Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 0 Vote(s) - 0 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Контроверзна лустрација
Author Message
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,679
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#1

Quote:Дијагнозата „MACEDONISE DENUNCIANTE“

Кодошењето – дел од македонскиот национален фолклор (1)

[Image: DSC_5277-696x464.jpg]

(
Case study Macedonia)
Суровата политичка реалност покажа дека Законот за лустрација наместо исправање на грешки и неправди преку прочистување, се трансформира во крајно штетен со лични и сокриени цели на реваншизам и политичко елиминирање на неистомислениците
Д-р Гроздан ЦВЕТКОВСКИ 18.01.2020
Ќе започнам со една лична констатација од денешна гледна точка во однос на контроверзниот процес на лустрацијата.[1] Да, тој беше неопходен, ама во почетокот на 90-те години од минатиот век кога Македонија стана независна држава со нов повеќепартиски систем.
Тогаш требаше да се ограничи кандидатурата и вршењето на јавни функции на лицата кои во претходниот систем вршеле политички злоупотреби преку соработка со тајните служби. Но, тоа не се направи, главно, поради менталитетот и политичката култура на елитата која доминантно беше обликувана во комунизмот, во еден добар дел и под влијание на службите.

КОНТРАПРОДУКТИВЕН И ДЕПЛАСИРАН ЗАКОН

Дури многу подоцна,  на еден политичар од претходниот систем кој одлично се приспособи и во новиот бидејќи имаше вродена и стекната социјална интелигенција, му текна да покрене иницијатива за донесување закон за оваа мошне чуствителна сфера. Убеден сум дека тој воопшто не ја имал предвид целисходноста, односно бесмисленоста и последиците од донесување на ваков контрапродуктивен и депласиран закон по толку изминат период од напуштањето на стариот и градење на нов општествено – политички и економски систем.
Но, сепак, сакам да верувам дека причините и мотивите му биле добронамерни и искрени, дека политички не бил наивен што всушност предлага, па денес веројатно и самиот би признал дека со таа негова иницијатива ептен ја закашкал работата. Веројатно самиот ќе се согласи да биде покајник и да го признае тогашниот момент на слабост и непромисленост.
Едноставно, сите сме грешни, па и овој политичар со огромно искуство и препреденост  не можел да претпостави во какво чудовиште ќе се изроди неговото авторство. Сигурен сум дека тој искрено верувал во корисноста на неговата задоцнета иницијатива, а таквото негово лично убедување уште повеќе се зацврстило откако новиот закон беше прифатен и изгласан со консензус во  Собранието на Република Македонија.
Меѓутоа, суровата политичка реалност покажа дека Законот за лустрација наместо исправање на грешки и неправди преку прочистување, се трансформира во крајно штетен со лични и сокриени цели на реваншизам и политичко елиминирање на неистомислениците.
Тоа го констатира и Уставниот суд кој укина поедини одредби, но владеачкото мнозинство ги игнорираше одлуките според логиката: „не е битно што одлучува, важно е како ние ги читаме и спроведуваме тие одлуки“, се напна и на мускули донесе нов многу поригорозен закон.
Со него целосно се разобличија перфидните намери и на површина излегоа вистинските подли цели и примитивниот менталитет. А тие беа прекројување на македонската историја, особено поновата, со структурирање на едноумна партиска држава слична со претходниот режим, чиј систем на владеење јавно го анатемисуваа, но интимно му се восхитуваа. Класична шизофренија, лице и опачина на иста монета. Разликата е само во нијанси и варијации.
Додека комунистичкиот режим за реализација на сопствените цели настојувал да сотре било какво поинакво мислење, за што како инструмент користел насилство и застрашување, новите дечки користат законски акти, казни и заткулисни активности. Но, заедничките допирни точки и кај двата системи концентрација на  целата власт кај мала групација која ќе контролира и управува со сите области во животот врз кои ќе има решавачка улога и влијание.

ЦЕЛТА БЕШЕ „ТРИ ВО ЕДНО

Амбицијата на новите е да функционираат и да владеат како старите, ама во поинаква постмодернистичка варијанта. Затоа и интимно им се восхитуваат и ги имитираат, а јавно ги оцрнуваат и екскомуницираат. Љубов и омраза истовремено.
Затоа лустрацијата започнаа да ја практикуваат како инструмент за одмазда и отстранување на политичките неистомисленици, верувајќи дека на тој начин ќе ја излечат фрустрацијата од својата губитничка и инфериорна позиција во блиското минато, дека ќе успеат да прикриваат денунцијанти од својот табор и да го избришат темното минато од биографиите на  анти – хероите премачкувајќи ги со светла боја со надеж дека нивните дотогашни животописи ќе светнат како бели ангели.
Ѓаволската работа започна успешно, а се укина предвремено и тоа по провидно и итроманско барање на власта. Целта беше „три во едно“: амнестирање на членовите на Комисијата и Управниот суд, заштита на кодошите од сопствените редови и сокривање на политичко-мафијашко-полициската симбиоза во лустрацискиот процес.
Најголемиот ефект се постигна со отворањето на досиејата и лустрација на соработниците на безбедносно – разузнавачките служби[2]. Наместо рационално, овие два процеси се доживуваа емотивно, со злоба, погрешно и како исклучиво иманентен за тајните служби и нивните соработници.
Поради ваквата пежоративна перцепција и убедување, категориите Служба и Кодош се жигосуваа како најголеми, дури и единствени виновници во кршењето на човековите права и за сите небиднини и премрежија што се случувале во претходниот општествено – политички систем.
При тоа, воопшто не се става на дневен ред и евентуалното можно отворање на досиејата за соработници на Службата за јавна безбедност, а уште помалку и на други државни институции и претпријатија во областа на стопанството, финансиите, образованието, здравството, медиумите и тн., кои освен што воделе разновидни персонални досиеја за своите вработени, институционално на големо ги кршеле нивните човекови права и вршеле различни криминогени активности.
Продолжува:
23-01-2020, 02:26 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,679
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#2

Quote:Гоце или Даме – eден од нив мора да биде лустриран!

[Image: goce-delcev.jpg]

Што ако во некоја нова верзија од Законот за лустрација се прошири до почетокот на минатиот век? Е, тогаш воопшто не е сигурно дали лустрациската метла нема да ги опфати Гоце Делчев и Даме Груев, бидејќи еден од нив според „бенч марковите“ на Лустрациската комисија мора да биде предавник, непријател или кодош, едниот не бил за кревање на востание, другиот бил „за“.

19.01.2020 Д-р Гроздан ЦВЕТКОВСКИ
Основната и единствена цел на лустрацијата требаше да биде преку законски утврдена постапка да се спречи учество во државните институции на лицата кои биле налогодавци и соработници на тајната полиција во комунистичкиот режим. Меѓутоа, веднаш се покажа дека тоа не е едноставен процес, бидејќи постоеја бројни правни и практични пречки за  успешно спроведување.
Ваквите тешкотии и дилеми во некои посткомунистики земји релативно успешно се надминаа и се постигнаа позитивни резултати, каков што беше примерот во Германија. Таму под притисок на дисидентите од бившата Германска Демократска Република се отворија архивите на тајната полиција ШТАЗИ и се спроведе најтранспарентен процес на лустрација.
Истото се случи и во Чехословачка каде беа формирани посебни комисии од инсајдери, претставници на граѓанското општество и од правни експерти, со што се овозможи максимална непристрасност во спроведувањето на тн. „тврда“ лустрација.

ПРОТЕРУВАЊЕ НА ДУХОВИТЕ ОД МИНАТОТО

Спротивно на овие два позитивни резултати, најлош пример за неуспешна лустрација претставуваше Унгарија, затоа што целата постапка се претвори во борба за власт и елиминирање на политички противници, па во десетина верзии на закони донесени во периодот од 1990 до 2004 година, лустрацискиот опфат варираше во зависност од тоа кој е на власт.
За разлика од овие примери на успешни и неуспешни модели, постоеше и трет кој може да се нарече „нешто помеѓу“, а таков беше случајот со Бугарија каде фактички вистинска лустрација не се спроведе.
Наместо тоа, се отворија архивите на цивилната и воената служба и се извршија проверки со голем опфат и имињата на лица за кои се утврди дека биле соработници јавно се објавија, но тие си останаа на функциите и немаше никаква пречка и во иднина да се кандидираат за јавни функции.
Истото се случи и со оперативните работници што ги врбувале соработниците кои можеа да се кандидираат и да заземаат највисоки државни функции (претседател, премиер, министер, пратеник и тн.).
Во другите посткомунистички земји законите за лустрација практично не се операционализираа. Главниот аргумент за пролонгирање или откажување да се донесе и спроведе ваков закон беше дека треба да се подвлече дебела линија под комунистичкото минато, затоа што бесмислено би било да се прави тоа по толку изминат период од тој систем.
Некои обиди пропаднаа поради противуставност во националните законодавства, односно спротивност со резолуциите на Советот на Европа, но вистинската причина беше во политичкиот опортунитет и проценката дека таков закон нема да претставува државен приоритет и национален интерес.
Во Република Македонија, иако со големо задоцнување, акцијашки се одлучи сепак да се тргне во протерување на духовите од минатото. Се започна со лустрација на соработниците и наредбодавците кои биле ангажирани воглавно на две проблематики – албанската емиграција односно албанскиот национализам и иредентизам, како и македонскиот национализам и екстремизам и  анархолиберлизам.

ОД ЛУСТРАЦИСКА МУТИРАШЕ ВО ФРУСТРАЦИСКА

Гоце или Даме – еден од нив мора да биде лустриран: Тенденциозноста со предумисла на иницијаторите и креаторите на актуелниот текст од Законот, како и необмислената леснотија на народните пратеници од владејачкото мнозинство да го изгласаат, освен на нивните задни намери, укажува и на недоволното разбирање на суштината на лустрацијата и претставува индикатор за непознавање на технологијата на функционирање и владеење на поранешниот еднопартиски тоталитарен систем.
Сите овие елементи резултираа со отсуство на било каква критичност и совест во што може да се изроди една ваква накарадна направија. Веднаш по донесувањето на Законот, толкувачите, експертите и слободните стрелци од Комисијата за лустрација се самопромовираа во „прек револуционерен суд“ кој под диктат на политичките наредбодавци тенденциозно и самобендисано започна пресметка со неистомислениците преку препрочитување, интерпретирање и „инвентивно“ толкување на оперативни материјали од тајните служби.
На тој начин, Комисијата од лустрациска мутира во фрустрациска, која отиде до таму што своеволно ја прошири листата на лица за лустрација надвор од законската рамка, како што се починати и пензионери, со што изврши тешка злоупотреба на службената должност.
Без претходно документирани цврсти докази и утврдена вина дали некој навистина свесно, тајно, организирано и континуирано соработувал со тајните служби во својство на таен соработник, оперативна врска или информатор, за што потпишал изјава и од таа соработка имал материјална или друга корист, Комисијата со надгласување изрекува јавни пресуди дали некој треба да биде на отстрел и прогласен за кодош или не и тоа јавно го обнародува.
На овој начин тие вршат бескрупулозно кршење на човековите права, станувајќи вулгарен римејк на удбашите од стариот систем, со што дополнително, свесно или не, самите се доведуваат во ситуација утре и тие да бидат жигосани и земени на одговорност.

МЕРИ ИМ ГО УМОТ И РАЗУМОТ

Волунтаристичките заклучоци, тенденциозно пресметани констатации, слободни убедувања, „креативни толкувања“ и надгласување за прогласување на кодоши без верификација на факти и без елементарна безбедносна култура и морал, претставуваат најголем corpus delicti за преиспитување не само на нивната морална, политичка и друга одговорност, туку и за сторнирање и забрана за отворање на досиејата за соработниците на тајните служби, со што конечно ќе се стави крај на вековниот синдром на македонското меѓусебно пресметување и самоуништување.
Во спротивно, ни нема спас, затоа што разумот уште повеќе ќе се поматува, патриотите и предавниците ќе се множат, внатрешниот и надворешниот непријател нема да спие, а ние смачканото племе во гнилата општествена заедница ќе продолжиме да се разјадуваме од внатре.
Токму таквата автоимуна болест беше причина Комисијата за лустрација да ги стигматизира како кодоши „Ветеринар“ и „Корбизије“. Првиот затоа што давал информации за странски дипломати и здруженија на граѓани кои вршеле погрчување и романизирање на македонските Власи, а вториот затоа што ја информирал Службата за ставовите на палестински студенти во Скопје во врска со значајни акции што ги преземале арапски командоси.
Посебен апсурд претставува случајот со лустрирањето на поранешен директор од Струмица, за кого Комисијата не утврдила дека кодошел, туку нашла само една изјава од инспектор во која пишувало дека таргетираниот директор не бил соработник, ниту човек на Службата. Значи, тој директор лажел, а не кодошел, па сосема е нејасно како Комисијата го прочитала ова „досије“ и како заклучила дека треба да го лустрира.
Ексклузивен е и случајот на лице со 35 – годишен судиски стаж чија лустрација била нарачана од вискок функционер, затоа што „правел многу проблеми“. По добивање на решението, судијата се обратил до Управата за безбедност и контраразузнавање од каде што добил писмен одговор дека во нивната евиденција немало документација за него.
Меѓутоа, тој сепак бил лустриран, по што Судскиот совет го суспендира иако Законот не предвидува таков услов. Подоцна, откако Вишиот управен суд ја потврдува одлуката на Комисијата, судијата е разрешен. Апсурдно и бесмислено, оди, па мери им го умот и разумот.
Па тие, мили браќа и сестри, утре сосема ладнокрвно и со умисла можат да прогласат за кодош и некој кој свесно или случајно дошол до сознание дека одредена странска служба односно нејзин припадник подготвувал активност која ќе ги загрози интересите на Македонија.

АПСУРДНО, ШАШАВО И ЗАБЕГАНО ДИБИДУС

Во иста ситуација може да се најдат и добросовесни граѓани кои дојавиле на Службата дека располагаат со информација за некоја терористичка група која подготвувала напад или, пак, познат наркобос организира трансграничен шверц на наркотици.
Комисијата „издржано и генијално“ би образложила дека овие „кодоши во обид“ ги прекршиле човековите права на приватност на странскиот агент, терорист или наркобос и на тој начин се изложиле на ризик да бидат лустрирани. Апсурдно, шашаво и забегано дибидус, зарем не?
Ама, Господ да чува и од побетер! Што ако во некоја нова дополнета и изменета верзија од Законот за лустрација се продлабочи и прошири временскиот период до почетокот на минатиот век? Е, тогаш воопшто не е сигурно дали лустрациската метла нема да ги опфати Гоце Делчев и Даме Груев, бидејќи еден од нив според „бенч марковите“ на Лустрациската комисија мора да биде предавник, непријател или кодош, едниот не бил за кревање на востание, другиот бил за.
Исто така може да се лустрираат како предавници на народот свој по командна одговорност оние кои биле против да се оди на Солун наместо на Срем, а по таа логика веројатно со групен портрет и сите членови на АСНОМ, а можеби, зошто да не, и оние кои се согласија Македонија да влезе во ООН со референца наместо со уставното име, како и актерите што го потпишаа Рамковниот договор и тоа во рамка со мал портрет?
Македонија и сѐ е можно! Апсурдното поимање, глорифицирање и убедување само поради фактот што секоја соработка со Службата се прогласува за незаконска и неприфатлива. На тој начин соработниците кои погрдно се ословуваат кодоши, априори се перцепираат како лица кои се занимаваат со незаконски, нечесни и неморални активности со кои на други им нанеле штетни последици и душевни болки.
Површните, погрешни и волунтаристички претстави резултираат со стигматизација на соработниците кои по дефиниција се виновни за сите небиднини и затоа неизоставно и без пардон треба да се разобличат, понижат, јавно прокажат, па дури и казнат.
Таквата пизма кон нив и тајните служби го проширува кругот со опфат на многу професии и занимања (директори, професори, академици, писатели, новинари, адвокати, судии, актери и режисери, попови и оџи и уште голем дел од списокот во Националната номенклатура на занимања и дејности), со единствена цел да се ослободи од нивното влијание и авторитет во општеството бидејќи се неистомисленици со владејачката гарнитура.
23-01-2020, 02:30 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,679
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#3

Quote:Сѐ е исто – УДБА и КОС божем ги нема, ама само името е ново

[Image: DSC_5294-696x464.jpg]

Речиси е невозможно Службата да се реформира. Доколку тоа би се случило, значи дека власта доброволно се откажала да ги контролира општествените текови. А, тоа сигурно нема да се случи!

