Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 0 Vote(s) - 0 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
СРБОКОМУНИЗМОТ СЕ ПОСИЛЕН
Author Message
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,215
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#1

Quote:Бегство од слободата


Ова не е прво бегство на еден вмровски лидер во историјата. На речиси идентичен начин тоа го направи Ванчо Михајлов во 1934 година кога пребегна од Бугарија во Турција. Турските власти одбија да го екстрадираат
   
[Image: 46398744_303.jpg]


Ја знаете веќе онаа чудесна книга на Ерих Фром, „Бегство од слободата“, во која хуманистичкиот филозоф и социјален психолог го анализира феноменот на човековиот страв од пропаѓањето на средновековниот свет во кој се чувствуваше безбедно и покрај многуте опасности. Но тој човек, сепак, успешно се одбрани од тоталитарните закани да им ја предаде својата слобода на диктатори од различен маштаб. Ако оваа легендарна студија ја транспортираме во македонската сегашност едно толкување може да биде дека Никола Груевски побегна кога дојде слободата во Македонија по десетте години авторитарност. Тоа може да изгледа парадоксално, но во основа тоа толкување е суштинско – Груевски не можеше да ја поднесе таа слобода, во која за почеток требаше да одлежи две години затвор. За Груевски 10-те години во кои владееше беше неговиот средновековен свет во кој тој не само што се чувствуваше безбедно, туку и се насладуваше. Затоа изгледаше невозможно соочувањето на Груевски со самиот себеси и со сето она што го направи, а изгледа беше ужасно тешко да се признае во слободата која дојде по него.
Ова не е прво бегство во историјата на ВМРО на нејзин лидер. Исто таков спектакл имаше при бегството на озлогласениот Ванчо Михајлов, творецот на крвавото ВМРО меѓу двете светски војни, кој го издигна теророт врз неистомислениците на ниво на библиска заповед. Кога во мај 1934 година Кимон Георгиев изврши воен удар во Бугарија и формира профашистичка влада, една од неговите главни цели беше да го елиминира ВМРО од бугарската политика поради тоа што со неброените убиства стана неподнослив товар за државата. Воената влада го забрани ВМРО и нареди апсење на Ванчо Михајлов. Лидерот на ВМРО се криеше во Пиринска Македонија заштитуван од јатаци и од стравот на месното население, кое беше исплашено од неговиот терор. Но, како и секогаш во вакви ситуации, кругот се стеснува, па бројот на лојалните луѓе се намалува – и време е да се бега. Ванчо Михајлов избега во Турција.


[Image: 42037062_401.jpg]
Љупчо Поповски, автор на колумната


Како беше во 1934
Да ги оставиме настрана страниците од книгите по историја кои ги опишуваат последните месеци од теророт на Михајлов во Пиринска Македонија. Прочитајте што напиша „Њујорк тајмс“ од неговиот дописник од Софија за бегството на вмровскиот лидер во септември 1934 година. Тие информации и ден-денес се интересни не само од журналистички аспект.
Првиот допис е од 13 септември 1934 година.
„Познатиот македонски лидер Иван Михајлов денеска ненадејно брзо ја премина границата и влезе во Турција заедно со неговата сопруга и вооружени пријатели од македонската организација ВМРО со два автомобили. Вечерва Бугарија побара од турската влада екстрадиција на Михајлов. Се очекува дека Турција ќе го одбие барањето, но изгледа ќе го протера бегалецот, кој најверојатно ќе побара азил во Италија. Вечерва осум лица беа уапсени во Софија под обвиненија дека помогнале во бегството на Михајлов.
Бегството на македонскиот лидер следи по напорите на новиот режим да ја пацифизира Бугарија и да стави крај на револуционерното македонско движење. Пред неколку недели многубројни жандарми и детективи беа во потрага по Михајлов во јужна Бугарија, каде што тој побара засолниште во шумовитите планини и имаше поддршка од многу приврзаници. Најпосле потрагата толку се доближи до него што тој побегна во Турција“.
Во таа декада „Њујорк тајмс“ објавуваше повеќе текстови за Македонците, за бесконечните убиства на ВМРО, отколку што сега и посветува на државата Македонија. Сигурно и имало зошто – Балканот беше буре барут што постојано експлодираше, а ВМРО по Првата светска војна беше една од гранатите што најчесто внесуваше немир поради безмилосните убиства. Затоа „Њујорк тајмс“ два дена подоцна објавува уште еден текст за бегството на Михајлов, испратен од дописникот од Истанбул на 15 септември 1934 година. Тој дава и други детали за бегството.
„Иван Михајлов, македонски револуционер во бегство, и неговата сопруга беа донесени овде вечерва под полициска придружба со возот од бугарската граница. Тие ја поминаа ноќта во полициска станица.
Откако пешечеле со денови низ планините за да побегнат од бугарската полиција, тие ја поминаа границата целосно исцрпени и им се предадоа на турските власти. Турската влада го одби барањето на Бугарија за нивна екстрадиција, сметајќи ги како политички бегалци. Ним ќе им биде дозволено да останат во Турција под полициски надзор или ќе биде побарано да ја напуштат турската територија. Сопруга на Михајлов е Менче Карничева, која го уби Тодор Паница, исто така македонски лидер, во виенскиот театар на 8 мај 1925 година“, јави тогаш „Њујорк тајмс“.
За оние што сакаат да прават паралели во овие два случаи има доволно содржина. Како и што има содржина во натамошмиот живот на Михајлов. Тој неколку години подоцна замина во Полска, за време на војната беше добредојден гостин на Анте Павелиќ во Загреб и неговата Независна држава Хрватска, како германски нацистички соработник дојде во септември 1944 во Скопје да се обиде да направи квислиншка влада, но избега по неколку дена кога виде колкав е гневот кон ВМРО што тој се обиде да го претстави. Од Скопје се врати назад во Загреб, по германската капитулација кусо беше во Австрија за најпосле да емигрира во Рим каде остана до неговата смрт во длабока старост во 1990 година. Во сите емигрантски години продолжуваше да се „бори за македонската кауза“, пишувајќи неколку книги во кои го објаснуваше бугарскиот идентитет на Македонците.
Што ќе прави Никола Груевски во годините што му следат во егзил, освен ако не се случи некакво чудо па властите на Виктор Орбан да го екстрадираат во Македонија. Неговото долго второ писание на „Фејсбук“, во кое образлагаше како ќе продолжи да се бори за македонската кауза од Будимпешта, најави дека тој во иднина ќе сака да се однесува како бегалската влада на кралот Петар во Лондон по нацистичката окупација на Југославија. Многу зборови, а речиси никаков аир од нив. Сегашниве власти во Македонија на одреден начин ќе го издржат тоа бегство со по некоја можна смена поради големината на скандалот, иако тоа ќе им ја поткопа поддршката на првите следни избори. Но интензитетот на настаните во наредните два-три месеци објективно ќе ја однесат приказната за бегството и наводниот лагоден живот на бегалецот Груевски на спореден колосек.

