Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 0 Vote(s) - 0 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
ВЛАДИМИР ПЕРЕВ-КОГА КРЧМАРОТ ЌЕ СИ ДОЈДЕ ПО СВОЕТО
Author Message
ЈорданПетровски Offline
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,489
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#1

Quote:КОГА КРЧМАРОТ ЌЕ СИ ДОЈДЕ ПО СВОЕТО (1)

[Image: phpl28uau_800x*.jpg]

04.12.2020

Crvena je krvca što kipi u nama;

crvena je munja, što oblak prolama,

crveno je nebo kad se zorom smije,
crven nam je barjak, što se gordo vije,
crvena je mržnja u našim grudima,
pa i gnev je crven, što nas obuzima.
O tirani, čujte — ne treba vam kriti —
I osveta naša crvena će biti.


Некаде во моите младешки години, во сега веќе далечната 1963 година, шетајќи се низ центарот на Белград, заедно со еден мој многу постар роднина, на Немањина улица, отспротива на сегашното министерство за финансии на Србија, во малото паркче ја здогледав бистата-паметник на младиот поет и револуционер Коста Абрашевиќ, за кого дотогаш, да бидам искрен, не бев чул. Останав стаписан од поетската сила на стиховите, ставени на постаментот на паметникот, од енергијата која извираше од нив. Мојот постар роднина, по националност Хрват, партизан, првоборец, носител на Партизанска споменица 1941 година, полковник по професија, но философ по образование, внимателно ја следеше мојата реакција, па да речам и мојот восхит, гледјќи ме малку “под око”, ми се обрати со смирен тон и изненадувачка реплика: “Види Владо”, ми вели тој “колку млад човек а колку омраза и гнев во него. Добро е што млад починал, замисли си, да останел жив и да бил да речеме на моето место, можеш да замислиш на што се би бил способен овој млад и затруен со омраза човек, какви се насилија би можел да изврши…”.
Јас замолчев, продолживме да одиме кон Теразије се така молчејќи, седнавме на кафе во бавчата на “Касина” за долго, долго да молчиме во тој топол и пријатен септемвриски ден.
Полковникот стана пензионер по неколку месеци, почина во 1974 година, јас речи си живеев кај нив, но никогаш повеќе не проговоривме за младиот “дводомен” поет, прерано починал од природна смрт. Ја бев подзаборавил случката…
Некаде кон крајот на седумдесетите години од минатиот век, во Софија се запознав со маркантната интелектуална појава на Коста Црнушанов. Прилепчанец со “стален престој” во Софија, пријател на татко ми и на Димитар Талев, познат и признат ванчомихајловист, бугарски затвореник и логораш, но и писател, преведеувач, фолклорист, талентиран новинар и воопшто, една маркантна појава со својата ерудиција. Првите контакти ни беа неуспешни; тој како и сите постари ванчомихајловисти, не пушеше, не пиеше, не го интересираше боемскиот живот, беше ужасно затворен и конспиративен, а во неговиот дом беше ужасно нељубезен со мене-не ми дозволуваше да пушам и не ме честеше алкохол. Затоа се изненадив кога, преку моите роднини, ми упати порака да го посетам дома. Веднаш премина на дело и ми го покажа ракописот (на машина) на неговите две книги кои би требало да излезат од печат по падот на режимот на Живков, за што тврдеше дека ќе стане наскоро. Тоа беа книгите “Македонизмот и сапротивата на Македонија срешту него” и втората “Кратка историја на ММТРО (Македонската младешка тајна револуционерна организација). Ми покажа и куп документи и изјави на свидетели за несреќните денови на српската окупација на Македонија од 1918 до 1941 година, како и во времето на комунистичкиот режим во Македонија од 1944 па наваму. Бараше моја помош во откривањето на имињата на убиените и нивните палачи, а за возврат, да ме придобие некако, ми покажа неколку фотографии на мојот покоен татко во друштво со познати михајловисти, фотографии кои јас никогаш ги немав видено.
Така се’ почна…тогаш веќе знаев за стреланите во Велес, но за прв пат слушнав за убиените петмина студенти од Струмица, за убиените во многу градови низ Македонија во првите денови по влегувањето на партизаните во местата напуштени од германската армија. Ги читав уредно наредените страници со сеуште недоволни податоци и пред мене се појави сликата пред паметникот на Коста Абраш во Белград, неговите заканителни стихови, зборовите на мојот хрватски роднина-првоборец, пред мене се вратија сеќавањата на долгото, молчаливо и топло есенско попладне во бавчата на “Касина”…нештата наеднаш ми станаа појасни, а нова светлина го обасја веќе подзаборавениот лик на полковникот-философ.
Автор: Владимир Перев
17-12-2020, 03:07 PM
Reply
ЈорданПетровски Offline
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,489
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#2

Quote:КОГА КРЧМАРОТ ЌЕ СИ ДОЈДЕ ПО СВОЕТО (2)

06.12.2020
Црнушанов успеа да ги објави и двете книги на еден публицистички начин, непосредно пред својата смрт, за после него, темата, на свој научен начин да ја дообјасни бугарскиот историчар Веселин Ангелов во своето дело “Македонската крвава Коледа”. Со тоа темата би требало да биде завршена, ама работите не се одвиваат по желба, минатото секогаш се враќа како неплатена сметка…

Вашингтон, година 1995. Група луѓе од Македонија и Бугарија сме гости на Конвенцијата на Македонската патриотическа организација (МПО) во Вашингтон. На конвенцијата присуствува и Владимир Милчин, повикан да прими Плакета на МПО како признание на неговата борба и борбата на Сорос за демократизацијата на Македонија. Опкружен е со внимание и почит. Неколкумина од нас, од Бугарија и Mакедонија (без Милчин) сме и гости на Стејт Департментот каде остваривме неколку повеќечасовни средби. Атмосферата мирна, стабилна. На конвенцијата треба да говори Џин Киркпатрик, поранешна амбасадорка на САД во ООН. Пред говорот има мал коктел кој го приредува председателот на МПО Иван Лебамов, во чест на гостите од Македонија и Бугарија. Во салата за коктел има фотографии и уметнички слики од речиси сите македонски револуционери, но на самиот влез ја има фотографијата на петмината струмички студенти. Џин Кирпатрик запира и се интересира за судбината на тие “деца” како што рече возрасната дама, а Иван Лебамов со пробрани зборови и ја објаснува нивната судбина и злосторот на комунистичката власт во Македонија, нагласувајки дека ова е “последното колективно убиство без суд и пресуда на недолжни граѓани на Македонија”, напоменувајќи дека сега за тоа се знае нашироко, но нема никакви политички последици по сторителите и иницијаторите.

Ситуацијата е малку морбидна, меѓу нас е Ристо Пецев, внук од брат на еден од убиените студенти, Мирко Пецев. Лебамов го представува на Киркпатрик, со неколку збора објаснува кој е тој (тогаш) млад човек, за сите заедно да тргнеме кон коктелот. Притоа, Киркпатрик се врти кон Пецев велејќи му: “Знам што мислиш, ја знам горчината на твојата душа, но така се освојува слободата…вие таму, треба да се сретнете со историјата” Освојување на слободата, средба со историјата, таа мисла не ми даде сон во последователните неколку дена во Вашингтон, а немирните ноќи беа проследени со замагленото сеќавање на стиховите на Абраш.

