Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 15 Vote(s) - 2.93 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
YUTA-ОПЕРА-РАМ
Author Message
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,941
Joined: Mar 2010
Reputation: 36

Оваа интервју е со еден од творците на "ОПЕРА" ке го ставам тука се додека зборува за работата на КОС и "ОПЕРА"


Quote:ДОСИЕ :ТРИ ВО ЕДНО - ЛУСТРАЦИЈА , ПОПИС, НАТО ?!

Четврток, 13 Октомври 2011 12:46


Лустрацијата на таканаречените соработници на тајните служби „Кодоши„ која се води во Р.Македонија секако дека е потребна , но дали од нејзината потреба произлегуваат елементи на кршење на законот за лустрација , или пак селективност во неговата примена. Ohridsky.com , со цел да ги појасни некои работи од функционирањето на некогашните тајни служби контактираше со поранешниот началник на КОС , Генерал по чин кој сакаше за јавноста да остане анонимен , од разбирливи причини ,едноставно сака пензионерските денови да му минуваат мирно , без притоа да му досадуваат многу медиуми и лица . Нашиот соговорник потекнува од охридскиот крај , неговото војничко минато е доста бурно , поголемиот дел од неговиот војнички живот го поминал во Словенија во 14-тиот корпус на ЈНА (Штаерска област), и скоро целиот негов ангажман бил врзан со безбедносните служби .

Нашиот соговорник е категоричен во својот исказ и тврди дека ова што во моментов се случува на полето на лустрацијата е далеку од она реалното . Во времето на поранешна Југославија постоеле две служби , воена служба и цивилна служба . Воената служба попозната како КОС (Контраобавештања служба ) која служела исклучиво за потреби од безбедносен карактер на тогашната Армија , го покривала военото разузнавање со цел да се заштити сувереноста на државата , и другата цивилна служба УДБА која го покривала граѓанскиот дел на населението . И двете служби биле тесно поврзани , разменувале податоци и работеле во корелација . Двете служби имале два сегменти , офанзивен сегмент и дефанзивен сегмент , и секако дека двете служби ги добивале податоците од обучени кадри кои биле илфилтрирани во други служби или организации , преку свои информатори (дел платени ,дел од патриотски побуди), лица вработени во амбасади и конзуларни преставништва , трговски меѓународни фирми формирани за одредена безбедносна намена и преку директорите на тогашните комбинати и претпријатија кои биле задолжени за таканареченото индустриско разузнавање , а успат обавувале и дел од обавештајниот сегмент . Во времето на поранешната Југославија невозможно било да се постане директор на претпријатие или комбинат а да не се добие согласност од двете служби КОС и УДБА . Сите поставени директори имале одредени задачи од безбедносен и обавештаен дел , при секое нивно патување во странство добивале одредени инструкции од службите и по нивното враќање доставувале извештаи во службите . Според нашиот соговорник невозможно било тогаш поставување на Министри ,заменици министри ,Амбасадори и друг раководен кадар без согласност на безбедносните структури . Директорите на претпријатијата или комбинатите покрај делот на индустриската шпијунажа во своите претпријатија биле задолжени и за пронаоѓање на одредени лица кои вржеле субверзивни дејствија , така да апсурно е денес да се говори за лустрација кога не се опфатени сите сегменти . Но за појаснување е фактот дека кодош не може да биде лице кое вршело одредени дејствија за зачувување на Уставниот поредок , лице кој со свои информации дали тоа биле платени или не допринесло да се сочува државата . И тогаш и денес има лица кои соработувале со службите и кои со цел да остварат некоја своја лична цел , дали финасиска , дали опшествена а притоа да наклеветат некој со кој тогаш или пак сега тоа лице не живее , притоа пласирајќи лажни податоци со цел да му се наштети на некого , имало и тогаш ,а ги има и денес , тоа се тие лица кои треба да се лустрираат . Доколку се лустрираат сите оние кои работеле по амбасади , биле директори на претпријатија обавувале партиски функции , биле во тогашниот извршен совет или работеле во министерства , тогаш ќе се дојде до ситоација да ¼ од жителите на Македонија се прогласаат за кодоши.Во времето на екс Југославија ниту една служба немала право да прислушкува или да поставува прислушни уреди без притоа да поседува судски налог од тогашниот ВРХОВЕН СУД НА ЈУГОСЛАВИЈА. Имало изолирани случаи на самоволије на поедини раководители на службите , но за пример раководител на сектор на поранешниот КОС , полковник по чин бил осуден на 3 години затворска казна , расчинет и избркан од ЈНА затоа што самоволно без налог на Врховниот суд го озвучил кабинетот на директорот на бродоградилиштето во Риека . Во тоа време постоеле строги правила на игра од кои немало остапување , а денес може секој секого да прислушкува и да следи . Небитно е колку кодоши ќе извади комисијата за верификација на фактите , но во тоа време скоро сите имаа некакво лично досие , но битно е секако имплементацијата на законот за лустрација кој е добро напишан , а лошо и селективно се применува истиот ,. За пример во тоа време милицајците кој работеле на граничните премини а и цариниците покрај нормалните задачи пропишани со закон за вршење на службата беа должни да воспоставаат и своја информаторско обавештајна мрежа , нешто што е основа на секоја безбедносна служба. Доколку сега УБК , БЈБ или Военото разузнување немаат свои информатори како тие ќе дојдат до важна безбедносна информација?Системот безбедносен на Југославија се потпираше на погоре изнесеното , информациите се добиваа преку директорите , амбасадорите , надворешните преставници на фирмите и друга разгранета мрежа која беше вметната во тогашната емиграција , а всушност работеа за државните интереси и секако дека тие лица беа штитени од страна на службите на тогашната држава , поголем дел од нив се и ден денес живи и преставуваат битен фактор во опшествено политичкиот живот на Македонија и се едни од погласните околу наведениот закон за лустрација , а и самите се дел од поранешниот безбедносен систем.
(This post was last modified: 15-10-2011, 07:46 PM by ЈорданПетровски.)
15-10-2011, 07:45 PM
Reply
montehristo Online
Неверен Тома
*****

Posts: 1,469
Joined: Aug 2010
Reputation: 30

Quote:Иван Станковић
Балвани или Фејсбук

Гледам оно што се дешава на Косову и барикадама којима су блокирани прелази. Па се питам да ли је могуће да ништа нисмо научили од сопственог лошег искуства.

Сетимо се, све је почело од балвана и барикада које је спонтано подигао, како се тада причало, голоруки народ у околини Книна. Испоставило се да народ и није баш био скроз голорук, нити много спонтан. Иза сцене, игру су водиле разне обавештајне службе, чији су извршни органи били хероји са београдског асфалта.

Барикаде се могу посматрати, маркетиншким речником, као један евент. Али ту важе врло строга правила – када се организује такав евент, тачно се зна зашто, како и, што је још важније, шта је излазна стратегија. То је као и у шаху, кад повучеш један потез, треба да знаш која су следећа три или четири. У противном си матиран.

Ми који смо тада посматрали те догађаје путем медија, мислили смо да таква нека излазна стратегија постоји, да они који су инспирисали те догађаје (да амнестирамо извођаче радова, који су били више физички оријентисани) и вукли све конце, такву визију о следећим корацима имају у глави. Другим речима, ако су урадили рокаду, имају план да нападају топом.

Спознаја о плиткоумности једне такве наше политике била је очигледна када се појавила мемоарска књига тадашњег блиског Милошевићевог сарадника Борисава Јовића. Шокантна је била количина глупости која је стајала иза већине акција тадашњег руководства, недостатак сагледавања следећег потеза, неспособност предвиђања реакција. Та књига је за мене била хорор, убедила ме је у сурову истину да су неки потези били случајни, у афекту доношени, да ћутање није било израз мудрости, него немања идеја и речи за извлачење из ситуација које су сами креирали. Глупост и неспособност је одзвањала на највишим врховима. Да ли је било пилота у авиону? Трезног? Који зна да лети, а није Ал Каида?


Шта се сада променило? Барикаде су се опет појавиле, са толико нејасноћа шта хоћемо, а шта нећемо, ко је то урадио, зашто и шта је следеће.

Променило се време у којем живимо, али се понавља правило да Енглези уче на Оксфорду, а Срби на својим грешкама. Живимо у време експлозије медија, Интернета и друштвених мрежа, када се мењају режими, руше владе а револуције покрећу на други начин него раније. Фејсбук и Твитер, пи-ар и лобинг су данас далеко значајнији од топова, хардвер је попустио пред софтвером.

Морамо схватити да се неке ствари не могу више решавати на класичан, ударнички начин. Од килограма, морамо прећи на килобајте. Престаје да буде важно шта је, постаје важно како је то презентирано. Сурово, али истинито.

Али и та нова технологија комуницирања мора се базирати на „одрживим” претпоставкама. Не можемо имати илузију да ће нас, говорећи српски, читав свет разумети.

Директорагенције Communis


Иван Станковић
објављено: 21.10.2011.
An inch today is tomorrow’s mile.
21-10-2011, 01:13 AM
Reply
basilius_2 Offline
Moderator
*****

Posts: 1,133
Joined: Dec 2009
Reputation: 17

Quote:Ogledi



Politicke elite, gradjanski rat i raspad SFRJ


Od opredeljenja vladajucih politickih elita zavisilo je da li ce se razvoj odvijati u jednom od sledecih smerova: demokratske integracije zemlje, mirnog razlaza republika ili pak u pravcu ratne opcije
Politicki konflikt koji je doveo do raspada "druge Jugoslavije" samo prividno, odvijao se izmedju zagovornika federalne i konfederalne opcije, a u stvari je to bio sukob izmedju dve konfederalne opcije koje su trazile ili su se bar saglasavale sa raspadom SFRJ



Vladimir Goati

Kao i ostale zemlje "realnog socijalizma", "druga Jugoslavija" suocila se 1989/90. sa nuznoscu temeljnih promena u sferi politike i ekonomije. Povrh toga, SFRJ je, za razliku od vecine drugih zemalja "realnog socijalizma", bila prinudjena da u isto vreme odgovori na trecu vrstu izazova koji su dovodili u pitanje njen opstanak kao politicke zajednice. Epilog "izazova i odgovora" je gradjanski rat koji je poceo 26. juna 1991. u Sloveniji posle cega je "druga Jugoslavija" fakticki prestala da funkcionise na citavoj teritoriji. Znatno kasnije (4. 07. 1992), to je formalno konstatovano u "Deklaraciji o Jugoslaviji" koju je usvojila Arbitrazna komisija Konferencije o Jugoslaviji pod predsednistvom Roberta Badintera. Postavlja se pitanje da li je bliski vremenski sled izmedju raspada vladajuceg politickog rezima i raspada SFRJ kao politicke zajednice putem gradjanskog rata slucajan ili tu postoji neka cvrsca veza? Mislimo da je drugo objasnjenje blize istini, da je, dakle, rec o dva uzrocnoposledicna sklopa koja su se cvrsto prozimala u svome dejstvu.