„Кралот во егзил“
Најголемата штета од неговото бегство ќе има неговата партија ВМРО-ДПМНЕ. Доколку продолжат ваквите писанија на „кралот во егзил“ од Будимпешта (или од некое друго место каде што ќе формира задграничен комитет на партијата), тоа ќе биде глогов колец во самата суптанција на ВМРО-ДПМНЕ – нејзиниот наводен патриотизам и единството со народот кое без престан го кажува, како да е песна од вергл. На прв поглед изгледа дека на Христијан Мицкоски му се исчисти патот за конечно целосно да го преземе раководењето со партијата. Но неговата амбивалентност околу Груевски (неговото владеење и бегството) на малку подолг рок има големи шанси да го поткопа концептот што тој постојано го најавува, а никако да го соопшти. Неговите изјави дека го осудува бегството на Груевски, всушност, е единственото што може да го каже, не постои друга алтернатива, затоа што поинаку би промовирал политика која која е осудена од сите освен од најтврдокорните поддржувачи на поранешниот премиер кои во неговиот акт гледаат некаков храбар генијален потег. Иако е гласна таа група, сепак е на маргините на општеството.
[Image: 41624042_401.jpg]

Некни во интервјуто на 1тв Мицкоски се мачеше како да го формулира неговиот суд за овој акт што ја потресе земјата – да не ги навреди унгарските власти, глорифицирајќи го Орбан за неговата поддршка на евротлантските аспирации на Македонија. Тој сака да зборува само за Зоран Заев и неговата влада, а 11-те претходни години на неговата партија речиси и не сака да ги споменува, како да не се случиле. Бидејќи неговите пледоајеа се секогаш полни со самопофалби (во последниве 20 години не сме слушнале ниеден политичар толку многу да се фали самиот себеси за чесност, прецизност, знаење и визија) во тој свет има малку место за она што другите го правеле. Па макар реалната оценка за едно владеење, нека е и на неговата партија, може да му подотвори и други врати, кои сега изгледаат целосно затворени. Тој ја пропушти можноста во неколку добро осмислени реченици (за тоа можел да размислува и претходно, бидејќи му било јасно дека тоа ќе биде клучното прашање) да се дистанцира од Груевски и неговата постапка, да се дистанцира онаму каде што е потребно најдобро да го направи и да повика тој да одговара според законите на државата. Дали поради неискусност, дали поради непотребни калкулации, дали поради чувство на некаков долг, Мицкоски дозволи најголемиот дел од интервјуто да помине во негово сопствено мачење на упорните прашања на Чомовски. Наместо тоа прашање да го решеше во неколку минути за потоа да има повеќе време да се посвети на неговата единствена омилена тема – владеењето на Заев.
Токму ваквата амбивалентност покажува дека деновите на Никола Груевски во неговата партија не се завршени. Не е исклучено некои нејзини видни членови да одат и на своевиден аџилак кај „кралот во егзил“, кој ќе го чека погодниот момент да се врати во „саканата татковина“. Истата таа ситуација одлично ја сфати Јадранка Косор кога нејзиниот патрон Иво Санадер избега во Австрија и таму беше срамно уапсен. Во овој момент прашање е дали Христијан Мицкоски сака да го изоди тој пат на Косор. Доколку непотребно долго ги премерува калкулациите толку помала ќе биде неговата шанса да се прикаже како автентичен лидер. Без оглед колку пожестока ќе биде неговата реторика против власта, па дури и ако неговите забелешки во многу работи се покажат точни. Затоа што лидерите не се градат со повторување на едни те исти работи, туку со јасни одлуки. Мицкоски тоа го направи со получекор при исклучувањето од партијата на Сашо Мијалков, но ова спектакуларно бегство покажа дека тоа бил само мал отклон. Дистанцирањето од Груевски и неговото наследство, не само од криминалите, туку од радикалната националистичка реторика, може да го извлече Мицкоски на сцената како евентуален иден премиер во некое време. Овие денови по бегството на Никола Груевски тој не го положи клучниот испит. Како човек кој е толку задоволен од самиот себеси прашање е дали ќе сака да научи нешто повеќе.
25-11-2018, 09:07 PM
Reply
montehristo Online
Неверен Тома
*****

Posts: 1,481
Joined: Aug 2010
Reputation: 30
#2

Здраво Јордане, само да те прашам што ти значи ова Србокомунизам?
Ако можеш малку појасно да ми го дефинираш.
An inch today is tomorrow’s mile.
04-02-2019, 08:32 AM
Reply
montehristo Online
Неверен Тома
*****

Posts: 1,481
Joined: Aug 2010
Reputation: 30
#3

Ти Јордане изгледа не можеш да го најдеш во твоите силни лексикони терминот Србокомунизам.
Или можеби лупаш?
An inch today is tomorrow’s mile.
14-02-2019, 08:28 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,215
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#4

montehristoТи Јордане изгледа не можеш да го најдеш во твоите силни лексикони терминот Србокомунизам.
Или можеби лупаш?


Јас никогаш не „лупам“ зад секој збор кој сум го напишал стојат сериозни докази!!

Ке почнам првин од причината за смената на Шаторов:



[Image: shatorov-kolonisti.png]

Шаторов е сменет заради подршката за иселување на колонистите. На негово место доаѓаат „Крагуевачките ѓаци“ , Колишевски, Нацева, Мојсов  ..... Колишевски е човек од посебна доверба на Ранковиќ бидејки Колишевски го организира спасувањето на Ранкович од затворот на Гестапо 1941 година.
!943 година е донесен Манифестот !!

