Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 10 Vote(s) - 3 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Краток прирачник за македонското прашање
Author Message
MacedonBG Offline
Junior Member
**

Posts: 9
Joined: Nov 2010
Reputation: 0
#1

На Балканскиот Полуостров Македонија е јаболката на раздорот. Во последните сто години нејзиното име се претвори во симбол на нестабилност. Таа никогаш не се спрeга самостојно и е секогаш во придружба со друга држава. Неjзината локација, во центарот на Балканот, секогаш предизвикува апетитот коњ неа, дури и на земји кои немаат сопствено население таму. Во обид да обезбедат своето присуство во Македонија, овие земји продолжуват со денационализиране и асимилација на локалното население, што се однесува најмногу до Бугарија, бидејќи оваа област отсекогаш била неселена и продолжава да се населява воглавно од Бугарите.

Познати се неколку приоди кон дефиницијата за нација: нација како државна сопственост; нација како заедница на јазикот и културата; нацијата како съдбовна предопределеност преку крв, георграфиja и останки; нацијата како синтеза на повеќе фактори: територија, јазик, економски врски, културна самобитност и специфична духовна став. Секое од овие дефиниции изразува фаза во развојот на ошточовешкиа поглед за битие. Денес, на оваа степен на развој на човечкото општество, кога исчезнуваат границите меѓу народите, формираат се светски комуникативни системи и се уеднаквяват културните вредности (јазик, заедничка култура и традиции, заинтересираност од зачувување за постојност на државен територијален интегритет итн), чија сбир и внатрешно единство обуславят националната принадежност. Ова правило, како сите правила има свои исклучок. На 29 XI 1943 г., на своето второ седнице, во стариот босански главен град Јајце, АВНОЮ официјално признава една нова нација - македонската. За еден ден е решено создавање на нова нација, нов јазик и нова историја, нешто што другите народи го градат во текот на векови.

