежда Груева? Дали мајката на премиерот и Надежда Груева се едно исто лице? Зошто досега во јавност не се појави Надежда Груевска да демантира дека не е Груева? Дали премиерот повторно се обидел да прикрие некој свој стан?“, праша шефот на Изборниот штаб.

На прес-конференцијата Георгиев посочи уште едно патување - шефот на тајната полиција, на 2 и 11 декември 2009 година, патувал два пати во Прага, период што точно се поклопува со продажбата на фирмата „Сервис поинт“, со седиште во Прага, која Сашо Мијалков ја продал за 500.000 евра.

„По ова, се надеваме дека барем еднаш овие изгубени портпароли на ДПМНЕ јавно ќе одговорат: врз основа на кои морални правила и закон мајката на премиерот може на државна сметка да го користи и плаќа користењето на ВИП-салонот на скопскиот аеродром? Што бара Сашо Мијалков толку често во Прага? Дали патува службено или, пак, за фамилијарни, приватни и бизнис-потреби во Чешка ги злоупотребува народните пари и буџетот на МВР? Дали и по ова Антикорупциска ќе молчи“, праша Георгиев.

Во СДСМ се осврнаа и на становите. Оттаму вчера обвинија дека колку и да се трудат, ДПМНЕ не можат да ги скријат фактите дека во периодот од 2000 до 2002 година семејството Груевски не поседувало четири, туку шест стана со вкупна површина од 410 квадрати. Калинка Габер, заменик-портпаролка на Изборниот штаб, во изјавата дадена пред објектот во кој се наоѓа станот на Ѓорѓи Груевски, брат на премиерот, во елитна населба на Водно, побара претседателот на Владата да го соопшти рецептот како неговата мајка, која како пензионирана медицинска сестра добива пензија од максимум 15.000 денари, може да плаќа 7.050 евра месечна рата за сите станови што ги купила на кредит.

„Од документите што ги поседуваме, станува јасно дека семејството Груевски има еден омилен човек за купопродажби на нивните станови. Извесен Ј. Стојановски се јавува како купувач на станот на непозната адреса од 57,29 м2, но и актуелен сопственик на станот што го купил Никола Груевски на 30 март 2000 година на улица ’Владимир Комаров‘ бр.18/1-9. Прашањето кое логично се наметнува е дали Стојановски е само фиктивен сопственик на становите на семејството Груевски“, рече Габер. (Б.Ј.)



ДАЛИ ИМА СЛИЧНОСТИ ВО ВЛАДЕЕЊЕТО НА САНАДEР И ГРУЕВСКИ ?? - ЈорданПетровски - 13-08-2012

Прочитајте го текстот и направете спордби со владеењето на Груевски:


Quote:(DE)SANADERIZACIJA

Hobotnica u mreži EU, Merkelove i ambicioznih saradnika


Kako je propala piramida bivšeg hrvatskog premijera čiji su prljavi poslovi državu koštali 13,1 milijardi eura

Bivši hrvatski premijer Ivo Sanader je za skoro šest godine vladavine državnom budžetu nanio štetu od preko 13 milijardi i 110 miliona eura, koliko je otprilike iznosio godišnji državni budžet na početku njegove ere.

Sanaderova korupcijska hobotnica je od 2004. do 2009. Hrvatsku godišnje koštala čak dvije milijarde i 207 miliona eura, što je bilo jednako godišnjim izdvajanjima iz budžeta za zdravstvo ili penzijsko osiguranje.

Još jednostavnije – svakog od oko 4, 2 miliona stanovnika stanovnika Hrvatske, od djeteta do penzionera, “prljavi poslovi” bivšeg premijera su koštali preko 3.000 eura.

To su procjene hrvatskog ekonomiste i publiciste Dražena Rajkovića, autora knjige "Kako je Sanader ukrao Hrvatsku".