Uslovi propasti "starog rezima"

Uzroke propasti politickog rezima "samoupravnog socijalizma" - kao i uzroke propasti njegovog modelskog uzora, "realnog socijalizma" - treba traziti u imanentnim slabostima tog rezima u koje, izmedju ostalog, spadaju: institucionalizovani politicki monopol komunisticke partije (SKJ), zatiranje slobode i inicijative pojedinaca u svim sferama drustvenog zivota, trajna inferiornost "dohodovne ekonomije" u odnosu na trzisnu privredu u pogledu zadovoljavanja materijalnih potreba pripadnika drustva, rastuci deficit legitimnosti rezima itd. Ali, propast politickog rezima "samoupravnog socijalizma" u SFRJ nije neizbezno morala da vodi gradjanskom ratu i raspadu politicke zajednice sto dobro pokazuje primer vecine ostalih postkomunistickih zemalja u kojima raspad starog rezima nije pracen gradjanskim ratom i raspadom drzavne zajednice. Izvesne slicnosti sa Jugoslavijom u ovom pogledu pokazuju SSSR, koji se 1991. transformisao u Zajednicu nezavisnih drzava, i Cehoslovacka koja se na kraju 1992. raspala na svoje dve republike (Ceska, Slovacka), ali je u oba slucaja izbegnut gradjanski rat. Mirna transformacija pomenutih dveju multietnickih federacija potvrdjuje da je u "drugoj Jugoslaviji" postojala mogucnost i drugacijeg politickog raspleta, drugim recima, da gradjanski rat u SFRJ nije rezultat apriorne "presude istorije", nego niza odluka i postupaka politickih elita u samoj SFRJ. Preciziranjem "u samoj SFRJ" ne odricemo vaznost medjunarodnih cinilaca (interesi mocnih drzava i njihovih udruzenja, kao i medjunarodnih korporacija, velikih religioznih organizacija itd.), ali su sve do izbijanja gradjanskog rata u Sloveniji (jun 1991) - koji cini prelomnu tacku nakon koje je proces dezintegracije SFRJ postao ireverzibilan - medjunarodni cinioci igrali manje vaznu ulogu od unutrasnjih.
Ponudjenoj hipotezi koja presudnu vaznost u izbijanju gradjanskog rata i raspadu "druge Jugoslavije" pripisuje delovanju politickih elita moze se prigovoriti da preuvelicava vaznost "subjektivnog faktora" na racun tzv. objektivnih okolnosti, pre svega multietnickog (i multikulturnog) sastava populacije, ali taj prigovor gubi iz vida da se u epohama krupnih drustvenih promena - koje su 1989/1990. nesumljivo zapocete u Centralnoj i Istocnoj Evropi - bitno povecava radijus slobode "subjektivnog faktora" koji zadobija sansu da bira izmedju vise otvorenih istorijskih mogucnosti. Multietnicnost i uopste naglasena socijalno-kulturna heterogenost drustva "druge Jugoslavije", obezbedila je pogodno tlo za gradjanski rat, ali nije per se dovela do rata. Od opredeljenja vladajucih politickih elita zavisilo je da li ce se razvoj odvijati u jednom od sledecih smerova: demokratske integracije zemlje, mirnog razlaza republika ili pak u pravcu ratne opcije. Dva prva od pomenuta tri "scenarija" pretpostavljala su postizanje bar minimalnog dogovora izmedju sukobljenih politickih elita. Ali, do takvog dogovora nije doslo, a sukob izmedju elita prerastao je u gradjanski rat koji je buknuo u Sloveniji pa se prosirio kao kap ulja na vodi na Hrvatsku i Bosnu i Hercegovinu.

Izbijanju gradjanskog rata u SFRJ prethodile su mnoge jednostrane i medjusobno neprijateljske odluke, postupci i mere politickih elita federalnih jedinica (republika, pokrajina). Pomenimo, primera radi: amandmane na ustav Slovenije kojim je otpoceo proces otcepljenja ove republike od SFRJ (septembar 1989) iako takav postupak nije bio predvidjen ustavom SFRJ od 1974; ekonomsku blokadu Slovenije od strane Srbije (decembar 1989); protivmere Slovenije prema Srbiji (februar 1990); amandmane od IDz do DzLIV na ustav Srbije 1989. kojim je status autonomnih pokrajina regulisan na potpuno razlicit nacin od ustava SFRJ 1974; "Deklaraciju o punoj suverenosti drzave Republike Slovenije" (2. 07. 1990); "Ustavnu deklaraciju" albanskih delegata skupstine Kosova o proglasenju Kosova republikom (2. 07. 1990) kojom su derogirane odredbe ustava SFRJ od 1974; tajnu "Uredbu o uvodjenju poreza i taksi na robu iz Slovenije i Hrvatske" koju je donela Skupstina Srbije (23. 10. 1990); ustav Hrvatske kojim se ova republika proglasila "nacionalnom drzavom Hrvatskog naroda" (22. 12. 1990); jednostrane "upade" republika u platni sistem SFRJ (krajem 1990) itd. Iako se u politickoj istoriji federativnih drzava mogu naci primeri jednostranih odluka federalnih jedinica, pa i slucajevi neprijateljskih akcija jedne federalne jedinice protiv druge (drugih), ili protiv federalne vlasti, toliko jednostranih neprijateljskih mera i akcija, koliko nam je poznato, nije preduzeto u razdoblju od samo dve godine ni u jednoj federaciji. Vladajuce politicke elite federalnih jedinica "druge Jugoslavije" su najvazniji, ali ne jedini akteri unutrasnjeg sukoba. Do sirenja kruga aktera dovele su same elite jer su u medjusobnoj ogranicenoj borbi oko politickog uredjenja (monizam/pluralizam) i karaktera buduce drzave (federacija/konfederacija) podsticale politicku mobilizaciju gradjana iz vlastite sredine cime je politicki konflikt postajao masovan i, zbog etnicke heterogenosti federalnih jedinica, poprimao etnicka obelezja.

Ovde je nuzno definisati pojam vladajuce politicke elite u SFRJ. Pod tim pojmom podrazumevamo nosioce najvaznijih ovlascenja u vladajucoj komunistickoj partiji (SKJ), drzavi i drustveno-politickim organizacijama (Socijalisticki savez radnog naroda, Sindikat, Omladinska organizacija, organizacija zena itd.) ciji je izbor i opoziv bio regulisan "Drustvenim dogovorima o kadrovskoj politici" donetim 1981. (od opstine do federacije). Vladajuca politicka elita u "drugoj Jugoslaviji" - cije su granice precizno odredili pomenuti "Drustveni dogovori" - odgovarala je otprilike "nomenklaturi" u zemljama "realnog socijalizma". Istrazujuci "anatomiju" politicke elite (politokratije) u SFRJ, u jednom ranijem radu zabelezili smo sledece: "O brojnosti politokratije moguce je dati samo grube aproksimacije. Imajuci u vidu da i u nasim ekonomski nerazvijenim opstinama ima najmanje deset profesionalnih (placenih) politickih funkcionera u drzavnom aparatu i drustveno-politickim organizacijama (ciji je izbor i opoziv regulisan 'Drustvenim dogovorima' i 'Samoupravnim sporazumima o kadrovskoj politici') i da taj broj raste sa povecanjem nivoa razvijenosti opstine dostizuci trostruki iznos, verujemo da se prosecan broj pripadnika politickog stratuma krece oko petnaest sto pomnozeno sa brojem opstina (533) daje oko 8.000. Ako tome dodamo jos oko 6.000 pripadnika ovog sloja na visim nivoima organizovanja (grad, region, pokrajina, republika, federacija) dolazimo do cifre od 14.000. Kad govorimo o politokratiji mislimo upravo na taj sastav, svesni cinjenice da se i unutar njega mogu razlikovati pojedini delovi s obzirom na nivo politickog organizovanja, vaznost institucije u kojoj pojedinac deluje, hijerarhijski nivo njegovog polozaja itd." (Goati, 1989: 187).

Politicka elita "druge Jugoslavije" bila je po svojoj "strukturi" ostro podeljena. Ovde koristimo sintagmu "struktura elite" u znacenju koje joj pridaju Burton i Higley (1987: 196). Ova sintagma oznacava, prema citiranim piscima, "... amalgam stavova vrednosti i interpersonalnih odnosa izmedju frakcija koje je (elitu - V. G.) sacinjavaju" (1987: 296). Tri su bazicna oblika "strukture elite"; prvi je podeljena elita izmedju cijih delova dolazi do ostrih konflikata, drugi je monokratska elita koju karakterise to sto njeni clanovi pripadaju istoj centralizovanoj partiji i prihvataju istu ideologiju i, najzad, treci je pluralisticka elita koja je ujedinjena samo oko kljucnih vrednosti politickog poretka. "Struktura elite - naglasavaju Burton i Higley - nije varijabla koja mehanicki odgovara razlicitim socijalnim uslovima. Razjedinjena elita tezi da ostane razjedinjena, cak i kada izgleda da socijalni uslovi podsticu jedinstvo. Ujedinjena elita tezi da ostane ujedinjena cak i kada socijalni uslovi izgleda da favorizuju nejedinstvo" (Burton and Higley, 1987: 305). Dok je po svojoj strukturi jugoslovenska politicka elita bila od sredine osamdesetih godina ostro podeljena na subelite federalnih jedinica, sâme subelite bile su sve do prvih slobodnih izbora (1990) po svojoj strukturi monokratske, jer su njihovi clanovi pripadali centralizovanoj komunistickoj partiji odgovarajuce federalne jedinice. Uvid u paralelogram politickih sila u SFRJ pred njen raspad (1991) je nepotpun ako se previdi vojna elita. Ta elita je u "drugoj Jugoslaviji", kao i u ostalim zemljama "realnog socijalizma", bila cvrsto vezana za vladajucu komunisticku partiju. Raspadom SKJ u januaru 1990, Jugoslovenska narodna armija (JNA) je izgubila svoju cvrstu "uporisnu tacku", ali se ni tada nije odlucila na samostalnu ulogu. Umesto toga, vojni vrh je u martu 1991 - kako pokazuje Miroslav Hadzic - "prepustio" raspravu o buducnosti SFRJ politicarima svrstavajuci se, pri tom, na stranu srpske elite. "Od tada pa do svog nestanka (osipanja) JNA i njen vrh su bez obzira na javne deklaracije, funkcionisali po meri interesa srpskog rukovodstva" (Hadzic, 1995: 298; slicno: Hadzic, 1995a: 299).

U procesu jacanja svoje moci vladajuce politicke elite federalnih jedinica SFRJ su, u drugoj polovini osamdesetih godina, postepeno preuzimale od federacije vrsenje najvaznijih drzavnih funkcija, ne vodeci racuna o interesima celine. Jedan autor o tome pise na sledeci nacin: "... zbog republickih partikularizama i njihove rastuce spremnosti (i sposobnosti) da preuzmu sve veci broj drzavnih prerogativa, Jugoslavija je u sve vecoj meri postajala slozen i prakticno neupravljiv objekat cija se efikasnost sistematski smanjivala: republike (i pokrajine) najpre su lisile Jugoslaviju potrebnih upravljackih nadleznosti i mehanizama, a potom su neminovno rezultirajucu neefikasnost tako osakacenog organizma koristile kao argument za njeno dalje institucionalno ogoljavanje, za njeno potiskivanje na same margine makroekonomske regulative i usmeravanja celokupnog razvoja" (Madzar, 1994: 214). U citiranom tekstu uporedno se govori o naglasenoj samostalnosti republika i pokrajina jer su pokrajine, kao sto smo napred pokazali, bile u ustavu SFRJ 1974. bezmalo izjednacene sa republikama. Takva ocena vazila je, medjutim, samo do 28. marta 1989, kada su proglaseni amandmani na ustav Srbije kojim je bitno ogranicena autonomija pokrajina (Kosova i Vojvodine) a time i osnova samostalnosti pokrajinskih elita. Nakon toga, pokrajinske elite izgubile su raniji znacaj, a politicku borbu oko buducnosti "druge Jugoslavije" nastavile su da vode iskljucivo republicke elite. U toj borbi realan uticaj sest republickih elita, naravno, nije ni izdaleka bio jednak: u kriznim zbivanjima od 1989. do 1991. mali znacaj imala je ustavna proklamacija o ravnopravnosti republika. U tom razdoblju na delu je bila "igra stvarnih velicina", koja je podelila republiku na "vise i manje jednake". Izvesno je da su republike iz prve grupe, u koje spadaju Srbija, Hrvatska i Slovenija, u vecoj meri uticale na politicku sudbinu "druge Jugoslavije", nego republike iz druge grupe (Crna Gora, Makedonija, Bosna i Hercegovina).