 Д-р Гроздан ЦВЕТКОВСКИ 20.01.2020
Дијагнозата „Macedonise Denunciante“ генерира од фактот што нашите тајни служби отсекогаш биле девијантни и, во поголема или помала мера, нивните методи и средства за работа останаа џандарски и на работ од законите.
Тоа е така затоа што по дефиниција, но и по својата суштина тие претставуваат инструмент и сервис на власта, па нејзините припадници се (зло)употребуваат, плаќаат, наградуваат и одликуваат, но кога ќе се оцени дека не се повеќе „корисни идиоти“ или морално – политички подобни, се диференцираат со ставање на располагање или под специјален третман на тн. decommission,[1] предвремено се пензионираат или се фрлаат на буништето од бесчесната историја, а на нивно место доаѓаат други до небо ентузијазирани и благонадежни кадри.

 СОЦИЈАЛНА  ИНТЕЛЕГЕНЦИЈА ЗА ПРЕКОМБИНИРАЊЕ

И така постојано и во круг се вршат реформи на претходно направените реформи. Ништо чудно: тајните служби отсекогаш биле и до денес останале најлојална и најконзервативна структура во државниот апарат на секој политички поредок.
Тие без оглед што живеат во некој свој свет на меѓусебни интриги и местенки, никаде и никогаш не исчезнале, бидејќи имаат неверојатно вродена социјална интелегенција која им овозможува да се прекомбинираат со совршено прилагодување кон политичките околности и менување на логото и името (ОЗНА, УДБА, СДБ, ДБК, УБК).
Нивното постоење и делување никогаш не било идеолошко, туку од интерес, тие се приспособуваат според тоа од каде дува ветерот, а тој често го менуваше правецот, па тие немаа никаква конзистентна идеолошка линија и за нив беше сеедно дали ќе владее комунистичка идеологија, неокомунизам, авторитаризам, популизам или пак државата ќе има евро-атлантски аспирации.
Нивната амбиција и цел никогаш не била да бидат сервис на граѓаните, туку како инструмент на власта да господарат со нив. Благодарение на ваквата конвертитска филозофија и прагматичност, наследниците на УДБА и КОС до денес останаа сеуште моќен фактор и недопирливо затворено братство.

ВЛАСТИТЕ СЕ МЕНУВААТ,СЛУЖБИТЕ ОСТАНУВААТ

Значи, традицијата се задржува и недопирливоста останува. Режимите доаѓаа и заминуваа, власта се менуваше, но тајните служби остануваа, затоа што нивната работа е специфична и се учи со години, а кадрите не можат да се најдат на берзата на трудот.
Тие и покрај козметичките промени тешко се ослободуваат од бремето на минатото дури и кога се создава нова држава, нов систем и нови служби, бидејќи барем на почетокот мораа да се потпрат врз бившите комунистички кадри затоа што немаа друг избор, а им беа неопходни оние кои ги познаваа механизмите и структурата од внатре.
Контролата врз работењето на новите „реформирани“ служби и натаму останува формална и монопол на владеачката гарнитура, а парламентарната и граѓанска контрола претставува невозможна мисија. Едноставно, целта на секоја власт била и останува како да ги инструментализира и контролира тајните служби, а не како да ги реформира.
Затоа промените никогаш не се завршени, туку повторно постојано започнуваат. При тоа, најважната задача останува контролата врз граѓаните, што значи истраги и евидентирање на сите оние за кои постојат макар само индиции или основи на сомневање за недоверливост или скршнување од единствениот исправен пат и дека со тоа се предавници на својата земја, бидејќи антикомунизмот и предавството се толкуваа и прифаќаа како синоними.
Во новиот плуралистички систем се променија само реториката дека службите од сервис на власта божем се трансформирале во сервис на граѓаните, како и државната и политичка номенклатура и технологија на делување: порано со страв и стап, а денес суптилно со стап и морков, без јасни правно уредени надлежности и овластувања и без реална надворешна контрола.
Затоа, сѐ си остана исто – УДБА и КОС божем ги нема, ама во суштина само името е ново. Остана исто, затоа што сите тајни служби се втемелуваат врз искуствата што ги имале од авторитарните режими. Остана исто, затоа што новите „демократски“ служби во самиот почеток на формирањето беа копија на комунистичките УДБА и КОС и така се однесуваа.
Тоа значи дека тешко се искоренува проблематичниот авторитарен менталитет, иако се прават фингирани обиди да се вградуваат искуства од демократските држави.
Едноставно, речиси е невозможно Службата да се реформира. Доколку тоа би се случило, значи дека власта доброволно се откажала да ги контролира општествените текови. А, тоа сигурно нема да се случи!
23-01-2020, 02:36 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,679
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#4

Quote: Бог да ги бие шпиуните

[Image: DSC_5280-696x464.jpg]

Процесот продолжи до денес, а кога и како ќе заврши не се знае. Извесни се само последиците: институционална декапитација, политизација и партизација, деградација на професионалниот капацитет и кредибилитет, промовирање на антивредности во вредности и криминализација и корумпираност на службите.

 Д-р Гроздан Цветковски 21.01.2020
 Лично за мене, перманентниот процес на разнебитување на македонските безбедносно – разузнавачки служби започна во 1994 година, кога тогашната политичка гарнитура на власт партиски ги инструментализира и инсталира припадниците во новиот политички амбиент. Сукцесијата на континуитетот ја продолжи новата политичка структура што дојде во 1998 година. Со „modus operandi“ на претходната власт, таа веднаш ја започна акцијата „Ослободување од кадри на старите класни структури“.

СИМПТОМ НА БОЛНО ОПШТЕСТВО

Веќе во 2000 година ги достигна „sвездените мигови“ со отворањето на досиејата на лица, но и со инсајдерска трговија со безбедносни информации, а потоа продолжување на овој проект во 2008 година со донесувањето на „определување дополнителен услов за вршење јавна функција“. Сите овие „креативни демократски реформи“ предизвикаа деструкција на безбедносно – разузнавачките служби и беа погубни за младата недооформена држава.
Процесот продолжи до денес, а кога и како ќе заврши не се знае. Извесни се само последиците: институционална декапитација, политизација и партизација, деградација на професионалниот капацитет и кредибилитет, промовирање на антивредности во вредности и криминализација и корумпираност на службите. Во ваква ситуација, голем дел од доверливите оперативни материјали, документи, анализи и проценки станаа достапни на странски разузнавачки служби и приватни лица и архиви, со што се доведе во прашање опстојувањето на македонската држава и националниот идентитет.
Процесот на разнебитување на најеклатантен начин ги исфрли на површина симптомот и дијагнозата на болната состојба на македонското општество, која ќе има сериозни и судбоносни последици на планот на политичко – безбедносните состојби во иднина.
 Дијагнозата „Macedonise Denunciante“ може условно да се дефинира како имунолошки синдром на реален или потенцијален, свесен или не, принуден или доброволен ангажман на денунцирање (кодошење), генериран од специфичен сплет на историски, политички, социјални, патолошки, културни и морални состојби и вредности.
Нејзината „база“ датира од искон, а „надградбата“ континуирано продолжува и денес. Впрочем, Македонија во својата историја секогаш имала повеќе поданици отколку граѓани.

СЕКОЈ СЕКОМУ МУ Е КОДОШ

Оттука, фолклорното творештво во стилот на народната песна „Бог да ги бие шпиуните“, анегдотата „Да се чува кубурот за зортзаман“ и преданието „Еден македонец – комита, двајца – комита и војвода, а тројца – комита, војвода и кодош“ или пак, дефиницијата за „Македонските славјани како флотантна маса која што може да се преобрази во една или друга нација“, не претставуваат само парадигма за битот и душевноста, туку и многу повеќе – дека секој секому е кодош, само прашање е од каков маштап и кој за кого и за колку работи.
Фразата дека помалку сакаме на нас лично да ни е добро, а многу сме посреќни ако на комшиите им е лошо, потврдува дека кодошењето било и останало дел од нашиот национален фолклор уште од времето кога не бевме осознаена нација и самостојна држава, туку само „мешана салата“ и географски поим. Секогаш постоеле расипани луѓе кои „се мислат повикани да водат како Мојсија и другите пророци, а самите не можат да се ослободат и влечат по себе ситни пороци“.[1]
Па така, во периодот на Османлиското царство ние сме биле поделени на македонски Бугари, Јужносрбијанци и славофонски Грци, без оглед што нашите прадедовци се чуствувале сосема поинакви и посебни. Сепак, за жал, многу од нив често преминувале од една во друга националност или вера, што зависело од тоа кој повеќе ќе плател.

СИНДРОМ НА САМОДЕСТРУКЦИЈА

Дека имунитетот кон синдромот на самодеструкција не ни бил отпорен, потврдуваат и важни историски настани од периодот на национално – ослободителното движење, посебно против турското владеење. Мотивите и причините за кодошење биле од елементарни до мошне комплексни: навреда, омраза, одмазда, инает, завист, пакост, политичка неистомисленост, материјална корист. Поради кодоши животите ги загубиле највидни водачи, а „заштитниот знак“ на ВМРО бил меѓусебни кодошења и интриги, што се одразило на разградувањето на националниот организам.
Најилустративен е примерот од турските девтери, според кои во Баница каде бил убиен Гоце Делчев, од 350 куќи во селото, имало 380 платеници и кодоши на турскиот режим. Тие го зеле на душа Делчев, а подоцна од такви настрадале и други војводи и борци од Македонското револуционерно движење.
Дури и за војводата Јане Сандански, еден од симболите на македонската борба против турската власт, постојат непотврдени сомневања дека по Младотурскиот преврат бил поткупен со 50 лири месечна плата, но дека и некои негови соборци исто така биле на платниот список.
Овие недокажани сомневања се публикувани во мај 1909 година во турскиот весник „Заман“, поради што Османлиите го нарекувале „Безим Јане“ (Наш Јане). Кога разбрале дека им „пее“ на Турците, односно дека станал пишман војвода, од ВМРО му била изречена смртна пресуда. И Стерју Гули, најмладиот син на легендарниот Питу Гули, бил бугарски полициски агент во периодот од 1941 до 1944 година и водач на локална контрачета, а братот на претседателот на Крушевската република бил кмет на својот роден град за време на бугарската окупација. Така е со симптомот и дијагнозата „ Macedonise Denunciante“: ако твојот не те изневери и предаде, тогаш исто како да не си изневерен и предаден.
23-01-2020, 02:39 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,679
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#5

Quote:Немаше шанса да се одбие соработка

[Image: DSC_5284-1-696x464.jpg]
Иако во службените белешки на Службата за државна безбедност фигурираат дури над 100.000 лица како кодоши, реалниот број на соработничката мрежа за целиот 45-годишен период изнесува само околу 3.000 оперативни врски и соработници, од кои значителен дел фактички воопшто не постоеле

 Д-р Гроздан Цветковски 22.01.2020
Секој на секому е кодош, а за потврда на оваа теза потребно е само да се разјаснат некои факти и недоречености. Во 2000 година законски беше овозможен достап до околу 10.000 лични досиеја за лица кои во периодот од 1945 до 1991 година биле третирани како „внатрешни непријатели“.

Денес во Државниот архив на Република Македонија се наоѓаат околу 30.000 досиеја од кои е симната класификацијата „државна тајна“, но во Управата за безбедност и контраразузнавање, Агенцијата за разузнавање и Воената служба за безбедност и разузнавање останале истотака многу досиеја кои сеуште се класифицирани како „државна тајна“.

ОГРОМЕН БРОЈ ЛИЦА ЗЛОУПОТРЕБЕНИ

Иако во службените белешки на Службата за државна безбедност фигурираат дури над 100.000 лица како кодоши, реалниот број на соработничката мрежа за целиот 45-годишен период изнесува само околу 3.000 оперативни врски и соработници, од кои значителен дел фактички воопшто не постоеле, а добар дел биле пријателски, роднински и колегијални врски, како и соседи и познајници на лицата под оперативен третман.
Во прилог на ваквиот факт е бројот на досиејата спореден со лустрираните граѓани, од што логично произлегува прашањето каде се останатите соработници?[1] Значи, огромен број граѓани се злоупотребувани, бидејќи несвесно и без нивно знаење биле евиндентирани и регистрирани како кодоши.
Таков беше случајот со лустриран новинар во радио Скопје, за кого оперативецот во службената белешка која се однесувала на ОО „Прстен“, навел дека разговорот со него за делувањето на некои новинари и уметници бил обавен наводно во неговиот стан, иако таков разговор воопшто немало. Иронијата да биде поголема е во тоа што и овој оперативец беше исто така лустриран, па потоа Управниот суд го поништи решението за негова лустрација, но Комисијата повторно ја потврди својата одлука за негово лустрирање. Тоа се случуваше затоа што во службените белешки мораше да се наведе изворот, со што тој автоматски се евидентираше како кодош.
Парадигматичен е случајот со главната уредничка на неделникот „Фокус“, која само со едно сочинение во форма на службена белешка, без никаква друга пропратна документација и докази беше прогласена за кодош. Токму овој налудничав случај претставува клучен аргумент и факт дека  лицата кои фигурираат во службените белешки и извештаи не треба и не смее априори да се третираат како кодоши, туку само оние кои доброволно прифатиле соработка и за кои постојат непобитни докази.