Ах, да, да не заборавам, за Ќосето тогаш никој не беше слушнал…но, дали е тоа така, дали сум прав? Не само во вашингтонските бессони ноќи, туку и дома, ме измачуваше едно прашање; дали некогаш се сретнале Ќосето и Коста Абраш, ако не, дали барем чуле еден за друг. Ќосето сигурно не ја читал поезијата на Абраш, а овој може би чул за дејствијата на Ќосето како “народен ликвидатор”…може и да било така, треба само да се има имагинација, да се види кој кого инспирирал.

А сега, за стварноста, без имагинации…

Жестокоста на новата власт и привилегиите од освојувањето на слободата, први го осетиле граѓаните на Прилеп. Веднаш по влегувањето на партизанските единици во градот, почнува прогонот на сите оние за кои се мислело дека се опасни за народната власт, дури и оние кои биле неблагосклони, но солидарни. За неколку дена убиени се следниве лица: Димче Топличанец-Клајнето, шивач, на 43 години, потомок на еден од паднатите херои на “Ножот” во 1907 год., Ордан Дебеломесо, на 70 години, основач на КП на Југославија во Прилеп, Неговиот син Христо Јорданов-Дебеломесо, студент, Трајче електротехничарот од с. Селце, Коце Ќурчиев, еден од основачите на КПЈ во градот (тој се самоубива при обидот да биде уапсен)…потоа, Александар Хаџиздравев, правник, потомок на преродбенското семјство Хаџиздравеви и внук на еден од основачите на ВМРО, Андон Димитров, потоа неговиот чичко Панче Хаџиздравев, завршил физика и математика на универзитетот во Лиеж, Белгија (од жал за внукот се самоубива, оставајки проштално писмо со зборовите на Даме Груев: подобро ужасен крај, отколку ужаси без крај), Ицко Иванов Срчарот, трговец со стакларија, Илија Ристески-Лажо, Дончо Северски од Варош, бивш организационен секретар на ВМРО во турско време, Мамин Кољо, шивач, Мирко Симоновски, на 65 години, кмет на селото Десово, братучед на Димитар Талев (тој бил обесен лично од Вера Ацева), потоа Илија Оровчанец-Никодинец, засега непознатиот Ицко Радески и Милан Ѓурлуков, од Кривогаштани, стар вмровски војвода.
Автор: Владимир Перев
17-12-2020, 03:10 PM
Reply
ЈорданПетровски Offline
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,489
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#3

Quote:КОГА КРЧМАРОТ ЌЕ СИ ДОЈДЕ ПО СВОЕТО (3)
10.12.2020

Има некоја закономерност во извршените убиства, која нема никва врска, нито со бугарската власт, ниту со некаква идеологија. Имено, Александар Хаџиздравев, бил јавен обвинител на градот за времето на војната, соработувал со бугарскатите безбедносни служби на професионално ниво, па затоа и знаел, кој од уапсените партизани и комунисти, како се држел за време на истрагата. Неговото убиство е стокмено уште кога партизаните биле во гората, организирано е така, тој да биде убиен од негов комшија, некој фурнаџија, а на делото да му се даде призвук дека биле тоа комшиски недоразбирања. Некој сакал да ги прикрие трагите за сопствената соработка со бугарските служби за безбедност. Ордан Дебеломесо и Коце Ќурчиев биле веројатно најстарите членови на КП на Југосавија во Прилеп уште од 1921 година, лежеле по затворите во Сремска Митровица и Лепоглава и би можеле многу нешта да кажат за држењето на некои пројавени комунисти пред српската кралска власт. Нивните врски со комунистите уште од времето на Милан Горкиќ и Петко Милетиќ биле дебели и стигнувале како до Белиот двор во Белград, така и до хотелот “Лукс” во Москва. Тие требало да бидат ликвидирани без суд и пресуда, затоа што мртвите не говорат.

Убиени се и дваесетина Бугари од месната администрација, на чело со командантот на гарнизонот, некој подполковник Белчев. Убиствата без суд и пресуда требало да се прошират и на други луѓе, но Ченто, тогаш сеуште на власт, го спречил планираниот колеж од поголеми размери во Прилеп. Интересна е смрта на Димче Топличанец-Клајнето, Тој бил одведен кај Темпо на разговор, Темпо наводно му ги простил сите “пробугарски” гревови, под услов да ги даде имињата на пријателите и другарите на Методи Шаторов-Шарло од Прилеп. Клајнето одбил и Темпо лично го застрелал на лице место. Прилеп е познат и по еден куриозитет. Таму “народната власт” организира толпи на млади луѓе кои по цели вечери шетаат по улиците, бараат “смрт за народните непријатели” а најинтересна е паролата “Зора Думбалица сапун ќе ја правиме.” Аммааа идеја, правење сапун, а велат никој не знаел за судбината на Евреите. Паролата се однесува на Зора Геракарова Думбалоска, која подоцна е убиена од нејзиниот сопруг, верен припадник на новата власт…нормално, убиството поминува неказнено…

Абе, каков Ќосето, какви бакрачи, тој ти бил аматер, обичен дилетант во работата…овие биле уметници, го читале Абраш.

Во Куманово листата изгледа страшна: д-р Јосиф Андонов, лекар, бивш член на ММТРО, за потоа да биде Крсто Лазаров-Кумановски(Коњушки), 70 години, стар војвода на ВМРО и борец, како против турците, така и против србите, Богдан Шеќерџиски, Трајко Џимрески, Киро Мургашински, Петар Кралевски, Тодор Сопотски, за потоа цела една плејада на луѓе од 32 до над 70 години, за да заврши со убиството на стариот егзархиски учител уште од турско време, Теодоси Џартов. Вкупно 48 души, на сите им се знаат имињата и презимињата, сите, речи си сите, до денешен ден имаат семејства во Куманово.

Во Куманово се издвојува случајот на несреќниот егзархиски учител и првиот бугарски кмет, Теодоси Џартов. Веќе во зрела старост тој бил уапсен и сослушуван, веројатно неговите изјави не биле по кеифот на иследниците, па бил прогласен за болен и однесен во болница. Бил фрлен од прозорецот на вториот кат во болницата, само неколку минути по средбата со семејството. И тој никако не смеел да стигне на суд. За време на кралска Југославија, како “пројављени бугараш”, бил осуден на шест години строг затвор и робијал низ Митровица и Лепоглава. Таму се сретнал со многу од комунистите, знаел за нивното затвореничко поведение и соработката со власта, па затоа требало да биде замолчан, без суд и пресуда…

Куманово го следи уште еден “убиствен” куриозитет. По влегувањето на партизаните во градот, за командант на градот бил поставен некој Кочо Попов, кумановец, книжар по професија и човек со напредни убедувања. Уапсените лица на чело до д-р Јосиф Андонов, Крсто Лазаров Кумановски, Мургашински, Џартов и другите му биле представени, за нив се издала наредба за затворање и биле одведени во затвор. Кога за тоа разбрал Светозар Вукмановиќ-Темпо, наредил сите веднаш да бидат стрелани без судење. Кочо Попов се спротиставил, тврдел дека се работи за чесни и одговорни граѓани и дека судот треба да се изјасни за нивните дела. Темпо во неколку наврати се распрашувал и наредувал да се изврши егзекуција на сите, но Кочо Попов не попуштал. Конечно, Темпо му испратил телеграма и го повикал на “консултации” во Белград, а “патриотите темповисти и колишевисти” од УДБ-а ја завршиле работата во отсуство на командантот Попов.