Linije rascepa

Iako su, sredinom osamdesetih, stavovi i praksa politickih elita federalnih jedinica "druge Jugoslavije" (cija su "cvrsta jezgra" cinila rukovodstva komunistickih partija) bili u nizu krupnih pitanja bitno razliciti, izmedju elita je bio na snazi precutni sporazum o javnom nenapadanju, o neiznosenju spornih pitanja u javnost. Pocetkom 1988. taj sporazum je prekrsen kad su dugackoj listi nesporazuma "pridosle" razlike u pogledu politicke demokratije (politicki pluralizam, avangardna uloga komunisticke partije, slobodni izbori). Nakon toga, organi SKJ, pre svega Centralni komitet SKJ i Predsednistvo SKJ, postaju popriste javnih debata izmedju dve sve vise uoblicene politicke platforme. Prvu platformu karakterise okretanje ka Zapadu (sto dobro ilustruje kljucna parola DzI kongresa SK Slovenije odrzanog u decembru 1989: "Evropa zdaj"), trzisna orijentacija i prihvatanje politickog pluralizma, a drugu zahtev za vracanje "autenticnim vrednostima socijalizma". Prvu platformu u Centralnom komitetu SKJ i Predsednistvu SKJ odlucno je zagovaralo slovenacko partijsko rukovodstvo uz obazrivu podrsku hrvatskog, a drugu srpsko rukovodstvo sa osloncem na crnogorski politicki vrh. Partijske elite Makedonije i Bosne i Hercegovine nastojale su da ostanu izvan otvorenog sukoba u SKJ.
Dragoceno svedocanstvo o ostroj podeli u SKJ daje empirijsko istrazivanje kojim su obuhvaceni ucesnici konferencije SKJ odrzane u julu 1988. na kojoj su se okupili pripadnici partijskih elita svih republika. Analizirajuci sadrzaj izlaganja (pismenih i usmenih) ucesnika pomenutog skupa jugoslovenskih komunista, istrazivaci (Grdesic, Kasapovic, Siber, 1989), identifikovali su u rukovodecoj strukturi SKJ dva bloka: prvi "pretezno reformski" (Slovenija i Hrvatska), i drugi "pretezno tradicionalni" (Srbija bez pokrajina, Kosovo, Crna Gora, Vojvodina, Makedonija i Bosna i Hercegovina). Rezultati ovog istrazivanja, u stvari, govore o dubokom politicko-programskom rascepu unutar jugoslovenske partijske elite koji cvrsto sledi republicko-pokrajinske granice. Taj rascep nije ostao izolovan samo na rukovodeci stratum komunisticke partije, nego je zahvatio i partijsko clanstvo sto ilustruju nalazi empirijskog istrazivanja kojim je u junu i julu 1989. obuhvacen 4361 clan SKJ iz svih republika i pokrajina. Prema nalazima tog istrazivanja, u clanstvu SKJ, kao i u rukovodstvu, formirane su dve, uglavnom koherentne, idejne platforme: "centralisticko-monisticka" i "decentralisticko-pluralisticka", koje su dominirale u pojedinim republickim organizacijama. Prema autoru citiranog istrazivanja, Ivanu Siberu, te dve konkurentske politicke platforme su "srpska" i "slovenacka". Osnovna karakteristika prve je "...izrazitije opredeljenje za centralisticku organizaciju drustva... To obuhvata zalaganje za izrazite, veoma cesto iskljucive nadleznosti federacije i to od Armije do kulture; za sastav Savezne skupstine po proporcionalnom principu (srazmerno broju biraca) i za vecinsko donosenje odluka. Negativno se vrednuju politicki pluralizam, novi pokreti i savezi i insistira se na postojecoj (tj. vodecoj - V. G.) ulozi SKJ. Odnosi unutar SKJ trebaju se zasnivati na obnovljenom i ojacanom demokratskom centralizmu" (Siber, 1989: 91). Karakteristika drugog, "slovenackog" pristupa, prema istom autoru je: "...opredeljenje za izrazito decentralizirano i pluralisticko drustvo. To se sastoji u izrazitom insistiranju na nezavisnosti republika, na njihovoj nadleznosti u sto vecem broju podrucja ukljucujuci odnose sa inozemstvom pa i Armiju, za paritetan sastav Savezne skupstine i insistiranje na konsenzusu kao jedinom nacinu donosenja odluka. Politicki pluralizam se znatno pozitivnije vrednuje nego u drugim sredinama, mada ne onoliko koliko se to obicno smatra. Za princip 'demokratskog centralizma' smatra se da ga treba napustiti" (Siber, 1989: 91, 92). Medju clanstvom nekih republicko-pokrajinskih organizacija SKJ nadmocno je prisutan jedan od pomenuta dva pristupa, pa se o njima moglo govoriti kao o homogenim organizacijama. U takve organizacije spadale su SK Slovenije, u kojoj je dominirao "slovenacki pristup", i SK Srbije bez pokrajina, SK Vojvodine i SK Crne Gore u kojima je dominirao "srpski pristup". Ostale organizacije (SK Hrvatske, SK Kosova, SK Bosne i Hercegovine i SK Makedonije) su bile heterogene jer je u njima clanstvo SK usvajalo delimicno elemente jednog i drugog pristupa.

Politicki sukob u vladajucoj komunistickoj partiji "druge Jugoslavije" - o kojem ubedljivo svedoce nalazi citiranih istrazivanja - nije izgubio u intenzitetu ni kada je krajem 1989, usled raspada "realnog socijalizma" u Centralnoj i Istocnoj Evropi, tradicionalno krilo u SKJ bilo prinudjeno da napusti svoje pozicije i da prihvati, doduse sasvim nacelno, pluralisticku opciju. Ta promena se odigrala na DzI kongresu SK Srbije (novembar 1989) na kojem je usvojen stav da "SK Srbije nema razloga niti zeli da administrativno otezava formiranje politickih partija" (Komunist, 22. 11. 1989). Citiran stav oznacio je bitan zaokret u odnosu na dokumente pripremljene za isti kongres (publikovane u septembru 1989) u kojima se iskljucivo govorilo o "socijalistickom politickom pluralizmu" i o "politickom pluralizmu na socijalistickim samoupravnim osnovama", pri cemu se naglasavalo da odgovornost SK Srbije "...kao autenticnog nosioca kontinuiteta socijalisticke revolucije u uslovima politickog pluralizma ne prestaje vec postaje jos aktuelnija" (Komunist 19. 09. 1989).

Iako je nacelnim prihvatanjem pluralizma od strane vladajuce komunisticke partije u Srbiji ideoloski jaz smanjen izmedju dveju suprotstavljenih struja u SKJ, razlike u shvatanjima oko buducnosti "druge Jugoslavije" postale su jos dublje. Oko toga je doslo do ostre polarizacije na dve struje koje cemo za sada nazvati federalistickom (srpsko i crnogorsko rukovodstvo) i konfederalistickom (slovenacko i hrvatsko rukovodstvo). Prva struja isticala je kao svoj prioritetan cilj odrzanje Jugoslavije kao "cvrste federacije", dok se druga zalagala za formiranje samostalnih drzava od njenih republika. Rukovodstva Bosne i Hercegovine i Makedonije bezuspesno su nastojala da oko pitanja drzavnog uredjenja nadju "srednju poziciju" izmedju suprotstavljenih struja i da osujete rascep.

U medjusobnoj borbi obe struje primenile su istu taktiku koja se sastoji u pridobijanju saveznika medju nastajucom nacionalistickom opozicijom u "svojoj" republici. U tom cilju one su preko mass media sistematski potencirale osecanje ugrozenosti od drugih republika i nacija "druge Jugoslavije"; "spoljni neprijatelj" posluzio je kao instrument unutrasnje homogenizacije. Intenzivnom propagandom indukovani osecaji neprijateljstva prema drugim nacijama prerasli su u neprijateljske akcije. To dobro opisuje Andrija Kresic: "Stihija nacionalizma nije provalila iz naroda. Pandorinu kutiju nacionalizma otvorio je vladajuci Corpus politicum i nacionalizam sada pustosi odnoseci s Jugoslavijom nemjerljive ljudske zrtve. Politickoj intoksikaciji nacionalizmom i sovinizmom podlijeze, naravno, narod, jer nije lako odoljeti informacijskoj pristrasnosti i blokadi, danonocnom medijskom 'ispiranju mozga', a narocito proizvodnji medjunacionalne mrznje etnickim ciscenjem" (Kresic, 1994: 79). Na taj nacin sukob republickih elita oko buducnosti "druge Jugoslavije" transformisan je u medjunacionalni sukob u cijem su sredistu pitanja identiteta i opstanka nacionalnih grupa.

Rasplamsavanju nacionalizma pogodovala je svakako i protrahirana ekonomska kriza koja se u SFRJ manifestovala vec od kraja sedme decenije. Pad zivotnog standarda i masovna egzistencijalna nesigurnost u sirokim drustvenim slojevima u SFRJ potencirali su "vracanje naciji" kao prirodnoj zajednici. "Kako se za vreme 1980-ih produbljivala ekonomska kriza i kako je legitimnost politickih elita bila dovedena u pitanje, tendencija gornjih esalona da 'etniciziraju' sve socijalne konflikte postajala je sve vidljivija" (Schierup, 1991: 122; slicno: Kellas, 1991: 114-116). Opisana konfliktna strategija vladajucih politickih elita umnogome je odredila prirodu sukoba u SFRJ: umesto globalnog sukoba izmedju vladajuce komunisticke partije i drustva, koji se, na primer, jasno ocitavao u Poljskoj, Cehoslovackoj i DR Nemackoj, u "drugoj Jugoslaviji" odvijao se sukob izmedju delova vladajuce komunisticke partije koji su uzivali cvrstu podrsku delova drustva. Tu osobenost politickih zbivanja u SFRJ zapazili su i neki inostrani posmatraci (Krulic, 1989).

Dve politicke elite, srpska i slovenacka, cija su zalaganja za medjusobno nepomirljive opcije ne samo u pogledu politickog uredjenja (pluralizam - monizam) i drzavnog uredjenja (federacija - konfederacija), nego i u pogledu privrednog sistema (o tome: Labus, 1994) dovela je do raspada "druge Jugoslavije"; one su podstakle taj raspad i jednom svojom saglasnoscu. Obe elite energicno su se protivile odrzavanju slobodnih izbora za parlament "druge Jugoslavije" na cemu je 1990. insistirala savezna vlada na celu sa Antom Markovicem uz saglasnost ostale cetiri republike (Hrvatska, Crna Gora, Makedonija, Bosna i Hercegovina). Blokiranje slobodnih izbora na federalnom nivou 1990. od strane srpske i slovenacke politicke elite oznacilo je zaista izgubljenu priliku da ojacaju snage koje se zalazu za odrzanje SFRJ jer, kako dobro uocavaju Juan Linz i Alfred Stepan: "Izbori narocito 'zasnivajuci izbori' (founding elections) pomazu da se oformi dnevni red, akteri, organizacije i, sto je najvaznije, legitimitet vlasti. Jedan od najvaznijih argumenata je da ako se zemlja suocava sa problemom drzave, postaje kriticna razlika to da li se prvi izbori odrzavaju na delu ili na citavoj teritoriji. U Spaniji prvi slobodni izbori bili su na citavoj teritoriji. Verujemo da je to pomoglo Spaniji da prevazidje problem drzave" (Linz and Stepan, 1992: 126). Nasuprot tome, u "drugoj Jugoslaviji" odrzani su samo republicki izbori koji su ojacali legitimitet republickih drzava na ustrb ionako poljuljane federacije.