Поларизацијата на силите во националноослободителното движење во Вардарскиот дел од Македонија отворено се манифестирала есента 1943година….
….се наметнало прашањето за крајна цел на националноослободителната војна :создавање на сепаратна или единствена МАКЕДОНСКА национална држава.
….прашање на единството на националноослободителната борба во трите дела на Македонија.
По тие клучни прашања и во Главниот штаб и во движењето во целина се поларизирале две политички струи :комунистичка, револуционерна-пројугосливенска, (србокомунистичка),раководена од Светозар Вукмановиќ –Темпо (кој во Македонија бил испратен со неограничени овластувања од југословенското политичко и воено раководство) и национално демократската, предводена од Методија Андонов –Ченто.
Првата (во која влегувале :Михајло Апостолски, командант на ГШ на НОВ и ПОМ , Цветко Узуновски, политички комесар, Страхил Гигов, Никола Минчев, Елисие Поповски и др.) дејствувала за доследно спроведување на политиката на КПЈ: сепаратно продолжување на национално-ослободителната војна во Вардарскиот дел од Македонија и согласно со АВНОЈ-ските решениа, создавање македонска држава-федерална единица во југословенската федерација.
Национанодемократската струја се застапувала за воспоставување единство на националноослободителната борба на целата територија на Македонија, во сите нејзини делови, под единствена команда на ГШ на македонската национална војска, за ослободување на земјата и создавање самостојна и независна македонска демократска држава.Согласно со тоа се застапувала за пренесување на борбените дејства на македонската војска и во другите делови на Македонија. Кон крајот на ноември и во почетокот на декември 1943година кога по силната непријателска офанзива, се наметнала потреба од повлекување на единиците од западниот регион на Вардарскиот дел од Македонија и кога Светозар Вукмановиќ наредил нивно префрлање во Србија, по острото спротивставување на Методија Андонов –Ченто, Главниот штаб донесол одлука за упатување во Егејскиот дел од Македонија.....

ОЗНА од која се створени КОС и УДБа е пополнета  од луѓето на ЦРНА РУКА!! Се надева знаеш која и што е Црна Рука!!

Се надевам си слушнал за Пенезиќ-Крцун па еве да прочиташ малку зошто тито бил подржуван од Србите:



[Image: krcun-1.jpg]




За да не должам многу , после 1991 година се дадени најсилните докази а србокомунизмот преку отворањето на линија на работана на Тајната Полиција : МАКЕДОНСКИ ЕКСТРЕМИЗАМ И ВРХОВИЗАМ!!




[Image: image.png]



Македонски Врховизам значи решавање на Макеонското прашање во рамки на МАКЕДОНСКА држава.
Се надевам сега ќе разбереше што означува поимот србокомунист!!
14-02-2019, 03:55 PM
Reply
montehristo Online
Неверен Тома
*****

Posts: 1,481
Joined: Aug 2010
Reputation: 30
#5

(14-02-2019, 03:55 PM)ЈорданПетровски Wrote: montehristoТи Јордане изгледа не можеш да го најдеш во твоите силни лексикони терминот Србокомунизам.
Или можеби лупаш?


Јас никогаш не „лупам“ зад секој збор кој сум го напишал стојат сериозни докази!!

Ке почнам првин од причината за  смената на Шаторов:



[Image: shatorov-kolonisti.png]

Шаторов е сменет заради подршката за иселување на колонистите. На негово место доаѓаат „Крагуевачките ѓаци“ , Колишевски, Нацева, Мојсов  ..... Колишевски е човек од посебна доверба на Ранковиќ бидејки Колишевски го организира спасувањето на Ранкович од затворот на Гестапо 1941 година.
!943 година е донесен Манифестот !!

Поларизацијата на силите во националноослободителното движење во Вардарскиот дел од Македонија отворено се манифестирала есента 1943година….
….се наметнало прашањето за крајна цел на националноослободителната војна :создавање на сепаратна или единствена МАКЕДОНСКА национална држава.
….прашање на единството на националноослободителната борба во трите дела на Македонија.
По тие клучни прашања и во Главниот штаб и во движењето во целина се поларизирале две политички струи :комунистичка, револуционерна-пројугосливенска, (србокомунистичка),раководена од Светозар Вукмановиќ –Темпо (кој во Македонија бил испратен со неограничени овластувања од југословенското политичко и воено раководство) и национално демократската, предводена од Методија Андонов –Ченто.
Првата (во која влегувале :Михајло Апостолски, командант на ГШ на НОВ и ПОМ , Цветко Узуновски, политички комесар, Страхил Гигов, Никола Минчев, Елисие Поповски и др.) дејствувала за доследно спроведување на политиката на КПЈ: сепаратно продолжување на национално-ослободителната војна во Вардарскиот дел од Македонија и согласно со АВНОЈ-ските решениа, создавање македонска држава-федерална единица во југословенската федерација.
Национанодемократската струја се застапувала за воспоставување единство на националноослободителната борба на целата територија на Македонија, во сите нејзини делови, под единствена команда на ГШ на македонската национална војска, за ослободување на земјата и создавање самостојна и независна македонска демократска држава.Согласно со тоа се застапувала за пренесување на борбените дејства на македонската војска и во другите делови на Македонија. Кон крајот на ноември и во почетокот на декември 1943година кога по силната непријателска офанзива, се наметнала потреба од повлекување на единиците од западниот регион на Вардарскиот дел од Македонија и кога Светозар Вукмановиќ наредил нивно префрлање во Србија, по острото спротивставување на Методија Андонов –Ченто, Главниот штаб донесол одлука за упатување во Егејскиот дел од Македонија.....

ОЗНА од која се створени КОС и УДБа е пополнета  од луѓето на ЦРНА РУКА!! Се надева знаеш која и што е Црна Рука!!

Се надевам си слушнал за Пенезиќ-Крцун па еве да прочиташ малку зошто тито бил подржуван од Србите:



[Image: krcun-1.jpg]




За да не должам многу , после 1991 година се дадени најсилните докази а србокомунизмот преку отворањето на линија на работана на Тајната Полиција : МАКЕДОНСКИ ЕКСТРЕМИЗАМ И ВРХОВИЗАМ!!




[Image: image.png]



Македонски Врховизам значи решавање на Макеонското прашање во рамки на МАКЕДОНСКА држава.
Се надевам сега ќе разбереше што означува поимот србокомунист!!

Здраво Јордане,
Жал ми е што те тебе гонеле по повод “Врховизам“, но тие кои те гонеле, а и нивните налогодавачи, нивната адреса не им е во Белград туку на Водно во Скопје.
Доколку и биле во Белград, биди сигурен дека како покровна Организација која би ги контролирала локалните башибозуци би била во Сојузниот “СИВ“ а не во Српскиот РДБ.
Македонската Комуњарско-Терористичка “Елита“ можеби до '68 и била под Сојузна котрола но пред распадот на таа моунструозна  држава е била самостојна, за тоа прашај ги само Ѕинговите сограѓани каков економски терор имаат преживеано од него и неговиот брат.
Со тоа што импутираш дека Налогодавачите се во Белград само ја намалуваш одговорноста на локалните комуњари-терористи.
Што се однесува на Крцун, еве ти еден пример колку тој бил за Српските интереси еве ти едно видео:




Или, да те наведам баш на 17 минута каде тој вели:
Премного вас је остало у животу, али још имамо времена да исправимо ту грешку, мислејќи на Србите.