Но, како се дојде до мислата за т.н. "македонска нација"? Таа се укажува (како српска идеја) во 80-тите години на ХХ век, по што започнува бавниот и напредок. До 1913 г. во редовите на пробуди Македонци се вливаат главно бугарски ренегати и гласни србомани. Со оглед на освојувањето на Македонија од Србија и автоматски прогласување на сите нејзини жители за "прави Срби" (дури и на Турците и Албанците), македонизмот повлекува во позадина. Но само дваесет години се потребни на белградските егаломани да сфатат дека "рецентниот српски Југ" е далеку од српски, и македонизацията повторно добива на потег за да се стигне до двете седници на АВНОЮ и она веќе без преседан легализација на најголемиот нагал етнички фалсификат во човековата историја - "македонската нација". Вистинскиот македонски народ има сосема друга историја. Древните Македонци се обособяват како народ уште во второтиот милениум. По етнички состав тие се блиски повеќе на Тракијците, како јазикот им е мешано тракт-пеонско наречје, со слабо дорийско влијание. Македонската држава е создадено во 640 г. пр. Хр. од Пердика, кој ги обединува нецелосните дотогаш племиња. При владеењето на Филип II (359 - 336 г. пр. Хр.) таа се издига до прва сила на Балканскиот полуостров, а неговиот син Александар III Македонски (336 - 323 г. пр. Хр.) е светска држава. По смртта на Александар, вештачки создадената империја брзо се распаѓа, а регуларна Македонија влегува во период на немири и опаѓање. Постепено, иако очајаниот отпор, паѓаат под римска зависност, а по битката кај Пидна (168 г. пр. Хр.) е поделена на четири васални републики. По едно неуспешно востание во 146 г. пр. Хр. и тези последните остатоци на македонската државност се погълнати од Рим. Останал без својот државност, македонскиот народ е изложен на силна романизация и елинизация и гасне уште пред почетокот на словенските нашествия во VI век Името Македонија се појави во IХ век како ознака на област во Источна Тракија. Оттаму произлегува и прословутата македонска династија во Византија. Ова име се задржува до крајот на ХII в. кога конечно исчезнува, за да биде обновениот најдобар неочекувано во ХIХ в.
Се кажано до тука однесува името и историјата на еден народ коj што нема ништо заедничко со Словените, кои се сместени во поранешната негова земја, векови по неговото исчезнување. Поради тоа дека Словените се варварски народ, тие не се и можеле да научат што и да е за народот, живеел пред нив во тие земjи, кое ќе ги натера да са слични на него или да носат неговото име. Во тоа време (VI век - IX век) во поранешна Македонија живеат ринхини, сагудати, берзити, драговити, струмяни, мърваци и др. словенски племиња, но никаде не се споменуваат Македонци. Наместо тоа, освојувањето на областа од Бугарија во средината на IX в. доведува до претворање во нејзиниот интегрален дел од бугарскиот етнокултурен простор, нешто што постојано е доказано од сите посетиле некогаш Македонија - од Средниот век до денес. Најважните сведочи се подредени во хронолошки редослед:
ХI век - Македонските Словени се споменуваат постојано како бугари во сеќавањата на Охридскиот архиепископ Теофилакт. Пишува житиета на светите браќа Кирил и Методиј, тој вели:
"Светот смета за голем недостаток дека племето на Словените, т.е. бугари, не знаат грчки."
1345 година - После битката кај Велбъжд во 1330 година Македонија е освоена од Србија. Во едно писмо до дожа на Венеција Андреа Дандоло, напишано во Сер, српскиот крал Стефан Душан се нарекува крал на Србите и Бугарите (т.е. на оние кои са развиени во Македонија):
"... Bulgarie imperii partis non medice particeps."
1510 година - Во книгата "Breve memoria de la discedenti de nostra casa Musachi" еден од деспотите во јужна Албанија - Музаки (по турското завоевание емигрира во Неапол) помества спомени на мажите од ваков вид Музаки за настаните за време на војните со Турците. За битката кај Косово поле пишува:
"... На бојното поле дојдоа Лазар, српски Деспот и Марко - крал на Бугарија (Lazaro, dispoto de Servia, e Marko-rex di Bulgaria)"
1591 година - Во книгата "Патување низ Балканскиот полуостров во ХVI век" д-р П. Матковиќ, хрватски научник и пътешественик, дава опис на патување на англискиот дипломат, лорд Бернард, кој на чело на една мисија минува низ Македонија пат за Истанбул:
"... Излегува од Струшкото поле, се поминува по еден мост, кој е граница помеѓу Албанија и Бугарија. Бугарите зборуваат на словенски јазик и си служат со грчката религија. "
"На 23-ти ден на 19 часа стигнавме Монастир (Битола), град бугарски, со 1500 куќи, многу населен ..."
1628 година - XVII век излегува книгата на познатиот географ и историчар Хаџи Калфа "Географски опис на Румелиjа и Босна од Мустафа Бен Абдала Хаџи Калфа. Во неа за областите во Македонија се читат непроменети копии на следново:
"Скопски саджак. Околните овој санџак се: Толи Монастир (Битола) помеѓу Лерин, Преспа, Прилеп и Охрид. Доаѓа од Цариград во Солун, Вардар и Воден за 19 дена. Жителите се Бугари ..."