Rajković je u razgovoru za "Vijesti" kazao da se procjenjuje da je od tog novca na privatnim računima mnogih učesnika korupcijske hobotnice, po evropskim standardima, moglo završiti najviše pet do deset posto.

"Naravno, hrvatski standardi nas stalno iznenađuju, pa bi iznos otuđenog novca od strane brojnih pojedinaca, ne samo Sanadera, mogao bit veći", dodaje Rajković.

On se kao ovlašteni broker, investicioni savjetnik i doktorant ekonomije rukovodio podacima relevantnih institucija za procjenu štete u javnim nabavkama ili saobraćajnoj infrastrukturi, pa je njegova knjiga prva i najkompletnija analiza državnih poslova bivše hrvatske Vlade.

Pet osnovnih modela krađe

Autor je na njoj je radio godinu dana, detaljno je obradio 60 afera, na temelju kojih je postavio pet osnovnih modela krađe, odnosno korupcijskog izvlačenja novaca iz državnog budžeta, plus je izdvojio aferu u vezi sa Hipo bankom.

[Image: hobotnica-mrezi-eu-merkelove-ambicioznih...160786.jpg]

"Prvi model je kršenje pravila javne nabavke. U šest Sanaderovih godina nanesena procijenjena šteta je četiri milijarde i 800 miliona eura. U drugom modelu, onom izvlačenja novca iz javnih preduzeća koji obuhvaća sve moguće manje ili više sofisticirane načine pljačkanja državne imovine u obuhvaćenih 17 afera, država je oštećena za skoro tri milijarde. U sljedećem modelu, kroz jedanaest afera u okviru privatizacija državnih preduzeća poreski obaveznici su oštećeni za dvije milijarde i 220 miliona", priča Rajković.

On navodi da je kroz četiri afere s velikim spekulacijama građevinskim zemljištem, državni budžet oštećen ili je trebalo imati nepotrebne troškove vrijedne milijardu eura.

"Konačno, Sanaderova vlada u obrađenih četrnaest slučajeva političke korupcije bespotrebno je potrošili najmanje dvije milijarde državnog novca", zaključuje Rajković.

Kako je uspostavljena "nova hobotnica"

Iako je hrvatska javnost godinama bila spremna da toleriše da se oni na vlasti "poslužuju" javnim novcem, ne treba zaboraviti da je Hrvatska demokratska zajednica (HDZ) krala i prije Sanadera. Zato je "stara hobotnica" bila ljuta na "novoosnovanu" jer uzima previše.

Sudski proces protiv bivšeg premijera Sanadere i slični procesi pokrenuti zbog korupcije se van Hrvatske tumače kao znak "desanaderizacije", odnosno dekriminalizacije Hrvatske.

Jedno je pitanje da li je to desanaderizacija i do koje mjere. Drugo, koje su pretpostavke da je došlo do "sanaderizacije".

"Prvo su potkresana krila organima gonjenja. U MUP su do tada imenovani nesposobni i nestručni, anonimni trećerazredni stranački poslušnici, sve do iznuđenog imenovanja Tomislava Karamarka, sposobnog profesionalca. Takođe, po županijskim policijskim upravama i ključnim odjeljenjima za istraživanje organizovanog i političkog kriminala često su postavljane osobe koje nisu bile spremne da stave profesionalnost, dužnost i savjest ispred ličnih, stranačkih, ideoloških i klanovskih predrasuda ili interesa", kaže ekonomista i autor knjige o korupciji.

[Image: hobotnica-mrezi-eu-merkelove-ambicioznih...149230.jpg]

Državno tužilaštvo je posebna priča, nastavlja Rajković, iako je Mladen Bajić, glavni državni tužilac, postavljen u vrijeme Vlade Ivice Račana, još dva mandata je dobio od saborske većine koju su kontrolisali Sanader i Jadranka Kosor.

"Na prvi pogled izgleda da je tužilaštvo upravo u Bajićevo vrijeme, naročito nakon Sanaderova pada, otvorilo najviše afera, teško se oteti utisku da mu je ritam djelovanja bio isuviše podređen političkim okolnostima", dodaje Rajković.