СОРАБОТНИЦИ  ОД СИТЕ ПРОФЕСИИ

Навистина, службите имаа соработници од сите професии и занимања, од обични работници, преку директори, интелектуалци, професори и студенти, академици, свештеници, судии и обвинители, што им даваше можност во секое време да креираат разни оперативни акции, скандали, афери, компромитации, местенки и дискредитации. Меѓутоа, треба да се има и предвид фактот што најголемиот број од соработниците беа без или со ниско образование, вработени на неатрактивни работни места или на маргините од политичките и општествени збиднувања.
Но, постоеше и друга категорија соработници од повисоко ниво кои не се евидентираа во соработничката мрежа и нивните досиеја се држеа во апсолутна тајност. Тоа беа лица кои врз основа на одлука од тогашниот Републички совет за заштита на поредокот утврден со Уставот, имаа обврска да соработуваат со Службата.
Во оваа категорија влегуваа директорите и други раководни лица во претпријатија и објекти кои беа од посебен интерес за одбраната и безбедноста на земјата и тие формално не беа третирани како соработници. Во овој контекст, практично беше невозможно некој да замине за трговски, воен, културен или дипломатски претставник во странство, доколку претходно не се согласи за соработка со Службата за државна безбедност. Таа вршеше претходни опсежни проверки и проценки за политичко – безбедносната и морална подобност, бидејќи претставништвото во странство освен основната, задолжително имаше и разузнавачка функција, но истовремено беше и објект на разузнавачки интерес од страна на домицилните контраразузнавачки служби.
23-01-2020, 02:43 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,679
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#6

Quote:Службите врбувале соработници со притисок

[Image: DSC_5285-696x464.jpg]
Денес  тие се најтрагичните фигури, бидејќи произлегува дека двапати се виктимизирани – првпат кога биле принудени или уценети да соработуваат, а потоа денес кога се ставаат на столбот на срамот со етикета кодош.

Д-р Гроздан Цветковски 23.01.2020
Во категоријата со кодошки имунитет, се вбројуваа и сите лица кои пред изборот, односно именувањето на некоја функција биле соработници на Службата. Тие со нивниот нов општествен статус стануваа недопирлива и забранета зона за врбување, па веднаш се дерегистрираа, а нивните соработнички досиеја се евекуираа во резерватот за посебни намени „Јасен“ во близина на Македонски Брод.
Се разбира, понекогаш се правеше исклучок  ако се работеше за многу значаен или случај од посебен интерес. Значи, доколку беше врбувано одредено лице за соработник на Службата, а потоа стануваше функционер, оперативецот беше должен да го исклучи од соработничката мрежа и да ги уништи, односно евакуира материјалите за да не останат никакви траги. Ова е битно да се знае, бидејќи Службата т.е. оперативците, сепак, не можеа без исклучок да врбуваат кого ќе посакаат, туку постоеше едно ниво над кое не беше дозволено да се ангажира соработник, меѓутоа тоа претставуваше исклучок од правилото.

ПОЛИТИЧАРИТЕ-НЕОФИЦИЈАЛНИ СОРАБОТНИЦИ

 Инаку, во практичното работење, најпосакувани неофицијални соработници биле и денес останаа политичарите, од едноставна причина што имаат достап до многу информации, а освен тоа сакаат да ги озборуваат и кодошат колегите. Всушност, тие не се фактички те. апла кодоши, туку интересни се нивните врски, коментари, интриги и самоистакнување во средби со припадници на Службата. Тие нивни искажувања педантно се нотираат во службени белешки, врз основа на кои подоцна можат да се изготвуваат соодветни оперативни стратегии. Се разбира, доколку постои опасност досието да биде отворено, Службата брише делови од него, или пак, ја уништува целокупната документација.
Категоријата на соработници кои морале под притисок да се согласат и потпишат изјава за прифаќање на соработка со Службата, денес се најтрагичните фигури, бидејќи произлегува дека двапати се виктимизирани – првпат кога биле принудени или уценети да соработуваат, а потоа денес кога се ставаат на столбот на срамот со етикета кодош.
Притоа, мора да се има предвид специфичната народна психологија која создаде духовен стереотип на поврзување на традиционалното со современото. Затоа, ноторна и целосна лага е чаламот наш со удирање во гради, посебно кочоперците и самопромовираните лажни патриоти дека никогаш никој не можел и немало шанси да ги врбува, оти тие божем биле силни карактери со мадиња и неподлегнувале на било какви притисоци, уцени и рушвети.
Ама, таквото фалбаџиство без покритие го демантира повторно изворната фолклорна фраза „Немаш газ“, наместо како некои други народи од регионот кои кога сакаат да се посомневаат во нечија храброст и одлучност, велат ,,Немаш мадиња’’. Значи, лажното перчење да ти било само гола вода, а вистината и тоа апсолутна е дека службите не ги врбувале само оние за кои немале некој посебен интерес или едноставно не сакале да ги направат кодоши.

КОДОШЕЊЕТО ВО ЕДНОПАРТИЗМОТ
 

Па, Боже мој, во еднопартискиот систем сите граѓани, трудбеници, чесна и нечесна интелигенција беа должни во секое време без право на адвокат да се јават на повикот за информативен разговор. Во поканата никогаш немаша образложение зошто се повикува, а за нејавување, или одбивање,постоеја ептен ефикасни механизми принудно да се изврши приведувањето во простории на Службата каде ,,големиот маж’’ ќе игра пиперевка и ќе прашува кога повторно да дојде.
Доволно беше  некој да претставува безбедносен интерес, ако се работеше за субјект од т.н. „корисна средина“, кој бил или сеуште е во директен или посреден контакт со сомнителни, односно лица кои се во оперативна обработка. Такви индикативни безбедносни лица можеа да бидат активисти или вработени во куќен совет, месна заедница, младинска организација, општествено-политичко тело на самоуправна организација на здружен труд и нивни инокосни работодавни органи со техно-менаџерски и технократски погледи и делувања, потоа со лица кои имаат либерални ставови, припадници на граѓанска десница, авангардни интелектуалци, екстремен клер, девијантни и антисоцијални кругови и останати антипартиски и антисамоуправни елементи.[1]
На тој начин граѓанинот, селанецот, беше чесната и нечесна интелегенција се врбуваа и иницираа (произведуваа) во кодоши. Немаше шанса да се одбие соработката! Со арно, со лошо, со малце или многу ќотек (десет удирај еден број), Службата ќе најдеше начин, повод и причина колебливиот инаетчија да го принуди да соработува. Голем број случаи го потврдуваат овој неспорен заклучок, а сложеноста, деликатноста и опасноста од неизбежно воспоставување на соработнички однос со Службата по разни основи (уцена, зависност, компромитација, лага, манипулација, рушвет) ќе ги илустрираме со неколку примери од практичното работење.
23-01-2020, 02:46 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,679
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#7

Quote:Поп швалер стана кодош, сликан како пропаднал во кенеф

[Image: DSC_5284-1-696x464.jpg]
Буквално секој, на еден или друг начин, можеше да стане објект на врбување, да се принуди да соработува и беше ѓаволски тешко да се отргне од канџите на Службата, бидејќи немаше заштитни механизми некој да не биде врбуван.

Д-р Гроздан Цветковски24.01.2020
Паридигматична и трагична е судбината на политичкиот емигрант и можеби единствениот вистински македонски дисидент ДБ кој од комунистички маченик мораше под физичка и психолошка тортура да се трансформира во класичен кодош. Уште попарадоксално  е што тој во 1977 година беше киднапиран од Франција од страна на нашата Служба, по што во објектот за посебни намени во Јасен скоро две години се водеше полициска истрага и препарирање, за да потоа биде  осуден на казна затвор во траење од 13 години.

СОРАБОТНИКОТ СО КОДНО ИМЕ „РОШОМОН“

Претседателството на СФРЈ во 1987 година одлучи да го помилува и ослободи од натамошно издржување на казната. По излегувањето од затвор, беше сместен во стан од Службата заради целосно оперативно покривање со користење на поставени технички средства за контрола на телефонот, а се вршеше и контрола на неговите  преписки и други поштенски пратки.
Но, и тоа беше малку, па го принудија да ги ревидира ставовите и идеите и да постане кодош на Службата под псевдоним ‘’Рошомон’’. Инвентивно и страотно, но таква беше суровата тактика на УДБА, таа беше наша судба, таа сѐ мораше да знае и контролира и сѐ можеше да изнуди и од најцврстиот карактер.
Службата располагаше со веродостојни сознанија дека Божјото чедо А. висок свештеник на една Епархија во централниот дел на државата, одржувал чести контакти со лица кои биле на иста бранова должина во однос на швалерската духовност, бидејќи и тој, иако со голем авторитет и неспорни морални квалитети, имал овозмеска слабост кон жените. Сепак, главната дејност на овие лица била шверц со цигари и алкохолни пијалоци од Грција, за што Божјото чедо воопшто не знаел и по никаков начин не бил инволвиран.
Повеќекратните обиди за негово вградување како агент-провокатор и соработник беа неуспешни, бидејќи тој не подлегна ниту на пари, ниту на патриотска основа, а уште помалку на закани. Едноставно велеше: ‘’Кој што си прави, тој е негов избор, Господ е голем и гледа’’.
Освен тоа, чуствуваше голема аверзија кон Службата затоа што  уште како дете бил очевидец како една партизанка, подоцна прогласена за народен херој и виден општествено – политички работник во изградбата на социјализмот, веднаш по ослободувањето пред многу насобрани луѓе го јавала како коњ неговиот татко кој бил селски поп, јавно понижувајќи  го како антинароден елемент.
Меѓутоа, во процесот на тајното следење, се утврди дека свештеникот често пати под превезот на ноќта доаѓа кај една млада жена чиј сопруг  работеше како теренец во една градежна фирма во Црна Гора и дома доаѓаше на неколку дена еднаш во два месеци.
Располагајќи со потврденото сознание, двајца оперативци ја посетија младата жена и отворено ја уценуваа, по што таа уплашена да не избувне скандал, се согласи да ја одигра наметната валкана улога која беше едноставна: следниот пат кога Божјото чедо ќе дојде кај неа, оперативците ненадејно да затропаат на нејзина врата.
Тогаш таа во паника ќе му рече дека неочекувано доаѓа сопругот, поради што морал да скокне од прозорецот и да се сокрие во полскиот нужник на крајот од дворот.
Уплашениот швалер кога влегол во кенефот каде претходно оперативците ги тргнале даските, пропаднал до гуша во фекалии. Тие со батерија му го осветлиле лицето и во таква ситуација немало шанса да се одбие потпишување на изјава за доброволна соработка со Службата.

УЦЕНА СО ДЕТЕ И ХОМОСЕКСУАЛНОСТ

Висококвалификуваниот бравар Б. во Металскиот завод ,,ТИТО’’ во Скопје, требаше да се ангажира како извор за доставување на информации во врска со сомнителната идеолошка определба и свртувањето од единствениот исправен пат на неговиот работоводител, инаку и секретар на ОО на СКМ во претпријатието.
Овој вреден и чесен работник имаше болно дете кое требаше да се оперира во странство. Иако со антипатија кон Службата, еден ден Б. сфати дека нема избор и единствено Службата може да му помогне, поради што одлучува да стане соработник.
Службата располагаше со документи и фотографии од кои се гледа дека новинар во внатрешно-политичката редакција во ,,Нова Македонија’’ е хомосексуалец, но истовремено и единствен кој има пристап до касата на неговиот колега за кого постоеја основи на сомневање дека работел за странска разузнавачка служба. Епилогот може да се предвиди: за да не биде компромитиран, новинарот ја прифати улогата на соработник на Службата.
Наставникот Н. во едно средно училиште во западниот дел од Македонија беше врбуван „под туѓо знаме’’, на тој начин што оперативецот му се претстави со легенда дека е агент на Албанската разузнавачка служба и дека работи против уставниот поредок на тогашната единствена држава. Наивно мислејќи дека работи против домашната сојузна и републичка Служба, всушност Н. не знаеше и не можеше да претпостави дека работи за нив.

ПИКАНТЕРИИТЕ ОД  КАФЕАНАТА “БУКЕТ

Оперативецот-боем речиси секојдневно навраќаше во култната кафеана  „Букет”, од  каде, без нивно знаење и согласнот, „регрутира” како соработници двајца писатели од чии информации во најголем дел од полициската кариера си ја заработуваше платата.Тие интелектуалци, без никаква задршка и сомнеж, отворено, чесно и „без влакна на јазикот” даваа критични оцени и рецензија, мислења, пофалби, а често и озборуваа за одредени пикантерии на своја и на сметка на нивни колеги. Истовремено, коментираа некои негативни појави и општествени деформации, незнаејќи до крајот на живот дека Службата ги третирала како соработници.
Значи, буквално секој, на еден или друг начин, можеше да постане објект на врбување, да се принуди да соработува и беше ѓаволски тешко да се отргне од канџите на Службата, бидејќи немаше заштитни механизми некој да не биде врбуван.
Се разбира, постоеја и исклучоци некој да не се согласи и покрај сите притисоци, но тие едноставно имаа голем ксмет што не наишле на вистински упорен мајстор за врбување или, пак, Службата во последен момент проценила дека потенцијалниот извор не е надежен и перспективен за соработка.
Овој факт непобитно укажува дека се направи огромна грешка со отворањето на досиеата за соработници, бидејќи никој не можеше стопроцентно да гарантира дека не е извршена селекција или уништување на суштински факти, дека не се фалсификувани одредени документи и најмногу поради тоа што голем број оперативни информации, службени белешки и извештаи се тргнати  од архивите или уништени.
25-01-2020, 01:28 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,679
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#8

Quote:Пандорината кутија на глупости, чаршиски лаги и озборувања

[Image: DSC_5305-696x464.jpg]

Категоријалниот систем го создаваше Партијата, а не службите, инспекторите и кодошите. Затоа многу работи не се потпираа на реални факти, туку претпоставки и апсурди, без логика и разум

Д-р Гроздан ЦВЕТКОВСКИ 25.01.2020
Сѐ е спротивно од она што изгледа дека е: Деконспирацијата на соработничката мрежа и објавувањето на имињата на кодошите резултираше со големи манипулации, бидејќи покрај жртвените јарци постојат и привилигирани за кои со перење на нивните биографии никогаш нема ништо да се дознае. Дали некој денес ги знае кодошите на Ченто, Брашнаров, Шаторов и многу други значајни и незнајни личности?
Сакајќи да се исправат неправдите, се направија уште поголеми. Наместо ваквата цел, појдовна точка требаше да биде логиката дека таква ни беше државата, такви ни беа службите и целиот општествен поредок.  Категоријалниот систем го создаваше Партијата, а не службите, инспекторите и кодошите. Затоа многу работи не се потпираа на реални факти, туку претпоставки и апсурди, без логика и разум.
Демагогијата, безрбетништвото, мимикријата, партиската лојалност и готовност да се изврши секоја наредба, како и немањето на професионален капацитет и личен интегритет на припадниците на тајните служби  да се спротистават на нивната инструментализација, претставуваше магичен круг од кој немаше излез.