Ciljevi sukobljenih strana

Sve do pocetka 1990. kljucni i po opstanak "druge Jugoslavije" fatalan konflikt odvijao se uglavnom u okviru vladajuce komunisticke partije (SKJ). Buduci da je komunisticka partija najvaznija i najmocnija politicka institucija rezima diktature proletarijata, posredan ili neposredan efekat permanentnog konflikta u partiji bio je postepeno blokiranje rada svih ostalih institucija (parlamenta, vlade). Na kraju, doslo je do raspada i samog SKJ koji se odigrao na njegovom 14. vanrednom kongresu (20-22. 01. 1990). Taj kongres je posle napustanja od strane slovenackih delegata "prekinuo rad" sto je, kako se kasnije pokazalo, bio i definitivan kraj SKJ. Posle toga, konflikt oko buducnosti "druge Jugoslavije" "razlio" se u sve drustvene institucije i sfere cime je eksponencijalno porastao broj aktera, a predmet konflikta postajao difuzan; ukratko konflikt se potpuno oteo kontroli.
Prvi slobodni izbori do kojih je u svim republikama SFRJ doslo 1990. ubrzali su tok dogadjaja, jer je biracko telo bilo snazno zahvaceno nacionalnom euforijom pa su zato nacionalisticki opredeljene stranke odnele ubedljivu prevagu. U Srbiji i Crnoj Gori biraci su poklonili poverenje vladajucim komunistickim partijama koje su se odranije (u Srbiji od 1987, a u Crnoj Gori od 1989) energicno zalagale za "nacionalnu stvar". Kad je rec o buducnosti SFRJ te partije su nacelno zastupale federalnu opciju, nasuprot novim vladajucim partijama Slovenije (koalicija "Demos") i Hrvatske (Hrvatska demokratska zajednica, HDZ), koje su se zalagale za konfederalno uredjenje. Pomenute opcije nazvali smo napred federalnom i konfederalnom, ali podrobniji uvid pokazuje da proklamovani cilj federalne struje nije bio i njen stvarni cilj. Sumnju u to da je federalna struja zelela odrzanje SFRJ izaziva odluka Predsednistva SFRJ od 18. jula 1991. da se JNA povuce iz Slovenije u roku od tri meseca sto je, zapravo, znacilo odustajanje od teritorijalnog integriteta jugoslovenske federacije. Primedba da je ta odluka iznudjena vojnim porazom JNA od slovenacke teritorijalne odbrane ne moze biti uvazena jer je rec o vojnom sukobu odvec malog obima i intenziteta da bi se njegovim ishodom mogla objasniti istorijska odluka o prihvatanju raspada zemlje. Pravo objasnjenje pomenute odluke valja traziti u teznji protagonista "federalne" opcije da ostvare neke ciljeve koji su u neskladu sa teritorijalnom celovitoscu "druge Jugoslavije". Na postojanje tih ciljeva upucuje sledeci nedvosmislen stav srpskog rukovodstva koji je izneo predsednik Republike Srbije Slobodan Milosevic na sednici Predsednistva SFRJ sredinom januara 1991: "... srpski narod ce ziveti u jednoj drzavi i svaki narod koji zeli da sa srpskim narodom ravnopravno zivi u istoj drzavi je dobro dosao" (Politika, 16. 01. 1991). Iz iznetog stava jasno proizlazi da odrzanje "druge Jugoslavije" nije bilo kljucni politicki cilj, nego da je to bilo ostvarenje teznje srpskog naroda da zivi u jednoj drzavi, bez obzira da li je to "druga Jugoslavija". Ostvarivanje kljucnog cilja koji je pregnantno izlozio Slobodan Milosevic, zapocelo je pre "vojnog poraza" JNA u Sloveniji sto ubedljivo pokazuje u knjizi Moje vidjenje raspada savezni ministar odbrane i nacelnik Staba vrhovne komande general Veljko Kadijevic (1993), koji je te funkcije obavljao od 15. maja 1988. do 6. januara 1992. U pomenutoj knjizi general Kadijevic podrobno opisuje sednicu Predsednistva SFRJ i Staba vrhovne komande odrzane 12, 14. i 15. marta 1991 - dakle pre pocetka neprijateljstava u Sloveniji - na kojoj Predsednistvo SFRJ nije prihvatilo predlog Staba za uvodjenje vanrednog stanja u zemlji. U takvoj situaciji - zapisuje general Kadijevic - Stab je procenio da postoje dve opcije: prva je podnosenje ostavki, ali je ta opcija odbacena jer bi to bilo "u korist razbijaca Jugoslavije". Druga opcija bila je "... da vojska osloncem na politicke snage u federaciji i u republikama koje predstavljaju one narode koji hoce da zive u Jugoslaviji, uz miran razlaz sa onima koji hoce da idu iz nje, nastavi da obezbedjuje takvu politiku. To je, prevedeno na praktican jezik tada aktuelne situacije, znacilo, izmedju ostalog, zastitu i odbranu srpskog naroda i prikupljanje JNA u granice buduce Jugoslavije (istakao V. G.), s tim sto je drugi deo zadatka - prikupljanje JNA - operativno i vremenski morao biti prilagodjen izvrsavanju prvog dijela zadatka. Uz ucesce odgovarajucih licnosti koje su stajale na takvom politickom kursu raspleta politike krize, ova opcija je prihvacena od svih i to bez ijednog izuzetka" (Kadijevic, 1993: 114). Iznet citat izaziva dalekosezne nedoumice oko niza pitanja kao sto su: kuda prolaze granice "buduce Jugoslavije"?, koje su to "odgovarajuce politicke licnosti"?, kako je izvrsena njihova selekcija? i na cemu te licnosti zasnivaju pravo da uspostavljaju nove drzavne granice? - na koja u ovom trenutku nemamo pouzdane odgovore. Ali, na osnovu svedocenja generala Kadijevica sa sigurnoscu se moze zakljuciti da su vec u martu 1991. donete odluke o buducoj drzavi u ciji sastav nije usla jedna republika SFRJ, Slovenija! Iz toga proizlazi da nije rec o secesiji Slovenije nakon vojnog poraza JNA, nego o odluci da se Slovenija iskljuci ili "pusti da ode" iz federacije koja je vremenski prethodila vojnom sukobu. Na osnovu toga moze se zakljuciti da se politicki konflikt koji je doveo do raspada "druge Jugoslavije" samo prividno, odvijao izmedju zagovornika federalne i konfederalne opcije, a u stvari je to bio sukob izmedju dve konfederalne opcije koje su tezile ili su se bar saglasavale sa raspadom SFRJ. Kasniji dogadjaji pokazali su da izmedju dveju opcija postoji jedna nepremostiva razlika: prva je bila za podelu SFRJ po etnickim, a druga po republickim granicama.

*

Trazeci pre svega u divergentnom delovanju politickih elita objasnjenje uzroka gradjanskog rata i raspada SFRJ, stavljamo naglasak - toga smo potpuno svesni - na jedan cinilac koji uglavnom ne zauzima glavno mesto u naucnim eksplikacijama temeljnih politickih promena. Bez obzira da li je razlog tome strah istrazivaca od prigovora da isticanjem uloge pojedinaca i uzih grupa minimiziraju vaznost sirih slojeva, u tome sto je "subjektivni faktor" tesko kvantifikovati i uciniti uporedivim, cemu nauka imanentno tezi, ili u necem trecem, mislimo da je to pogresno, jer politicke elite koje drze strateske pozicije u drustvu svojim odlukama cesto bitno odredjuju smer drustvenih zbivanja. "Iako se jedan politicki rezim ne svodi na bilo kakve strukturalne, ekonomske i socijalne faktore nego je on - zapaza Antonio Garreton - istorijska kreacija socijalno politickih aktera i subjekata, ti faktori deluju upravo putem medijacije i kreacije aktera" (1993: 143). Vaznost "medijacije" i "kreacije" aktera o kojoj pise Garreton narocito je velika u epohama krupnih drustvenih promena kada se temeljno menja ustanovljen red stvari, napusta stara i usvaja nova lestvica vrednosti. U epohama u kojima je "buducnost otvorena", politicke elite svojim odlukama bitno opredeljuju razvoj dogadjaja. Neke od tih odluka predstavljaju prave prekretnice, dalekosezne zaokrete posle kojih se zivot globalnih drustava odvija na bitno drugaciji nacin u odnosu na ranije razdoblje. Presudan znacaj nekih odluka za buducnost metaforicno naglasava Konfucijev sledbenik Hun-cu: "Jang Cu je, jadajuci se, na raskrsnici rekao: 'Nije li ovo mesto na kome ako napravis pogresno pola koraka probudices se 1000 milja daleko?'" (prema: Horonjitz, 1991: 124).

Vladajuce republicke elite "druge Jugoslavije" posedovale su u donosenju strateskih odluka izvanredno veliku autonomiju kako do prvih slobodnih izbora (1990), tako i u razdoblju izmedju tih izbora i izbijanja gradjanskog rata i raspada zemlje. U prvom od pomenutih razdoblja republicke elite nisu u procesu donosenja odluka morale da vode racuna ni o kakvim interesima i zahtevima "od dole", jer je postojanje monopolskih komunistickih partija predstavljalo neprelaznu prepreku formulisanju takvih zahteva i interesa. Ocena o sirokom radijusu slobode vladajucih komunistickih elita "druge Jugoslavije" u pretpluralistickom razdoblju vazi, naravno, i za elite drugih zemalja "realnog socijalizma". To s pravom naglasava Njlodzimierz Njesolonjski u analizi dezintegracije rezima u Poljskoj. On pise: "Akcija politickih elita bila je odlucujuca (pivotal) u tom procesu. Jedan od kljucnih zakljucaka je taj da zbog slabe artikulacije strukture civilnog drustva, politicke elite u Poljskoj nisu bile podvrgnute odredjenim socijalnim zahtevima i pritiscima. One su delovale, u izvesnom smislu, u 'nedeterminisanoj' sferi politickih izbora" (Njesolonjski, 1992: 78). Ocena o autonomnom delovanju republickih elita u SFRJ vazi i za razdoblje posle prvih slobodnih izbora. Na tim izborima, kao sto smo pomenuli, "stare elite" zadobile su podrsku biraca u dve republike (Srbija, Crna Gora), dok su u cetiri republike vlast zauzele (u celini ili delom) nove elite. U politickim borbama oko sudbine SFRJ, do kojih je doslo u razdoblju izmedju slobodnih izbora (1990) i izbijanja gradjanskog rata (jun 1991), svih sest republickih elita posedovalo je naglasenu autonomiju u odnosu na svoju "izbornu bazu". Na pomenutim izborima biraci su se, doduse, nacelno izjasnili oko buducnosti zemlje optirajuci u prilog partija koje se bore za SFRJ kao federaciju (Srbija, Crna Gora) ili konfederaciju (Slovenija, Hrvatska), ali pri tom nisu izneli svoj stav o svim modalitetima izabranih opcija, niti o metodu njihove implementacije. A upravo je metod implementacije prihvacenih politickih opcija doveo do sasvim razlicitog epiloga u SSSR-u i Cehoslovackoj, u kojima se sve zavrsilo mirnim razlazom, od epiloga u SFRJ u kojoj su umesto politickog kompromisa, primenjena nasilna sredstva.