За убиените во Велес на 14 јануари 1945 година се знае речиси се што е потребно. Излишно е овде да се преповторуваат општопознатите факти за насилието врз тие луѓе, но сепак, не е на одмет да се кажат некои нешта кои не се нови, но се помалку познати. Главната личност на трагедијата во таа мрачна јануарска ноќ е познатиот велешки лекар д-р- Богдан Поп Ѓорчев. За него се е познато, завршил медицина во Виена, неговата сопруга завршила фармација во Виена, тој бил еден од основачите на ММТРО а сопругата била основач на женската секција на ММТРО. Двајцата живееле во Велес. Треба да се знае дека Богдан имал четири полициски досијеа: едно југословенско од кралската полиција кое сега е во архивите во Белград, едно од австриската служба за безбедност, едно од бугарскта служба за безбедност и конечно, едно посмртно, направено од УДБ-а. Никаде, во ниту едно од досијеата не стои дека бил било каков соработник на службите, тој бил само набљудувана личност од интерес на службите, заради своите патриотски (бугарски) чувства. Бил син на македонската земја, тука се родил, кога завршил фалултет тука и се вратил да работи…се друго се приказки со идеолошка потка…нека сега некој тоа им го продаде на Ахмети и Албанците во Македонија.

Во неговото удбашко досие, никаде нема дека некого поткажал, дека некого наклеветил или дека одбил да даде помош некому. Напротив, има сведенија на велешени кои велат дека “тој знаеше каде припаѓаме, знаеше од каде е раната од куршумот, ама не кажа никому; дури и ни даде пари за лекови”. Е, има изјави дека се возел во колата (или фијакерот, кај удбашите не е јасно) со германскиот командант на градот…па со кого сакате да се вози германецот, роден виенчанин, па нема сигурно со велешките копуци кои саглам ни македонски не знеле, а бога ми, и сега не им врви јазикот најдобро. Па во цел Велес, само тој бил академски граѓанин обарзуван во Виена, исто така и неговата сопруга, па во која куќа ќе слуша радио германецот и со кого ќе пие “армањак”…
Велешкот случај, освен по бројноста на жртвите, носи со себе и други куриозитети. Наводно, никој не знаел каде се закопани 53 убиени велешани, роднините ги барале телата да ги покопаат, но насекаде наидувале на кренати раменици и неопределени одговори. Но вистината е друга…многумина знаеле но не смееле да проговорат. Херојот на оваа приказна е обичниот човек, патриот од с. Отовица, велешко, Тодор Гулев. Мој пријател од давно време, во една од богатите вечери во неговиот гостољубив дом, ми кажа дека тој и со затворени очи, на полноќ, може да го најде местото каде се стрелани велешаните. Новинарот и фоторепортер на “Фокус” , Драги Новоселски, добар пријател на Никола Младенов и негов протеже (за жал и двајцата се веќе починати), кој беше со нас на гости, веќе следните неколку дена, со новинарот Стево Шароски, исто така од “Фокус”, заедно со Тошо Гулев го пронајдоа местото, навистина на полнок, како што кажа Гулев. За тоа излезе голема репортажа во “Фокус”, и клопчето почна да се одмотува. Се утврди дека затворениците врзани биле однесени на местото на гибелта, не биле стрелани, туку така врзани, биле убивани со чеканни, секири и копачи од неколкумина италијански воени заробеници. Потоа и италијаните биле убиени, тие биле стрелани и сите закопани во една или две блиски јами. Сторијата беше објавена во “Фокус” веднаш по откритеието, некаде во средината на деведесетите години и предизвика голем интерес, но тогавашната власт на СДСМ и Киро Глигоров не се помрднаа. Одговорите беа дека се работело за непријатели на народот, дека некои од убиените биле контрачетници, па осудата на чинот не би имала никаква смисла.

Сега веќе станува јасно, овде се врши јасна дистинкција…Ќосето не претставува никаква вредност, тој е само обичен извршител, ова се “поетски образовани”, последователи на Абраш кои веројатно неговата поезија ја изучувале заедно со Маркс-Енгелсовиот “Манифест” некаде во гората или во длабока илегала, чекајќи го својот час на “црвена освета”.

За приказната да добие свој логичен крај, новинарот Стево Шароски оди за Белград да го бара воениот командант, генералот Јефто Шашиќ, некаква црногорска сељандура испратен во Велес да решава “случајеве народних непријатеља”. Го наоѓа на неговата адреса, на ул. “Пролетерских бригада”, во центарот на градот и сака да земе интервју. Црногорскиот генерал му ја треснува врататa пред нос и го гони надвор. Но не е само Јефто Шашиќ замешан во егзекуциите. За него се знае дека бил “пијаница по професија” и селски насилник, па во новогодишната вечер на Стара Нова година бил заливан со обилни количини алкохол. Тој само ја дал нардбата, а главните егзекутори биле Ратко Пановски, некаков Никче од Св. Николе, кој подоцна станал шеф на милицијата, потоа партискиот активист од Велес, Боро Коробар, а се било извршено по наредба на командантот на Велес, Киро Попадиче…Колишевски знаел за се што се случувало и бил согласен.

Автор: Владимир Перев
17-12-2020, 03:13 PM
Reply
ЈорданПетровски Offline
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,489
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#4

Quote:КОГА КРЧМАРОТ ЌЕ СИ ДОЈДЕ ПО СВОЕТО (4)
13.12.2020

Постои и друга, политичко безбедносна оценка за настаните во Македонија во тие моменти. Стариот македонски револуционер Пецо Трајков, како пројавен антифашист, во тоа време е командант на партизанската бригада “Гоце Делчев” и дејствува во Македонија, во рамките на НОВ на Македонија. Покасно, во својата книга “Национализмот на скопските раководители” тој ќе напише: Убиствата низ Македонија беа наредени од Александар Ранковиќ, Светозар Вукмановиќ Темпо и Милован Ѓилас. Извршителите на злосторничката наредба беа Цветко Узуновски Абаз, Михаило Апостолски и Боро Чушкар, а се се одвиваше под раководењето и координацијата на Славе Максимовиќ, тогашен шеф на УДБ-а во Скопје, за што беше награден со место на министер за внатрешни работи на Црна Гора.

Дали власта знаела што се случува низ Македонија, дали некој од нив знаел што прават наследниците на поетот кој сакал “црвена крвца”, дали на некој му текнало дека сега има нови “ќосиња”. Веројатно, да, знаеле…речиси сите биле белградски воспитаници, а многумина ги носеле во себе, како поетските стихови на младиот поет-ликвидатор, така ја имале во наследство и историјата на Ќосето…само, тука некаде, ги помешале лончињата. Имено, секое убиство од Ќосето е извршено по наредба на ЦК на ВМРО или лично од Гоце Делчев, сето тоа во услови на непостоење на сопствена држава, ликвидацијата е за конкретни дејствија, а педесетина години подоцна, партизанските “ликвидатори-ќосиња”, при постоење на македонска држава, војска и полиција, убиваат по слободен избор, или по заговор на некакви недефинирани политички групи. Но, целото македонско раководство знаело што се случува и сите биле согласни. Судбините на уапсените биле предречени, а за идните ликвидации немало никакви двоумења.