"Хоропища (хрипище) на Костурско Езеро, на 2 часа од истоимениот град. Во околината се Костур Вилище, Населица. Жителите се Бугари."
"Вилище (Билеща) на 17 дена пат од Цариград. Во околината се Горица (Корча), Преспа, Хорпища. Жителите се Бугари и Албанци."
"Охри санжак. Охри (Охрид), југозападно од Скопје, на 16 дена од Цариград, на источниот брег на едно езеро. Во околината на Старово. Жителите се Бугари."
1660 година - Во точка V од " Сияхатнаме ", книгата на друг турски историчар Евлија Челебија, роден во Истанбул, во 1611 г., се чита:
"По час и половина пат на север стигнавме Извор (Велес), лоциран на брегот на една река, и во падините на една планина. Овој бугарски градец има 150 куќи. "
"Воопшто во Прилеп се зборува бугарски ..."
1704 година - Во "Патување до Ерусалим" од Йеротей Рачанин се вели:
"Стигнавме бугарскиот град Велес, кого турците го нарекуваат Кюпрюлиjа тука тече една голема река, наречен Вардар."
1753 година - Во описот направено на манастирите во Фрушка Гора (помеѓу Дунав и Сава) во 1753 година од Д. Руварац има следните извадоци од официјалните регистри:
"Стојан Вучков роден во Бугарија, село Смолјани (крај Скопје) и неговата жена Смиљана, дошла во 1745 година"
"Калуѓерка Ана е по потекло од Кратово во Бугарија. Таа дојде овде во манастирот во 1747 г. "
1766 година - Во книгата "Тоtus Danubius" од Аугусто Боемио се извадени следниве тврдења во врска со границата меѓу Србија и Бугарија:
"Границата од Србија треба Тимок, поминува долината на Нишава меѓу Ниш и Паланка и оди оттатък Българска Морава; градови Лесковец, Качаник, Скопје и Врање се во Бугарија. Планината Шар е северната граница на Македонија "
1794 година - Во "Историја на различните словенски племиња, особено Бугари, Хрвати и Срби", Јован Раич, истакнат српски историчар и црковен деец и пола бугарин по татко, говори за третиот поход на Хунияди, jа дефинира границата на Бугарија:
"Одиме за Мизија, Хунияди мина оттатък Видин. Заврши деновите во Косово Поле, кое се граничи со Бугарија."
1801 година - Ф. Пуквил "Патување во море, Константинопол, Албанија и круга низ другите делови од империјата на отоманите текот на годините 1798, 1799, 1800 и 1801, во три тома:
"Шар е природна граница на Бугарија", (т.Ш, стр.249)
1840 година - францускиот патувач и ориенталист Ами Буе од 1836 година до 1838 година обиколува цела европска Турција и подоцна, во 1840 г. Објавува четири тома со свои трудови и романсиер:
"Ниш е град во Бугарија со 16 000 жители, од кои 6000 муслимани."
"Изграден на Морава, Лесковац има 3000 куќи, или околу 12 000 лица. Овоштните градини се многу грижливо поддржани од бугарите, кои речиси единствено живеат во сите бројни на околните населби. "
"Скопје има најмалку 10 000 жители, претежно бугарско (eminement bulgare), но има исто така и цинцари и срби."
"Скопје е центар на најголемиот пашалък на централна Турција. Тој опфаќа 10 градови, имено: Скопје, Кюпрюлja, Джумаja, Кратово, Радовиш и помали населби како Егри Планинка, Кочаник, Струмица и Петрич. Бројот на селата е премногу голем. Големата маса е бугарска и со христянска религија (La grande masse est bulgare et chretienne)."
"Во Ресен и Преспа живеат голем дел од българи."
"На исток од долината на реката Црн Дрим населението е претежно бугарско."
"Куманово ... со 3000 жители."
"Жителите на Охрид се особено бугари и цинцари, има и малку албанци."
"Гостивар е турско-бугарско населба од околу 1500 лица."
1843 година - "Белешки на српскиот народ од византиски автори" собрани и издадени од Изидор Николиќ.
"Аксиос е најголемата тековна вода во Македонија, тече во Бугарија и има многу притоки; денес се нарекува Бардар или Вардар."
1854 година - "Источна прашање и Бугарија" од Липранди.
"Во Охрид и околината му бугарите се смешани со христијани Албанци."
"Бугарската раса живее на запад до албанските краишта (планини)"
1860 година - Еден од најважните писмени споменици излегува во 1860 година - "Збирка бугарски народни песни од Македонија", составен од Стефан Веркович. Доказ е самиот наслов на книгата, поставен од Веркович - "Народне песме македонски Бугари". Јасно е дека се однесува за македонски бугари, како што има добруџански, тракијски, родопски и др. бугари.
1868 година - во надписот "Нешто од Бугарскоj и Бугарима" од Д. Тумински објавен во "Видовдан", бр. 33 до 34, се вели:
"Бугарија ja опфаќа голем дел од античка Мизија, Тракија и Македонија. Бугарскиjат дијалект се зборува од Дунав до Солун и до Костурско Езеро, од Иелеград (Исакча) до Охрид. Како етнографска граница може да се земе "Via Egnatia" од Солун до Охрид."
1876 - 1877 г. - Најважно меѓународно признание на бугарскиот карактер на македонското население е дадено од цариградката посланическа конференција (23.XII.1876 година - 20.II.1877 година) изработен таму проект на иднината уредба на бугарската држава предвидува создавање на два ентитета - источен и западен, како западниот покрива цела Македонија. Под овој проект фрлили потписи претставниците на Велика Британија, Франција, Австро-Унгарија, Германија, Италија и Русија, со што големите правни сили признаваат Македонија за дел од бугарскиот етнички простор (под услов да не спаѓа во опсегот на Априлското востание од 1876 г.)