Kad je rec o uticaju medjunarodnih cinilaca na zbivanja u "drugoj Jugoslaviji" treba razlikovati dva razdoblja. U prvom, koje traje do pocetka gradjanskog rata u Sloveniji, obe velike sile, SAD i SSSR, Evropska zajednica i njene najuticajnije clanice davale su snaznu podrsku odrzanju SFRJ. Analizirajuci izglede za rasplet jugoslovenske krize nekoliko sedmica pred izbijanje gradjanskog rata (pocetkom juna 1991), Ranko Petkovic naglasava da strane sile procenjuju da upravo medjunarodna podrska moze biti vazan cinilac u odrzanju i stabilizaciji SFRJ. Razlog te podrske on pripisuje nastojanju najuticajnijih drzava da "...sprece libanonizaciju i balkanizaciju Jugoslavije, prvenstveno zato sto bi to moglo da ima negativne efekte na mir i stabilnost u ovom delu Evrope" (Petkovic, 1991: 18). Naglasavajuci da su "velike sile" dugo podrzavale opstanak SFRJ, valja imati u vidu da je tu rec o drzavnoj podrsci jer su u nekim od velikih i uticajnih zemalja delovale politicke snage (partije i pokreti) koje su se zalagale za raspad SFRJ. Ali te snage nisu mogle svoja zalaganja da potkrepe sredstvima koja stoje na raspolaganju drzavi (vojna pomoc, zamasni ekonomski krediti itd.). Kao ilustraciju da su najvaznije zemlje Zapada tezile da pomognu odrzanje "druge Jugoslavije" pomenucemo, izmedju ostalog, sastanak ministara Evropske zajednice u martu 1991. na kojem je zakljuceno da "jedinstvena i demokratska Jugoslavija ima najvise sansi da se integrise u Evropu" (Eurovesti, bilten delegacije EZ, br. 74, mart 1991), kao i identican stav izrazen u "Deklaraciji o Jugoslaviji", koju je 13. maja usvojio Savet ministara Evropske zajednice. Najzad, samo nekoliko dana pre otpocinjanja neprijateljstva u Sloveniji, 21. juna 1991, podrsku "demokratskoj i celovitoj Jugoslaviji" izrazio je ministar inostranih poslova SAD, James Baker.

U drugom razdoblju, koje pocinje posle izbijanja rata u Sloveniji i napred pomenute odluke Predsednistva SFRJ da se JNA povuce iz ove republike - odluka koja je zapravo znacila priznanje kraha SFRJ - podrska odrzanju SFRJ ustupila je mesto teznji da se utice na modalitete njenog raspada. Ali, do promene stava "medjunarodnih cinilaca" doslo je tek posto je dezintegracija SFRJ ostvarena "vlastitim snagama".

Literatura

Burton, Michael; Higley, John (1987), "Elite Settlemente", American Sociological Review, (52) 3: 295-308.
Garreton, Manuel, Antonio (1993), "Amèriljue Latine. La dèmocratie entre deudz epoljues", dans: Situations de la democratie, eds. Marcel Gauchet, Pierre Munent and Pierre Rosenvallon, Gallimard, Le Seuil, Paris.

Goati, Vladimir (1989), Politicka anatomija jugoslovenskog drustva, Naprijed, Zagreb.

Grdesic, Ivan; Kasapovic, Mirjana; Siber, Ivan (1989), Interesi i ideje u SKJ, Fakultet politickih nauka, Zagreb.

Gusy, Christoph (1989), "Princip konsenzusa ili demokracija", Politicka misao, 4: 731-748.

Hadzic, Miroslav (1995), "Nemoc vojne moci", u: Evropa i raspad Jugoslavije, priredila Radmila Nakarada, Institut za evropske studije, Beograd.

Hadzic, Miroslav (1995a), "Srpski kraj jugoslovenske armije", u: Srbija izmedju proslosti i buducnosti, urednik: Dusan Janjic, Radnicka stampa, Institut drustvenih nauka, Beograd.

Horowitz, Donald (1991), A Democratic South Africa? Constitutional Engineering in a Divaded Society, Berkeley, Los Angeles, Oxford, University of California Press.

Kadijevic, Veljko (1993), Moje vidjenje raspada, Politika, Beograd.

Kellas, James (1991), The Politics of Nationalism and Ethnicity, Macmillan Press, London.

Kresic, Andrija (1994), "Zasto je Jugoslavija dvaput propadala", u: Raspad Jugoslavije, Institut za filozofiju i drustvenu teoriju, Beograd.

Krulic, Joseph (1989), "La crise du system politique dans la Yougoslaviannées 1980", Revue française de sciences politique, N. 3: 624-637.

Labus, Miroljub (1994), "Uloga ekonomije u raspadu Jugoslavije", Socioloski pregled, (XXVIII) 2: 225-237.

Lazic, Mladen (1994), "Drustveni raspad ili preobrazaj", u: Razaranje drustva, Jugoslovensko drustvo u krizi 90-tih, red. Mladen Lazic, Filip Visnjic, Beograd.

Linz, Juan and Stepan, Alfred (1992), "Political Identities and Electoral Sequences: Spain, the Soviet Union and Yugoslavia", Deddalus, 121: 123-139.

Madzar, Ljubomir (1994), "Ekonomski aspekti raspada Jugoslavije", u: Raspad Jugoslavije, Institut za filozofiju i drustvenu teoriju, Beograd.

Petkovic, Ranko (1991), Anatomy of the Yugoslav Crisis, N. 6, Center for Strategic Studies, Belgrade.

Schierup, Carl-Ulrik (1991), "Post-Communist Enigma: Ethnic Mobilisation in Yugoslavia" , New Community, (1) 18: 115-131.

Siber, Ivan (1989), Komunisti Jugoslavije o drustvenoj reformi, Istrazivacki centar "Komunist", Beograd.

Wesolonjski, Wlodzimierz (1992), "The Role of Political Elites in Transition from Communism to Democracy: The Case of Poland", Sisyphus, (VIII) 2: 77-100.

Republika br.147 1-15. septembar 1996.
[Posaljite nam vas komentar]

[Arhiva]

[© Copyright Republika & Yurope 1996 - Sva prava zadrzana]

Izvor-Republika
"He who controls the present, controls the past. He who controls the past, controls the future." -- George Orwell
"Тој што ја контролира сегашноста,тој го контролира минатото.Тој што го контролира минатото ја контролира иднината." Џорџ Орвел
_____________________________________________________________

http://www.cd-macedonia.com
(This post was last modified: 24-10-2011, 02:34 PM by basilius_2.)
24-10-2011, 02:29 PM
Reply
basilius_2 Offline
Moderator
*****

Posts: 1,133
Joined: Dec 2009
Reputation: 17

Quote:Svet

Da li je Tito želeo raspad Jugoslavije

[Image: IVICA-DJIKIC,-gl,-ur,-zagrebackog-nedelj...ovosti.jpg]

Akademik Dušan Bilandžić tvrdi da je od početka šezdesetih Broz radio na uništavanju države. – Slavko Goldštajn kaže da je ta tvrdnja populistička banalizacija

Akademik Dušan Bilandžić, osamdeset osmogodišnji hrvatski povjesničar, političar i visoki oficir JNA, napisao je novu knjigu koju ovih dana feljtonizira zagrebački „Jutarnji list”. Nova knjiga zove se „Tito i raspad druge Jugoslavije”, rezultat je dugogodišnjeg Bilandžićeva sudjelovanja, bilježenja i istraživanja, a kako obavještava „Jutarnji list”, ima oko 120 kartica: bilo je zamišljeno da se protegne na četiristo kartica, ali se smanjila pod utjecajem autorovih zdravstvenih nevolja, to jest dvaju moždanih udara.

Dušan Bilandžić, ukratko, tvrdi, ili otkriva, da je Josip Broz Tito još ranih šezdesetih godina prošlog stoljeća bio digao ruke od Jugoslavije, te da je od tada do svoje smrti – zajedno s Edvardom Kardeljom i Vladimirom Bakarićem – vukao poteze koji su vodili u pravcu propasti Jugoslavije. Vrhunac te politike bio je, prema Bilandžiću, jugoslavenski Ustav iz 1974. godine, koji je utro put legalnom osamostaljenju republika u njihovim avnojevskim granicama.

Tvrdnja o Brozovu razaranju Jugoslavije najvećim je dijelom bazirana na zapisniku s proširene sjednice Izvršnog komiteta CK SKJ, koja je održana od 14. do 17. marta 1962. Bili su prisutni Tito, Kardelj, Ranković, Gošnjak, Bakarić, Đuro Pucar Stari, Vlahović, Tempo... Zapisnik, koji je poodavno objavljen, ima oko petsto stranica, a dr Bilandžić citira i prepričava najzanimljivije dijelove, preciznije, dijelove koji se uklapaju u njegovu tezu. Na sjednici se raspravljalo o odnosu pojedinih republika prema saveznim institucijama i nadležnostima, i obrnuto, razmatrala se djelomična liberalizacija tržišta, a pričalo se i o složenosti međunacionalnih odnosa u Jugoslaviji. Tito je, prema Bilandžićevu navođenju, u jednom času rekao ovako: „Čovjek se pita – pa dobro, je li ta naša zemlja kadra da se još drži da se ne raspadnemo? (...) Postavlja se pitanje da li je ta zajednica zrela za život ili nije.”

Na osnovu ovih riječi jednog rezigniranog čovjeka, kao i općepoznatih unutrašnjih konfrontacija u vrhu SKJ, Dušan Bilandžić pokušava dokazati da je Tito, a i ne samo on, još ranih šezdesetih postao svjestan neodrživosti Jugoslavije i da je, zapravo, doprinosio kasnijem razlazu jugoslavenskih republika (i pokrajina).

„Ja sam pročitao cijeli taj stenogram iz marta 1962”, kaže ugledni zagrebački publicist i izdavač Slavko Goldštajn, „i tu se većim dijelom radi o mlaćenju prazne slame. Tito je na tom sastanku pokušavao pomiriti partijsku frakciju koja se zalagala za čvršću centralnu vlast i frakciju koja je bila zagovornik veće autonomije saveznih republika, odnosno pokušavao je postići da se nekako artikulira rješenje tog problema. Nije želio vidjeti da je ključni problem u jednopartijskom sistemu.”

Goldštajn smatra da nije ozbiljno donositi tako bombastične zaključke na temelju selektivnog pristupa činjenicama i na temelju dekontekstualiziranih komadića vrlo složenog mozaika. Dvojica zagrebačkih historičara, koja nisu htjela da im navodimo imena zbog Bilandžićeva delikatnog zdravstvenog stanja, također kažu da je, prema onome što je dosad objavljeno u „Jutarnjem listu”, riječ o isforsiranim zaključcima: prevelika važnost poklonjena je nekim isječcima iz povijesti Saveza komunista, a premalo se vodilo računa o logici ranijih i kasnijih događaja i procesa. Bilandžićev je rad, slažu se, na samom rubu historiografskog senzacionalizma čije je glavno obilježje grčevito hvatanje samo za one elemente koji potvrđuju unaprijed zadanu teoriju. „Tvrditi da Titu nije bilo stalo do Jugoslavije mogu samo oni koji nisu ozbiljni i oni koji su vođeni željom da populistički banaliziraju složene političke i društvene prilike”, zaključuje Slavko Goldštajn.

Glavni urednik zagrebačkog nedeljnika „Novosti” čiji je izdavač Srpsko narodno vijeće


Ivica Đikić
objavljeno: 03.05.2011

Izvor-Svet
"He who controls the present, controls the past. He who controls the past, controls the future." -- George Orwell
"Тој што ја контролира сегашноста,тој го контролира минатото.Тој што го контролира минатото ја контролира иднината." Џорџ Орвел
_____________________________________________________________

http://www.cd-macedonia.com
25-10-2011, 04:00 AM
Reply
montehristo Online
Неверен Тома
*****

Posts: 1,469
Joined: Aug 2010
Reputation: 30

Хрватите му натоварија на овој Бољковац злодела дури од пред 45 години.
Ајде да го видиме Тумановски нека почне да пишува за овој во неговите мемоари.
Претпоставувам дека некој од неговите подредени бил врска меѓу централата и Бољковац.

Quote:Уапсен поранешниот хрватски министер за внатрешни работи Бољковац

Поранешниот хрватски министер за внатрешни работи Јосип Бољковац е уапсен изутринава во градот Карловац.