Sagovornik "Vijesti", kaže da se uz tako "posloženu" policiju i pravosuđe megakorupcijski mehanizam ne samo da nije napadao već je aktivno i svjesno bio branjen brojnim istragama bez ikakih rezultata.

"Posljednji preduslov nesmetanog funkcioniranja državne korupcije bila je Sanaderova vladavina nad državnim medijima i pacificiranje uređivačke politike većine uticajnih privatnih medija. Tek uz sve te preduslove osigurano je nesmetano širenje metastaza kleptokratskog mehanizma Sanaderove vlasti", dodaje Rajković.

Desanaderizavija počela ostavkom

Vodeća hrvatska politička komentatorka i bivša glavna urednica Globusa i Business.hr koja je otkrila mnoge afere, Đurđica Klancir kaže da je desanaderizacija Hrvatske započela činom njegove ostavke.

"Mada je sve do njegovog neuspjelog puča u stranci izgledalo da se samo radi o ličnom manevru, preusmjeravanju karijere. Mediji koje je kontrolirao do tada još su uvijek bili na njegovoj liniji i zapravo se samo ponekad spominjalo da su možda nešto konkretno našli Austrijanci u slučaju Hypo", priča Klancir.

[Image: hobotnica-mrezi-eu-merkelove-ambicioznih...-80146.jpg]

Razlog njegove ostavke ni do danas nije utvđen. Visokorangirani HDZ-ovaci su imali “pouzdane informacije”, ali sam Sanader nikad nije otkrio o čemu se radilo.

"Kad je dao ostavku već su trajale različite istrage koje su mogle razotkrivati njegovu upletenost u kriminal. Ali i mnogo ranije bile su uočene njegove veze s čudnim tokovima novca. Još prije 10 godina prvi puta su se spominjale provizije za kredite u Hipo banci, naziralo se što se zbiva s HDZ blagajnom još u vrijeme afere Brodosplit itd", nastavlja sagovornica "Vijesti".

U Hrvatskoj, kaže ona, nikada nije izgledalo da same istražne radnje tužilaštva i policije mogu odigrati političku ulogu.

"Te radnje nikada ranije nisu bile završene. Što je ovaj put bilo drugačije, što ih je učinilo dovoljno zrelima da budu primjereni pritisak za pad premijera?", pita se Klancir.

Kontrolisani mediji i kolege okreću leđa

Prema njenom mišljenju, Sanader je samo nastavio Tuđmanov model.

"To što se u Tuđmanovo vrijeme ništa nije istražilo i procesuiralo, samo ga je motivisalo na daljnju drskost. Za razliku od Tuđmana, Sanader je bio više sklon kombinacijama oko novaca, a 'zanemario' je umrežavanje u tajne službe i podzemlje. Na sreću. Nije za sebe vezao razne filoustaške, radikalne elemente podzemlja. Zato mu je propao puč", smatra ona.

Kada je bivši premijer propao u svojoj stranci, a bez ozbiljnih umreženja u policiji i podzemlju, dramatično su ga počeli napuštati ključni saradnici u stranci i hrvatskim medijima.

[Image: hobotnica-mrezi-eu-merkelove-ambicioznih...142721.jpg]

Ipak, do pada su ga doveli brojni faktori, smatraju sagovornici "Vijesti": pritisak iz Brisela da se postupa po zakonu i da pravosuđe obavlja svoj posao, sugestija njemačke kancelarke Angele Merkelove da se makne sa scene na neko vrijeme, zasićenost naroda time da su političari „krali više nego što im pripada“, ali i njegovo zanemarivanje da podzemlje upregne u svoja kola.

"Bio je samo lopov, a ne i ubica", dodaju analitičari.