Со среќа на тебе и на твојот “Србокомунизам“!
An inch today is tomorrow’s mile.
(This post was last modified: 21-05-2019, 01:54 AM by montehristo.)
20-05-2019, 04:59 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,215
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#6

(20-05-2019, 04:59 AM)montehristо Wrote: Здраво Јордане,
Жал ми е што те тебе гонеле по повод “Врховизам“, но тие кои те гонеле, а и нивните налогодавачи, нивната адреса не им е во Белград туку на Водно во Скопје.
Доколку и биле во Белград, биди сигурен дека како покровна Организација која би ги контролирала локалните башибозуци би била во Сојузниот “СИВ“ а не во Српскиот РДБ.
Македонската Комуњарско-Терористичка “Елита“ можеби до '68 и била под Сојузна котрола но пред распадот на таа моунструозна  држава е била самостојна, за тоа прашај ги само Ѕинговите сограѓани каков економски терор имаат преживеано од него и неговиот брат.
Со тоа што импутираш дека Налогодавачите се во Белград само ја намалуваш одговорноста на локалните комуњари-терористи.
Што се однесува на Крцун, еве ти еден пример колку тој бил за Српските интереси еве ти едно видео:





Или, да те наведам баш на 17 минута каде тој вели:
Премного вас је остало у животу, али још имамо времена да исправимо ту грешку, мислејќи на Србите.

Со среќа на тебе и на твојот “Србокомунизам“!



Ке се распрашаш како и каде завршиле во Македонија сменетите луѓе обележени како Ранковиќевци, односно Црно Рукаши!
Си заборавил дека тука на форумот сум прикачил ОФИЦИЈАЛЕН документ, издаден од СРЈ во кои стои дека ДОСИЕАТА на Македонци кои се прогонувани и после 1991 година се наоѓаат во Белград.
28-05-2019, 01:56 PM
Reply
montehristo Online
Неверен Тома
*****

Posts: 1,481
Joined: Aug 2010
Reputation: 30
#7

Ранковиќ од 1926-та година му е телохранител на Тито и јатак негов за во Белград.
Ти некако забораваш на оној популарен слоган во таа Југославија “Слаба Србија -Јака Југославија”, дали тие познат фактот дека во Србија скоро секое фудбалско игралиште е и масовна гробница? Дали ти е познат факт дека за време на она Кралство СХС Србите во Скопје имаат формирано Универзитет?

На Форумот си ПРИКАЧИЛ ОФИЦИЈАЛЕН документ од СР ЈУГОСЛАВИЈА не од Република Србија.
Тоа е Белград столица на ЈУГОСЛАВИЈА не само на Србија.
Јордане, зошто би се Србите самите себеси инкриминирале?
Јордане, од сета твоја мака си ги побркал лонците па си оќоравел.
Ти си можеби најголемиот експерт за твојот случај што ти се има случено, но толку имаш забегано што од дрвата не ја гледаш шумата.
Денеска во тој Белград од кој си добил некој допис има универзитетски историчари кои им натураат на Србите дека ги малтретирале Шкипетарите на Косово, она Косово на кое на Србите им е забрането да се вратат на своето огниште по втората светска војна. За каква ти Србославија сонуваш? Да не те случајно плаши што Србите полека се освестуваат па полека полека си ги бараат своите цркви како онаа во  Старо Нагоричане, или што полека го изговараат презимето на Крали Марко - Мрњавчевиќ.
А за црнорукашите, во Белград ја има испуштено душата Мустафа Голубиќ под страшни тортури на Гестапо, во тоа време и Тито е таму но не мрда со прст да му помогне.
Толку за црнорукашите твои.
И уште една работа, на прашање на една новинарка Перо Гошев вели дека ќе ја спасувал Југославија. Да не му ставил пиштол на чело на то комуњар можеби некој Србин па го рекол тоа не сакајќи?
An inch today is tomorrow’s mile.
(This post was last modified: 16-06-2019, 05:37 AM by montehristo.)
16-06-2019, 05:32 AM
Reply
montehristo Online
Неверен Тома
*****

Posts: 1,481
Joined: Aug 2010
Reputation: 30
#8

Колку е силен Србокомунизмот еве сега и Грците ќе не бранеле со Ф16.

Денес воздушниот простор на Северна Македонија, на Скопје го контролираат, одговорноста ја имаат грчките Ф16. Пред договорот во овој процес беа турски борбени авиони. Сакам да кажам дека кога постои надворешна политика што е во тек важно е да го гледаме целиот спектар на интересите и да не се фокусираме само на една област. Договорот што беше потпишан, меѓу другото беше и договор што го покрива грбот на земјата во случај да имаме интензивни проблеми што кулминираат со Турција, вели Боларис.
https://vecer.mk/node/21358
An inch today is tomorrow’s mile.
18-06-2019, 05:48 PM
Reply
montehristo Online
Неверен Тома
*****

Posts: 1,481
Joined: Aug 2010
Reputation: 30
#9

Quote:UMRO SAM OD SMEHA KADA SAM VIDEO ARKANA Dejan Savićević pričao o stvarima o kojima do sada ništa nije govorio: Dolazi on sa grupom navijača! Crvena kapa, šuškavac preko trenerke i ROLEKS OD 300 HILJADA MARAKA

Predsednik Fudbalskog saveza Crne Gore (FSCG) Dejan Savićević otvorio je dušu i govorio o stvarima o kojima dosad nije pričao.
Između ostalog dotakao se i Željka Ražnatovića Arkana u ekskluzivnom intervjuu koji je dao za Nedeljnik.

U priči oko buđenja nacionalizma na stadionu ulogu je imao i Željko Ražnatović Arkan koji se u to vreme približio Zvezdi. Bilo je čak i fotografija kako sedi na klupi. Kakva je njegova uloga bila oko Delija i Zvezde?

"On je preuzeo navijače. I njegovi prvi 'Tigorvi' bili su sačinjeni od navijača. zašto se to desilo da baš on preuzeme, to ne znam. Ali jeste bio glavni među navijačima. Ja sam njega upoznao igrom slučaja 1985. Te godine kada smo igrali u Glazgovu Kup šampiona, otišli smo dan ranije. Kad na dan utakmici ja ne mogu da verujem - dolazi on sa grupom navijača. Crvena kapa, šuškavac crveni preko trenerke i onaj njegov roleks od dvesta-trista hiljada maraka. Ja kažem: 'Željko, odakle ovamo, prošpijaće te neko'. Kaže on: 'Neće niko' ", prepričava za Nedeljnik Savićević, pa nastavlja:

"Kako sam bio malo povređen, a pobedili smo prvu 3:0, izašao sam na poluvremenu. I vidim ga sa policijacima ispod tribine. Ja umirem od smeha, on menja kape sa njima, slikaju se... Malo-pomalo, sede čovek u drugom poluvremenu na klupu. Bio je prodoran. Znao je to da iskoristi. I na kraju se vratio on, ali, rekoh, gde da dolazi ovamo. Nije to Evropa, to je ostrvo, a treba uteći sa ostrva. Da je Francuska, Belgija, pa može se uteći, a gde ćeš ovde, sve voda oko tebe. Posle je počeo rat i poznat je taj deo njegove životne priče...", rekao je Savićević.
Ова е баш поучна информација како се превзема контрола на “национализмот” во една држава. Јордане, сите нам ни е познат примерот како е киднапиран и врбуван творецот на ДПМНЕ.
Еве ти еден пример како е тоа одработено во Србија, син на КОС-овец кој и самиот завршува валкани работи за истата служба за кој работел таткото.
Пример во Босна е Алија, а во Хрватска е Туѓман.
И после се Србокомунизмот па Србокомунизмот.
An inch today is tomorrow’s mile.
(This post was last modified: 11-07-2019, 09:11 PM by montehristo.)
11-07-2019, 09:02 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 16,215
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#10

Оваа е наместо мој одговор Христо!!




12-07-2019, 02:50 PM
Reply
montehristo Online
Неверен Тома
*****

Posts: 1,481
Joined: Aug 2010
Reputation: 30
#11

Едно тешко прашање за тебе Јордане, но прво како вовед прочитај го овој текст:

Нова песна за првачињата: Опасно е кога децата ви ги тренираат за да се одродат

[url=https://republika.mk/vesti/makedonija/nova-pesna-za-prvachinjata-opasno-e-koga-decata-vi-gi-treniraat-za-da-se-odrodat/][/url]Кога оној Штипљанец сива еминенција македонска и Титова дворска будала бришел и уништувал црквени книги и општински архиви меѓу двата рата да не би се знаело кој со какво презиме се раѓал, како тоа да ти во таа таканаречена “независна” Македонија тебе да те Удбомафијата окарактеризира како непријателски елемент затоа што некој од твојата фамилија имал Србски корени, а ти самиот сега трубиш на сите звона за некаков Србокомунизам?

Уште едно подпрашање: Дали знаеш до која година во втората светска војна на територијата на сегашна Македонија биле присатни Дражините Четници, и дали знаеш што се има случено со нив?
An inch today is tomorrow’s mile.
(This post was last modified: 13-09-2019, 03:21 AM by montehristo.)
13-09-2019, 03:21 AM
Reply
montehristo Online
Неверен Тома
*****

Posts: 1,481
Joined: Aug 2010
Reputation: 30
#12

(12-07-2019, 02:50 PM)ЈорданПетровски Wrote: Оваа е наместо мој одговор Христо!!





Како је настала Југославија?
11. јуна 2019.
[Image: 0993.jpg]Творци Југославије, 1919. у Версају: Лојд Џорџ, Орландо, Клемансо и Вилсон. Орландо је из протеста напустио конференцију, а Вилсон и Лојд Џорџ су надгласали Клемансоа
Типичан пример површног приступа је Нишка декларација из децембра 1914. године. Овом декларацијом српска влада је као ратни циљ прокламовала стварање Југославије. Корисници интернета, али и многи професионални историчари, читајући је, помисле да је српска влада тада заиста као ратни циљ прокламовала стварање Југославије
ПИШЕ: Милослав САМАРЏИЋ
 