ПАРАНОИДНА МЕНТАЛНА СОСТОЈБА

Ниту една сериозна и респектибилна служба не ги објавува досиеата на соработници, освен во исклучителни случаи, но и тогаш се води строго сметка за заштита на интересите на националната безбедност. Неоткривањето на имињата на соработниците (агентите), а во некои служби дури ниту имињата на оперативците, претставува континуитет на политика кон која доследно се придржуваат службите со долга демократска традиција и владеење на правото.
Парадигматичен пример за ваквата пракса претставува една од интелектуално и оперативно најмоќната безбедносна служба, британската СИС, попозната како МИ-6, која освен што не ги објавува имињата  на соработниците, не ги открива ниту своите оперативци. Само во исклучителни случаеви МИ-6 дава согласност да ја открие анонимноста на починати припадници на службата.[1]
Куриозитет за оваа служба претставува и фактот што таа формално не постои, бидејќи нејзиното јадро се наоѓа во Министерството за надворешни работи, а клучните кадри доаѓаат од британското наследно племство. Припадниците на МИ-6 работат за плата, а соработниците се наградуваат на тој начин што им се помага во нивната кариера или им се наоѓа добра работа, затоа што се тргнува од девизата дека колку се тие побогати толку ќе бидат помотивирани и полесно ќе доаѓаат до безбедносно-интересни податоци, а со тоа ќе бидат и покорисни за Службата.
Отворањето на досиеата не значи откривање на сите земски тајни: Во основа, постојат три категории на граѓани кои опсесивно се заинтересирани за отворање на досиеата. Првата е од интелектуалниот, научен и медиумски слој, чиј интерес е сосема разбирлив и оправдан-  од временска дистанца да се обидат да извршат научно-истражувачка анализа и проценка на функцијата и употребливоста на досиеата.
Втората категорија се лица кои биле под третман на Службата, додека третата се фобични односно лица со параноидна ментална состојба кои сметаат дека не постои граѓанин кој нема досие во Службата.
Во основа, досиеата освен што укажуваат на некои битни елементи во функционирањето на комунистичкиот режим, го откриваат и самиот modus operandi на репресијата од страна на тајните служби. Покрај лични податоци и информации за разновидни активности, контакти, однесување и намери на лица кои биле безбедносно интересни, тие содржат и податоци за основи на сомневања, планови за акции, извештаи од соработка, службени документи од други институции, аудио и видео записи, фотографии, одземени и пронајдени предмети и документи и друг доказен материјал.

БИЗАРНИ ИНФОРМАЦИИ

Меѓутоа, најчуствителни и опасни претставуваат елементите од лична природа: навики, семејство, здравствена состојба, деловни и пријателски врски, сексуални склоности, сторени прекршоци за кои не била изречена санкција и многу други податоци од интимниот живот, но и глупости собрани од чаршија и кафеани (кој што рекол, кој се напил, кој кого опцул) кои во секое време може да се активираат и послужат за уцени и манипулации.
Токму вакви бизарни информации често ја сочинуваат суштината на собраните податоци во досиеата: освен за безбедносен, тие можат да се користат и за репресивни и нелегитимни цели: политички прогони, уцени, дисквалификација и компромитација, апсења, монтирани процеси, конфискација на имот, сместување во психијатриски клиники, интернирање во работни логори за превоспитување и ревидирање на ставовите, исчезнување и физичка ликвидација.
Значи, досието сместено во една или неколку папки се засновува на собран необработен суров материјал од страна на оперативецот во неговите контакти со соработничката врска, што без  никаква проверка и верификација еден ден можеби ќе се (зло)употреби, особено доколку се врши тенденциозно, стихиски, неумешно и селективно, со што се отвора Пандорината кутија на глупости, чаршиски лаги и озборувања.
Целосно е паушална претпоставката дека со отворањето на досиеата за соработниците на тајните служби, ќе се откријат сите земски тајни и факти.  Воопшто не е така! Зарем може да се замисли дека за нов именуван министер за внатрешни работи ќе се побара неговото досие? Боже, пази. Единствено што може да се случи е кадровската комисија дискретно да му препорача да ја повлече кандидатурата, но и тогаш тој не мора да ја почитува препораката.

Отворањето на досиеата не треба да се однесува за лица што биле под третман на Службата категоризирани како „внатрешен непријател“, бидејќи сите тие не биле непријатели на државата и народот, туку противници на режимот. Затоа, не е исто да се биде предмет на обработка поради критика на режимот и предмет на обработка за соработка со странска разузнавачка служба.

КАТАРЗА, ПИЗМА ИЛИ ОДМАЗДА

Соработничките досиеа – мрачна, болна и криминална тема: Тајните служби не би постоеле или тоа би било бесмислено ако немаат соработници. Тие се нивната духовна и физичка храна. Логиката на нивното постоење се базира на симбиоза, а продуктот од таа врска се фамозните соработнички досиеа. Токму темата за досиеата на кодоши е мрачна и болна, на посебен начин дури и криминална. Нивниот авет броди.
Што ли носи тоа: катарза, пизма или одмазда? Старите мудреци велат дека сите човечки несреќи доаѓаат поради немање информации или, пак, од непотребни (излишни) информации. Што претставува досие? Како се создава? Колку трае неговиот век? Одговорите на овие клучни прашања ја растеруваат маглата и ја осветуваат големата слика и разбирањето на моментот на вистината.
Пред сѐ, мора да се прави разлика меѓу оперативни и лични досиеа. Првите имаат историско и научно значење и во нив може да се види кои биле наредбодавци, за разлика од личните досиеа кои во голем број се банални, трачерски, недоречни, често комични и глупи, неретко со измислени и пристрасно интерпретирани изјави, што е далеку од било каква безбедносно интересна тема. Впрочем, тоа е типична карактеристика на полициски досиеа во кои се собирало сѐ и сешто со надеж дека еден убав ден можат да послужат како компромитирачки материјал.
Според формата и содржината, досие претставува збир од повеќе напишани материјали (извештаи и службени белешки), изготвени или прибавени документи кои се однесуваат на иста материја или за исто лице. Меѓутоа, нивното отворање може да предизвика разочарување во поглед на очекувањето да се открие голема ризница од информации, бидејќи досието може да содржи само неколку листови.
Тоа е затоа што конкретното лице за кое се однесува досието може да фигурира и во други десетица или стотина материјали кои се сместени во досиеа за други лица.
На пример, доколку се отвори досието за Едикојси странски дипломат во Македонија, тогаш ќе се види што има за него, но истовремено и кој ги доставувал тие информации за неговата активност. Доколку доставувачот е Амбасада, тогаш настанува проблем. Исто би се случило и со досие за македонски дипломат во странска држава. Тоа е главната опасност поради која респектабилните служби не ги отвараат досиеата за своите соработници.

ЗАБЛУДЕНИ ДЕСПЕРАДОСИ

Што би се случило кога европските безбедносно-разузнавачки служби би ги отвориле досиеата за македонските „дисиденти“ и политички емигранти, од кои денес голем број кај нас се промовирани во национални херои и маченици за целокупна, независна, самостојна и демократска Македонија?
Па освен што би се видело дека многумина од нив биле персони кои не правеле разлики меѓу географски поим и државност, се чуствувале и изјаснувале како припадници на друга нација, биле националисти и шовинисти, самопрогласени демократи и заблудени десперадоси, многумина од нив биле и во служба на туѓи бели дворови и доставувале информации на безбедносните служби во тие држави.
Странските служби не ги отвараат досиеата за овие лица, заради нивна заштита како оперативни извори, но и заради избегнување на компромитација на нивните служби. Значи, поентата е во тоа што ниту едно досие не претставува интегрален животопис за конкретно лице, дека не постојат „собрани трудови“ од соработникот, туку тие се расфрлани во други папки (досиеја) односно ниту едно досие не претставува природно поврзан хронолошки текст, туку испревртена приказна без ред и поредок, во кое формалниот редослед на материјалите е произволен.
Значи, досието за конкретен кодош не претставува завршен текст со епилог, не се чита на еден здив, на моменти може да биде и здодевно четиво и што е најважно, неговата веродостојност е релативна. Битно е да се сфати и разбере дека она што претставува вреден и употреблив податок и сознание, што е многу битно, вообичаено секогаш останува во главата на оперативецот, а не напишано на лист хартија.
Токму поради ваквите карактеристики, содржините на кодошките досиеа априори продуцираат вина, но истовремено и одговорност бидејќи сите материјали во него се класифицираат како строго доверливи. Оттука, отворањето на досиеата и лустрацијата на соработниците на Службата предизвикува многу проблеми и предизвици, меѓу кои најбитно е прашањето дали ваквиот процес ќе резултира  со вистинско прочистување и ослободување или, пак, ќе предизвика хаос и пизма?
Дали со нивното отворање ќе се овозможи да се види големата слика и да се дознае вистината, имајќи ја предвид проблематичноста на архивите поради фактот што многу документи биле селектирани и уништувани, дополнително ажурирани и содржински менувани и дотерувани според дневно-политичките потреби? Конечно, дали со отворањето на соработничките досиеа граѓаните ќе бидат посреќни, побогати и поумни?
26-01-2020, 05:58 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,679
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#9

Quote:Многу оперативци имаат лични архиви со досиеа

[Image: DSC_5293-1-696x464.jpg]

Кога ќе дојде време за дерегистрација, соработникот се брише од евиденцијата, а прирачното досие за него останува кај оперативецот додека има потреба за него.Кога таа потреба ќе престане, оперативецот го уништува досието или пак го фотокопира пред уништување на оригиналот, а фотокопијата ја зема со себе или едноставно оригиналот го задржува кај себе

Д-р Гроздан ЦВЕТКОВСКИ 26.01.2020
Не постои класично интегрално досие за соработка со тајните служби: Тоа е само матафора или привид. Всушност, постои нешто како прирачно досие за соработка кое се наоѓа кај оперативецот кој контактира со оперативната врска, но тоа постои само додека трае соработката.
Кога таа од било кои причини ќе престане, тогаш се укинува и оперативната обработка за лицето за кое бил ангажиран соработникот (починало, се отселило во друг град или држава, го променило работното место или пак едноставно престанала потребата за негова обработка, односно случајот бил бил расветлен и реализиран), по што прирачното досие комисиски се уништува.
Соработникот се брише од евиденција, а извештаите под неговиот псевдоним остануваат во едно или најчесто се наоѓаат во повеќе досиеа, зависно од тоа за што и за кого се однесувале добиените информации. Се разбира, прирачното досие може да биде злоупотребено со фотокопирање и присвојување од оперативецот, но тоа е тема која навлегува во сферата на кривична одговорност.

СОРАБОТНИКОТ „БУМЕРАНГ“

Поедноставено, оперативецот го ангажира соработникот „Бумеранг“ и отвора прирачно досие во кое ги одложува сите добиени информации од него и за тоа изготвува извештај во еден примерок и го сместува во ова досие.
Останатите добиени информации од „Бумеранг“ одат во различни досиеа: доколку соработникот  разговарал со бугарски дипломат, извештајот се одложува во досието за тој дипломат ако тој е под третман на Службата или, пак, во некои други ако се работи за обработка на објект или некое оперативно истражување; доколку пак „Бумеранг“ имал средба со некој грчки бизнисмен од интерес на Службата, тогаш добиените информации за соработникот се одложуваат во досието на бизнисменот.
Постојат и многу други варијанти, но поентата е во тоа што кога ќе дојде време за дерегистрација, соработникот под псевдоним „Бумеранг“ се брише од евиденцијата, а прирачното досие за него останува кај оперативецот додека има потреба за него (на пример, може да му послужи за некоја друга оперативна задача).
Кога таа потреба ќе престане, оперативецот го уништува прирачното досие или пак го фотокопира пред уништување на оригиналот, а фотокопијата ја зема со себе или едноставно оригиналот го задржува кај себе. Друго нема! Затоа и многу поранешни оперативци имаат свои лични архиви со досиеа.
И што се случува понатаму? Комисијата за лустрација го бара досието за „Бумеранг“ и добива одговор дека службите за контраразузнавање и разузнавање или Државниот архив не знаат за такво досие, односно го немаат. Тогаш единствено останува теоретска шанса на некој начин да се реконструира досието „Бумеранг“, но тоа е возможно само ако оперативецот ја прочешла целокупната архива на Службата т.е да прочита илјадници досиеа и документи и од нив да ги селектира сите негови извештаи.
Но, и тука не е крајот, бидејќи доколку оперативецеот не ги почитувал правилата на Службата и ја уништил Одлуката за регистрирање на соработникот или, пак, можеби си ја земал со себе (што во никој случај нема да го признае, бидејќи тоа претставува кривично дело).
Дури и да има досие за соработникот и да може да се открие неговиот идентитет, се поставува едно големо, сериозно и логично прашање: зошто тоа да се прави, имајќи предвид дека кодоши имале и ќе имаат сите служби и дека тој фамозен кодош не е ништо априори лошо и неморално, а уште помалку криминално или казниво. Значи, не треба да се коле вол за еден бифтек.

БЛАГОРОДНА ИДЕЈА

Централното прашање е сепак дали досиеата за соработниците на тајните служби треба да се отворат или не? Тоа има приврзеници  и противници. Оние кои се „за“ како главен аргумент го наведуваат утврдувањето на лицата кои преку соработка со тајните служби ги кршеле или ограничувале основните права и слободи на граѓаните од политички или идеолошки причини во периодот на комунистичкиот режим и од политички, идеолошки и партиски причини од осамостојувањето на Република Македонија до денот на започнување на примената на Законот.
Со еден збор, целта е соочување со минатото во посткомунистичките држави и демонтажа на комунистичкото минато, а со тоа и оневозможување на оние кои соработувале со тајната полиција да бидат избирани или именувани на јавна функција. Гласна, јасна и благородна идеја и заложба.
Да, ама не, затоа што периодот на комунистичкиот режим во Социјалистичка Република Македонија траеше до 8 септември 1991 година кога со референдум официјално се конституира суверена и самостојна Република Македонија. Или можеби комунистичкиот режим траел до почетокот на 2008 година кога започнува примената на Законот за лустрација?
Нешто тука не штима, зарем не? Исто како што е лажна тезата дека обврската за донесување на ваков Закон произлегувала од двете резолуции на Парламентарното собрание на Советот на Европа, кои не беа никаква обврска, туку само препорака.
Извори за создавањето на соработничко досие: Постојат три вида регистри за соработници: за активни, пасивни и за дерегистрација. Во однос на оперативните документи (службена белешка, оперативен извештај и сл.), не е спорна нивната веродостојност, туку нивната веројатност како резултат на склоноста на оперативците да преработуваат, измислуваат, реинтерпретираат делови од разговор, да ги изместуваат поентите и сл. со цел да исполнат одредена норма или да се докажат.
Многу е битно да се знае дека досието за лицето во обработка, односно следеното лице е различно од соработничкото досие и дека следеното лице не може истовремено да биде и соработник, затоа што овие две категории се сосема различни. Имено, лицето кое било под посебна оперативна обработка мора претходно да се дерегистрира, па дури потоа може да се ангажира за соработник и тоа со претходна негова и согласност од најмалку двајца хиерархиски претпоставени од Службата.
Услов да се врбува – ангажира е лицето свесно, доброволно и со определена цел да собира информации врз принцип на доверба. Со прифаќањето на соработката, лицето добива псевдоним кој се разликува од оној што го имало како лице под оперативна обработка.