U prvoj fazi desanaderizacije, za vrijeme mandata Jadranke Kosor, uklonjen je državni vrh i njegovi bliski prijatelji i poznanici, ali nisu bili uklonjeni ministri, srednji i niži sloj činovnika imenovani po rodbinskim, klanovskim, zavičajnim ili političkim vezama, kao ni direktori javnih preduzeća i privatnih firmi koje su zavisile od države.

Sanader je na početku političke karijere nudio svoj evropski izgled i znanje jezika, uvjeravao je unutarstranačku scenu, ali i cijelu javnost da je bolji od "mračnog"desničara Ivića Pašalića, svog oponenta na unutarstranačkim izborima, kada je preuzeo stranku, ali je onda krenuo nesrazmjerno da grabi.

Za razliku od nove vlasti koja ima čudne savjetnike za komunikaciju i cijele grozdove PR agencija, bivši premijer je imao izvjesnog Ratka Mačeka, eksperta za „spin“ koji je kontrolisao medije.

U Briselu ga rado zaboravili

Poslije više od godinu i po od njegovog hapšenja, u Briselu o Sanaderu uopšte ne žele da razgovaraju.

Evropski političari i funkcioneri se osjećaju namagarčeno. Trebalo im je neko vrijeme da povjeruju da je Sanader doslovno u koferima i vrećama primao keš.

Neki i danas misle da treba „razdvojiti“ njegov proevropski angažman od mračnog dijela ličnosti.

Brisel nije ciljao samo na premijera



Gledano iz inostranstva, Sanader je nekada bio evropsko lice Hrvatske. U Evropskoj uniji (EU) su ga potpuno prihvatili, a na njemu se između ostalog jasno vidjelo da je drugačiji od tvrdih nacionalista, te da mu ne pričinjava problem čišćenje partije i društva od takvih pojava.

Pošto je provodio detuđmanizaciju, bivši premijer u Hrvatskoj je bio stalni predmet pohvale. No, kada su počeli pregovori sa Briselom, to je značilo da je Evropska komisija vrlo duboko ušla u hrvatsku javnu upravu.

Koliko duboko, političari nijesu znali, ali su briselski činovnici prvi ustanovili prljave poslove u Hrvatskoj. Pritisak iz Brisela bio je ključan, ali nikako ne jedini element u padu korumpiranog premijera. Iako su pritisci bili stalni, sagovornici "Vijesti“ tvrde da EU sigurno nije ciljala samo na Sanadera.

"Oni su samo htjeli da se razjasni ono što su njihovi činovnici primijetili i stavili u izvještaje o napretku, kao najvažnijem dokumentu kojim se Brisel u toku pregovora obraća zemlji kandidatu", kazala je hrvatska politička analitičarka za "Vijesti".

Ko je ranije čitao izvještaje o napretku bivše jugoslovenske države, mogao je da vidi da se svako nekoliko pojavljuju „nepravilnosti oko javnih nabavki“, “nepravilnosti oko finansiranja partija“ i slični tragovi.

Da nije želio povratak, možda ne bi bio u zatvoru

Sanaderova ostavka je iznenadila i začudila briselske zvaničnike. Predsjednik Evropske komisije Žoze Manuel Baroso je bio bijesan, a tada komesar za proširenje Oli Ren duboko zabrinut.

"Šta se dešava? Je li Sanader bolestan?", pitali su se u evropskim redovima, dok u Hrvatskoj nijesu znali otkud toliko interesovanja za njihovog korupiranog premijera.

Ni poslije godinu upornog istraživanja, novinari nijesu dobili potvrdu šta se desilo, ali su sugestije postojale. Merkelova ljuta zbog stanja u sestrinskoj partiji, bavarskoj CSU i zbog njihovih sumnjivih veza kojima je u korijenu bila Hipo banka, saznala je da je jedan važan krak te bavarsko-austrijske-Hipo veze u Hrvatskoj.