Второто заседание на АСНОМ од 28 до 30 декември 1944 година ги потврдува насилието и беззаконието. Страшни гласини се слушаат од говорницата, а сето тоа денес може да се прочите од официјалните документи на АСНОМ. Во својот говор, Љупчо Арсов јасно укажува дека “при градењето на државата ќе се сретнеме со голем број противници, кои грубо ги поврдиле националните интереси на македонскиоот народ.” Никола Минчев ќе напомене, за народот да не заборави дека, “за да се изгради моќна Југославија, треба да се потпомогне српскиот народ бидејки тој народ даде жртви за слободата на својот и македонскиот народ…, а Киро Миљовски својот говор го завршува со прокламацијата “Смрт за предавниците”, проследен со аплаузи од целиот состав. Најдиректни од сите се Лазо Мојсов и Лилјана Чаловска. Мојсов отворено бара смртни казни за сите престапници, да се судат на самото место и тука да се егзекутираат, а Чаловска ја пали салата со изјавите дека “одмазда, одмазда сака народот”. Од сите говорници единствено Ченто се држи мирољубиво, неговите излагања се без закани и навреди, но и тој е свесен дека нештата тргнале во насока која не може да ја смени. Сигурно си ја претчувствува и сопствената судбина.

Работите стануваат многу јасни кога весникот Нова Македонија во бр 30 од 11. 1. 1945. во својата уводна статија насловена “Да го пазиме единството во нашите редови…” во еден многу долг текст за тоа време, авторот ќе напише уште на почетокот, дека треба “да се убијат убијците, чкатровци, ѓузеловци, китинчевци, тома-петровци, кочо-робевци и др.” Текстот е објавен само два дена пред велешкото злосторство и тој, не само што ја предречува судбината на велешаните, туку и ја потврдува, верифицира нивната смрт, како и сите претходни злосторства.

Случајот на петмината студенти од Струмица, познат како “Струмичка петорка” е општопознат на македонската јавност. Имено, петмина струмички студенти, Стево Топчев, Мирко Пецев, Јармов, Белев и Ѓорги Костуранов се приведени од органите на УДБ-а од градскиот парк во Струмица, одведени до границата со Грција кај селото Дорломбос и ладнокрвно убиени. За настанот е снимен и филм во режија на Горан Тренчовски, филмот е виден од македонската публика и релативно добро оценет. Треба само да се напомене дека физичките егзекутори на младинците од Струмица не се откриени, но се знае дека тогашниот партиски секретар на Струмица, Мара Минанова е инспираторот и директниот наредбодател за егзекуцијата, а во тоа учествувал и некој си струмичанец Фончев. Минанова својот живот го заврши во лудницата во Бардовци, а струмичани велат дека ја стигнала “божјата казна” за стореното. Не верувам во тоа, мислам дека жената била луда од раѓање и само таква можела да се искачи толку високо на македонските болшевички скалила на хиерархијата. Фончев го имам видено во Струмица. Си го пиеше кафето мирно и слободно, тој со Бога “немаше врска”…никогаш и немал.

Злосторот во Струмица е последниот чин на колективно убиство на невини луѓе, убиство без суд и пресуда. Тоа е официјално извршено на 13 август 1951 година и со тоа се става крај на шизофрената епоха на владеењето на “воениот комунизам”. Повеќето од “освојувачите на слободата” се веќе ликвидирани, а преживеаните ќе треба да ги откриваат и наложуваат новите, демократски патишта за достап до идеалите на слободниот свет.
Автор: Владимир Перев
17-12-2020, 03:14 PM
Reply
ЈорданПетровски Offline
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,489
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#5

Quote:КОГА КРЧМАРОТ ЌЕ СИ ДОЈДЕ ПО СВОЕТО (5)
16.12.2020

Партизанските “ќосиња” сега стануваат примерни граѓани, се образуваат по работничките универзитети, говорат против “бугарското ВМРО”, но го слават и учат Коста Абраш, љубителот на “црвена крвца и црвена освета”…за Ќосето не говорат, тој е нивната мрачна реалност. За Декларацијата на Коминтерната со која се потврдува постоењето на македонска нација никој не говори, но македонското прашање од територијално станува национално, а Македонија од вистински мултиетничка и мултиконфесионална станува националистичка и македонистична…партизанските ќосиња триумфираат, тоа се нивните ѕвездени мигови.

Веднаш по смрта на Јосиф Броз Тито во мај 1980, почна да се чувствува трулежот на распаднатото југословенско ткиво, а оние со поизразит политички сенс, веќе ја чувствуваа крвавата драма која ќе ја расчисти србојугословенската и србокомунистичката магла на просторите на државата за која се пролеа толку невина крв. Ако денес имаме изрази како пајтон-партија, султан-партија, за тоа време би можело да се каже дека живеевме во држава-султан (Тито)партија. Такви ни беа и свечените песни.

Во тие години сојузен секретар (т.е. министер) за внатрешни работи на СФРЈ беше генералот Фрањо Херљевиќ. Партизан, првоборец, командант на дивизија, беше олицетворение на се она што може во кариерата да го постигне еден комунист. По 1980 година, во два наврати го посети Скопје. Првиот пат беше тука на пропатување кон Грција, на безбедносна средба со нивниот “прв полицаец”. Во Скопје, имаше средба со активот на внатрешни работи и ДБК, каде свечено објави дека оди во Грција да проговори “и за македонско грчките односи, како и за судбината и иднината на децата бегалци од Граѓанската војна”. Подоцна се разбра дека бесрамно лажел, воопшто не поставил такви прашања. Неговата теза била да се спасува она што може да се спаси од СФРЈ, а за возврат тој ја нуди судбината на Македонија и на егејските деца “на тањиру”…

Втората посета му беше некаде околу 1982 година, пак на средба со удбашката номенклатура, каде на старите и заслужени функционери на ДБК им подари пиштоли “Колт” и револвери “Смит Весон”. Сите на левата страна на дршката, на посебна плочка, го имаа изгравирено името на добитникот како награда за неговите заслуги, сите со посвета потпишана од Херљевиќ. Тогаш одржа подолг и досаден говор за светлото минато на југословенските народи “у коме смо и ми учествовали својим радом”, а некои од присутните, повеќето од традициите на комунистичките “ќосиња” се смешкаа неопределено. При личното предавање на пиштолите, еден стар удбаш, партизан со споменица, се сврте кон него и му рече: “Друже генерале, сви ми знамо шта је било јуче, реците ви нама, шта ќе бити сутра…”

Ех, тоа, што ќе биде утре е и дел од нашата тема. Па, отприлика се знае…ќе има референдум, референдумот ќе успее или не, безразлично од неговиот успех актуелната влада и парламент ќе донесат акт за верификација на договорот со Грција и за пристапување кон НАТО. Кон НАТО ќе се тргне веќе на почетокот на наредната година, за Европската унија малку ќе почекаме, а во меѓувреме, комисиите за јазикот, идентитетот и историјата меѓу Македонија и Грција и меѓу Мекедонија и Бугарија ќе почнат да работат… ете, тоа е мојот одговор до стариот удбаш, а Фрањо Херљевиќ ни на сон не би можел тоа да го помисли. Има и нешто друго, многу значајно. Македонското општество е поделено; во опозицијата и во ВМРО ДПМНЕ, барем во прво време на основањето, беа и сеуште се наследниците на оние кои биле убиени од љубителите на “црвена освета”, а во СДСМ се наследниците на убијците, наследници на “црвените ќосиња”. Така некако се распределени силите во глобала, освен што последните десетина години ДПМНЕ успеа да го привлече отпадокот од црвените револуционери…ке видиме како ќе излезе гласањето…