ТРИ НИВОА НА СОРАБОТКА

Соработката со Службата за државна безбедност имаше три нивоа: пријателска или општествена врска, оперативна врска и соработничка,  односно соработник – резидент.
Пријателската врска воопшто не се третира како информатор или соработник, туку само како лице кое од лични мотиви и причини доставува информации на Службата.
Оперативната врска е најниска форма на класична соработка и се однесува на лице кое презентира одредени информации на пријателска, роднинска, материјална или компромитирачка основа. Информациите кои ги дава ова лице на оперативниот работник – инспектор, се пишуваат како „Службена белешка“, по правило со целото име и презиме на изворот на информации, освен во случаи кога информаторот е посебно докажан според квалитет и квантитет на доставени- те информации, поради што му се определува псевдоним со цел да се заштити неговиот идентитет.
Соработник претставува повисок степен на соработка и означува лице кое има воспоставено класичен соработнички однос со Службата, што претполага негова претходна потврдена согласност, лојалност, оперативност и корисност како оперативна врска. Ангажирањето на соработник се одвива по посебна процедура која опфаќа: потпишување на писмена изјава за соработка, детално запознавање со дејноста, мерки и активности кои ќе ги презема Службата и инструкции за натамошна работа.
По овој статус, соработникот станува еднаков по ранг на оперативниот работник на СДБ, а често пати и повеќе од тоа, може дури и да учествува во плански активности на Службата, освен во класични акции поради немање на правен статус. Тој од страна на Службата има целосна заштита на неговиот интегритет. Информациите кои ги доставува се оформуваат како „извештаи“ подготвени лично од него или пак од оперативниот работник кој ја одржува врската со него.
По воспоставувањето на соработничкиот однос што се констатира со посебна службена белешка, на соработникот му се дава псевдоним кој по правило означува некаков карактеристичен белег, особина или асоцијација на лицето – соработник. За него се води посебно соработничко досие во кое се одлагаат (внесуваат) најважните материјали од воспоставената соработка.

ДОСИЕЈАТА ЗА ДВОЈНИ СОРАБОТНИЦИ

Соработник – резидент е највисокиот степен, затоа што лицето покрај соработничкиот однос, истовремено држи на врска и раководи со други оперативни врски или соработници, ангажирани од него лично или по препорака на Службата. Ова лице има посебен степен на заштита и привилегии.
Како посебна категорија може да се издвојат досиејата за двојни соработници преку кои Службата воспоставуваше т.н. двојни комбинации со ривалските служби, што се сметаше за врв на успехот бидејќи со такви комбинаторики се доаѓаше до најголемите тајни на противниците.
За службата битни беа соработниците кои работеа на контраразузнавачки и разузнавачки план. Првите се насочуваа кон странските агентури кои делуваа на територијата на нашата земја, а оние кои работеа на разузнавачки план се вградуваа во странски безбедносни институции и релевантни меѓународни организации кои носеа важни одлуки од безбедносно и политичко значење за нашата земја.
Според правилата на службите, за лицата ангажирани како оперативни врски, соработници или резиденти се водат посебни досиеја во кои се внесуваат најважните материјали поврзани со нивниот ангажман и статус. При тоа, главното досие се наоѓаше во Службата која ја води соработката, додека во останатите служби (сојузни, републички или покраински) кои беа инволвирани во водењето на соработката, се водеа помошни досиеја.
За ангажманот на овие лица Службата по правило ги покриваше материјалните трошоци направени во врска со извршувањето на поставените задачи, а за значајни информации, докажана лојалност, храброст и способност или учество во особено ризични акции, им се доделуваше посебна парична награда од касата за специјални издатоци.
Освен тоа, за посебно корисни и докажани соработници, службите помагаа и во решавање на други статусни прашања или лични проблеми (признавање на работен стаж, помош за нивните семејства, запирање на кривични или прекршочни постапки, овозможување на одредени други привилегии за нив или за членови на потесното семејство).
26-01-2020, 06:02 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,679
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#10

Quote:Неукоста, глупоста и поривот за одмазда на лустраторите

[Image: DSC_5283-696x464.jpg]

28.01.2020
Голема заблуда или свесна манипулација е дека во Сојузната СДБ постојат битни и спектакуларни досиеја за македонски граѓани, бидејќи за оние кои биле соработници на Сојузната СДБ постојат досиеја и во СДБ на Македонија или во најмала рака барем основни податоци

Д-р Гроздан ЦВЕТКОВСКИ
Лицата кои беа под обработка на службите, воглавно се класифицираа во три категории:
Безбедносно – интересни лица, за кои постоеја одредени индиции или првични сознанија дека би можело да бидат вклучени во непријателска или активност од интерес на Службата;
Лица во претходна оперативна обработка (скратено ПОО или ПО), за кои постоеја основи на сомневање за нивна непријателска активност врз основа на сеуште непотврдени сознанија и податоци. Овие лица се регистрираа во обработка на СДБ под целосно име и презиме, а поретко со псевдоним;

Лица во оперативна обработна (скратено ОО), за кои постоеја основани сомневања за нивна непријателска активност, поткрепени со потврдени информации и податоци добиени од извори на Службата или, пак, со примена на оперативно – технички средства и методи (следење, прислушување на телефон, таен претрес, контрола на преписката). Овие лица во оперативниот архив на СДБ се регистрираа со псевдоними.

ЛИНИСКИ И ПРОБЛЕМСКИ ПРИНЦИП

Значи, категориите „пријателска врска“, „оперативна врска“ , „соработник“ односно „соработник – резидент “ и двоен соработник не можат да се поистоветуваат, бидејќи меѓу нив постојат големи и суштински квалитативни разлики. Инаку, сите три категории оперативни извори собираа и доставуваа информации по линиски и проблемски принцип на работа.
Приврзениците на Информбирото, македонскиот врховизам и екстремизам, албанскиот национализам и иредентизам, граѓанската десница, анархолиберализмот, бирократско – етатистичките и други категории, претставуваа линиски принцип на работење, а проблемска линија беа недозволената трговија и шверц, комар, нелојална конкуренција и сл.
Меѓутоа, поради суптилноста и индивидуалноста, дури и класичните соработници можат да се категоризираат во соработници и „соработници“. Практично, проблематично е да се утврди дали некој навистина доброволно се согласил да соработува, дали бил принуден и уценет, дали несвесно доставувал информации не претпоставувајќи дека тие ќе се користат за полнење на нечие досије или, пак, се работи за случај во кој лицето било заведено во регистерот за активни соработници иако не потпишало изјава за прифаќање на соработка.
Второто ниво на суптилност претставува некомплетноста на досиејата поради селектирање, дисперзирање во други досиеја, интервенции со вметнувања, дополнувања или бришење односно отстранување на службени белешки и извештаи, како и делумно или целосно уништување на постојните факти и податоци.
Друг проблематичен аспект од ова ниво е фактот што веднаш по Брионскиот пленум во 1966 година била извршена драстична селекција на досиејата, при што најголем дел се уништени, а оние за кои се оценило дека имаат историска важност биле отстапени на Сојузниот и републичките и покраински секретаријати за внатрешни работи. Овде треба да се напомене дека ваков процес немаше во воените бебедносни структури (КОС) и тие си останаа недопирливи.
Оттука, голема манипулација, лага и измама претставуваше тврдењето дека огромен број досиеја останале во поранешниот Сојузен секретаријат за внатрешни работи, односно во Сојузната служба за државна безбедност во Белград.
Ваквата манипулација и лага се интензивираше и актуелизираше по веста за потпишаната спогодба во февруари 2014 година меѓу Македонија и Србија за отворање на архивите на УДБА и КОС во кои ќе имала достап и македонската Комисија за лустрација. Тоа значи дека таа ќе можела да ги бара досиејата што југословенските тајни служби ги воделе за Македонци.

ДОСИЕТО ЗА АЛЕКСАНДАР РАНКОВИЌ

Според македонската Комисија за лустрација, ова било особено важно за да можел да се испочитува законскиот рок за завршување на лустрација до 2019 година. Мижи Асан да ти бајам! Оваа голема фама и егзалтирано исчекување зборува само за неукоста, глупоста и поривот за одмазда од страна на членовите на македонската Комисија. Тие го „чекаат Годо“, незнаејќи дека по Брионскиот пленум 1966 година Сојузната СДБ веќе нема оперативни надлежности во тн. внатрешна проблематика, освен аналитичка функција за безбедносна процена.
На ниво на Сојузната СДБ за ова проблематика остана единствено досието за Александар Ранковиќ и тоа исклучиво поради политички причини. Тој сѐ до смртта во 1983 година остана приоритетна обработка на Сојузната служба под кодно име „Акција Х“ која се однесува на негово следење и прислушување во периодот од 1966. до 1983 година, заедно со неколку негови најблиски соработници во рамките на тн. „Х-проблематика“ по трета линија која се бавеше со категоријата внатрешен непријател.
 
Освен овој исклучок, треба да се знае дека во надлежност на тогашната Десетта управа на Сојузниот секретаријат за внатрешни работи беа и досиејата за разузнавачката активност на странските дипломатско – конзуларни претставништва.
Значи, голема заблуда или свесна манипулација е дека во Сојузната СДБ постојат битни и спектакуларни досиеја за македонски граѓани, бидејќи за оние кои биле соработници на Сојузната СДБ постојат досиеја и во СДБ на Македонија или во најмала рака барем основни податоци. Уште поконкретно: за сите лица по потекло од Македонија мораше да постои согласност од СДБ на Македонија за врбување и ангажирање од страна на Сојузната СДБ.
Во однос на воената КОС треба да се знае дека нејзин предмет на работа беа исклучиво воени и граѓански лица вработени во ЈНА и тоа чисто од контраразузнавачки аспект, т.е. да се спречи нивно врбување од странски разузнавачки служби.
Од друга страна, македонската СДБ беше дел од единствениот југословенски безбедносен систем и без нејзина согласност КОС до 1990 година не можеше да врбува македонски граѓани како соработници или пак да ги стави во обработка. Оттука, во Белград може да има сосема малку досиеја кои се битни за Македонија.
Сосема друга е ситуацијата по 1990 година кога КОС се вклучува во следење на состојбите во Македонија, со што излезе од рамките на своите надлежности и се трансформира во тајна политичка полиција. Меѓутоа, соработката на македонските граѓани по 1991 година не треба да биде предмет на лустрација, туку на кривична постапка за кривично дело шпиунажа, затоа што се работи за класична соработка со странски разузнавачки служби.

„БАЛКАНСКИ ШПИОН“

Тенденцијата на селектирање и уништување на досиеја продолжи и по осамостојувањето на Македонија, што индиректно го потврди и еден поранешен министер за внатрешни работи, кој изјави дека сите досиеја биле уништени, но свесно или не, пропушти да информира дека биле селективно уништувани или голем дел од нив освен во Државниот архив, преминале во лични архиви на заинтересирани функционери или кај поранешни оперативци.
Инаку, документацијата на СДБ беше прочистувана и уништувана во повеќе наврати. Најпрвин по падот на Ранковиќ, потоа по смртта на Тито, па во пресрет на „Македонската демократска пролет“. Тоа подоцна ќе стане рутина во самостојна Македонија при секоја промена на власта.
Третото ниво беше разоткривњето т.е. деконспирацијата на дел од мрежата на соработници во 2000 година, како и аферата со прислушување истата година, при што дел од транскриптите на „Осилото“ беа јавно обелоденети.
Овие настани се случија во пресрет на 2001-та година кога службите негираа дека постојат екстремни групи и паравоени структури на територијата на Македонија, оценувајќи ја безбедносната состојба како стабилна. Ваквата аутистична „демократизација“ предизвика огромни и ненадоместливи штетни последици за македонскиот безбедносен систем.
Во име на „релаксација на меѓуетничките односи“ и „ширење на позитивна енергија“, тогашниот министер за внатрешни работи одлучи да отстапи т.е. предаде и со тоа деконспирира дел од соработничката мрежа за лица од албанска националност, по што тие беа дискредитирани и изнудувани, но најтрагично беше што неповратно се загубија можностите и перспективите во иднина да се ангажираат нови квалитетни соработници.
Следното проблематично ниво е прогласувањето на кодоши без тапија т.е. без склучен договор за соработка со негов и потпис од припадник на Службата.
Во овој контекст, уште подискутабилни се и случаите кога постои документ за регистрација и дерегистрација, но нема никакви други оперативни материјали. Во вакви случаи не постојат факти со кои се поткрепува документот за соработка и „сѐ е спротивно од она што изгледа дека е“, како што гласи прочуената реченица на главниот лик од култниот филм „Балкански шпион“.
28-01-2020, 12:27 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,679
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#11

Quote:Некрофилскиот аспект со лустрирање на починати лица

29.01.2020
Дали решението за кодош кое се врачува лично, треба да се закачи на надгробната плоча на покојникот или, пак, ќе се чека Свети Петар да им одобри викенд на мртовци за да можат лично да ги примат решенијата? И конечно, како покојникот може да вложи жалба до Управниот суд против решението од Комисијата?

Д-р Гроздан ЦВЕТКОВСКИ
Патриотско шармерство без покритие: Парадоксално, но антикомунизмот многу често може да биде полош и од комунизмот (парафразирано од Хавел), затоа што функционира токму според неговиот код – страст за освојување и задржување на власта. Според тоа, нашиот македонски антикомунизам во суштина се покажа како ретрокомунизам.
Веднаш по промената на системот самопрогласените месии поради фрустрација, завист и одмазда, од петни жили запнаа да ја негираат и ретушираат историската улога и значење на комунистите во создавањето на фактички првата самостојна македонска држава во 1944 година, благодарение на антифашистичката борба и здружувањето во Југословенската федерација.
За таа цел, „новите демократи“ свесно настојуваа да жртвуваат повеќе од 45 години од фактичкото егзистирање на Македонија како држава, обидувајќи се да направат трансформација со дисконтинуитет и со фалсификување на фактите да прикажат дека историјата на современата македонска држава започнала со нив.

ИНФАНТИЛНА ТЕЗА

Меѓутоа, од вистината не може да се побегне, исто како што неможе да се сокрие дека за независноста на Македонија во 1991 година не беа заслужни комунистите, а уште помалку „новите демократи“, туку таа беше резултат на дисолуцијата на Југославија. Оттука, инфантилна и патолошка е тезата дека Македонија била создадена во 1991 година.
Токму ваквиот нихилизам внесе забуна дури и кај оние соседи кои не ја признаваат македонската нација и јазик и упорно ја промовираат тезата дека тоа била српска измислица и творба на Коминтерната и Тито.
Ние на „најубав“ можен начин ги ,демантиравме‘‘ нивните тези со поместување на периодот на вистинското создавање: не Коминтерната и Тито пред седумдесетина години, туку современа Македонија била создадена многу подоцна, пред дваесет и кусур години! Господ да чува и од бетер, особено кога поради комплекси, одмазда и омраза се работи во корист на сопствена штета.
А вистината е една! Веднаш по победата над фашизмот, новата комунистичка власт во периодот од 1945 до 1947 година започнува со репресии, монтирани процеси и судења, со цел да ги елиминира истакнатите непартијци и граѓански ориентирани лица. Дел од нив биле превенирани како потенцијална опасност, а помалку активните инкорпорирани во новосоздадените трансмисиски механизми као што се Народниот фронт, Антифашистичкиот фронт на жените, Сојузот на комунистичката младина и други.
Меѓутоа, тие во овие нови организации биле потиснувани од кандидатите за членови во Комунистичката партија на Македонија (скоевци и т.н. напредни интелектуалци) кои всушност биле поткупени полуинтелегенти со различни лукративни понуди. На тој начин, покрај внатрешно – партиските пресметки во КПМ, се елиминирале и оние кои не биле комунисти, но активно учествувале и имале реална и значајна улога во НОБ и во создавањето на македонската државност.
Се проценува дека барем половина од вкупниот број на репресирани лица не биле од идеолошко – политички или класни причини, туку поради меѓучовечки причини и мотиви (завист, одмазда, кариеризам и сл.). Заклучокот се наметнува сам по себе: суштината на репресијата произлегувала од фактот што комунистичкиот режим во овој период не бил хомоген идеолошки систем од етичко – политички вредности и цели, туку систем на егоистични интереси и прагматични делувања за задржување на стекнатата власт.