Mada je nedavno rumunski novinar Dan Aleksu koji piše knjigu o bivšem premijeru Hrvatske otkrio da nije studirao filozofiju u Rimu kao što je tvrdio. HDZ-ovci u Zagrebu su time bili više pogođeni nego ogromnom pljačkom.

U briselskim analitičkim institutima, postsanaderovska Hrvatska više se ne prati, jer je na neki način „riješena“. Poneki evroparlamentarci se još redovno informišu o Sanaderovom procesu, ali ministre spoljnih poslova i premijere to više ne zanima.

[Image: hobotnica-mrezi-eu-merkelove-ambicioznih...109653.jpg]

Prema vrlo upućenom austrijskom diplomati, savjetovala je Sanadera da se makne neko vrijeme sa scene, dok traju istrage. Praksa da se političari povuku sa scene dok se istraga završi, a onda da se vrate, koristi se i u evropskim zemljama Njemačkoj i Francuskoj.

Sličan slučaj je bio u Njemačkoj kada je Volfgang Šojbl, prvi nasljednik Helmuta Kola, zajedno sa njim povezan s jednim internim skandalom finansiranja stranke CDU. Kol, iako heroj ujedinjenja, nikad se nije skroz vratio na scenu, a Šojbl jeste kao ministar finansija u njenoj Vladi.

Novoj vlasti ne treba vjerovati na riječ

Da je desanaderizacija zbilja ozbiljno antikorupcijsko čistilište, hrvatska javnost bi sada režala na takve pojave. Međutim, sagovornici „Vijesti“ smatraju da bi nova vlast trebala da ugradi mehanizme kontrole „sivih zona“ jer ovako djeluje da je desanaderizacija još uvijek kontrolisana.

Uz to, smatra hrvatski ekonomista, pravosuđe ne bi smjelo biti previše blisko nijednoj vlasti. Prema njegovom mišljenju, u Hrvatskoj je nužno sprovesti temeljnije reforme u izbornom sistemu i u promjeni odnosa tri grane vlasti.

"Pravosuđe bi moralo postati istinski nezavisno, a na medijskoj sceni bi trebalo eliminisati dominantan vlasnički interes nad slobodom javne riječi. Ukratko, čeka nas puno posla da bismo se riješili svih negativnosti naslijeđenih dijelom još od Tuđmana, a najvećim dijelom i od Sanadera, kako bi ovo društvo napokon normalno profunkcioniralo", kaže Rajković.

Međutim, politička komentatorka Klancir se boji da desanaderizacija ne bude kao krpa kojom se maše da se ne vide aktualne nevolje.

"Brine me da ne vidim kod nove vlasti volju da ugradi ozbiljne mehanizme da se spriječe procesi koje je, smatram, ustanovio još Tuđman, a Sanader razradio do bizarnosti. I ova vlast polazi od toga da treba da im vjerujemo na riječ. Nažalost, tome smo dijelom već svjedočili i kod Sanadera."



RE: ДАЛИ ИМА СЛИЧНОСТИ ВО ВЛАДЕЕЊЕТО НА САНАДEР И ГРУЕВСКИ ?? - ЈорданПетровски - 01-09-2012

Quote:Najrastrošniji HAC i HEP: Za marketing dali 55 milijuna kn, a većina novca otišla je Fimi-mediji

[Image: sanader_460805S1.jpg]
Samo iz jednog javnog poduzeća - Hrvatskih autocesta za vrijeme vladavine Ive Sanadera Fimi medija inkasirala je 20 milijuna kuna

Samo iz jednog javnog poduzeća - Hrvatskih autocesta za vrijeme vladavine Ive Sanadera Fimi medija inkasirala je 20 milijuna kuna. Upravo je HAC od svih javnih poduzeća od 2005. do 2009. potrošio najviše novca za marketing i PR, 25 milijuna kuna, a čak 80 posto tog kolača otišlo je tvrtki Nevenke Jurak.