"Бугарија, проект за органски правила:
1. ... Западниот вилает, кој ќе има за главен град Софија, ќе биде приjaвен од санџаците: Софиjски, Видински, Нишки, Скопски, Битолски, единиот дел од Серскиот санџак (трите северни кази) и од казите на Струмица, Тиквеш, Велес и Костур ..."
1878 година - писмото на Стефан Веркович отностно србските претензии во Македонија, упатено до проф Владимир Иванкович Ламански во Петербург, напишано на 17.III.1878 година во Загреб, објавено во "Слободно мислење" бр. 51 во 1914 г. од проф Иван Шишманов. Во делови од од него читаме:
"Според тоа природно свето право не само окрузите (санџаците) Скопје, Ниш и Видин не се србски ..."
"... вистинската граница меѓу Бугарија и Србија е Шар Планина."
1886 година - Спиридон Гопчевич, српски историчар и краен шовинист, пишува во книгата "Бугарија и Источна Румелиjа со студија на периодот 1878 - 1886 година и воена преоценка на српско-бугарската војна" следново:
"Населбата и е од бугарскиот народ ... западна Бугарија, т.е Македонија, дури до етногравската граница помеѓу Бугарија и Албанија, поминува Егри Паланка и Скопје се до Шар Планина, до Охрид и Кастория, потоа завива на исток и во Солун и Серес доаѓа Кавала, на Егејското море што напушта истекување на Марица, за да стигне Мидия на Црното море."
Од овие, а и други слични документи, јасно се покажува дека бугарската национална припадност на македонските словени не е будила сомневање кај никого и е била очигледно демонстрирана од населението. Но, од 80-тите години на XIX век српските државници започнаа да проjавуваат права врз тоа население от надворешно-политички причини, откако барањата им во Босна и Херцеговина се соочуваат со барањата на силната Австро-Унгарија. Поради тоа, тие обрнуваат погледот кон Македонија и како резултат целиот курс на српската надворешна политика драстично се менува. Како тоа доволно зборува говорот на српскиот министер за надворешни работи Јован Ристич пред тајните седница на националното собрание од 13.VII.1878 г. в Крагуевац. "Дозволено ни е од страна на Русија (отностно желбата на Австрија да не преземаме ништо од страната на реката Дрим) да не ја поттикнуваме. Кога запрашаме Австрија кои са сферите на нејзините интереси, таа ни одговори дека тие граничат со реките Дрим и Лим. Затоа, поминуваики овие две реки, ние ќе повредиме нејзините интереси и ќе бидеме во конфликт со неа. Затоа, ние не треба да размислуваме да преминем овие две реки, како во време на војна (оваа од 1877 - 1878 г.); ние се воздржуваме да ги преминем, но ние влеговме во стара Србија колку што можевме. Ние побаравме нова политичка граница ..." Резултатот од ова пребарување е познат. Во обид да се аргументира некако необяснимиот српски интерес во Македонија (токму таму српските политичари наоѓаат својата "нова политичка граница") српската "наука" прави последователно од македонските Бугари пластичена маса без националност ", а потоа и конечно "најдобри прави Срби од класичниот српски Југ". Апсурдноста на овие тврдења, предвид целосното историско минато на областа е толку очигледна, затоа тие тврдења се отфрлени насекаде, освен во Србија. Поразот на сърбизма во Македонија доведува до наметнување на доктрина на македонизмот. Македонизмот започнува едно успешно спроведување во Македонија, увенчано од официјалното признавање на "македонската" нација - 29.XI.1943 г. Така српските интереси се отвориле повторно - макар и под прикрита и завоалирана форма, а бугарската нација е поделена, со сите произлегувашти од тоа последици.
На прво место отцепувањето на западните бугарски зборува и обособяването им во друг, "самостоен словенски јазик" - т. н. македонски јазик. Никој од посетувалите Македонија во периодот до Балканските војни не споменува за друг зборуван словенски јазик во овој дел на Балканот, освен бугарскиот. Филолошка наука, исто така, никогаш не смета разликата помеѓу западните и источните бугарски дијалекти за толку голема, за да послужи за основа на нов јазик. И покрај разлики с литературниот бугарски, коj се базира на источните говори, македонскиот дијалект има сите сличности - карактеристични на бугарскиот јазик, како и сите типични отлики на истиот од другите јазици.
1. Единствено од сите словенски јазици, бугарскиот јазик (вклучувајќи и македонскиот дијалект) употребува определителен член. Сосема на место звучат зборовите на хрватскиот филолог Jагич, кој рекол дека "бугарскиот се протега дотаму до каде се одлучува определителен член."
2. Додека сите други словенски јазици скланят зборовите и имаат падеж, бугарскиот јазик и македонските му дијалекти си служат ретко со нив. Во моментов тие се три и речиси и да не се употребуваат - наместо нив се користат предлози.
3. Бугарскиот јазик образува по сопствен, различен од другите словенски јазици начин бројките на споредба со Дополнување на честичките "за" и "нај" пред секоја збор. Така е и во македонските му дијалекти.