На интернету се одавно води тешка “битка“ о томе ко је највећи негативац у модерној српској историји: краљ Александар Први Карађорђевић или Тито. “Битка“ је нарочито добила на жестини поводом стоте годишњице стварања Краљевине СХС, односно Југославије. Као главни кривац за овај догађај најчешће се помиње управо краљ Александар, док се ту и тамо помене и Никола Пашић.
Тешко је одолети утиску да се при овоме краљевска овлашћења изједначују са диктаторским. Према објавама на интернету, испада да је краљ имао овлашћења као Тито у комунистичком тоталитарном систему, па чак и да је одлучивао о питањима резервисаним за конференције великих сила, попут стварања нових држава.
На интернету, где се читање и писање све више своде на неколико редака, нема места за књиге попут сабраних дела академика Слободана Јовановића. Белешке нашег највећег интелектуалца свих времена, а уједно и непосредног учесника догађаја, о стварању Југославије, објаљене су у 11-том тому његових сабраних дела. Он по овом питању регента Александра и не помиње. Ако погледамо и радове других аутора, видимо да се регент помиње у контексту покушаја британских политичара да га придобију за концепт тзв. бечког југословенства, пошто им то није пошло за руком са Николим Пашићем. Нису га придобили.
Површност узима данак и на други начин, где је типичан пример Нишка декларација из децембра 1914. године. Овом декларацијом српска влада је као ратни циљ прокламовала стварање Југославије. Корисници интернета, али и многи професионални историчари, читајући је, помисле да је српска влада заиста као ратни циљ прокламовала стварање Југославије. То је систем популаран код не баш малог броја историчара: што неко станује ближе архиву, то је бољи историчар. Јер, у прилици је да ископира и потом објави више докумената. Питање шта заиста значи оно што пише у неком документу, било је тешко и пре интернета. Ни тада нису сви обраћали пажњу на разлику између аутентичности и тачности, тј. да документ може бити аутентичан, али са, намерно или случајно, унетим нетачним подацима.
Један од најбољих, ако не и најбољи, чланак о стварању Краљевине СХС, објавио је др Марко Павловић у “Погледима“ из 1992. године, под насловом “Зашто 1918. Пашић није успео да створи Велику Србију?“ Павловић најпре констатује да уочи Првог светског рата ни једна политичка странка Краљевине Србије није имала у свом програму уједињење Срба, Хрвата и Словенаца, као и да је прва прокламација регента Александра по овом питању, објављена 4. августа 1914. у Крагујевцу, иситицала српски национални циљ.
Формални заокрет ка југословенству уследио је децембра 1914, поменутом Нишком декларацијом српске владе. Узрок овеоме пара очи већ из наслова декларације: писана је у Нишу, зато што су у Београду били Аустроугари. Према томе, сав напор владе, и народа уопште, био је сконцентрисан на то да се окупатори протерају из земље. Друго, важније, истакнут је и један дугорочни циљ: да се сруши Аустроугарска. Она је била смртни непријатељ Србије, и ако би после рата била очувана, са границама на Дрини, Сави и Дунаву, то би значило да победа не би била права. Јер, Аустроугарска би чекала прву прилику да оствари тада већ свој јавно прокламовани циљ: да потпуно избрише Србију са мапе света.
Тако, ратни циљ број 1 Нишке декларације био је да се Аустроугари савладају, а ратни циљ број 2. да се црно-жута монархија избрише са мапе света. У децембру 1914. године, у поређењу са ова два циља, ни један други циљ није био важан.
Али, било је важно искуство из претходних ратова, према коме српска граница, на мировним конференцијама, никада није повучена тамо где је стигао српски војник. Ово искуство налагало је да треба тражити више, како би се добило оно што се заиста жели.
Образлажући настанак Нишке декларације, др Марко Павловић поред осталог пише и о “идеолошко-пропагандном сламању Аустроугарске изнутра“. На фронту је ова тактика примењивана већ три месеца. Српски војници имали су задатак да при сваком јуришу на Аустроугаре певају “Лијепа наша“ и “Ој Хрватско још поживи“. Одговарано им је плотунима, али, у извесној мери је деловало. Наиме, као је уочио Јован Дучић, припадници хрватских регименти били су најогорченији црно-жути војници против Срба. У таквој ситуацији, ако би Србија јавно прокламовала српски национални програм као ратни циљ, ови Хрвати би рат против Срба схватили као рат за сопствене западне грнаице. Обратно, ако би се Хрвати “охладили за Аустрију“, војна снага црно-жуте монархије би ослабила.
У почетку, велике силе нису обраћале пажњу на пропаганду српске владе. Став британског министра спољних послова, Греја, изречен 1915, гласио је: “Победа савезника ће обезбедити Србији најмање ослобођење Босне и Херцеговине, њихово уједињење са Србијом и широк излаз на Јадран у Далмацији“.
Али, од 1916, на Западу расте утицај двојице Енглеза: Ситон-Вотсона, универзитетског професора, и Викама Стида, новинара “Тајмса“. Иза њиховог деловања у односу на Србе, како је писао професор Павловић, “ нису стајале чисте намере“.
Наиме, југословенство, као и раније илирство, основани су у оквиру Аустрије, ради покушаја брисања српског имена западно од Дрине и северно од Саве и Дунава. Временом, дошло се до идеје о преформирању двојне у тројну монархију: Аустро-угарско-југословенску. Југославију би чиниле све јужнословенске територије западно и северно од Србије и Црне Горе, а њен центар био би у Загребу. На крају су посланици аустроугарског парламента, већином Хрвати, организовани у Југословенски клуб, ово затражили од владе у Бечу, тзв. Мајском декларацијом из 1917. године.
Идеја Ситон-Вотсона и Викама Стида у основи је била иста. Они су се залагали за уједињење Србије и Црне Горе са тзв. бечком Југославијом, тражећи да се за њеног легитимног представника одмах призна емигрантско удружење звано Југословенски одбор, у коме су главну реч водили Хрвати.
Дакле, у Бечу је постојао Југословенски клуб, а на територији Сила Антанте Југословенски одбор. Српска влада, природно, са првима није имала везе, док је одбила притиске Енглеза да друге прихвати као себи равне.
Вотсонова гледишта видимо из једног његовог меморандума британској влади. Он је писао да ће у југословенској држави “католички запад временом преузети вођство“, односно да ће “цивилизованији Хрвати и Словенци ускоро преузети вођство у политичком животу и мисли нове државе, пред њиховим галантним али примитивнијим српским саплеменицима“. Вотсон је сугерисао британској влади да прихвати идеју, пошто је Аустроугарска постала немачки вазал, док оваква Југославија може бити и брана немачком продору на југоисток, и ван руског утицаја.
Ратне 1917-те године одиграла се за Србију кључна ствар: Русија је, због бољшевичке револуције коју су извели немачки агенти, испала из рата. Став Русије био је, иначе, да се Србија прошири на Западу, с тим што треба да поднесе извесне губитке на истоку (вероватно Македонија источно од Вардара и део Баната), ради очувања добрих односа са Бугарском и Румунијом. Формирање, како су је Руси звали, “католичке Југославије“, није долазило у обзир
Испадање Русије из рата драстично је погоршало ствари. Немци су силне дивизије са истока бацили на запад и Силе Антанте трпеле су пораз за поразом. Под утиском свега овога, као и сазнања да је у Бечу ојачала идеја стварања тројне монархије, српска влада маја 1917. доноси Крфску декларацију. Декларација је потписана са Југословенским одбором, чиме је њему дато извесно признање, а прокламовала је стварање Југославије.
Крфска декларација, као и Нишка, није оно што у њој пише, већ оно што се крије у позадини: покушај да се Југословенски одбор стави под своју контролу. Тим поводом, када се Никола Пашић састао са Викамом Стидом, октобра 1918, дошло је до жестоке свађе. На Пашићево одбијање да се Југословенски одбор сматра званичним представником “аустроугарских Југословена“, Стид је упитао зашто је онда уопште потписана Крфска декларација? Пашић је одговорио да је декларација издата “само ради тога да учини утисак на европско јавно мњење“, додајући: “Србија има право да ослободи те људе (Србе у Аустроугарској), а ако Хрвати и Словенци желе да припадну негде на другу страну, стоји им на вољи да чине како хоће“. Стид је то оспоравао, тврдећи да се српска влада лоше понела у ослобођеној Македонији, и да ће се “такве методе“ поновити и према “Југословенима из Аустроугарске“.