Pokazuju to podaci o ugovorima koja su javna poduzeća sklapala za marketinške i PR usluge od 2004. do srpnja ove godine dok Milanovićeva Vlade nije zabranila državnim institucijama i javnim poduzećima da sklapaju ugovore s privatnim agencijama. Do takve zabrane samo su državne tvrtke na marketinške usluge potrošile oko 120 milijuna kuna. “Bilanca” poslovanja agencija s javnim poduzećima potvrđuje kako je kod njih apsolutni vladar bila Fimi medija.

HRVATSKE VODE

4,007.481 kuna

Najveći dio novca, 2,7 milijuna kuna, otišlo je agenciji Briefing, za medijsko praćenje zaštite priobalnog mora od zagađenja. Novac za to namaknuli su kreditom Svjetske banke. Nisu surađivali s Fimi-Medijom.

HRVATSKE ŠUME

6,836.544 kune

Dostavljeni podaci odnose se na razdoblje od 2006. godine naovamo. U prve tri godine Hrvatske su šume surađivale isključivo s Fimi-Medijom, kojoj su za “protupožarnu preventivu, emitiranje TV i radijskih spotova te reprezentativne darove” uplatile čak 5,5 milijuna kuna - između 1,1 i 2,8 milijuna kuna godišnje! Od 2010. godine za isti posao angažiraju Digitel, a budžet im se drastično smanjuje: godine 2010. za potpuno iste aktivnosti izdvojili su 129.000 kuna, a 2011. tek 70.000 kuna.

HRVATSKA POŠTA

12,805.368 kuna

U svojem su izvješću naveli čak 84 stavke izdataka za marketing i PR, no većina njih manja je od 50.000 kuna, a mnoge su manje od 10.000 kuna. Za svaku stavku daju jasan opis usluge. No, strši jedna ogromna uplata iz 2009. od 4,683.000 kuna. Primatelj je Fimi-Media, a objašnjenje usluge glasi: ugovor o poslovnoj suradnji. U još tri uplate između 2006. i 2009. godine Fimi-Media primila je još oko 700.000 kuna za organiziranje domjenaka. Još je jedna milijunska uplata. Radi se o 1,25 milijuna kuna agenciji Massol, u vlasništvu Ratka Mačeka.

HRVATSKA LUTRIJA

127.500 kuna

Hrvatska lutrija, prema vlastitom opisu, u proteklih je osam godina surađivala tek s dvije PR agencije, i to Millenium promocijom, kojoj je 2010. isplatila 60.000 kuna za konzultacije i edukacije o odnosima s medijim, te IM&C, koji im je ove godine za 67.500 kuna izradio priručnik za krizne situacije.

HEP

19,500.403 kune

I ovo je javno poduzeće gotovo polovicu potrošenog novca uplatilo Fimi-Mediji. U razdoblju od 2005. do 2009. godine isplatili su im 7,5 milijuna kuna za promidžbene aktivnosti. Najveća se pak stavka odnosi na tehničku foto i video dokumentaciju elektroenergetskih objekata, a koju je angažiran Studio Hrg, koji je u osam godina inkasirao 8,25 milijuna kuna. Ranijih je godina HEP redovito plaćao usluge odnosa s javnošću, i to od 138.000 do 926.000 kuna godišnje. Od 2010. godine Studio Hrg njihova je jedina stavka izdatka.



972.768 kuna

Trećinu novca HŽ je potrošio za ovogodišnju organizaciju svečanog otvorenja pruge Vinkovci - Tovarnik, koju im je za gotovo 300 tisuća kuna organizirala agencija Pama Kod. Otvorenje radova na toj istoj pruzi 2008. godine organizirala je Fimi-Media, ali za tek 82.000 kuna. Ostatak troškova odnosi se na odnose s javnošću, za koje je HŽ samo u 2011. godine potrošio gotovo 350.000 kuna, a koristio je agenciju Rizol Media.

Dostavili su podatke tek od 2008. godine.