„СЕЧА НА ДИРЕКТОРИ“

Во периодот од 1948 до 1953 година репресиите продолжиле заради реалната опасност од Информбирото, но со предтекст дека Сталин не бил во право што ја осудувал КПЈ. На тој начин се создала парадоксална ситуација, па режимот ги репресирал и оние кои не биле ниту сталинисти, ниту пак комунисти, туку биле само недоволно информирани и наивни. Истовремено, биле репресирани и оние кои биле добри комунисти, но Сталинисти.
По релативно затишје, почнувајќи од 1963 година повторно се случуваат неколку бранови на чистки, воглавно на партиски кадри, високи функционери и стопанственици кои се залагаат за економски и пазарни реформи.
Од нив најзначајни се антилибералните и антинационалистички чистки во првата половина на 70-те години, во кои во најголем број беа опфатени лица од категоријата технократи. Тогаш во тн. „сеча на директори“ во Македонија настрадаа повеќе успешни директори кои беа обвинети за технократизам. Во овој период се врши и интензивна диференцијација на јавни и културни работници и видни интелектуалци.
По смртта на Тито, Сојузот на комунистите на Југославија навлегува во длабока криза. Не постои единствена и цврста идеологија и интересна структура, ниту пак хомогена политичка агрегација за спротивставување на антирежимските, граѓански и опозициски сили и кругови.
Во периодот од 1980 до 1990 година се манифестираат национализмот, граѓанската десница, албанскиот иредентизам, македонскиот екстремизам и други категории на внатрешни непријатели, со што „контрареволуцијата перманентно тече“ сѐ до распадот на комунистичкиот систем во почетокот на 90-те години.
Основната цел на овој синтетизиран пресек за репресиите на комунистичкиот режим во еден долг период од 45 години е да се предочи дека секогаш треба да се има предвид постоењето на различни вистини во толкувањето на историските процеси. За среќа, во македонскиот јазик зборот „вистина“ е единствен, но спротивни антоними по значење има многу повеќе: невистина, полувистина, лага, измама, заблуда…, а најнов неологизам е спинување.

МОРБИДНО, НО ВИСТИНИТО

Во овој контекст, кодошењето како пежоративен поим има и повеќе други противречни, контроверзни, парадоксални и апсурдни страни. Вистински спектар од рошомонски бои: доушништво, цинкарење, поткажување, тастерисување, денунцирање, друкерство, свиркање, пеење…
И токму во такви околности и услови со релативизиран систем на вредности, провинцискиот менталитет има перцепција и убедување дека за сите наши недугавости и простатилуци се виновни кодошите. Во таков ирационален амбиент, многу лесно се злоупотребува и манипулира со феноменот кодош.
Доколку вистинската цел и мотив е да се спречи достап до јавни функции на лица кои соработувале со тајните служби, тогаш за да се прогласи некој за кодош мора да се утврдат и потврдат неспорни факти. Тоа значи дека Комисијата за лустрација ниту едно решение за соработнички однос не може да донесува со надгласување и врз основа на партиска кауза, импресии, волунтаризам, предубедувања или одмазда.
Посебен феномен претставува некрофилскиот, односно геронтолошки аспект со лустрирање на починати или лица во длабока старост. Која е целта? Дали окултен страв од можност за враќање од оној свет, односно страв од алхемиска машина на времето со која лицата од трета доцна животна доба ќе се вратат во цветот на младоста заради заземање на некоја важна јавна функција?
Дали решението за кодош кое се врачува лично, треба да се закачи на надгробната плоча или крстот на покојникот или, пак, ќе се чека Свети Петар да им одобри викенд на мртовци за да можат лично да ги примат решенијата? И конечно, како покојникот може да вложи жалба до Управниот суд против решението од Комисијата? Морбидно, но вистинито!
Се суди на еден режим кој реално траел 45 години, но според Законот за лустрација произлегува дека комунизмот во Македонија реинкарнирал и битисувал 62 година (според последната верзија на Законот, лустрацијата го опфаќа периодот од Првото заседание на АСНОМ на 2-ри август 1944. до 1-ви септември 2006 година, т.е. денот на започнувањето на примената на Законот за слободен пристап до информации од јавен карактер).

ФИКС ИДЕЈА

Ваквиот пристап и резон, во крајна линија, освен патологија, значи ставање крст на сѐ што било, збогување засекогаш со минатото, заборавање на постоењето и обид историјата да започне да се пишува одново. Се менува системот и новите политички гарнитури негираат сѐ што било претходно, само затоа што не било нивно дело и не сакаат ништо да признаваат, почитуваат и веруваат во она што постоело, а во кое се колнеле нивните предци и родители, па во голем дел и тие самите.
А што се однесува до комунистичкиот режим тој навистина бил репресивен, па нормално било и сите негови полуги да бидат такви. Негови жртви воглавно биле сите оние кои се залагале за независна и целокупна Македонија во нејзиниот географски простор. Настрана од тоа што ваквата фикс идеја е смешна, бидејќи Македонија до 1944 година никогаш не била држава.
Од тогашен аспект, значи веднаш по завршувањето на Втората светска војна, а имајќи ги предвид тогашната политика на главните актери кои го победија фашизмот и ги определија новите граници на Европа и сферите на влијание, заложбите за некаква си целокупна географска Македонија биле фикција и илузија бидејќи за такво нешто немало ниту теоретска шанса.
Освен тоа, мора да се респектира логиката и политичката прагма дека секоја власт си го штити уставниот поредок што го воспоставила. Значи, илузорно, непромислено и инфантилно било пред 60 или 70 години, па и денес, да се бара поништување на Букурешкиот договор од 1913 година, барем поради три факти.
Првиот е што тогаш Македонија не била држава, туку територија во составот на Османлиската империја, што значи дека соседните држави ја зеле таа територија од неа и меѓусебно ја поделиле.
Второ, доколку хипотетички би се случило обединување на географскиот простор на Македонија, тоа фактички би значело и менување на постојните граници на Балканот.
Трето, доколку состојбата на теренот се врати пред сто и кусур години, тоа практично би значело дека Македонија (како една од сукцесорите на Србија која учествувала во потпишувањето на Букурешкиот договор) би требало да ги отстапи на Бугарија сите територии источно од Штип, како што биле воспоставените граници пред Првата балканска војна.
Тоа е голата вистина за патриотското шармерство без покритие!
29-01-2020, 02:58 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,679
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#12

Quote: УДБА како сатана и светец

30.01.2020
Денес УДБА и во многу помала мера КОС се сатанизираат затоа што си поигрувале со човечки судбини. Истовремено постои и еден парадокс во однос на нивните писанија на кои денешните демократи безрезервно им веруваат и ги респектираат, па извештаите на УДБА и КОС ги читаат и прифаќаат како Свето писмо и апсолутна вистина

Д-р Гроздан ЦВЕТКОВСКИ
Посебна перверзија и апсурд претставуваат настојувањата целата вина за репресивноста на комунистичкиот систем исклучиво или во најголема мера да се сведе и префрли на тајните служби и кодошите.
При тоа, свесно и тенденциозно се игнорира фактот дека службите биле само еден од инструментите за реализација на идеологијата на тогашната власт, т.е. дека работеле за Партијата која ја определувала нивната програмска ориентација, законите и правилата.
Измислувањето на сите категории класни непријатели исто така било дело на Партијата, а Службата само ги спроведувала директивите. Информбирото, Голи оток, колективизацијата, маспокот, либерализмот, граѓанската десница, албанскиот национализам и иредентизам, македонскиот екстремизам и други изми и антисамоуправни и антисоцијалистички скршнувања и деформации, ги осмислија, прогласија и со декрет ги воведуваше највисокото политичко и партиско раководство.

ШИЗОФРЕНИЈА НА ДУХОТ

Тајните служби и кодошите беа само нуспродукт и дел од механизмот од функционирањето на комунистичкиот режим. Службите само ја операционализираа програмата на владеачката структура, а воопшто не ја креираа. Во тој репресивен систем кодошите беа најспоредниот дел.
Горе – долу, службите во основна линија останаа такви и во транзицијата и плурализмот, со нужни трансформации и шминки во духот на времето, настојувајќи да се ребрендираат во „демократски служби“ односно во „сервис на граѓаните“. Па, зарем денес тие не се најлојалната и најдоверлива инструментализирана државна структура на секоја владејачка гарнитура? Но, тоа не сака да се гледа и да се признае!
Денес УДБА и во многу помала мера КОС се сатанизираат затоа што си поигрувале со човечки судбини. Истовремено постои и еден парадокс во однос на нивните писанија на кои денешните демократи безрезервно им веруваат и ги респектираат, па извештаите на УДБА и КОС ги читаат и прифаќаат како Свето писмо и апсолутна вистина. Ваквата шизофренија на духот претставува contradictio in adjecto.
Зарем денес во сеуште незавршената транзиција и мафијашкиот либерален капитализам, безбедносните служби не претставуваат инструмент на владеачките партии? Секакво поинакво тврдење претставува чиста демагогија и зафрканција.
Посебно голем гаф, незнаење или, пак, свесна манипулација претставува фамата дека само УДБА и КОС имале ексклузивно право во кршењето на човековите права и слободи. Тоа воопшто не одговара на вистината, бидејќи институционално исто, па дури и повеќе се кршеле човековите права и во ресорите на финансии, здравство, образование, издавачката дејност … што како реликт остана и до денес.
Трагична, апсурдна и идиотска е тезата и прифаќањето на резонот дека секој вид на соработка со безбедносните служби треба и мора да се прогласува за неприфатлив и неморален чин.

ХИПОКРИЗИЈА И ДИЛЕНТАТИЗАМ

Дали за кодош треба да се прогласи веќе претходно споменатиот соработник со псевдоним „Ветеринар“, кој на македонската Служба давал информации за странски дипломати и здруженија на граѓани кои спроведувале погрчување и романизирање на македонските Власи? Со неговото лустрирање и објавувањето на документи и досиеа на веб страницата на Комисијата за верификација на факти, на грчките безбедносни служби им се сервираа податоци за македонските разузнавачки активности во Грција.
На пример, за лицето под псевдоним „Демагог“ беа изнесени податоците со име и презиме со кои тој контактирал и ги организирал македонските активности во северниот дел на Грција. По лустрацијата на „Ветеринар“, оперативната врска – соработник „Демагог“ ги прекинува сите контакти со македонските активисти во Грција.
Или, пак, соработникот „Корбизие“ кој информирал за ставовите на палестински студенти во Скопје во врска со значајни акции кои ги планирале и превземале арапски командоси? Зарем тоа значи дека „Корбизије“ требало да молчи само за да не ги прекрши човековите права на странските агенти?
Ваквата логика претставува врв на хипокризија, незнаење и дилентатизам, од едноставна причина што соработниците не смеат априори и без задршка да се третираат како лица кои се занимаваат со незаконски, забранети, неморални и нечесни работи со кои на други им се нанесува штета.
Напротив, секое објавување на имињата на овој тип соработници, значи дека треба да се стави клуч на вратата од службите, бидејќи по вакви случаи никој нормален, па дури и луд или збунет нема по никоја цена да прифати соработнички однос.

АГЕНТ – ПРОВОКАТОР

Во богатата пракса од работењето на службите, постојат многубројни случаи кога соработници следеле конкретни објекти, откако претходно доброволно прифатиле да соработуваат, но многу често некои од нив следеле сосема други објекти кои не биле безбедносно интересни.
Исто така, голем дел од соработниците биле со карактерни црти на подлост и расипаност, склоност кон интриги и клевети, преиначување и предимензионирање на одредени факти, фантазирање и измислување. Таквите соработници поднесуваа извештаи соодветни на нивниот менталитет, поради што последиците од таквата соработка се покажаа како многу опасни.
Условно, ваквите типови можат да се сместат во графата „соработници во наводници“, што асоцира на криминогени и неморални личности. Доколку се сака или е возможно да се докажат нивните фалсификати поради кои настрадале невини луѓе, тие треба кривично да се гонат. Нивни жртви, освен од блиското опкружување од работната и животна средина, потенцијално и реално можеле да бидат и други граѓани.
Возејќи се во градски автобус, соработникот Н. прислушува некаков разговор на политичка тема. Бидејќи знае дека ќе биде пофален токму од каде што треба, тој во разговорот препознава антидржавни елементи, па се труди да дознае кои се лицата што го водат дијалогот, каде работат и живеат.
Или, пак, соработникот случајно се затекнува на некоја семејна веселба, при што активно се вклучува и учествува во дискусиите и истовремено внимателно слуша, се прикрадува и провоцира. Заклучокот се наметнува сам по себе: соработникот како агент – провокатор освен што постапува според дадените инструкции, пројавува и хипер самоиницијативност.
Началникот А. на Одделот го повикува инспекторот Б. и му предочува службена белешка од неговиот непосреден раководител Ц. во која се наведува дека соработникот „Кобра“ кој на врска го држи инспекторот Б. истапувал непријателски пред соработникот на неговиот непосреден раководител Ц. Меѓу останатото, „Кобра“ наводно рекол: „Тито е диктатор. И Лазо е ист. Југославија ќе се распадне и ќе се случи крвава граѓанска војна, поради што навреме ќе побегнам во странство“.

КЛАСИЧНА ПРОВОКАЦИЈА

Од денешна временска дистанца, ваквите изјави би се квалификувале како патриотски, демократски и визионерски, но во оние матни волнени времиња соработникот „Кобра“ сигурно ќе бил затворен и прогласен за народен непријател. Значи, се работи за сложен, но поучен случај за тоа колку е погрешно сѐ да се стави на една вага и да се мери со ист аршин.
Од наведениот пример произлегува и фактот дека е сосема погрешно и некомпетентно (пред)убедувањето дека врбуваните соработници секогаш биле жртви, а нивни џелати оние кои ги ангажирале. Ваквата теза е далеку од вистината, бидејќи во претходниот случај сосема е очигледно дека жртвата е соработник, но и нејзиниот џелат е исто така соработник.
Во случајов, произлегува дека оној што врбувал бил спасител на жртвата, затоа што во тоа време за вакви непријателски искажувања се одело во затвор, особено во случаи кога набедениот беше соработник на службите. Затоа, совесниот инспектор мораше да изврши проверка дали првичните сознанија одговараат на вистината, што претставува мошне софистицирана и деликатна работа и истовремено непријатна, поради фактот што инспекторот мораше да го обработува совојот соработник.
Во конкретниот случај, за среќа добива проверена и апсолутно веродостојна информација т.е. доказ за разговор меѓу двајца соработници, при што било сосема јасно дека работите се одвивале обратно, т.е. дека не пцуел и непријателски истапувал соработникот на инспекторот, туку соработникот што го држел на врска неговиот непосреден раководител. Уште поморбидно е тоа што токму провокаторот го наговарал и провоцирал соработникот на инспекторот да избега во странство.
Значи, освен што се работи за класична и беспорна провокација, се оди и подалеку: провокаторот на раководителот најбезобразно му соопштува лажни факти и податоци за конкретно лице, што претставува највалкана клевета. Подоцна случајот се расчисти: провокаторот беше маж, а другиот соработник жена која одбила да му биде љубовница.
Кога се расчисти случајот началникот на Одделот нареди проверката да се затвори као непотврдена и случајот да се стави ад акта. Агентот – провокатор не беше казнет, поради едноставна причина – неговиот раководител беше повисок по ранг во хиерархиата на Службата.
Овој случај е индикативен од аспект на влегување внатре зад тешките кулиси на тајните дискрециони права и злоупотреби на службената положба. Заклучокот се сведува на фактот дека работите се мошне комплицирани и далекусежни доколку на прашањето со досиејата се гледа еднострано и некритички.
31-01-2020, 01:44 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,679
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#13

Quote:Процесот на лустрација се претвори во лакрдија

31.01.2020
Парадигматичен пример беше тапијата која МВР му ја издаде на еден новинар со која се потврдува дека тој не бил соработник  на Службата, што претставуваше преседан и фарса во работата на тајните служби. Едноставно и јасно: никогаш на никого службите не издавале вакви потврди бидејќи тие не се земјоделска задруга или фирма за посредување на недвижен имот

Д-р Гроздан ЦВЕТКОВСКИ

Игра на мачка и глушец: Случаите од оперативната пракса на безбедносните служби претставуваат парадигма за сублимирано елаборирање на функционирањето на шемата соработничко досие – соработник за објект – оперативен работник. На прв поглед таа изгледа елементарна и еднонасочна, но во суштина е исклучително комплицирана и многуслојна, особено во однос на процесот на врбувањето на соработници.
Секој искусен оперативен работник може без проблеми рутински да врбува лице кое доброволно се нуди за соработник, затоа што оценило дека има афинитет за ваква активност. Меѓутоа, работите не се едноставни во случај кога оперативецот треба да врбува лице кое одбива да соработува. Тогаш, во зависност од упорноста, инвентивноста и моќта на убедување, тој располага со два основни начини: да го „премисли“ типираното лице или, пак, на некој начин да го принуди или уцени.