Без оглед на тоа, македонско-бугарската комисија ќе почне со работа. Не се грците проблемот за нашиот идентитет; проблемот е Ангел Димитров, шефот на бугарската комисија и познат дипломат и признат историчар. Тој ќе го отвори прашањето за постоењето на “македонците како нација” пред Илинден 1944 година, тој ќе објаснува каква националност имал Гоце Делчев, која националност ја имале првите основачи и членовите на сега веќе историското ВМРО, тој ќе ни раскаже историја која никогаш официјално не сме ја чуле и…ќе нема кој да не одбрани. Меѓународната научна јавност е со него, па следствено на тоа и политичката. Бугарската страна веќе има собрано не само бројки, туку и имиња и презимиња на сите убиени од страна на комунистите, без суд и пресуда, по 9 септември 1944 година, а бројката неколкукратно ги надминува сите жртви што Македонија ги дала под бугарска власт од 20 април 1941 година до критичниот 9 септември 1944 г. Тој и неговата екипа, со посебно задоволство ќе им се свртат на вмровците, а специјално на сдсмовците од “егејски произход” па ке им објаснуваат која е и колкава вината на комунистите за отворањето на Граѓанската војна во Грција, за ролјата на “контрачетите” за запазувањето на македонскиот народ на егејските територии и за тоа кој ја сноси вината за разгромот. Знае ли некој овде дека на селаните од Д’мбени им било разделено оружје од страна на контрачетниците, за да се бранат од грчките фашистички експедициони корпуси. Некој партиски активист ги убедил селаните да го вратат оружјето бидејки било бугарско и фашистичко, тие ќе им донеселе поубаво, советско. Луѓето го вратиле оружјето, дошле оние од ПАОК и сега сите ја знаеме судбината на Д’мбени…а оружјето, кај сите било германско, пушки и шмајзери “Маузер” и пиштоли “Парабелум”…ете, тоа ќе биде објаснето во склоп на историјата и нејзините евтини македонистични интерпретации.

Јас ќе излезам да гласам на 30 септември и мојот глас ќе биде “ЗА” референдумот и за НАТО и ЕУ. Сметам дека сите оние кои имаат во себе си некаква нишка на традиционалното ВМРО да излезат и гласаат “ЗА”. Им советувам на сите од СДСМ да не излегуваат на гласање, да бојкотираат. Позитивниот референдум, договорите со Грција и Бугарија и патот кон ЕУ, ќе ги отворат злосторствата на нивните предци. Вмровците уште од времето на Љубчо беа принудени на “средба со историјата”, беа принудени да ги слушаат на Радио и МТВ, да ги читаат во “Нова Македонија” гнасотилаците на пропаднатите комунисти за вмровските лидери и нвното минато. Што се не се изнаслушавме за Тодор Александров, за Ванчо Михајлов, какви не глупости слушнавме и за Љубчо Георгиевски и неговиот антураж. Тоа беше “нашата” средба со историјата, сега на ред е средбата со историјата на Заев и комп., за кадрите во неговата партија, а бога ми и во ДПМНЕ, за “внуците на црвената буржоазија”, за ноќните автомобилски несреќи, за функциите во МВР и УБК…демек, биле кадри и професионалци…ветар на магла.

Успехот на референдумот е пораз на СДСМ и седудесетгодишната окупација на болшевиците во земјава, тие и нивните московски ментори. Затоа, оние кои ја водат кампањата се повикуваат на Путин, но тоа не се кадри на Груевски, туку на Бранко, Глигоров и комп. Егоцентричниот, искомплексиран и слабообразован Груевски ги примил “под свое” некогаш кога му се понудиле…тие добиле заветрина, а нему му го задоволувале бескрајното его.
Оваа власт успеа да го турне само паметникот на “Ќосето” и да го извалка името на единствениот чесен меѓу “нашите” и “вашите”…успешниот референдум ќе ги урне, макар фигуративно, паметниците на “црвените ќосиња” споменати овде…

Сепак, крчмарот ќе си дојде по своето, сметките мора да бидат платени…

Крај.

Текстот е напишан во 2018 г. во пресрет на референдумот за уставното име на Македонија. Ниту еден македонски медиум не сакал да го објави. Написот на В. Перев е објавен во http://www.faktor.bg.

Автор: Владимир Перев
17-12-2020, 03:16 PM
Reply
ЈорданПетровски Offline
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,489
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#6

Quote:„ДОБРИОТ ЧОВЕК“ ГЕОРГИ ДИМИТРОВ

17.12.2020
Некаде во кон крајот на педесетите години во тогавашна Југославија, сите ние младите ученици, одевме бесплатно на кино барем еднаш неделно. Филмот беше по избор на професорите, барем така беше во мојот Прилеп. Тогаш го гледавме и источногерманско-бугарскиот филм “Ѓаволовиот круг“ во кој се говореше за Лајпцишкиот процес и за судењето на Георги Димитров, во еден наместен судски процес на нацистичка Германија, со цел да се обвинат комунистите за палењето на зградата на германскиот парламент-Рајхстагот. Тоа било во 1933 година. Обвинител беше (на филмот актер, а во реалноста) рајхсмаршалот Херман Геринг, а главниот обвинет беше Георги Димитров. Филмот е реална приказна на тоа што се случувало тогаш во судилиштата на нацистичка Германија. Обвинетиот Димитров се брани вешто и конструктивно, доведувајќи го Геринг до живчан слом и подигравајќи се со него за време на целиот процес. Димитров е ослободен како невин, во меѓувремено добива советско државјанство и заминува, со редовен полет, од Берлин за Москва наполно слободен. Тогаш сите ние, младите ученици го обожававме Димитров, тој беше нашиот херој, а нормално, го мразевме Геринг до безумие. За тоа пишувавме и писмени работи, а постарите луѓе од нашата близина нјасно вртеа со главите, не сложувајќи се баш со се што сме напишале, но беа без вербална реакција…сега ми е јасно зошто било неодобрувањето, а сега сите знаеме какви ќе им биле последиците од реакцијата. Димитров почина во 1949 година, но со другарот Тито останаа вечни пријатели, даже и до денешен ден, на оној свет.

По 9 септември 1944 година, заедно со окупаторската советска армија, во Бугарија се враќа и Димитров, за да го превземе раководењето со државата и партијата, концентрирајќи ја целата власт во своите раце. Но, тоа не е оној луциден и интелигентен болшевик од процесот во Лајпциг. Во Бугарија доаѓа еден скршен човек, разведен, па одново женет, оптоварен со трагедијата од смрта на својот единствен син, обземен со алкохол и алкохолно лудило, несвесен и неодговорен за своите постапки…а кому и би му одговарал во тоа време, веројатно само на Сталин и на никој друг. Првиот чин на неговото владение е да формира 12 (и со зборови, дванаесет) судски совети, кои ќе им судат на “непријателите на народот, фашистите и другите ненародни елементи.“ Тоа е вториот чин од почетокот на крајот на една граѓанска држава каква што била Бугарија и нејзиното претворање во класична советска економска и идеолошка колонија. Првиот чин е почнат со самото влегување на советската окупациона армија, кога малубројните, сега охрабрени бугарски “шумкари“ (партизани, на македонски), со помошта на советите извршуваат скоро 30 илјади убиства на “народните непријатели“ за само еден месец.