[Image: image1_75840.jpg]
Бољковац (89) е под истрага за воени злосторства, извршени во реонот на Карловац по Втората светска војна. Засега се уште нема официјални информации за што е осомничен поранешниот хрватски министер.

Локалниот државен обвинител потврди дека во шумскиот предел Козача во реонот на Карловац е извршена ексхумација во врска со егзекуции на затвореници во логорот Дубовац во близина на Карловац.

Бољковац, поранешен шеф на Одделот за заштита на народот, бил партизан за време на Втората светска војна, а потоа и прв министер за внатрешни работи на Хрватска.
Сител
An inch today is tomorrow’s mile.
(This post was last modified: 02-11-2011, 05:28 PM by montehristo.)
02-11-2011, 05:25 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,941
Joined: Mar 2010
Reputation: 36

Хрватите почнаа да го апсат врвот на "ОПЕРА"



Quote:Popis ljudi koji su već tada skupili hrabrosti potpisati se na takav program objavljen je u broju 1 Biltena HDZ-a. Dio ljudi iz Osijeka koji su aktivno radili na prikupljanju potpisa uspio je prisustvovati osnivačkom skupu 17. lipnja 1989. HDZ je okupljao sve koji su bili spremni suprotstaviti se Miloševiću i njegovoj ideji Velike Srbije. Tu su se zajedno našli bivši i tada još uvijek aktivni komunisti, hrvatski nacionalisti, zagovornici jugoslavenske konfederacije, pa čak i prikriveni zagovornici unitarne Jugoslavije koji su vjerovali kako je jugoslavenske narode moguće pretvoriti u novu jugoslavensku naciju. Svima je protivnik bio Milošević sa svojim projektom Velike Srbije i on je bio jedini faktor ujedinjenja. Nije mi se svidjelo što je u toj ekipi bio Manolić i nekoliko njegovih udbaških drugova iz bivše OZN-e (kasnije UDB-a) kao što su Boljkovac i Degoricija, ali to sam u ovoj fazi razvoja države držao za opravdano. Bez njih ne bi bilo moguće preuzeti vlast. Tek kasnije sam shvatio njihov motiv za suradnju s hrvatskim nacionalistima, a on je bio iskoristiti ih u rušenju Miloševića koji je želio Jugoslaviju pretvoriti u Veliku Srbiju. Tuđmanov motiv za suradnju s njima bio je iskoristiti ih za preuzimanje vlasti i borbu protiv Miloševićeve velikosrpske politike. Hrvatski su se Kosovci i udbaši podijelili na državotvorce i Jugoslavene, a srpski na Velikosrbe i Jugoslavene. I hrvatski i srpski Jugoslaveni, vjerni Titovi sljedbenici osobito oni iz vrha JNA odmah nakon Titove smrti 1980. godine, a osobito nakon tragičnih događaja na Kosovu godinu dana kasnije, procijenili su kako se JNA mora nametnuti kao nezaobilazan politički čimbenik u Jugoslaviji, bez kojega se ništa ne može i neće moći riješiti. U tome su glavnu riječ imali general Nikola Ljubičič, general Kadijević i admiral Branko Mamula koji su 20 godina postepeno kadrovski čistili JNA od ljudi koji bi mogli smetati stvaranju unitarne Jugoslavije.





03-11-2011, 12:09 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,941
Joined: Mar 2010
Reputation: 36




03-11-2011, 12:33 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,941
Joined: Mar 2010
Reputation: 36





06-03-2012, 01:11 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,941
Joined: Mar 2010
Reputation: 36

Има една многу интересна изјава на Генералот Граховац која ке помогне да се разбере целта на емисијата на Ефтов:

Razbijanje SFRJ je geopolitička priča. SFRJ je, u odnosu na zemlje istočnog lagera, bila daleko bliža zajednici evropskih naroda. Tadašnjoj sovjetskoj politici to nije odgovaralo. Znali su da Hrvatsku i Sloveniju ništa ne može zaustaviti na evropskom putu, pa su zaigrali na kartu pravoslavno-slovenskog bratstva. KGB je u tome imao ključnu ulogu, a građanima je stalno podastirana teza da Zapad hoće razbijanje SFRJ. Zamka još uvek nije izbegnuta.


Во Македонија тезата дека ЕУ и НАТО се против Македонија, еве бараат за влез да го смениме името, ја подргреваат подржувачите на Груевски: Мирка, Миленко, Тодор Петров .... Другата група: Милчин, Геровски, Трајаноски, Николче ... за влезот во ЕУ и НАТО не убедуваат дека мора да го смениме името. Кој смее да го смени името, никој, не е 1992/3 година. Кога би имало можност Геровски или Милчин да станат премиери ке се увериме дека нема да помислат да направат "компромис" со Грција. Значи и едните и другите се против ЕУ и НАТО. Ако навистина беа Македонија да влезе во ЕУ и НАТО сите тие ке се трудеа Македонија да ги исполни условите на ЕУ. За да ги исполневме условите на ЕУ мораше да го срушиме србокомунизмот да го смениме системот на едноумитето.

Неверувам дека Ефтов е свесн што покажа со емисијата.

06-03-2012, 02:54 AM
Reply
montehristo Online
Неверен Тома
*****

Posts: 1,469
Joined: Aug 2010
Reputation: 30

Da no zatoa pak, mnogu nasi bea vo pochetokot lazeni so Jugoslovenstvoto a potoa so zashtitata na pravoslavjeto vo Bosna(pogotovo nashi oficeri koi ea na sluzba vo Saraevo).
Nikomu ne mu padja na pamet deka vo Bosna Srbite se borea protiv edni drugi Srbi.
No, zatoa koga im trebashe glineni golabi togash tuka se Makedoncite da bijat tudji bitki.

Dobro razbral i Karakachanov deka nekoj raboti na vtoriot del od raferendumskoto prashanje.
An inch today is tomorrow’s mile.
(This post was last modified: 06-03-2012, 03:31 AM by montehristo.)
06-03-2012, 03:31 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,941
Joined: Mar 2010
Reputation: 36

Дел од сослушувањето на Раденко Радојчиќ пред истражните органи во Хрватска. Досега не е демантиран од никој па ни од лицата од Македонија кои се инволвирани во префрлањето на Радојчиќ од Србија во Македонија и потоа во Словенија. Издавањето на лажен пасош укажува на пресериозна инволвираност на полковникот Мирко Атанасовски кој во тоа време бил аѓутант на тогашниот председател Киро Глигоров и кој префрлањето ма еден од главните луѓе на "ОПЕРА" сигурно не го правел без дозвола или наредба од Глигоров.


[Image: 241312x.jpg]

09-06-2012, 02:21 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,941
Joined: Mar 2010
Reputation: 36

[Image: 2pp0hp2.jpg]

[Image: 23kvn10.jpg]

09-06-2012, 02:22 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,941
Joined: Mar 2010
Reputation: 36


[Image: mjae0p.jpg]

[Image: zleo1k.jpg]
09-06-2012, 02:22 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,941
Joined: Mar 2010
Reputation: 36


[Image: 1znpglc.jpg]

[Image: 2nt8ec4.jpg]
09-06-2012, 02:23 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,941
Joined: Mar 2010
Reputation: 36

[Image: 2wme4n4.jpg]

[Image: 30kre5g.jpg]

09-06-2012, 02:24 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,941
Joined: Mar 2010
Reputation: 36


[Image: dondia.jpg]

[Image: 103vbt1.jpg]
09-06-2012, 02:25 AM
Reply
tumba ku Offline
Member
***

Posts: 57
Joined: May 2012
Reputation: 0





Eve uste eden pridones na mojata polemika so Jordan koj tvrdi deka UDBA tek od 1992 god. pocnuva da gi unistuva nepodobnite biznismeni.Toj vesto i namerno go izbegnuva periodot od pred 1990god. imeno mojata teza deka vo 80.ite god. UDBA ja ima totalnata kontrola na kapitalot, vo vrska so privatiziranite i novosozdadeni privatni biznis firmi, vo koi spagja i negovata firma, posebno na kraj na 80-ite god.
Tuka e i odgovorot na negovoto postaveno prasanje: zosto saka mene UDBA da me unisti? Zatoa sto firmata na Jordan, kako i firmite KOKA, PREFO.. i slicnite privatni golemi firmi sirum MKD,kon krajot na 80-ite god. bea pod kontrola na UDBA. Vo moment koga pocnuvaat prvite parlamentarni izbori, Jordan ja pravi greskata, velejki, sega mu e majkata, ja koristi svojata finansiska mokj i GO MENUVA RUVOTO, stavajki gi svoite uslugi na VMRO DPMNE, od cisto finansiska kalkulacija za mozen profit(ne ideoloski), pritoa potcenuvajki ja mokjta na negovite dotogasni gazdi - UDBA. I...taka Jordan preku nokj stanuva golem makedonec, potoa i disident, i na kraj se cudi samiot zosto UDBA sakala da go unisti??! SONCOGLED POLITIKA I IDEOLOGIJA, i svesna manipulacija so javnosta.

P.S. ..sega Jordan ke kaze, daj dokazi ili ke prilepi etiketa deka sum glasnik na sluzbata...jadno,jadno
09-06-2012, 08:38 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,941
Joined: Mar 2010
Reputation: 36

Quote:Dr. Borogovac: Tuđmana i Aliju instalirala je UDBA


Subota, 23 Lipanj 2012 17:26


[Image: 150x112-images-stories-slike-2011-2-osob...ac_320.jpg]
muhamed_borogovac_320

Tvrdnja da je Tuđman morao pristati na predaju Posavine Srbima je potpuno neosnovana. Naime, ne pregovara se tako kako je Tuđman "pregovarao". Posavina je bila Ahilova peta velikosrpskog projekta. Srpske krajine u Hrvatskoj i BiH su bile u potpunom okruženju prije izdaje Posavine, kao “Nagorni Karabah” kako Bilandžić kaže. Ne pregovara se tako da se pregovorima neprijatelju riješi najveći strateški problem, tj. da mu se već u pregovorima osigura potpuna pobjeda, ostvarenje svih ciljeva rata. (Amerikanci bi kazali: “That defeates the purpose.”)

Osim toga, kada se govori o Posavini, ne radi se tu samo o podjeli Bosne i Hercegovine. Jer koridorom kroz Posavinu je data budućnost i srpskim krajinama u Hrvatskoj. Razmislite, sta bi bilo da hrvatski Srbi nisu bili svojeglavi diletanti i da su prihvatili plan Z4 koji je Tuđman već potpisao? Imali bi Republiku Srpsku u Hrvatskoj koja je po tom planu trebala imati čak i vlastiti novac, dakle mnogo veću samostalnost od Dodikove RS u Bosni. Kakva bi tek tada bila “hrvatska kifla”?

Osim toga, treba imati na umu da je dogovor o Posavini postignut na pregovorima između Bobana i Karadžića (naravno uz saglasnost Tuđmana i Miloševića) u Grazu, dakle kada su već četnici bili poraženi u Posavini. Ja se sjećam beskonačnih kolona poraženih Srba iz Posavine, koji su prvo bili prebjegli na Ozren, a poslije nekoliko dana, kada su humanitarni uslovi u zbjegu na Ozrenu postali nepodnošljivi, pusteni su da prođu kroz Tuzlu za Semberiju i Srbiju.

Poslije toga, srpski “Nagorni Karabah”, tj. “srpske” krajine u BiH i Hrvatskoj, su bile potpuno opkoljene preko pola godine. Sjećamo se tada kuknjave iz opkoljene Banjaluke kako nedostaje hrane, lijekova, kako čak i bebe umiru bez lijekova itd. Kada god bi Armija RBiH i HVO Posavine otvorili koridor radi humanitarnih razloga, počinjala bi panična bježanija Srba iz Krajina, jer niko ne voli biti u okruženju.