4. Бугарскиот јазик, единствен од словенските јазици, користи неопределено наклонение и затоа си служи со Унијата "да" (прим. да учи, да биде.)
И ако повеќе од очигледната припадност на македонскиот дијалект во бугарските дијалекти (освен горенаведените факти можат да се кажат и недостатокот на квантитет, словарното единство, начинот на формираатвање на идно време, присуството на двојно приватно местоимение и др.).
Во 40-те години на ХХ век го започна процесот на отцепувањето од страна на бугарскиот јазик и обособяването во посебен "македонски јазик". Појавата и развојот на овој процес не се природни, а се резултат единствено на стремежот на раководството на Југославија по секоја цена да предотрати евентуални центробежни желби меѓу бугарите во Македонија и така да обезбеди иднината и благосостојбата на српската хегемонија во Југославија. Во тој поглед, за начинот на кој се гради новиот јазик, и за целиот фалш околу него особено покажува писмо N 30 од 8.ХII.1944 г. на Централниот комитет на Македонската комунистичка партија до ЦК на Югославката комунистичка партија. Во него се вели: "Имаме големи тешкотии во врска со македонската азбука и јазик ... Потребно ни е да помогнете да дојдат кај нас советските филолози Державин и Бернищайн кои го познаваат нашиот македонски јазик. Во нашиот Президиумот на АСНОМ (антифашисткиот совет на народно ослободување на Македонија) се разви друга, многу остра дискусија, околу нашата азбука и се појавија разни трендови кои можат да се одразат на политичкиот живот на нашиот народ". Лакейническото однесување на скопските политичари е такво, дека не им дозволува да преземат самостојни одлуки, дури и кога се однесува за сопствената нивната азбука. Така по наредба на Белград од неа се исфрлени букви Ъ, Ь, Й, Ю, Я, Щ, како и двете букви Ѫ (голема носовка) и ѧ (мала носовка). Овие букви одразуваат една типична особина на южномакедонските дијалекти, носовото судење на "ъ" во зборови како бидам = бънда, рака = ронка и т. н., но не се вклучени во македонската азбука поради тоа што тогаш тие се среќаваат единствено во бугарската и ниту една друга словенска азбука. Како компензација се додадено српските букви J, Њ, Љ, а дополнително се измислени Ќ, Ѓ, Џ (дж) и Ѕ (дз), кои повеке обременяват македонската азбука. Сепак, одлуките се донесуваат брзо и со замах.
Во Белград не се своумят и за македонскиот јазик. За владејачката српска клика е важно колку може македонскиот да се дистанцира од бугарскиот - како говор, и како граматика. На вработените на овој проблем српски, советски и македонски филолози се покажува всяческа помош. Тие базираат македонскиот јазик на што е можно по западени бугарски македонски говори. За да избегнат jакавото гнездо околу Охрид и југозапад, тие користат Тетово-Гостиварско наречје, па дури и jужносрпски зборови од Косово и Метохија (претставуваат во суштина посрбени бугарски дијалекти). Српските научници и македонските им подгласници измислат јазик, кој се покажува како типична кабинетна творба, со вештачки зборови, непотребни ограничувања, многу србизми и други неупотребливи југословенски заемки.
Кон крајот на 40-те години "македонскиот јазик" добива завршена форма во која основа постои до денес. Македонската нација е призната уште на 29.XI.1944 година на второто заседание на АВНОЮ. Процесот на изградба и консолидација на новата словенска нација може да се смета за готов. За неколку години се преименувани од Бугари на Македонци милион од шестмилионния тогаш бугарски народ - најголем пораз на бугарската национална кауза. Завршена е најголемата етничка и историска фалсификациа во човековата историја.
Со признавањето на така наречената "македонска" нација не само се одделили западните дијалекти од бугарскиот јазик, но се менуваат и цели делови од бугарската историја. Ова е второта судбоносна последица, произлегувана од овој чин. Кражбата на историјата во Македонија е поголовна. Се што е бугарско е претставено како македонско. Историските споменици се реновирани, а плочите под нив објаснуваат "македонската" историја", се уште само надгробените натписи не се преправени. Според најновите истражувања "Самуил е цар на Првата држава на македонските Словени. Во 969 г. тој укинува востание против Бугарија, а во 976 г. започнува епичните свои војни против Византија. Браќата Кирил и Методиј создаваат македонската азбука и ја даваат на словените." Придонесот на Бугарија е целосно избришан од аналите за случајот им. Дури Црноризец Храбар - во кого историската наука се сомнева да е бугарскиот цар Симеон Велики - исто така е на пат да влезе во официјалната историја на републиката. Паисиj Хилендарски е голем македонски просветител, предвесник на македонската преродба, Вапцаров е македонски поет, а браќата Миладинови се основоположниците на новата македонска култура. Безочието стигна дотаму дека Гоце Делчев, Даме Груев и Ѓорче Петров се прогласени за борци против бугарскиот шовинизам. Локалните историчари се доделили Кресненското и Илинденското востание, а второто се покажува за врвно во борбата за одобрување на македонскиот народ. Од сите антинаучни тврдења, најголема популарност добива верзија за небугарскиот карактер на бугарската држава по цар Самуил. Во поддршка на спротивното може да се набројат ддостатъчно факти, кои се утврдени не само од бугарска страна, но кои се прифатени безусловно од сите научници кои се занимаваат со историја на Византија и балканскиот полуостров (Ш. Дил, Ф. Успенски, П. Шрайнер и балканските Ј. Гоце, В. Караџиќ, Ф. Рачки, Н. Јорга, Сп. Замбелиос, К. Пападопулос и т.н.).