„ОПЕРАТИВЦИ – ШИЛА“

Значи, поентата не е во „може“, туку во „треба“, затоа што оперативецот има потреба да врбува бидејќи знае дека без „живи јазици“ не може да ги извршува задачите и активностите од описот и пописот на неговото работно место. Нему му е сосема јасно дека нема шанси квалитетно и ефикасно да изврши ниту една десетина од работите, доколку нема човечки извори за собирање на информации, т.е. не изврши врбување на соодветни лица од корисни средини.
Тргнувајќи од овој факт, припадникот од Службата започнува да бара соодветни лица и да ги селектира, бидејќи точно знае какви профили му се потребни и за која цел ќе ги регрутира. Истовремено, совршено му е јасно дека е исклучително тешко да се врбува лице кое одбива да соработува.
Токму во оваа фаза се јавува и најголемиот проблем: да направи од идниот соработник свој пријател, но не во буквална смисла на зборот, туку играта со него да биде како мачка со глушец, а при тоа меѓусебните односи да се доведат до степен на доверба меѓу вистински пријатели.
Таквиот однос може да се изгради само доколку лицето кое се врбува лично ќе се убеди дека оперативецот не се занимава со бизарни работи, дека не е љубител на озборувања и гласини, не го интересира кој ја пцуе власта и кажува вицови за раководството на партијата, туку дека го интересираат многу поважни прашања и теми. На пример, зошто не се печати и преведува авангардна странска литература, зошто се забрануваат некои театарски претстави, кој од директорите ја злоупотребува функцијата за лични интереси и тн. и тн.
Се разбира, мора да се потенцира и фактот дека поголем дел од раководителите на службите, по правило, немаа афинитет и беа резервирани кон сериозните, инвентивни, аналитички и мислечки оперативци, а секогаш повеќе им се допаѓаа тн. „оперативци – шила“ кои можат да продират во секоја средина и имаат извонредно развиено чуство за детектирање на дисидентски, антидржавни и антипартиски искажувања и делувања.
Меѓутоа, без оглед на ваквата категоризација, во процесот на врбување постоеја одредени правила и основи. Првото и наједноставно беше идејно – политичката основа за која непостоеше никаква принуда од страна на припадникот на Службата, туку се работеше за взаемна согласност и симпатии.

АУТИСТИЧЕН АМБИЕНТ СО ПИЗМИ

Добар, грд, лош кодош: Клучното прашање дали треба да се отворат соработничките досиеа за сите поранешни (и сегашни) соработници на службите, произлегува од фактот што во еден ист список на лица кои соработуваат со службите фигурираат чесни и нечесни. Мотивите на првите биле искрени и добронамерни, а на вторите буричкање насекаде и денунцирање заради лична корист и интерес.
Во ваква реална ситуација, се наметнува прашањето каква е користа од отворање на досиеата за соработници, затоа што ќе се покаже дека за едни лица постојат досиеја, а за други не. И второ, се знае или може да се претпостави дека и меѓу оние што се чисти т.е. не постои досие за нив, имало соработници, што тие никогаш нема да го признаат.
Ете, од овие причини проблематично и ризично е да буричкаат разни комисии по картотеки и архиви со цел да утврдат факти, од едноставна причина што таков зафат претставува многу сложена интелектуална и експертска операција. А, постои и нешто друго, исто така многу важно. Службата врбуваше исклучиво лица кои беа корисни за конкретни работи, а речиси никогаш или многу ретко се случуваше некој оперативец да врбува лице без никаква врска и цел.
Постојат и категории на лица кои неможеа без блиски средби со Службата и со нив оперативците мака мачеа да ги откачат. Овие крлежи извлекуваа двојна корист за себе на тој начин што од една страна вршеа несанкционирани безобразлуци, а од друга сееја страв со своето експонирање и надменост со цел да предупредуваат и се закануваат во стилот: „Ме гледате, јас сум соработник на Службата и внимавајте како се однесувате со мене“.
Вакви подлизурковци и паразити ретко или скоро никогаш не се врбуваа, од едноставна причина што овие сурати немаа никаков афинитет за дискреција, тајност и деликатност на работата. Затоа тие и немаат досиеја, ниту псевдоними и регистерски број, но, без оглед на тоа, тие упорно самоиницијативно дошепнуваа, sвонеа, пишуваа и соопштуваа највалкани работи од кои настрадаа поголем број граѓани.
Во ваков аутистичен амбиент со пизми, досиеата за соработници станаа немилосрдни сведоци бидејќи во нив пишува и што навистина било, но и што не се случило: кој повеќе бил лојален на партијата отколку на семејството, кој за пари ќе ја продаде и родената мајка, кој и колку трошел на ороспии, алкохол, комар… но некако во основа сѐ се врти и сведува околу неколку клучни работи – моќ, привилегии, секс, кариера, хедонизам, одмазда, завист.
Досиејата сведочат кој што бил и што не бил, кој од ништо и никој станал нешто и некој и обратно, кој од голтар бил произведен во авторитет, од гладен станал сит, од мивка се трансформирал во господин, кој бил наградуван, кој и зошто стекнал општествен статус.

ОД ГЛАВИТЕ СИ ПАТИМЕ

Во таков извитоперан систем можно е сѐ – триумф на глупоста, доминација на лагата, релативизирање на вредностите, промовирање на ебиветри во месии, иницирање на лажни величини, херои и легенди, блудници во светци.
Во таков изопачен свет заслужните никогаш не стануваа битни и почитувани фаци и никогаш не добија пазарна вредност, не затоа што не заслужуваа или немаа капацитет, талент и ум, туку затоа што не можеа или не сакаа да го разберат или прифатат режимот.
Токму затоа, во новиот плурален систем се очекуваше демократизација и владеење на правото што ќе придонесат ваквите неправди барем делумно да се исправат, ако не на друг начин тогаш барем со симболична сатисфакција.
Меѓутоа, отворањето на соработничките досиеа и процесот на лустрација се претворија во лакрдија, политичка пресметка и компромитација преку манипулација во однос на жртвите, соработниците и со јавното мислење, затоа што регистрите за соработници на тајните служби останаа класифицирана информација.
Парадигматичен пример дека ѓаволот ја однел шегата беше тапијата која МВР му ја издаде на еден новинар со која се потврдува дека тој не бил соработник (кодош) на Службата, што претставуваше преседан и фарса во работата на тајните служби. Едноставно и јасно: никогаш на никого службите не издавале вакви потврди бидејќи тие не се земјоделска задруга или фирма за посредување на недвижен имот.
Во краен случај, ваков вид на информација може да се достави само до државен орган, бидејќи пресеанс листата се утврдува со закон. Во случајов излезе како да се бара уверение за државјанство или кантарска белешка за откуп на тутун.
Во ваква ситуација, со отворањето на досиејата се фрлија анатеми и посипаа фекалии, а кодошите се поделија на добри, грди и лоши, со што се создаде амбиент во кој е невозможно да се сфати обврската за заштита на соработниците и припадниците на службите.
Така се влезе во ќорсокак и џабе е да се повикува на политика на необјавување т.е. неотварање на досиеата на соработници која претставува канон за неоткривање на нивните и имињата на припадниците на службите и што од ова правило не отстапуваат и кон него се придржуваат стриктно сите респектабилни служби. Џабе е и навистина беспредметно.
Ако си патиме, од главите си патиме. Тоа е!
06-02-2020, 01:28 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,679
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#14

Quote:Бласфемичен и налудничав закон

01.02.2020
Доколку некој убав ден се изврши општа лустрација, дилемата за сите верификувани жртви целосно ќе се разобличи. Тогаш  и сите досегашни политички гарнитури на власт од осамостојувањето до денес ќе бидат многу изненадени, навредени, дури и шокирани кога ќе се објават податоците на нивните хипотеки

Д-р Гроздан ЦВЕТКОВСКИ

Розмарино бебе: Задоцнетиот, анахрон, парадоксален и со многу небулози, историски дилеми и контроверзи Закон со кој се определува дополнителен услов за вршење јавна функција, го донесоа пратениците од владеачкото мнозинство во Собранието на Република Македонија.
Иако беше противуставен (во чл.23 од Уставот се вели дека „Секој граѓанин има право да учествува во вршењето на јавни функции“), противправен (со него се кршат повеќе темелни принципи на владеење на правото како што се ретроактивноста, еднаквоста и правната сигурност) и парадоксален (соработката со службите никогаш и никаде не претставувало законски забранета и санкционирана активност), народните избраници во оксиморонски дух на Новото време изгласаа бласфемичен и налудничав закон.
Со тоа станаа законски татковци на ова „Розмарино бебе“, а нивни in vitro татковци (репродуцери) се сите членови на Комисијата за лустрација. Таа наместо да верификува (потврдува) факти за соработка со тајните служби, за што постојат точни и мерливи инструменти (потпишана согласност, континуирана соработка и материјална или друга корист од неа), започна и продолжи да врши масовен, некомпетентен и селективен прогон и одмазда на неистомислениците.

ЛОВ НА ВЕШТЕРКИ

Наместо одлуките да се усвојуваат со консензус, се гласа „демократски“ и со надгласување се стигматизираат лица со лепење на етикета кодош. Имало и случаи кога голем број записници не биле усвоени, но претседателот на Комисијата изготвувал решение за официјална тапија со која конкретното лице јавно се става на столбот на срамот на нејзината веб страница, нечекајќи конечна одлука од Управниот или Врховниот суд.
Конечно, Комисијата дрско ги злоупотребува службените овластувања со директно кршење на Законот за лустрација, бидејќи самоволно го прошири опфатот на лицата со починати и пензионирани лица.
Реторичките прашања за многубројните контроверзи воопшто не заслужуваат одговори, затоа што сами по себе се јасни и недвосмислени, но заради растерување на маглата и дисецирање на проблематичноста, ќе наведам само некои неспорни факти:
Прво, сите категории на „внатрешен непријател“ во комунистичкиот систем се дефинираа од Идеолошката комисија на Сојузот на Комунистите,  а службите само ги идентификуваа и операционализираа лицата кои делуваат од такви позиции;
Второ, Програмската ориентација и цели на службите исто така ги определуваше единствената владејачка партија;
Трето и најбитно, службите работеа согласно Уставот, законите, Правилникот за работа и Упатството за постапката и начинот на примена на оперативно – технички средства и методи од работниците со посебни должности и овластувања, што значи според принципите на легитимитет и легалитет.
Е, сега следуваат прашањата: Зошто примарно се анатемисуваат службите кои легитимно и легално биле во функција и го штителе уставниот поредок и партијата на власт? Зошто инстументализацијата на службите за пресметка со разни категории на внатрешни непријатели (кои ги детерминирала поранешната единствена партија на власт) продолжи и по осамостојувањето на Република Македонија? Како е можно лустрацијата да ги опфаќа сите лица кои соработувале со службите, односно имале соработнички досиеа?
Одговорот на првите две прашања е недвосмислен. Очевидно е дека се работи за анахронизам, невидено лицемерие и лов на вештерки. Во сите системи во кои власта ги инструментализира и злоупотребува тајните служби, соработниците (кодошите) имаат второстепена, па дури и сосема епизодна улога затоа што се работи за деформација на политичкиот систем, а не само на службите кои се дел од таквиот накараден систем.

ЛИЧНИ ПРОЦЕНКИ И ТОЛКУВАЊА

Одговорот на третото прашање ќе биде подетален и поисцрпен. Исчашената логика според која лустрацијата треба да ги опфаќа сите лица кои соработувале со тајните служби, воопшто не дава сигурност дали навистина било стопостотно така како што пишува во службените белешки и извештаи.
Сомневањата и резервите од ваков тип произлегуваат од фактот што службите користат две категории на извори за сознанија и информации кои по својата суштина се потполно различни. Првата е пријателска врска која не мора да знае дека разговара со припадник на службата, а втората е соработник кој знае и свесно дава информации.
За оваа категорија неопходно е прво да се изготви предлог за ангажирање од страна на оперативен работник кој хиерархиски се доставува за одобрување, при што се дефинира времето и начинот на остварување на контактите. По заокружувањето на овој процес предлогот се доставува до министерот за согласност, по што доколку министерот се согласил, соработникот потпишува изјава, се регистрира, му се дава псевдоним и се вклучува во соработничката мрежа.
Доколку лицето кое се ангажира за соработник претходно било објект на обработка и интерес на Службата, тогаш неговиот нов статус на соработник мора да се пререгистрира со нов псевдоним.
Имајќи ги предвид наведените правила, се наметнуваат неколку основни дилеми. Зошто доказите за соработка произлегуваат единствено од досиеата на жртвите и тоа често без нивна потпишана изјава за тајна соработка? Уште повеќе, која е валидноста ако се претпоставува или знае дека во голем број случаи податоците биле добиени со принуда, уцена и закана? Конечно, зошто како доказ за соработка се користат нецелосни парафразирани изјави од принудни информативни разговори како и од лични проценки и толкувања, наместо факти?

ЛУСТРАЦИСКАТА МЕТЛА

Па, токму ваквата исчашена логика го роди накарадното „Розмарино бебе“ т.е. изитоперена лустрациска процедура. Наместо првин да се рехабилитираат и обештетат жртвите кои биле стигматизирани како национални предавници и туѓи платеници, со умисла практично се амнестираат нивните прогонувачи и џелати.
Се разбира, во овој контекст логично се наметнува и дилемата дали оние кои се верификувани како жртви, навистина ама баш сите топтан биле патриоти и демократи?
Затоа, доколку некој убав и нормален ден се изврши општа лустрација, дилемата за сите верификувани жртви целосно ќе се разобличи. Тогаш исто така и сите досегашни политички гарнитури на власт во Република Македонија од осамостојувањето до денес ќе бидат многу изненадени, навредени, дури и шокирани кога ќе се објават податоците на нивните хипотеки.
Посебно прашање без валиден одговор е зошто лустрациската метла опфаќа широк спектар од разни професии и занимања, наместо само кандидатите и оние кои извршуваат јавна фукција?
 