Ovdje bih se osvrnuo na još jednu činjenicu koja je povezana sa srpskim zbjegom na Ozrenu kojega su Tuzlaci propustili kroz Tuzlu, a da nikome iz beskrajne kolone traktora, kamiona, fića i stojadina nije falila ni dlaka s glave. U isto vrijeme, bez ikakve zahvalnosti za tu humanost naših boraca nastavljaju se masovne egzekucije Bošnjaka i Hrvata u logorima smrti Republike srpske. I ne samo to, nego i danas Tuzlaci na svojoj koži osjećaju "zahvalost" Srbije. Naime, sada Srbija progoni tuzlanske branitelje, raspisujući internacionalne potjernice, dok istovremeno naše izdajničke vlasti udovoljavaju svim mogućim velikosrpskim zahtjevima, pretvarajući Bosnu i Hercegovinu u srbijanski protektorat. Ovih dana Bošnjaci sa užasom gledaju na djelu dogovore BiH i Srbijanskih političara kojima je omogućeno čak i to da srbijanska policija može vršljati po Bosni i Hercegovini.

Kao što za ovo ponašanje bošnjačkih političara nema drugog logičnog objašnjenja nego da su izdajnici, isto tako za ponašanje Bobana, Tuđmana, Šuska, Praljka nema drugog objašnjenja nego da su velikosrpski agenti postavljeni na čelo Hrvata i u Hrvatskoj i u BiH sa ciljem da Srbiji olakšaju velikodržavne ratne pohode na susjede.

A o konkretnim detaljima kako je Udba postavila Tuđmana na vlast pročitajte šta kaže HRVATSKI CENTAR ZA ISTARŽIVANJE ZLOČINA KOMUNIZMA.

Franjo Tudjman se urotom Udbe popeo na tron Hrvatske demokratske zajednice na mjesto Dr. Marka Veselice

HRVATSKI CENTAR ZA ISTARŽIVANJE ZLOČINA KOMUNIZMA

Kako bi KOS JNA mogao ostvariti svoje interese (eventualno očuvanje Jugoslavije, i preslagivanje unutarnjih granica SFRJ), za prvog predsjednika Hrvatske demokratske zajednice (HDZ) nije 1989. izabran bivši komunist i disident Marko Veselica, nego bivši komunist i formalni disident Franjo Tuđman, za što se pobrinuo šef hrvatske Udbe Josip Manolić.

Novinar Josip Šentija, prvi ravnatelj Hrvatske izvještajne novinske agencije i savjetnik predsjednika Republike Hrvatske Franje Tuđmana, posvjedočio je u svojim memoarima, objavljeni u knjizi „Ako Hrvatske bude“, da je Franjo Tuđman prijevarom došao na čelo Hrvatske demokratske zajednice.

Prvi predsjednik Hrvatske demokratske zajednice trebao je 1989. godine biti izabran na skupštini Hrvatske demokratske zajednice u hotelu «Panorama» na Trgu športova, blizu gradske sportske dvorane, u Zagrebu.

Tuđmanovi suradnici, koji su bili bliski s tajnom službom, ishodili su od tadašnjeg republičkog sekretarijata za unutrašnje poslove Socijalističke Republike Hrvatske zabranu održavanja skupštine Hrvatske demokratske zajednice.

Pod lažnim izgovorom da se HDZ nalazi pod represijom komunističkog režima, krug oko Tuđmana održao je 17. lipnja 1989. u prostorijama lokalnog nogometnog kluba «NK Borac» na Staglišću/Jarunu u Zagrebu tajnu skupštinu Hrvatske demokratske zajednice na koju nisu bile pozvane sve one osobe koje su trebale sudjelovati na predviđenoj skupštini Hrvatske demokratske zajednice u hotelu „Panorama“.

Među osobama koje su trebale sudjelovati na osnivačkoj skupštini bili su neki Tuđmanovi protukandidati za predsjednika Hrvatske demokratske zajednice, među njima karizmatični i dugogodišnji politički zatvorenik dr. Marko Veselica.

Mali i konspirativni krug oko Tuđmana izabrao je, na tajnoj sjednici, za prvog predsjednika Hrvatske demokratske zajednice Franju Tuđmana koji je na taj nedemokratski način izabran za predsjednika jedne političke stranke, kao što je poslije vladao nedemokratski kao predsjednik Republike Hrvatske.

U noći sa 1. na 2. ožujka 2008. je nekadašnji bliski suradnik Franje Tuđmana iz Manolićeva kruga, Slavko Degoricija, gostujući u televizijskoj emisiji „Noćna mora“ posvjedočio pred urednikom i voditeljem emisije, Željkom Malnarom, o načinu (metodi) dolaska Franje Tuđmana na tron Hrvatske demokratske zajednice.

Degoricija je izjavio kako je postojala procjena Tuđmanovih suradnika o tome da bi na javnoj skupštini Hrvatske demokratske zajednice za njenog prvoga predsjednika mogao od strane delegata Hrvatske demokratske zajednice biti izabran karizmatični dr. Marko Veselica.

Zbog toga je Josip Manolić sa svojim jakim vezama u tajnoj službi isposlovao u tadašnjem Sekretarijatu unutarnjih poslova Socijalističke Republike Hrvatske, u Zagrebu, zabranu održavanja izborne skupštine Hrvatske demokratske zajednice u hotelu „Panorama“ u Zagrebu.

U hrvatskoj javnosti je ispalo kao da su zločesti komunisti zabranili pokušaj ustroja jedne nekomunističke stranke, alternative Savezu komunista Hrvatske, a u stvarnosti je to bio unaprijed isplanirani udbaški trik zavaravanja javnosti.

Tako je Franjo Tuđman urotom došao na čelo Hrvatske demokratske zajednice i svojevrsnim automatizmom i na čelo Socijalističke Republike Hrvatske, s obzirom da je nakon 45 godina komunizma bilo jasno da će na prvim višestranačkim izborima pobijediti ona politička stranka koja ce hrvatskoj javnosti biti predstavljena kao antikomunistička hrvatska rodoljubna opcija, a to je u percepciji javnosti i većine biračkoga tijela bila Hrvatska demokratska zajednica, ta po svemu, a na osnovi povijesnih činjenica, sudeći urotnička (zavjerenička) organizacija koju su vodili partizanski prvoborci među kojima je bilo i ratnih zločinaca i oficira totalitarne jugokomunističke tajne policije i tajne službe, bivši komunisti i disidenti komunizma, nekadašnji staljinisti i aktualni titoisti, ljudi s jakim vezama u udbaškom podzemlju i u jugoslavenskoj tajnoj službi u Zagrebu i Beogradu.

Urota Franje Tuđmana je započela kada je kao disident komunizma i nekadašnji politički zatvorenik od jugokomunističkog režima u Zagrebu dobio uslugom visokopozicioniranog aparatčika u vladajućoj komunističkoj partiji, inače postolara, Mike Špiljka, jugoslavenski „pasoš“ kao bi mogao otputovati na Zapad i među hrvatskom emigracijom vrbovati pristaše i sakupljati novčanu pomoć za svoju predizbornu kampanju.

U vrijeme kada nitko od hrvatskih disidenata i političkih zatvorenika nije mogao od boljševičkog režima dobiti putnu ispravu za legalni odlazak u inozemstvo (političkim osuđenicima je uvijek bila oduzeta i putna isprava),

Franjo Tuđman je bio taj kojemu je vraćena putna isprava.

Na čelu Tuđmanove urote stajali su visoki udbaški oficiri koji su se po uzoru na srpske zavjereničke oficire iz terorističke organizacije „Crne ruke“ popeli na vlast metodom urote protiv hrvatskog naroda, i koji su se na vlasti održavali velikim lažima, ucjenama, objedama nad političkim protivnicima i neistomišljenicima, izbornim prijavarama, političkim atentatima i ubojstvima ili likvidacijama oporbenih političara, tajnim dogovorima za vrijeme rata o podjeli Bosne i Hercegovine s velikosrpskim agresorom na Hrvatsku.
(...)

U vrijeme tranzicije iz komunizma u demokraciju bivši su komunisti na čelu s Franjom Tuđmanom i njegovim saveznicima u kriptokomunističkoj opoziciji okupljeni oko komunističkog ideologa Ivice Račana proživjeli tranziciju bez da ih je hrvatsko pravosuđe kaznilo zbog kršenja ljudskih prava u bivšoj Titovoj Jugoslaviji jer su živjeli pod zaštitom urotnika koji su se rotacijom smjenjivali na vlasti, prvo HDZ, zatim SDP i opet HDZ, i tako u krug.
(...)

Kako bi stvorila privid demokracije i političkog stranačkog natjecanja, vladajuća staljinistička ljevica, obučena u hrvatsko ruho kao vuk pred Crvenkapicom, stvorila je umjetnu ekstremnu desnicu kako bi sebe postavila u politički centar.
(...)

Nije zato ni čudno da, u javnosti poznata po hrvatskom nacionalizmu, hrvatstvu i hrvatskom državotvorstvu, Hrvatska demokratska zajednica (HDZ) u ljeto 1989. nije od strane komunističkog režima u Zagrebu zabranjena.
(...)

U približno isto vrijeme kad i HDZ, osnovana je i politička liberalna stranka HSLS (zbog zakonske prepreke, HSLS je tada osnovan kao «savez» a ne stranka) ali HSLS po volji Kontraobavještajne službe JNA i nije bio predviđen da (sam) preuzme vlast u Hrvatskoj jer je vlast trebala ostati u rukama onih bivših jugokomunista koje se, ili moglo putem obavještajne službe ucijeniti, ili koji su još koliko-toliko bili skloni očuvanju bilo kakve (labave) Jugoslavije. (HSLS je imao program o preuređenju Jugoslavije iz federacije u konfederaciju, isto kao i HDZ.)

Radi se o oportunizmu i kukavičluku tih tzv. hrvatskih stranaka i njihovih predsjednika jer je ustav Socijalističke Republike Hrvatske i ustav SFRJ predviđao «pravo jugoslavenskih republika na samoodređenje do otcjepljenja» od Jugoslavije.

Tuđmana se moglo ucijeniti, bio je sklon očuvanju Jugoslavije kao konfederacije, a bio je spreman sa Srbima podijeliti i Bosnu jer je o takvoj mogućnosti u Zagrebu razgovarao sedamdesetih godina 20. st. sa disidentom komunizma (Crnogorcem) Milovanom Ðilasom.

Prvi javni nastup, nakon isteka zabrane javnog nastupa, je Franjo Tuđman imao na tribini Društva književnika Hrvatske (DHK) na središnjem zagrebačkom, tadašnjem Trgu Republike, dana 27. siječnja 1989. godine kada je promovirao «Programsku deklaraciju osnivačke skupštine Hrvatske demokratske zajednice».

Dok je članstvo te stranke (HDZ) činilo 1990. nemali dio hrvatskog državotvornog nacionalnog građanstva, a biračko tijelo činilo su oni birači koji su tražili hrvatsko državno pravo, vodstvo stranke HDZ bilo je bivše komunističko, od Franje Tuđmana (predsjednika stranke) do njegovih zamjenika Josipa Manolića, Vladimira Šeksa, Stipe Mesića, Josipa Boljkovca, Dalibora Brozovića (jezikoslovac) i drugih bivših članova jugoslavenske komunističke partije.

Gojko Šušak, također najbliži Tuđmanov suradnik u Hrvatskoj demokratskoj zajednici, nije u smislu partijskih funkcija bio visokopozicionirani komunistički kadar u Titovoj Jugoslaviji kao Tuđman ili Manolić (prvi je bio do 1961. general u jugoslavenskom ministarstvu obrane u Beogradu, a drugi je bio visoko-pozicionirani oficir političke policije KPJ), ali je Šušak zato, vrlo vjerojatno, bio suradnik jugoslavenske Službe za istraživanje i dokumentaciju (SID) „Saveznog sekretarijata za inostrane poslove“ SFRJ, čiji je sekretar (ministar) u to vrijeme bio jugoslavenski boljševik hrvatskog podrijetla Budimir Lončar koji je pak u drugom mandatu predsjednika Republike Hrvatske Stjepana Mesića postao njegov savjetnik u uredu predsjednika Republike.