Кога цар Борис II е фатен и однесен во Константинопол од Јован I Цимисхий (971 г.), владата во овие делови на Бугарија, како и други неосвојувани од византийците, е поета од комитопулите - синовите на еден од комитите во југозападна Бугарија, Никола. Давид, Мојсеј, Арон и Самуил не управуваат от свое име, а од името на заробениот бугарски цар - тоа се докажува од фактот дека во времето од 971 г. до 977 г. ниту еден од нив не прифаќа царски или други владетелски инсигнии . Кога братот на Борис II - Роман, избегнува во Бугарија (977 г.), тој е пречекан од нив и прогласен за бугарски цар, што укажува дека тие се верни на старата династија. Дури откако Роман е фатен вторпат (991 г.) и државата останува повторно без цар, најблискиот соработник, еден од комитопулите и фактички господар на царството од 977 г., Самуил, чека шест години пред да се прогласи за цар и ова се случува по смртта на фатениа бугарски цар (997 г.). Елоквентен доказ е фактот дека Самуил зема официјално власта, дваесет години по пракгическото и присвојување.
Управувањето на новиот цар поминува целосно во војни. До 1001 г. тој потврдува бугарската власт во српските и босанските земји, а по овој датум започнува постојаните битки со доаѓањето на византиски армии. Најпознатата борба со печални последици за бугарската држава, се води на 29. VIII. 1014 г. во теснината Клуч крај планината Беласица. По поразот бугарскиот се заробени 14 000 (Кекавмен, "Манасиева хроника") или 15 000 (Јован Скилица, Јован Зонара) бугарски војници, кои по наредба на Василиј II се ослепени, а на секој 100 е оставен по еден едноок, за да ги води. Дека битката се води против бугарите и ослепените се бугари, личи од горенаведените извори. По неа бугарската отпор постепено слабее. Во 1015 г. е завзет надворешен град на Охрид, а главниот град е привремено преместен во Битола (до 1016 г.) Од овие години датира познатиот битолски натпис на царот Иван Владислав: "... се обнови оваа тврдина, sидан и права од Јован самодржец бугарски... Оваа тврдина беше направена за заслониште и за спасение на бугарите... Тој самодржец беше бугарин по род внука на Никола и Рипсимија..." Надписот е неоспорно најдобар категоричен доказ од времето.
1018 г. е судбоносна за Бугарија. Во февруари е убиен во близина на Драч цар Иван Владислав. Март 1018 г. е предаден Охрид. За кратко време остануваат слободни областите околу планините Томор и Врхот, во денешна источна Албанија. На планината Томор се закрепнува последниот бугарски цар Пресијан II, првородниот син на Иван Владислав. Неговото име совпаѓа со името на бугарскиот хан Пресијан и е прабугарско. Во ситуација, кога принцот е "Македонец", а неговата династија нема никакви "роднински врски" со бугарски семејства, појавата на "туранско" и "бугарско" име, и тоа на канот, завооjувал Македонија во IX век, е повеќе од необеснима . "Турано-бугарско" останува устроjството на државата, меморира прабугарски термини комитати, комити, внатрешна област, кавкан, ичиргубоил и т.н.
По освоjуването на Бугарија Василиј II организира јадрото на поранешната бугарска држава во тема "Бугарија". Бугарската патријаршија е снижена во ранг и претворена во архиепископија. Нејзиниот духовен глава до 1767 г. непроменлив се потпишува како "архиепископ на Јустинијана Прима и цела Бугарија", со оглед дека тоа понекогаш се ограничува само во земјите на денешна Македонија. При враќањето си во Константинопол триумфираштиот император за првпат е наречен "Бугароубиец" од акламиращата го толпа. Со тоа титулата останува во историјата. Интересен е начинот на кој се објаснува тоа драстично неисполнување во македонската историја. Бидејќи василевсот бил од Македонската династија (со ерменско потекло), тој не можел да се нарече Македоноубиец или барем Словеноубиец. Со припишуването на неговата титула, сакали да ја минимизираат борбата на македонскиот народ и додали дел од заслугата на Јован Цимисхий како вистински покорител на Бугарија. Беспомошноста на скопските историчари е повеќе од очигледна.
Бугарската национална идентичност на македонските Словени не е будела сомневање во никого. Векови во ред таа е очигледно демонстрирана од самото македонско население - во секој поглед - бугарско. Упорно покрај погромот извршен над македонските бугари во 40-те години на ХХ век, Македонија е и ќе остане, бугарска земја.
Facebook account - Kaloian Ivanov Macedonbg
06-12-2010, 11:28 PM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33
#2