Ситуација на фронту погоршала се 1917. године толико да су Британци послали генерала Сматса у Швајцарску, ради преговора са Аустроугарима о сепаратном миру. Сматс је чак нудио Аустроугарима да Србија уђе у састав њихове државе, задржавши краља, слично као Баварска у Немачкој. При томе, Србија би била проширена за Босну и Херцеговину и Далмацију. Ако би српска влада ово одбила, онда би Србија задржала предратне границе.
Почетком 1918, лидери западних држава учинили су две јавне понуде Аустроугарској за сепаратни мир. Најпре је премијер Велике Британије, Лојд Џорџ, саопштио да Аустроугарску треба очувати, с тим да Југословени добију аутономију, а онда је нешто слично изјавио и амерички председник Вилсон.
Западне силе преломиле су по овом питању тек 25. јула 1918. Од тога дана оне се залажу за рушење Аустроугарске, али, истовремено, Вотсон и Стид постају званичници британске владе задужени за процес стварања Југославије. Они су све време подржавали председника Југословенског одбора, Анту Трумбића, и уопште идеју да се уједињење изврши из Загреба, тако што би све територије изван Србије и Црне Горе потпале под хрватску власт. Српска влада то није прихватила, па су Вотсон и Стид интервенисали код регента Александра, који их је одбио. Онда је Вотсон, 22. августа 1918, у часопису “Нова Европа“, објавио веома оштар чланак против Пашића, под насловом “Србијин избор“. Вотсон је Пашића назвао старим владарем “полутурских навика“, који влада незаконито и при томе подрива југословенско уједињење. Тражио је да Силе Антанте признају Југословенски одбор као тело равнопрравно српској влади, називајући издајником сваког српског политичара који не прихвати његове препоруке.
Др Марко Павловић пише да су чланак Ситона-Вотсона, као и потоња свађа са Стидом, имали далекосежне последице не само по Пашића, већ и по српску државу и народ у целини. Од тада британска влада прихвата Вотсонова и Стидова гледишта као своја, дајући првенство “релативно напреднијим Словенима у Хрватској“ над Србима. Штавише, Британци су дали првенство још једном народу који је ратовао на супротној страни – Бугарима, сматрајући да су они предодређени да буду најјача нација на Балкану и да су њихове аспирације у Македонији оправдане.
Сазнавши за аустроугарску капитулацију, 2. новембра 1918, Никола Пашић наређује војводи Живојину Мишићу, као начелнику штаба Врховне команде, да у бившој Аустроугарској заузме само крајеве насељене Србима.
Истог дана, регент Александар одобрава Пашићу да формира коалициону владу.
Четири дана раније, Хрватски сабор је прогласио да он има власт над свим бившим аустроугарским територијама ван Србије и Црне Горе, тражећи међународно признање свог “Народног вијећа“.
Нико није дао признање “Народном вијећу“ – осим Николе Пашића, 9. новембра 1918. у Женеви. Једну од највећих Пашићевих грешака др Павловић образлаже, не притисцима Енглеза, већ разочаравајућим писмом које је управо добио од француског председника Поенкареа, у ситуацији када је рачунао још само на Французе. Ипак, Пашић наредних дана подноси оставку и распушта владу, стављајући тако ван снаге потпис из Женеве.
Док су поједине области, па чак и градови, у бившој Аустроугарској, проглашавали уједињење са Краљевином Србијом, “Народно вијеће“ 24. новембра 1918. у Загребу проглашава уједињење “државе Словенаца, Хрвата и Срба“ – односно свих бивших аустроугарских територија – “с Краљевином Србијом и Црном Гором“. Делегација “Народног вијећа“ долази у Београд и регент Александар 1. децембра прихвата проглас о уједињењу. Али, уместо уједињења са “државом Словенаца, Хрвата и Срба“, која је, наравано, била имагинарна“, регент је нагласио уједињење “са земљама…“
То је било све што је могао да учини у онако конфузној ситуацији.
Слободан Јовановић закључује:
“Стварање Велике Србије међутим није зависило толико од Пашића, колико од Великих Савезника. Русија је била за Велику Србију, али због Бољшевичке револуције она није учествовала у преговорима око Версаљског мира. Француска била је наклоњена Србији, али она није била у стању одолети Енглеској, која је баш ради спречавања Велике Србије настојала на стварању Југославије… Давнашњи противник Русије на Балканском Истоку, Енглеска је на сваком кораку ломила снагу Србије, коју је сматрала неповратно приврженом Русији“.
Као главне личности које су изгурале стварање Југославије, др Марко Павловић наводи Вотсона и Стида, цитирајући при томе још једну изјаву Слободана Јовановића: “Стид никад није био у Србији, Вотсон је био дуго Србофоб“.
У међувремену, појавили су се радови историчарке из Рима др Миле Михајловић. Она такође као кључни фактор у стварању Југославије означава деловање Британије, уз подршку Америке, али додаје да је главна мета њима заправо била Италија. Јер, да је испоштован Лондонски уговор, због ког је Италија ушла у рат на страни Антанте, дајући велике жртве, Јадранско море постало би “италијанско језеро“. Италија би постала велика поморска сила и као таква велика конкуренција Британији и Америци на светским морима. У Версају, Италијанима није остало ништа друго до да из протеста напусте мировну конференцију. Последично, настао је фашистички покрет и створена је клица за избијање Другог светског рата.
У наметнутим околностима, српски политичари урадили су, наредних година, највише што је било могуће, а то је омеђавање српских територија, стварањем шест административних јединица – бановина, са српском већином и српском управом. То су биле Врбаска, Дринска, Зетска, Дунавска, Моравска и Вардарска бановина. Територију српских бановина – названу Бановина Српске земље – комунисти су, после Другог светског рата, смањили за 50 посто и прогласили Републику Србију. И тих преосталих 50 посто комунисти су поделили, стварајући две аутономне покрајине.
(“Слобода“, гласило СНО у Америци, Чикаго, 10. Јун 2019)
(This post was last modified: 16-09-2019, 07:36 PM by montehristo.)
16-09-2019, 07:20 PM
Reply
montehristo Online
Неверен Тома
*****

Posts: 1,481
Joined: Aug 2010
Reputation: 30
#13

Quote:1990-те: Да ли је могло другачије?
2. јуна 2019.
[Image: z.petrovic-dejstvo-PVO.1.jpg]ФОТО: Зоран ПЕТРОВИЋ
 
Да је Краљевина опстала, последње албанске побуне биле би оне из 1913. и 1918-1920. Али, није опстала, већ је уследила разорна комунистичка акција. Током 1990-тих видели смо само финале те акције, у коме су комунисти морали да гасе пожар који су сами подметнули. Гасили су га бензином
ПИШЕ: Милослав САМАРЏИЋ
 