Gojko Šušak je preuzeo ulogu formiranja takozvane političke ekstremne („ustaške“) desnice u Hrvatskoj demokratskoj zajednici (HDZ) i Republici Hrvatskoj i BiH.

U Hrvatsku se vratio 1990. kao hrvatski (politički) emigrant iz Kanade, ali, s jugoslavenskom putovnicom !!!

Činjenica je da niti jedan jedini politički emigrant iz Titove Jugoslavije nije imao jugoslavensku putovnicu (tzv. jugo-pasoš) upravo zato što su svi emigranti ilegalno napustili SFRJ kako ih totalitarni režim ne bi mogao izložiti progonu, što ne znači da ih nije proganjao, jer je jugoslavenska obavještajna služba SDB (Udba) u inozemstvo slala svoje agente i suradnike koji su u hrvatskim kulturnim, političkim i sportskim organizacijama po Njemačkoj, Sjedinjenim Državama, Kanadi i Australiji glumili hrvatske patriote, čak i «ustaše» i radikalne nacionaliste, a nerijetko su agenti i suradnici Udbe (udbaši) u organiziranim političkim atentatima u inozemstvu ubijali hrvatske emigrante za račun jugoslavenskog diktatora Tita, i jugoslavenskog režima i CK SKJ, i poslije Titove smrti.

Gojko Šušak je u vrijeme kada se u Hrvatsku godine 1990. vratio iz emigracije imao jugoslavensku putovnicu („pasoš“) koja je bila izdana od ministarstva vanjskih poslova SFR Jugoslavije u Beogradu, dana 15. lipnja 1990. godine (br. putovnice: 012151).

Suradnik KOS-a JNA, a time i tajni agent jugoslavenske komunističke vlade bio je kratkotrajni predsjednik HDZ-BiH, Davorin Perinović, (kojeg je KOS kasnije ubacio i u HSP).

Svjedok optužbe br. 12 na suđenju Slobodanu Miloševiću na Haaškom tribunalu za ratne zločine u bivšoj Jugoslaviji, Mustafa Čandić, koji je svjedočio u dijelu suđenja bivšem srbijanskom i jugoslavenskom predsjedniku za zločine počinjene u Hrvatskoj 1991. godine, bio je do veljače 1992. oficir Kontra-obavještajne službe (KOS) JNA u kojoj je radio u centrali Kontraobavještajne grupe (KOG) ratnog zrakoplovstva JNA u Zemunu.

Haaški svjedok Čandić je rekao kako je KOS imao jaku doušničku mrežu u obavještajnoj službi Ministarstva unutarnjih poslova (MUP) Republike Hrvatske (SZUP), kao i u redovima dužnosnika vladajuće stranke (HDZ) u Hrvatskoj.
(...)

Gospodin D. Francišković je u razgovoru za «Hrvatsko slovo», u broju od 10. studenog 2006. nastavio, da misli kako je „(...) konačno sazrelo vrijeme da se istraže sve likvidacije koje su se dogodile našim ljudima tijekom Domovinskog rata, kao slučaj Paradžik, Barešić, Kraljević, Udiljak i niz drugih slučajeva.

Čudne i nagle transformacije u hrvatskoj Obavještajno-sigurnosnoj službi za vrijeme Miloševićeve velikosrbijanske agresije:

(Razgovor u Hrvatskom slovu, u br. 603. godine 2006.)

Voditelj Hrvatskog centra za istraživanje zločina komunizma, Goran Jurišić, Zagreb.

hrcentar.izk @ gmail.com


Slično kao Tuđmana udba je dovela i Aliju Izetbegovića na vlast u BiH

Velika sličnost između Tuđmanovog dolaska na vlast u Hrvatskoj i Izetbegovićevog dolaska na vlast u Bosni i Hercegovini dokazuje da se radi o istoj, Udbaškoj kuhinji.

Slijedi svjedočenje Adila Zulfikarpašića o Alijinom ekspresnom dobijanju pasoša: "Dva dana po Izetbegovićevom puštanju iz zatvora on se našao u Zirichu kod mene. Ja sam znao da su mu prilikom presude 1983. oduzeta i građanska prava i da se građanska prava ne mogu vratiti bez novoga procesa. Upitao sam Izetbegovića kako je mogao dobiti pasoš tako brzo dok mu još ni građanska prava nisu vraćena? On je samo odgovorio: "Eto, dali mi."

Kada se znaju prilike u tadašnjoj BiH i kada se zna ko je i kome mogao tako izdati pasoš SFRJ nameću se pitanja: "Ko je Alija Izetbegović?" Zašto bi velikosrbi olakšavali Izetbegoviću stvaranje muslimanske stranke? Naše sumnje se pojačavaju kada se sjetimo Karadžićeve izjave pred izbore: "Ako bude izabran Duraković, biće rat, a ako bude izabran Izetbegović, dogovorit ćemo se." Danas poslije Izetbegovićevih potpisa na sve "mirovne planove" kojima se legalizuju četnička osvajanja po Bosni i Hercegovini postaje jasno da je Karadžiću trebao Izetbegović upravo da bi mogao uspješnije ratovati, tj. da bi imao nekoga u suprotnom taboru 'ko će mu svojim potpisima legalizovati okupirano.

Dr. Muhamed Borogovac / Bosanski kongres




Глигоров на власт во Македонија го донела УДБа, кој учествувал во тоа ке дознаете наскоро!!
(This post was last modified: 22-11-2015, 03:28 AM by ЈорданПетровски.)
07-07-2012, 06:23 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,941
Joined: Mar 2010
Reputation: 36



Quote:[Image: 548180_456892697664694_1091662218_n.jpg]


Република-Тврдите дека тајните служби не се реформирани.Зошто како прв човек на Собрание, со 3 мандати, не инициравте поголема контрола врз нив?

С. Андов-Тајните служби на Р.Македонија не работат за Македонија,туку на задачите се поставени од претходниот систем.Тоа е еден посебен комплекс. Ова се заснова на моите сознанија и сомнежи за тоа како се одвиваа тие работи во Романија, Унгарија, Полска, Чешка, Источна Германија. Факт е дека Југословенската тајна служба КОС и УДБа беа многу силни и со многу развиени апарат и методи.Таа концентрирана моќ на тие служби ја наследи Милошевиќ. По заземањето на Сојузниот Секретаријат за внатрешни работи, во негови раце беа сите датотеки, податоци, анализи, студии, не само српскиот дел,туку и со сите соработници на Југословенските тајни слуžби. Многу чудни работи се случуваа и овде, на пример демонстрациите од 6.11.1992г, кога ОБСЕ ја изнесе оценката дека РМ е безбедна држава и може да биде признаена како меѓународен субјект.Заедно со ОБСЕ уште бевме во Охрид, кога дојде вест оти на Бит пазар има нереди и 10 000 Албанци изленгле на улица. Толкав број може да соберат само КОС или УДБа.
07-09-2012, 03:08 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 15,941
Joined: Mar 2010
Reputation: 36

(07-09-2012, 03:08 PM)ЈорданПетровски Wrote:
Quote:[Image: 548180_456892697664694_1091662218_n.jpg]


Република-Тврдите дека тајните служби не се реформирани.Зошто како прв човек на Собрание, со 3 мандати, не инициравте поголема контрола врз нив?

С. Андов-Тајните служби на Р.Македонија не работат за Македонија,туку на задачите се поставени од претходниот систем.Тоа е еден посебен комплекс. Ова се заснова на моите сознанија и сомнежи за тоа како се одвиваа тие работи во Романија, Унгарија, Полска, Чешка, Источна Германија. Факт е дека Југословенската тајна служба КОС и УДБа беа многу силни и со многу развиени апарат и методи.Таа концентрирана моќ на тие служби ја наследи Милошевиќ. По заземањето на Сојузниот Секретаријат за внатрешни работи, во негови раце беа сите датотеки, податоци, анализи, студии, не само српскиот дел,туку и со сите соработници на Југословенските тајни слуžби. Многу чудни работи се случуваа и овде, на пример демонстрациите од 6.11.1992г, кога ОБСЕ ја изнесе оценката дека РМ е безбедна држава и може да биде признаена како меѓународен субјект.Заедно со ОБСЕ уште бевме во Охрид, кога дојде вест оти на Бит пазар има нереди и 10 000 Албанци изленгле на улица. Толкав број може да соберат само КОС или УДБа.



Ако јас, обичен човек, 1999/2000 година, сум го напишал оваа што е цитирано подолу. Се прашувам како е можно Андов тоа да не го видел, почувствувал, тогаш кога се случувало 1992, 1993,1994 година.



Quote:Криминализација на ВМРО- ДПМНЕ (1):

СЕ Е ВО ПАРИТЕ- ГИ БОЛИ УВО ЗА МАКЕДОНИЈА


Организираниот криминал кој во Македонија почна да функционира од 1992/1993 год, за време на владеењето на СДСМ, слободно продолжи со “работата” и по 1998 година, во време на коалиционата влада каде водечки збор имаше ВМРО - ДПМНЕ и Љубчо Георгиевски.
Доминантно учество во организираниот криминал отпаѓа на шверцот со цигари. Македонија е алка во ланецот на балканскиот и меѓународниот шверц со цигари, каде источниот “партнер” е „Мултигруп” од Бугарија, а западниот е Црна Гора претставена со луѓе многу блиски до црногорскиот претседател Мило Ѓукановик. Во игра е и Косово со неговото сегашно политичко раководство. Самата инсталација на балканската врска беше поставена и контролирана од режимот на Слободан Милошевиќ. Во така криминализирана средина, каква што денес е Македонија, политичката борба помеѓу два, формално различни политички блока (зборувам за етнички македонскиот политички блок), е циркуска претстава за наивните. Централно место (фигура), е организираниот криминал со големо „О“, кој продолжува да функционира, а состојбата станува гротескна со тоа што секогаш се „вртат“ исти автори. Затоа, ако паметите, немаше осудени луѓе од поранешната власт, (ВМРО-ДПМНЕ), затоа и поранешната власт го донесе антикорупцискиот закон пред крај на нивниот мандат, а и сега, кривичните гонења се селективни.
Со зачетоците на криминализацијата во Македонија, паралелно се одвиваше еден друг интересен феномен, кој директно укажува на главниот ментор во организираниот криминал, барем на балканските простори. Тоа е феноменот на континуирано маргинализирање на луѓе - патриоти. Целото лоби на СК - ДЈ (Сојуз на комунисти - Движење за Југославија), влезе во СДСМ и зазеде високи функции.
Многу од нив станаа пратеници (Драган Поповиќ, Благоја Стојковски - Белчо, Слободан Богдановски и др.). Кадрите во АРМ кои беа најактивни за време на осамостојувањето на Република Македонија беа маргинализирани.
Беа форсирани кадри блиски до поранешната ЈНА. Така, во Куманово во подрачната единица на Територијалната одбрана (ТО), т. н.“македонисти” беа заменети со други, процес кој денеска е видлив и во подрачната единица на Министерството за одбрана. Сега може да се види дека ништо не било случајно.
Се било систем, во кој СДСМ започна, ВМРО- ДПМНЕ, веќе „обработена“ продолжи, СДСМ треба да доврши. Основата на се биле парите, т. е. криминалот, преку кој крајната цел беше и е - Македонија да нема држава!
(This post was last modified: 07-09-2012, 11:07 PM by ЈорданПетровски.)
07-09-2012, 11:04 PM
Reply