ZRAČNA LUKA ZAGREB

370.000 kuna

Podaci se odnose samo na posljednje tri godine, u kojima je Zračna luka Zagreb angažirala agenciju Manjgura za PR program i dala im 370.000 kuna.

CROATIA AIRLINES

4,242.905 kuna

Za pružanje usluga savjetovanja u odnosima s medijima CA je od 2006. do 2008. godine poslovala isključivo s agencijom MOIRE d.o.o. Uz tu se agenciju neformalno povezivalo Hloverku Novak-Srzić, Dijanu Čuljak i Ivanu Šikić, tadašnje novinarke i urednice na HTV-u. Nešto više od dva milijuna kuna uplaćeno je Premisi u razdoblju od 2008. do 2010. godine za iste usluge, a potom CA angažira Millenium promociju, kojoj je dosad isplaćeno oko milijun kuna.

HRVATSKE CESTE

123.364 kune

HC tvrdi da je u proteklih osam godina imao tek četiri izdatka za PR i marketing i da je radio s dvije agencije - STUDIO K.I.S., kojem je 2006. godine dao 20 tisuća kuna za adaptaciju dva promotivna filma, te s agencijom IM&C, kojoj je 2011. i 2012. godine iskeširao oko 100.000 kuna za pomoć pri odnosima s javnošću. Za jednu konferenciju za novinare IM&C im je lani naplatio 43.000 kuna.

HAC

24,112.641 kuna

HAC je od 2005. do 2009. potrošio gotovo 25 milijuna proračunskog novca na PR i marketing, od čega je gotovo 20 milijuna kuna otišlo u Fimi-Mediju, mahom za organiziranje otvorenja. Najveću isplatu od 7,6 milijuna kuna Fimi Media je primila 2009. godine za produkciju i emitiranje spotova za “Zimsku ENC kampanju”. Manji dio kolača uzeo je i Mačekov Massol za tisak plakata.

AUTOCESTA RIJEKA - ZAGREB

5,088.292 kune

Sav je novac potrošen na usluge Fimi-Medije, osim 5800 kuna koliko je ovoga svibnja uplaćeno agenciji RIMa za konzalting i promociju.

HZMO

115.641 kuna

Novac je 2006. godine uplaćen agenciji Briefing za produkciju i predstavljanje projekta “e-mirovinsko/e-prijava”.

HZZO

86.125 kuna

HZZO je ove godine organizirao medijski trening i za to agenciji Rizol dao 86.000 kn. Drugih podataka u izvješću nema.

FINA

16,188.403 kune

Oko 900.000 kuna Fina je u posljednjih osam godina potrošila na odnose s javnošću, većinom angažirajući agenciju Briefing, a na marketing nešto više od 15 milijuna kuna. Najveći dio marketinškog kolača, nešto više od šest milijuna kuna, ugrabio je Studio DiM, kojim je od 2005. do 2008. godine sklapao ugovore s Finom za niz reklamnih spotova i emisija. Oko 2,5 milijuna kuna isplaćeno je britanskoj agenciji Brandstory koja je, prema ugovorima, od 2005. do 2007. godine brendirala Finu. Mali ugovor, od 1,5 milijuna kuna, s Finom je imala i Fimi-Media.

HAKOM

520.644 kune

Troškovi se odnose na trogodišnji ugovor s agencijom za odnose s javnošću Meritor Media.

HABOR

2,683.988 kuna

Sav se trošak odnosi na angažiranje agencija za odnose s javnošću. HABOR je u proteklih osam godina koristio usluge tri agencije: Hauska&partner, Briefing i Integralni marketing i komunikacije.

HTZ

24,281.346 kuna

HTZ je dostavio podatke samo za zadnje tri godine. Očekivano, najveći dio budžeta otišao je na domaće i inozemno reklamiranje, jer je na odnose s javnošću potrošeno tek 374 tisuće kuna, većinom na agenciju Manjgura. Najveći dio novca od marketinga slio se u agenciju McCann Erickson.