Од 20 декември 1944 до 2 април 1945 година, организирани се 135 масовни судски процеси во земјата. Уапсени се 28 630 души. Против 11 122 души се подигнати обвиненија, а судбината на другите е нејасна и непозната. Процесите се водат во Софискиот Универзитет и во Судската палата, но и низ целата земја. Издадени се 9 155 пресуди, а на смрт се осудени 2 730 души. На 15 годин строг затвор е осуден и поранешниот заменик претседател на Парламентот Димитар Пешев, познат како најзаслужен за спасувањето на бугарските евреи. Тој е осуден под обвинение дека водел “фашистичка политика и антисемитизам“ баш така:фашистка дейност и антисемитизъм) Бугарија е смрзната од жестокоста на социјалистичката власт. Блискиот до Москва и познатиот водач на преврати во Бугарија Кимон Георгиев, вечниот противник на ВМРО е згрозен од пројавените жестокости и беззаконие. Тој тогаш е премиер на Бугарија и во тоа својство, на 5 октомври 1944 година апелира да се престане со насилието и беззаконијата. Одговорот на Димитров е експресен: относно подсъдимите на бъдещите Народни съдилища) на ЦК на БРП на 21 декември 1944 г.: „Никой не трябва да бъде оправдан“ и през януари 1945 „И никакви съображения за хуманност и милосърдие не трябва да играят каквато и да е роля“.

На 3 јули 1945 година Главниот “народен“ обвинител на Бугарија дава извештај дека вкупно има 2730 смртни пресуди, 1226 доживотни зтворски, 820 едногодишни зтворски, 946 15-годишни затворски пресуди, 687 на 10 години затвор и 3741 на кратки затворски казни, веројатно под една година. Некои од затворените не успеваат да преживеат во затворите, умираат од глад, насилие и тормозења. Речиси сите осудени на смрт и долги затворски казни се бугарски министри, генерали, научници, партиски лидери од демократските партии, писатели, издавачи на весници и публикации, даже и цртачи на карикатури. Димитров ја уништува целата бугарска интелигенција и нанесува штети од кои бугарското општество не може да се опорави до денешен ден.

Тоа е делото на “добриот пријател“ на македонците и на Тито. Само за споредба: на познатиот Нирнбершки процес на кој се суди на нацистичките злосторници, под суд се подведени 19 души, а осудени на смрт се само 12 души. Во Токио се изречени само девет смртни пресуди.
Убаво е тоа што ние си ги сакаме Тито, Лазо, Темпо, па и Георги Димитров, тој специјалист за судски терор, кој ќе ни “дадел право“ само да стигниме до следното судилиште. Ама, ние не сме учеле од тие книги. Затоа ни е чудно кога Захариева си дава мнението за нешта кои ние не сма ги учеле, или не сакаме да ги учиме. Затоа е и проблемот со историјата, затоа е и проблемот со Тито. Тие двајцата биле заедно во Москва, во “хотел Лукс“, оделе заедно кај батушката Сталин и добро ја научиле лекцијата за терор и диктатура од најдобриот учител на Европа тогаш. Тито живееше долго, но неговите налози за убиства без суд и пресуда не се заборавени и ненапишани. Србите, хрватите и словенците само чекаа “да си замине“ за да објават томови и томови книги за умирањата, убиствата и насилијата во Титовиот “рај“. Обземени со сопствените трагедии, заборавивме на Димитров. Умира на 2 јули 1949 година во Москва, останат во бесознание и во алкохолно безумие, болен од сите болести кои ги следат пијаниците и тираните. За него остана спомен од градот Димитровград, додека ние го мавнавме префиксот “ титов“ во сите градови на СФРЈ.

Наместо да се правиме на паметни и патриоти, најдобро би било нашиот државен врв да ја праша Захариева од кои книги и архивски документи читала за титовата тиранија и злосторства. Дека такви материјали има, знам сигурно…сум ги читал. Таму ќе најдеме и сведенија за сопственото социјалистичко минато и ќе разбереме дека никогаш немало никаков рај, без да има и пекол…ние треба да минеме низ чистилиштето.

Автор: Владимир Перев
20-12-2020, 03:33 AM
Reply
ЈорданПетровски Offline
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,489
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#7

Quote:ПРВИОТ ПОЛИЦАЕЦ ЗА АМБАСАДОР ВО САД
23.01.2021

Веста дека Љубомир Данаилов Фрчкоски е “најсериозниот кандидат за македонски амбасадор во САД“ многумина од нас ги затече зачудени и стаписани од недоветноста на оваа власт да разреши елементарни работи од сферата на нашето претставување пред светот. За американците нема да се зачудам за ништо-после катастрофата со владеењето на Трамповата администрација и желбата колку-толку да го поправат сопствениот имиџ во планетарни рамки, дури и намерата на една мала и неважна држава да им испрати нов амбасадор, ќе ја почуствуваат како мал чекор напред. Веројатно ќе му дадат и агреман, ама ние треба да си го кажеме нашето…

Гледано во општи рамки, владеењето на Фрчкоски со министерството за надворешни работи на Македонија е владеење на еден неспособен човек, со една крајно неспособна и корумпирана институција, која сите свои слабости ги покажа во одлучниот момент за време на атентатот на претседателот Глигоров, во октомври 1995 година. Тогаш изби целата неспособност на полицијата и Државната безбедност, нејзинот насилие и незаконско работење, а првиот полицаец Фрчкоски беше носите на сите незаконски дејствија. Треба да се погледа одново работата на Комисијата за лустрација и да се види целата беневолентност и насилственост во неговото работење, незаконското отворање на досиеја на “непријателите на државата“, (досие “Тутунар“, досие “Ивка“, досие “Жорж“ и ред други) давањето незаконски налози за прислушување и следење, сето тоа запечатено со неговиот потпис. Но, да се осврнеме само на некои релативно непознати факти од неговата работа и работата на тогавашната ДБК, раководена од неговиот пријател и партиски соборец Добри Величковски, и двајцата блиски до премиерот (во тоа време) Бранко Црвенковски, па да видиме кого и со каква биографија оваа власт испараќа за амбасадор во првата светска велесила.

*Доаѓањето на Фрчковски за министер за внатрешни работи е логична последица од разнебитеното владеење на врхушката Црвенковски-Глигоров-Андов. Да поставиш универзитетски професор за министер, да командува со ресор со повеќе од 12.000 вработени е чиста лудост, со оглед на фактот дека тој никогаш не се соочил со повеќе од три студенти на испит по неговиот предмет. Каде се нашол Фрчковски, со што се соочил?