Не сум историчар за да одговорам на дадените собитија, кој авторот ги кажува за факти. Се гледа дека авторот е историчар или, барем, човек кој доста добро ја запознал историјата. Па, во недостаток на мое знаење од историјата ( а, гледам дека ниту еден од форумџиите не се обидел или обидува да му се спротистави на авторот) ги повикувам македонските историчари да одговарат на овие тврдења на Македон БГ. Пред се го канам познатиот бард на македонската историја академикот Блаже Ристовски, во пријателски кругови интимно наречен Фолклорист, да ги демантира овие работи кој авторот ги смета како факти. Во спротивно ке ценам дека фактите се точни. По она правило на Владата-неодбиена апликација за некое барање во одреден временски интервал од страна на администрацијата, се смета како одобрено барање.Icon_cool
03-03-2011, 02:29 PM
Reply
TATAP Offline
турко-монгол
*****

Posts: 1,533
Joined: Aug 2010
Reputation: 35
#3

Като цяло е вярно,само за Стефан Душан (преди да е скокнал некой македонец) некаде беше обявен и за македонски крал (заедно със сръбски,български,рашки и т.н.).
Когато говориш на Бог, това е молитва. Когато Господ ти говори - това е шизофрения.
03-03-2011, 08:29 PM
Website Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#4

(06-12-2010, 11:28 PM)MacedonBG Wrote: На Балканскиот Полуостров Македонија е јаболката на раздорот. Во последните сто години нејзиното име се претвори во симбол на нестабилност. Таа никогаш не се спрeга самостојно и е секогаш во придружба со друга држава. Неjзината локација, во центарот на Балканот, секогаш предизвикува апетитот коњ неа, дури и на земји кои немаат сопствено население таму. Во обид да обезбедат своето присуство во Македонија, овие земји продолжуват со денационализиране и асимилација на локалното население, што се однесува најмногу до Бугарија, бидејќи оваа област отсекогаш била неселена и продолжава да се населява воглавно од Бугарите.