Дури Комисијата олицетворена во нејзиниот претседател, забега и во таква ступидност што не прави разлика меѓу јавна функција и јавна служба, па бара сите лустрирани професори и академици да бидат отпуштени од работа, односно да им се забрани вршење на професијата.

Според оваа патолошка логика и хигиеничарите од Градска чистота вршат јавна служба, па би требало и тие да го поминат лустрацискиот филтер. А што да се каже за слободните уметници кои се јавни личности? И на нив ли треба да им се одземе правото да творат?
Но, одмаздолубивоста ја помати свеста, па по автоматизам секоја соработка со службите Комисијата ја третира и прогласува за незаконска и неморална, а сите кои ќе се здобијат со статусот кодош се жигосуваат како најголеми виновници за сите досегашни македонски небиднини и премрежија, поради што денешните служби се најдоа во ситуација веќе никој да не сака да соработува со нив.
Логично и очекувано: Службата која ќе ги објави имињата на своите соработници, веднаш може слободно да се затвори и стави клуч на бравата, бидејќи веќе никој нормален нема ниту на сон да помисли да биде нејзин соработник.
06-02-2020, 01:44 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,679
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#15

Quote:Да се донесе нов закон за лустрација на лустрацијата

02.02.2020
Со одредбите за работењето на сегашната Комисија за верификација на факти ќе се овозможи разобличување, со цел сегашните и идни генерации да можат да видат како и зошто биле прикривани вистинските кодоши, а се измислувале наводни кои биле морално етикетирани и жигосувани од страна на Комисијата и нејзиниот нелегитимен претседател.

Д-р Гроздан ЦВЕТКОВСКИ

Лустрација на лустрацијата: Наведените основни и битни прашања ќе останат отворени сѐ додека не се прекине голготата со процесот на ваквата квази – лустрација и не се отвори постапка за политичка и друг вид одговорност на нејзините актери. А тоа мора да се стори бидејќи реалноста со рожбата на „Розмариното бебе“ предизвика огромни штети, компромитации, апсурди, пизми и парадокси кои резултираа со општа атмосфера на кодошоизација.
Од една страна, страв кај поранешните жртви, а од друга охрабрување на поранешните вистински соработници без наводници, кои Комисијата селективно ги селектира од процесот на лустрација за да можат да продолжат со кодошење.
Од трета страна, со Законот за лустрација се поттикнува создавање на нова генерација кодоши, како што е примерот со најновиот Закон за превенција, спречување и заштита од семејно насилство, но и со други закони со кои се пропишуваат високи парични казни за сите граѓани кои не ги пријавуваат (кодошат) соседите.

СЕ АМНЕСТИРААТ КОНВЕРТИТИТЕ

Според мое мислење, можеби најголем парадокс претставува фактот што многу од тие жртви кои биле критичари и на претходниот режим, такви останале и кон гарнитурите на власт во самостојна Македонија, сега по втор пат стануваат жртви, а се продолжува да се стимулираат и амнестираат конвертитите. Тука е и клучот зошто парламентарците од власта станаа законски татковци на „Розмариното бебе“.
Притоа, за волја на вистината, воопшто не сум сигурен, но можам да претпоставам како би се однесувала опозицијата да беше не нивно место, уште повеќе што за првата верзија на Законот гласаше и таа и тој беше донесен со консензус.
Крајниот заклучок е основаното сомнение дека ниту власта, ниту пак опозицијата не сакаат спроведување на вистинска транспарентна и непристрасна лустрација. Не сакаат, затоа што со неа ќе се откријат тајните на нивното трансформирање, конвертитство и стекнување на моќ и богатство, што во голем дел било со директна или посредна помош од тајната полиција.
Па ако е веќе така, а апсолутно е така, тогаш би било сосема разумно прагматично и опортуно да се прекине со отворањето на досиеата за соработка со тајните служби или, пак, како супститут на сегашниот накараден и бесмислен Закон да се донесе нов за лустрација на лустрацијата.
Доколку се прифати првата опција за запирање на отворањето на досиеата,  односно поништување на Законот, образложението ќе биде многу издржано и логично барем во две основни поенти.
Првата е дека идејата за сегашниот Закон беше зачната во грев и многумина се излажаа или беа заблудени дека со отворањето на досиеата ќе се доживее душевна катарза и ќе се исправат сите неправди.
Втората поента е дека овој Закон претставува голема Пандорина кутија од која злите духови повеќе од седум години го делат и создаваат омраза во македонското општество.
За операционализација на оваа опција постојат барем две практични варијанти. Едната е тие да се уништат, каков што беше примерот во Грција каде сите досиеа без да се отвараат беа запалени, а втората е според примерот во Шпанија каде сите досиеа беа запечатени за период од сто години.
Ваквата опција се темели врз искуството од досегашниот македонски уникатен принцип на тн. креативен индивидуален пристап. Со него, по кој знае кој пат, се покажа дека во недоизградена и делумно слободна држава во секој миг може да се реактивира симптомот и дијагнозата на болно општество, односно синдромот на кодошизација.

КАФКИЈАНСКАТА АТМОСФЕРА

Оттука, без дилема, вистинската терапија за дијагнозата Macedonise Denunciante е Законот за определување на дополнителен услов за вршење јавна функција да се поништи и стави ad acta, тапиите за сите досега изгласани и жигосани кодоши да се прогласат за ништовни и како сатисфакција да бидат морално и метеријално обештетени.
Во спротивно, со сегашниот Закон и неговата „креативна“ примена од страна на членовите на Комисијата, ќе продолжи Кафкијанската атмосфера и може да се случи сите оние кои кодошеле во периодот од примената на Законот до денес, иако де факто и де јуре биле кодоши, „согласно законот“ да не добијат тапии за таквата нивна дејност, туку многу лесно да се трансформираат во заштитени или загрозени сведоци против своите жртви.
Доколку, пак, се одлучи за варијантата да се донесе нов Закон за лустрација на лустрацијата, тогаш тој би бил супститут на сегашниот, во чии општи одредби би се уредувале потеклото на имотот и периодот на активно делување во политиката, како и работењето на сегашната Комисија за лустрација.

Постапката за утврдување и објавување на потеклото на нивниот имот, со која ќе се разобличи неправедната првобитна акумулација на капиталот, криминалната приватизација и воопшто нелегалното збогатување, ќе претставуваат основа за нивно исклучување од процесот на одлучување, односно забрана во одреден разумен рок за учество во јавниот и политички живот те. вршење јавна функција.
Со одредбите за работењето на сегашната Комисија за верификација на факти ќе се овозможи разобличување, со цел сегашните и идни генерации да можат да видат како и зошто биле прикривани вистинските кодоши, а се измислувале наводни кои биле морално етикетирани и жигосувани од страна на Комисијата и нејзиниот нелегитимен претседател.
Во казнените одредби од овој Закон треба да се предвидат соодветни морални и кривични санкции заради злоупотреба на службената должност за сопствени политички и лукративни цели.
06-02-2020, 01:50 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,679
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#16

Quote:Кривична одговорност на креаторите на инквизиторската лустрација

03.02.2020
Главната и единствена причина за укинување на законот во 2015 беше паничниот страв дека по падот на власта автоматски ќе падне и заштитата на кодошите од нивните редови, како и амнестија од евентуална кривична одговорност на сите кои го злоупотребиле процесот на лустрација

 Д-р Гроздан ЦВЕТКОВСКИ

Држава од слама: Седум години по донесувањето на првичната и три години од примената на најновата верзија на Законот за лустрација, се покажа дека тој беше подметнато кукавичјо јајце заради реализирање на парцијални интереси и предизвикување хаос.
Во напластената магла контроверзниот процес на лустрација сѐ повеќе се заглибуваше во талог, а феноменот кодошоизација постана синоним за модерна инквизиција.
Ваквата состојба неминовно бара да се ослободиме од лицемерието и да зборуваме со мерливи и рационални аргументи, доколку искрено сакаме до крај да расчистиме со небулозите.
Најбитните поенти можат де се синтетизираат во неколку точки. Во однос на иницијативата, донесувањето и примената на најновиот актуелен Закон за лустрација, тешко може да се заклучи дека биле добронамерни. Зошто?


„КРЕАТИВНО ТОЛКУВАЊЕ“
Затоа што отворањето на досиеата и спроведувањето на процесот на лустрација, без оглед дали требаше да бидат правно – формални или само симболични, налагаше широк консензус за тоа дали лицата кои вршеле или сеуште вршат јавни функции  ги прекршувале човековите права?
Таков консензус не беше постигнат меѓу власта и опозицијата, по што владеачкото нозинство го изгласа Законот за определување услов за ограничување на вршење на јавна функција, пристап на документи и објавување на соработката со органите на државната безбедност.
Неговата практична примена и „креативно толкување“ го трансформира во инструмент за политичка дискредитација и реваншизам. Целта беше очигледна: власта да ги сотре политичките противници, да се ослободи од општественото влијание на неистомислениците, дури и од оние кои веќе поодамна починале.
Врз мртвите да фрли анатема, а живите целосно да ги изолира, маргинализира и исклучи од општествените активности, вклучително и со отпуштање од работа, односно забрана на вршење на професијата. Нешто сосема спротивно на Уставот, законот, моралот и препораките од Советот на Европа дека „целта на лустрацијата не е казнување на луѓето за кои постои сомневање дека се виновни – тоа е работа на казнениот апарат – туку заштита на демократијата во пораѓање“.
Се потврдивме како дефектна, недооформена и „држава од слама“, не сакавме дури да се угледаме на примерите од речиси сите посткомунистички земји кои соочувајќи се со незрелоста и немањето капацитет да го спроведат процесот на лустрација, постепено креваа раце од него и ја избегнаа ваквата опасност.

„ВНАТРЕШЕН НЕПРИЈАТЕЛ“

Единствено успешна завршница имаше во поранешните Германска Демократска Република и Чехословачка, каде се лустрираа соработниците на нивните тајни служби, благодарејќи исклучиво на принципиелното законско спроведување.
Мислам дека најголем аргумент против отворањето на досиеата треба да биде манипулацијата со регистрите на соработничките мрежи кои континуирано се уништуваа, селектираа, ажурираа и евакуираа. Затоа денес имаме ситуација во која речиси нема или не може да се најдат актуелни функционери кои биле соработници на тајните служби.
Не дека тие биле света вода непиена, туку едноставно поради тоа што имаат политички чадор за заштита или затоа што многу од нив навреме си ги земале своите досиеа и на тој начин си ја „испрале“ и исчистиле биографијата.
Ваквата технолошка иновација е континуитет и правило, па затоа и при изготвувањето на најновиот Регистер на Управата за безбедност и контраразузнавање повеќе соработници биле измислени и регистрирани со цел да се искомпромитираат.
Само за потсетување: Регистерот за соработници, освен личните податоци, содржи и информации за активности на соработниците во периодот од 1945 до актуелниот момент. Поради важноста на овие податоци, но и можноста со нив да се манипулира, постои основано сомнение дека вистинските регистри за соработнички мрежи се сочувани и се во посед на приватни и неовластени лица.
Оттука, отворањето на досиејата за соработници претставуваше комплексно политичко, безбедносно и морално прашање, затоа што сите соработници не биле копие под „индиго“ т.е. такви како што обичниот граѓанин ги замислува, ниту пак сите соработувале доброволно, а уште повеќе што сите не работеле на линијата „внатрешен непријател“.
Токму за оваа категорија по воведувањето на плурализмот се десеткува соработничката мрежа и останаа само мал број во контакт со Службата на новата проблематика од внатрешен тероризам и екстремизам. По распадот на поранешната држава Југославија, се формираа нови држави кои создадоа сопствени безбедносни системи.

ЕВТИНА И ГЛУПАВА ПРИКАЗНА

Во Република Македонија се покажа дека во изминатите седум години  Комисијата за верификација на фактите функционираше според теркот на УДБА бидејќи ја имитираше, со што самата си ја демаскира својата шизофрена природа: истовремена омраза и љубов, сатрапење и восхитување, обвинување и верба кон неа!
Комисијата се одмаздуваше на УДБА, на која всушност интимно бескрајно се восхитуваше и ја имитираше,но истовремено и завидуваше. Во таква „шизофрена клиника“ и резултатот мораше да биде патолошки: жртвите остануваат засекогаш жигосани, а се менуваат само заштитените џелати.
Меѓутоа, неочекувано Кафкијанската атмосфера предизвикана од задоцнетиот, контрапродуктивен и штетен процес на лустрација доживеа пресврт. Без да се споменуваат препораките на Прибе, критиките од Европската унија и инсистирањето процесот на лустрација да се укине и ревидира, пратениците од владеачкото мнозинство неочекувано поднесоа предлог закон до Собранието на Република Македонија за престанување на важноста на Законот за лустрација од 1 Септември 2015 година.
Образложението беше дека “работата на Комисијата била успешно завршена” и дека нови лица за кои постапката не завршила до овој датум нема да бидат лустрирани, додека пак оние што веќе добиле решение дека соработувале, пет години нема да можат да извршуваат јавна функција.
Се разбира, без учество на опозицијата, предложениот закон експресно беше усвоен и донесен во Собранието на Република Македонија. Целиот тек на постапката претставуваше евтина и глупава приказна, а уште порасипано и перфидно образложението со кое се оправдува потребата Законот да се укине, а не да се поништи.

ИНКВИЗИТОРСКИ ПРОЦЕС

“Параграфот 22” односно “кваката” е во тоа што укинувањето не значи и престанување на правното дејство на сите претходно донесени одлуки и решенија. Доколку навистина предлагачот имаше намера да го оттргне сомневањето дека седум години се спроведувал инквизиторски процес против неистомисленици, тогаш ќе предложеше поништување на законот, а не негово укинување.
Фактички, главната и единствена причина за пресвртот беше да се обезбеди одбранбен превентивен механизам, односно паничниот страв дека по падот на власта автоматски ќе падне и заштитата на кодошите од нивните редови, како и амнестија од евентуална кривична одговорност на сите кои го злоупотребиле процесот на лустрација (членови на Комисијата, Управниот суд и институциите кои ги сокривале, фалсификувале и селективно и некомплетно ги доставувале досиеата до Комисијата).
Исто така, голем проблем беа и случаите на лустрираните лица кои не потпишале изјави за соработка, која претставува главен доказ и услов дали некој ќе биде прогласен за соработник на службите.
Меѓутоа, бесчестието не може и не смее да се затвори на ваков начин,туку само со политичка, кривична и морална одговорност  на креаторите со истовремено обештетување на неправедно лустрираните со големи парични износи за душевна и друг вид болка.
Тоа е  единствениот начин  да се затвори порочниот македонски лустрациски круг и со реквиемот „Бог да ги бие шпиуните“ да се стави крај на бесчестието. Тоа е и вистинската хемотерапија за дијагностицираниот симптом Macedonise Denunciante.

Крај на фељтонот
06-02-2020, 01:54 AM
Reply