Сите знаеме дека местата во полицијата, во УДБ-а и во дипломатијата се определени уште од Првото заседание на АСНОМ-тогаш се решило кои структури, каде ќе работат. Фрчко не бил во “одбраните”. Наместо функција, тој добил “наследство” од една длабоко партизирана полиција, идеологизирана, несомнено настроена просрпски, пројугословенски и со восхит кон Милошевиќ, истовремено длабоко антубугарски ориентирана, како наследство од кралската и титовистичката антибугарска идеологија. Во полицијата Фрчко го дочека фасада од навистина добри и способни оперативци, аналитичари и воопшто интелектуалци. Но тоа беше мала бројка, нужна за себепретставување. Таму имаше (и сеуште има, може и повеќе) еден куп безработници, наследстевени олигофрени на бивши комунистички функционери, насилници и крајно корумпирани типови. “Фасадата” нив ги прикриваше, тие беа нејзината “ударна сила”. На Фрчковски му остануваа само проблемите со коњите и реј бан очилата. Впрочем, последниот министер (тогаш републички секретар) кој целосна ја познаваше работата на полицијата и си ги знаеше “ресурсите” т.е. глупавите и паметните, беше болшевикот Мирко Буневски и делимично ексобвинителот Јово Трпеновски. Сите други до денешен ден, беа коњаници и шахисти, целосни дилетанти.

Аферата “Сина птица” беше увертира во собитијата кои следеа. Не станува збор за никаква Македонска национална гарда која требало да се формира за да ја “спасува” Македонија од “некои ванчомихајловисти” и десетина илјади бугарски војници. Тоа беше подла игра, на едно место да се соберат сите патриотски елементи во земјата, за подоцна да можат да бидат пасивизирани. Во играта беа вклучени и елементи од македонската емиграција, стари и проверени доушници на УДБ-а. Сите знаеја дека никој од Бугарија не сака да ја нападне Македонија. Бугарите беа зафатени со својата транзиција, уличните убиства и кражбата на пари од државните ресурси, сето тоа под раководството на БКП, која се претвори во БСП. “Сина птица” беше материјализин антибугаризам, подгревање на негативни односи со Бугарија, за лесен поврат на југоармијата во Македонија.

Така, “Сина птица” стана уште еден елемент, уште една коцка во прелудиумот кон атентатот, кој уште тогаш се гледаше за неизбежен.

Стојан Андов и министерот Стево Црвенковски со неверување ја прочитале белешката од службите на УДБ-а дека “извршителот на атентатот се поврзува со една мултинационална компанија со седиште во Софија, дека се работи за “Мултигруп”, па, наводно, биле револтирани од содржината. Тие наводно, знаеле дека се работи за “местенка на УДБ-а”. Сепак цела Македонија, по телевизија виде како Стево Црвенковски, целиот запенушен, храбро изјавува дека атентатот е “дело на внуците на Ванчо Михаилов”, јасно посочувајќи го бугарскиот елемент во Македонија како извршител. Веројатно мислел дека оние во “Мултигруп” не се внуците на Михајлов?! Тука е прав. “Мултигруп” се “внуците на Сталин и Коминтерна”, октопод со пипала во Белград и Москва. Софија како седиште на “Мултигруп” де факто беше источноевропското Белизе. Тоа го знаеја и двајцата, ама стравот, пустиот страв од командантите во Белград и Москва ги парализира…а бога ми, внимаваа и на печалбите од разбивањето на ембаргото кон Србија. Да не им ја побара некој сметката. Како не знаеле ништо, кога цела Македонија гледаше како новинарката на МРТВ, Катерина Цаневска Арсовска му отиде на тогашниот бугарскиот амбасадор во Скопје и му ги поставуваше глупавите прашања за тоа што мисли тој, кој го извршил атентатот. Сите ние уште го помниме врцкавиот задник на Арсовска кога се качуваше по скалите на амбасадата, па зарем некој може да ги заборави нејината прекратка сукња и белите гаќички…чиста перверзија. Тоа не беше нито нејзин личен чин (за тоа не беше баш толку паметна) нити гола инструкција на полицјата. Тоа беше синхрона акција на сите политички чинители во земјата во тој миг, тоа беше “данок” на антибугаризмот, исплатен на српска сметка.

Србија да, Милошевиќ да, стоеја зад атентатот. Само тие имаа полза од забавувањето на Македонија кон приопштувањето кон Европа. Тие и нивните московски ментори. Глигоров претходниот ден се врати од Белград и никој не разбра што се случувало таму, само некакви нејасни наговестувања. Тој почина и никогаш, не проговори искрено за својата средба со “фирерот” од Белград. Почина и Снежана Османли, неговиот верен соработник и советник и зад себе не остави нито ред, нито збор за настаните во Белград. Пред својата смрт ги запали сите записки и документи од средбата Милошевиќ-Глигоров, каде што таа беше активен учесник.

Цели три дена по атентатот, македонските политичари и службите за безбедност беа стаписани од страв од непознатото. Добро знаеја кој е организаторот, каменот паѓа одблиску, како што вели поговорката. Четвртиот ден службата се совзеде и реши да одработи така, како што секогаш работела, на антибугарска основа. Почнаа баханалиите на УДБ-а, методи проверени во последните осумдесетина години. Почнаа ноќните апсења…

Во Струмица беа приведени Ристо Пецев, Тихо Јајналиев, Гиго Цурев, Марија Стојменова и уште некои со непознати за мене имиња. Стојменова е роднина на Борис Стојменов, но и роднина а Алекса Стојменов, политемигрант од Брисел. Сите се сослушувани во полицијата во Струмица. Ристо Пецев, како особено “тежок случај” е однесен на сослушување во полицијата во Штип. Тој е внук од брат на еден од убиените петмина струмички студенти во 1952 година. Дома му е направен претрес, одземени му се материјали за избори за ВМРО ДПМНЕ, одземени му се фотографии од неговиот престој во САД на конвенции на МПО и одземена му е валута од две илјади долари, со објаснување дека “дома не може да чува пари”. Во Штип е држен едно деноноќие. Од Скопје доаѓа да го испрашува инспекторот Зоран/Гале Митевски. Тој е вџашен од начинот на кој се вршел претресот и одземените пари и наредува веднаш да биде пуштен, а парите му биле вратени. Фотографиите од Америка и МПО остануваат до ден денес во некоја архива, приватна или на ДБК.

Во Велес се уапсени Драги Каров, Звонко Ников и Бено Ќуркчиев. Драги Каров е држан цели дванаесет часа, без никакво обвинение, нито барем некакви посредни елемнти кои би го направиле учесник во атентатот. Началникот на велешката полиција Коле Црниот, по потекло од с. Оморани, Велешко, му се заканувал дека “ако не признае, ке уреди така, Драги да биде пуштен, за потоа да го насаска народот, тие на улица да го ликвидираат”. Црниот велел дека така, на тој начин, еднаш засекогаш да го решел проблемот со бугарите.

Не било се така трагично, имало и комични моменти. Во мојот Прилеп полицијата привела тројца сомнителни. Двајцата биле приведени дека имале бради и личеле на некаков фоторобот, а третиот имал зла среќа. Несреќникот имал љубовница и тој десетина дена бил кај неа, правеле ајвар. Веројтно нешто се спречкале, па таа го удрила со лажицата, морал да носи завој на главата. Кога се вратил дома, жена му го пријавила на полицијата како сомнителен атентатор. До денес не се разбра, дали жена му така навистина мислела, или знаела за љубовницата, па сакала да му се одмазди. Иначе, фамозниот фоторобот е слика на еден полицаец од ДБК, ама тоа се разбра подоцна. Ако дејствувањата на полцијата во Велес и Струмица беа драматични, во Прилеп комични, дејствијата во Охрид беа чиста трагедија по приведените.