Познати се неколку приоди кон дефиницијата за нација: нација како државна сопственост; нација како заедница на јазикот и културата; нацијата како съдбовна предопределеност преку крв, георграфиja и останки; нацијата како синтеза на повеќе фактори: територија, јазик, економски врски, културна самобитност и специфична духовна став. Секое од овие дефиниции изразува фаза во развојот на ошточовешкиа поглед за битие. Денес, на оваа степен на развој на човечкото општество, кога исчезнуваат границите меѓу народите, формираат се светски комуникативни системи и се уеднаквяват културните вредности (јазик, заедничка култура и традиции, заинтересираност од зачувување за постојност на државен територијален интегритет итн), чија сбир и внатрешно единство обуславят националната принадежност. Ова правило, како сите правила има свои исклучок. На 29 XI 1943 г., на своето второ седнице, во стариот босански главен град Јајце, АВНОЮ официјално признава една нова нација - македонската. За еден ден е решено создавање на нова нација, нов јазик и нова историја, нешто што другите народи го градат во текот на векови.

BravoBravoBravo

Прво објасни од каде дошле толку многу бугари кој ја населиле Македонија,убаво се знае дека до Пелопонез дошле словенски племиња кој ги населиле овие простори во 6 век.За да вие го асимилирате целото словенско население ви треба многу поголема бројност од него.Па затоа повели и објасни го овој податок со бројки а не со зборови.

Што се однесува до АВНОЈ си во уште поголема забуна затоа што никој народ не се создава со некаква декларација.Инаку прво тврдевте дека Македонецот е производ на Коминтерната а сега гледам дека биле од АВНОЈ Glava_vo_zid


А списокот подолу може да се напише ист таков со српски или со грцки извори од нивни светски автори.
Така да нема потреба од врвни историчари за вакви соседски пропаганди.
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
19-03-2011, 03:33 PM
Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#5

(03-03-2011, 02:29 PM)hristo Wrote: Не сум историчар за да одговорам на дадените собитија, кој авторот ги кажува за факти. Се гледа дека авторот е историчар или, барем, човек кој доста добро ја запознал историјата. Па, во недостаток на мое знаење од историјата ( а, гледам дека ниту еден од форумџиите не се обидел или обидува да му се спротистави на авторот) ги повикувам македонските историчари да одговарат на овие тврдења на Македон БГ. Пред се го канам познатиот бард на македонската историја академикот Блаже Ристовски, во пријателски кругови интимно наречен Фолклорист, да ги демантира овие работи кој авторот ги смета како факти. Во спротивно ке ценам дека фактите се точни. По она правило на Владата-неодбиена апликација за некое барање во одреден временски интервал од страна на администрацијата, се смета како одобрено барање.Icon_cool
Христаки лиги ти потекоа,а нешто за Драганов и кој е авторот кој го открил си чул,или само по ората си?Music3
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
19-03-2011, 03:34 PM
Reply
ИВАНА Offline
Junior Member
**

Posts: 16
Joined: Mar 2010
Reputation: 0
#6


..И тука ли спамираш бе????

Па што имаш ти да кажеш??

Читам, читам само бабини деветини од тебе..Bravo

Од чорбата помија правеш...

Тодор Александров.........„КОЙ КЕ КАЖЕ ДЕКА НЕ СУМ МАКЕДОНЕЦ, КЕ МУ ГО ПРЕСЕЧАМ ЯЗИКОТ,
И КОЙ КЕ КАЖЕ ДЕКА НЕ СУМ БЪЛГАРИН, КЕ МУ Я СКИНАМ ГЛАВТА“.....
21-03-2011, 07:57 AM
Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#7

(21-03-2011, 07:57 AM)ИВАНА Wrote: ..И тука ли спамираш бе????

Па што имаш ти да кажеш??

Читам, читам само бабини деветини од тебе..Bravo

Од чорбата помија правеш...

Па мора да читаш.Тоа ти е задача.А што имам да кажам го кажувам.Glava_vo_zid
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
21-03-2011, 05:15 PM
Reply