Током последња два месеца, РТС је објавио низ документарних филмова о рату 1999. године и догађајима који су му претходили. У тим филмовима изнето је много података непознатих ондашњој јавности, јер су сматрани државном тајном, док су, с друге стране, неке тезе додатно ојачане.
Тако, несумњиво је потврђено да је постојао негативан став западних земаља према Србији и српском народу. Њихова дипломатија је од Србије непрекидно тражила да “нађе заједнички језик“ са Албанцима, док од Албанаца није тражено практично ништа. Другим речима, пред Србију је постављан немогућ захтев.
Исто је било и на почетку те деценије, када је од Србије, као и од Републике Српске, тражено да нађе “заједнички језик“ са Загребом и Сарајевом. Од хрватских и муслиманских политичара није тражено ништа и опет су Србија – и Република Српска – довођени у немогућу ситуацију.
Та ситуација из 1990-тих као да је пресликана из Другог светског рата. Југословенској влади у Лондону, као и Врховној команди у земљи, замерано је најпре што не могу да придобију већину Хрвата, а потом што не могу да се споразумеју са комунистима. И тада је, дакле, на српској страни било да нађе “заједнички језик“ са другима. Није се постављало питање могућности испуњења захтева, постављаних најпре академику Слободану Јовановићу и другим премијерима, а потом и генералу Дражи Михаиловићу.
То значи да су Србија и српски народ, у очима западних политичара, већ скоро осам деценија “на леду“. Излаз из те ситуације није пронађен ни током Другог светског рата, ни током 1990-тих. 
........
.........
.........
Према томе, српски политичари требало би најпре да констатују како је наш народ, у веома дугом периоду, у лошој позицији у западним политичким круговима. Они ово још нису констатовали, јер и даље баштине “Титово наслеђе“. Нови талас, сада већ увредљиве, комунистичке пропаганде, видели смо 4. маја, поводом 39-те годишњице смрти диктатора. Уместо анализа о злу које нам је нанео, практично су на све стране хвалили “Титово доба“. Реч је о елементарном фалсификовању историје, али и о замагљивању догађаја, звог чега се читав проблем везује само за 1990-те године.
..........
..........
..........
Документарци РТС-а открили су и низ појединости које се тичу унутрашње политике током 1990-тих. Онда РТС није извештавао објективно о догађајима на Косову и Метохији, па су тако прећуткиване и албанске цивилне жртве, настале приликом дејства наше војске и полиције, што је на Западу називано “прекомерном употребом силе“, и што је, на крају, постало изговор за агресију.
Наравно, прекомерна употреба силе је крајње релативан појам. У оно доба, била је актуелна побуна једне групе америчких држављана у Тексасу. Пошто су убили полицајца, послате су јаче формације и цела група је без милости ликвидирана.
На крају крајева, и сама агресија на ондашњу СР Југославију била је прекомерна употреба силе.
Међутим, и када се овај појам посматра објективно, филмови на РТС-у показали су да је заиста постојала прекомерна употреба силе према Албанцима. Карактеристичан је пример клана Јашари. Они су мучки убили најпре двојицу, па потом још тројицу српских полицајаца. На то је испред њихових куће довежена тешка артиљерија. Дат им је рок да пусте цивиле, који они нису испоштовали, а онда је отворена паљба. Сви у опкољеним кућама су побијени – 56 особа, од којих већином жене и деца.
У другим операцијама није убијано толико цивила, али, ово јесте био образац. Поред топова, више пута су коришћени и тенкови. Једном су тенкови разорили село које је полиција већ била “очистила“, а једном су грешком убили пет наших полицајаца.
Тако, цели план борбе против албанских терориста био је погрешан. Исте грешке садржао је и почетак рата 1991. године, када је постојао изговор да је то због вишенационалног састава армије, као и савезне полиције. Рат против албанских терориста, нарочито 1998. и почетком 1999, показао је да овај изговор отпада: по среди није био вишенационални састав, већ комунистички менталитет војних и полицијских лидера, као и комунистички концепт дејства војске и полиције.
Међутим, било је још нешто, старије и важније: комунистички концепт националног питања. Према овом концепту, свака нација је “добра“, само што има појединце који срећу кваре. Тај концепт је изванредан за манипулацију. С једне стране, број “лоших“ појединаца може се растезати у недоглед, а ипак проглашавати мањином, док се, с друге стране, увек могу наћи “добри“ појединци, који се проглашавају као заступници већине. Политичари при томе непрекидно понављају мантру о “братству и јединству“.
Ипак, само грађански концепт нације омогућава да се јасно види шта неко хоће. Делује апсурдно, али Милошевић и његово окружење заиста никад нису схватили да претежни део Албанаца жели да се отцепи од Србије.
Краљевина Србија, и потом Југославија, схватали су то од првог дана, предузимајући одговарајуће војне, полицијске и политичке мере. Да је Краљевина опстала, последње албанске побуне биле би оне из 1913. и 1918-1920. Али, није опстала, већ је уследила разорна комунистичка акција. Током 1990-тих видели смо само финале те акције, у коме су комунисти морали да гасе пожар који су сами подметнули.
Пожар су гасили бензином. Гледајући филм о гађању кућа клана Јашари топовима, намеће се питање: зар се то не ради снајперима? На жалост, чак ни то није прво питање, јер један високи официр полиције изјављује како су браћа Јашари већ неколико пута била на нишану, али, полиција није добила одобрење да ступи у акцију. Ово, поред осталог, подсећа на операције у Вуковару 1991, када је војсци 14 пута наређивано да нападне и исто толико пута да се повуче, све док и последња кућа у овом граду није разорена артиљеријом и тенковима.
Зашто се то радило, дуга је прича, али, аматеризам је свакако добра реч. Комунистички систем “општенародне одбране“ засниван је с једне стране на употреби масе восјке, а с друге на великој количини убојитих средстава. На масу су рачунали јер су имали апсолутну власт и никоме нису морали да полажу рачуне о високим губицима. Међутим, већ 1991. нису имали ни силу која би покренула масу, ни моћ да зауставе вести о високим губицима. Убојита средства јесу била бројна, али, већ одавно застарела (што ће се видети 1999).
.....
Специјалне јединице у ЈНА почеле су да се оснивају тек после упада групе усташа на планину Радушу у северној Босни, 1972. године. На ове усташе послата је велика јединица ЈНА, која није знала шта да ради. Официри су изашли и тражили од усташа да се, “у име народа“, предају. Одмах су убијени.
..........
Специјалне јединице у полицији изгледа да су формиране тек после 1991. Оне су од почетка довођене у везу са подземљем. Није коришћено искуство из 1903, када је модерна Србија први пут основала специјалне јединице. Криминалци су употребљени само једном – први пут, јер се видело да они и даље остају то што јесу. Међутим, сам комунизам је већ по теорији криминалан (отимање туђе имовине), што се потврдило и у пракси, регрутовањем криминалаца још од 1941. године.
Опет, без обзира да ли је реч о војним или полицијским јединицама, оне су лоше вођене. На Косову и Метохији увек су имале базе у градовима, у које су се враћале сваке вечери. Терен, а посебно планине, остављан је терористима. У документарцима РТС-а високи официри државне безбедности говорили су како је још 1991. било зона у које полиција није смела да оде. У Краљевини није било таквих зона. На планину на којој би терористи успоставили базу, слат је одред четника, или других специјалаца, и није силазио док не обави посао. Граничари, нарочито према Албанији, били су посебне специјалне јединице. Током обе албанске побуне, 1913. и 1918-1920, није забележено да су села гађана топовима, нити да је артиљерија уопште коришћена.

(“Слобода“, гласило СНО у Чикагу, 10. мај 2019)
Комунизмот во Македонија нема да падне, не затоа што е на појава Србокомунизам туку затоа што во основа на комунизмот е да користи криминални и терористички методи. Комунистите и во Србија и во Македонија се паразити кои се зрели за истребување.
Денеска Белград е преселен во Брисел, а тие(комунистите) како добри паразити навикнати само да цицаат крв, сега цицаат европски фондови.
An inch today is tomorrow’s mile.
17-09-2019, 06:32 AM
Reply