Полицијата тргнала да го приведува Крсте од Завој, познат вмровец. Прво отишле кај него дома во с. Завој, ама не го нашле. Потоа заминале кај неговиот баџанак, таму го барале, се возбудила целата родбина, исплашени мали деца, расплакани жени, а потерата тргнала по кафеаните во Охрид. Некој паметен охриѓанец им рекол да не се трудат; Крсте е советник во општинското собрание, седницата е во тек, па таму можат да го најдат. Го нашле в собрание на општина Охрид, го привеле и го сослушувале цели четири часа. Рапитот го вршеле тројца удбаши, Трајан Ангелевски, Трајче Јолевски и Абдула Жута. Грубо и безобразно, крајно простачки се држел Трајан Ангелевски, па кога видел дека Крсте е човек во години, сериозен и добар домаќин, немајќи што да прави му се обратил: “Вие бугарите курот ќе ни го јадете”. Потоа го извадил половиот орган и го ставил на масата пред него.

Со Крсте од Завој биле приведени: Влатко Георгиевски, кој бил држан в полиција 10 часа, Ацо Марков, држан 4 часа и Никола Бикчето, држан 7 часа. Приведен е и Ристо Манев, вмровец и интелектуалец, држан е цели 37 часа без никаква судска одлука.

Посебно трагичен е случајот со, сега веќе покојниот Владимир Паунковски (Панков), подоцнежниот лидер на организацијата “Радко”. Тој за време на атентатот бил во Тирана на гости, на враќање е сметнат од автобусот и задржан во полицијата во Струга, цели 12 часа. Распитот го водел инспекторот на Прва управа на ДБК, Чанчаревиќ. Врз Паунковски е применувано насилие, физичка сила. Инспекторот Чанчаревиќ проценил дека очилата кои Владо ги носи се скапи, марка “Картие”, вредни над 1300 марки. Затоа му рекол да ги извади, па со боксови го мавал по лицето и целото тело. Пауковски се враќа во Охрид, а повредите се гледаат во наредните месец дена. За повредите на душата не сакам да говорам, тоа Фрчко ионака нема да го разбере.

Впрочем, за сите овие работи, Крсте од Завој го информира Ламбе Арнаудов, но ВМРО ДПМНЕ не реагира.

Во Скопје, покрај неколкуте приведени “бугараши”, полицијата одново се нафрла на семејството на Алекса Стојменов од Брисел. Уапсен е неговиот внук Георги Стојменов и сопругата Марија. При апсењето, полицајката која ја апсела Марија, применила физичка сила и не и позволувала да се пресоблече во тоалетот, туку тука, пред сите присутни полицајци.

Низ скопските вмровски кругови се говореше за спектакуларното апсење на македонско-бугарската граница, на Деве Баир, на некој си Јосиф, сопственик на фирмата “Партнер инвест”. Во Скопје живеел некаде кај Градскиот парк, кај фонтаната, но до денешен ден никој од старите вмровци не знае за него, не се знае презимето и никој не чул за неговата фирма. Се мисли дека тој паднал како колатерална штета на борбата за бизнисите во Македонија и Бугарија. Бил апсен и приведуван на срамен, насилен начин, без никаква потреба.

Штетите од атентатот на Глигоров се видливи. Времено беше запрен патот на државата кон ЕС и НАТО, беа предизвикани “албанските собитија” од 2001 година, за конечно да дојде десетгодишното антибугарско и антиевропско владение на Никола Груевски. Во перидот од 1998-2002 година на власт беше ВМРО ДПМНЕ, предводена од Љубчо Георгиевски. Не само што ништо не направи да ги ублажи последиците од прогонот врз вмровците од бугарска провиниенција, туку и некои шефови на полицијата беа наградени и унапредени. Така министерката за внатрешни работи Доста Димовска, го унапреди полицаецот Чанчаревич кој го тепаше Владо Панков. Се правдаше дека со “жената на Чанчаревич биле добри пријателки”. Беше унапреден и шефот на ДБК за Велес, Јанко Влавот, кој приведените за атентатот ги принудувал на самопризнание. Самиот Глигоров не даде никаква изјава, напиша книга полна со измислици и фантасморгии за заблудување на македонската јавност. Конечно, под притисок на Москва беше нужно да се сретне со Илија Павлов, за на некаков начин да потврди дека “бугарите” не стојат зад покушението. Конечно, “великата журналистка” Катерина Цаневска Арсовска стана официјален портпарол на новиот македонски президент, Стево Пендаровски.

Така, еден примитивен и неуспешен атентат, организиран по линијата Белград-Москва, стана химна на антибугаризмот и антиевропејството на македонските политичари во тој момент. Едно апсолутно ненужно дело, насочено кон еден апсолутно неважен политичар и човек. Вистинските жртви на атентатот беа споменатите и многубројните неспоменати жртви на полициската и политичката тортура. Тие доживеаја катаклизма слична на годините од 1944-52. Некои се разболеа, некои бракови се распаднаа, некои останаа обележени со некаков печат за цел живот.

Каде бев јас во тие моменти? Најчесто седев во централната скопска кафеана “Пелистер-Дал Мет Фу” и собирав податоци за апсењата, кои потоа уредно, преку мои пријатели во Ќустендил, од нивните телефони, ги испраќав во МПО на браќата Лебамови. Што стануваше понатаму не знам, но притисокот во Македонија за неколку дена се намали. Тоа беше мала, никаква храброст, во однос на преиспитанијата кои ги преживеаа приведените низ Македонија. Сепак, ДБК ме повика “на разговор” некаде во средината на јануари 1996 година, речи си четири месеци по атентатот. Страстите беа стивнати, но за атентатот сеуште беа виновни бугарите а полициската неспособност беше видлива. Ме сослушуваа инспекторите Ѓорѓи Видов и Душко Климовски. После само десет минути разговор стана јасно дека ниту тие, нито пак јас се интересираме за тоа “кој го уби” Глигоров. Од мене бараа врска со МПО, конкретно со браќата Иван И Георги Лебамов. Со задоволство им ја исполнив желбата, им ги дадов телефонските броеви и мојата срдечна препорака за контакт. ДБК беше изгубена, напуштена од сите и бараше споредни патишта за политички контакт со западниот свет. Тоа е друга приказна, друг пат за тоа…

Се надевам дека некој во оваа несреќна држава, затворена во своите идејни, идеолошки, национални, па дури и расни предубедувања, уште еднаш ќе размисли за политиката на дипломатските кадровски решенија. Не би било на одмет и некои од членовите на Комисијата за лустрација (сега веќе официјално мртва) да си го кажат мислењето за овие работи…тие најмногу имаа увид во досијеата и најдобро ја познаваа ситуацијата, состојбите и актерите…или сега одново ќе ги обвинуваме за пристрасност. Толку ли во оваа земја нама нито еден неизвалкан и некорумпиран, слободен и демократ да може да појде на место каде сите ние ќе се гордееме со неговиот лик и дела.

* (Белешка на редакцијата) Овој текст во поширок обем е објавен на бугарски јазик на порталот Фактор.бг на 3 јуни 2019 под наслов „Херои и атентатори“.

Автор: Владимир Перев
28-01-2021, 04:11 AM
Reply