Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 0 Vote(s) - 0 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
КАКО НЕ БРАНЕЛЕ РУСИТЕ??
Author Message
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 14,524
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#1

Quote:[Image: VOSTANCKI_STAB_1903.jpg]





На 3 август [1903] рускиот конзул во Монастир (Битола), г-дин Ростковски, способен но насилен човек, којшто никако не беше способен да запамети дека албанскиот Муслиман има пожестоко чувство на чест одошто рускиот селанин, зашамара жандарм којшто испушти да го поздрави, и беше убиен на место.
Ова беше вториот смртен случај во рок од четири месеци којшто го снајде рускиот конзуларен персонал во Македонија (првиот беше атентатот на г-дин Стребина во Митровица), и очигледно не можеше да се превиди лесно.
На никого не му текна да бара казна за злосторниците коишто беа одговорни за масакрите во Смрдеш и Монастир [
веројатно Брајлсфорд мисли на Могила, заб. Д.П.), но, како што еден Македонец еднаш ми забележа, „Европејската крв е скапоцена.“ Русија побара да се разреши Валијата, да се обеси убиецот, и да се казнат неколкумина други жртвени јарци. За да даде поголема тежина на своите барања, Црноморската флота беше ставена во движење и се појави во Инадскиот залив при Тракијското крајбрежје токму во мигот кога востанието беше во својот зенит.
Бунтовниците беа доволно наивни да поверуваат дека оваа коинциденција била некако поврзана со нивните страдања и надежи, и некако успејаа да не ја разберат величествената ментална одвоеност на Царот којшто беше подоготвен во овој врховен час во историјата на неговите сонародници, Јужните Словени, да ја прати својата флота на нивниот брег со никоја друга цел одошто да го обележи своето незадоволство со смртта на еден од неговите конзули во приватна и мошне погана кавга. Но така беше.
Флотата седеше засидрена, гледајќи го пламенот на спалените села и сигналните пожари непотресена, а кога проколнатиот жандарм беше обесен спокојно си отплови дома. Бргу по нејзиното заминување отпочна фазата на масакар и опустошување, но овој развој на настаните не беше интересен за господарите на светските морнарици. (Х.Н. Брајлсфорд „Македонија; Нејзините народности и нивната иднина,“ стр. 157-158)
26-04-2018, 12:31 AM
Reply
Васил Offline
Junior Member
**

Posts: 21
Joined: Jan 2011
Reputation: 3
#2

(26-04-2018, 12:31 AM)ЈорданПетровски Wrote:
Quote:... Бунтовниците беа доволно наивни да поверуваат дека оваа коинциденција била некако поврзана со нивните страдања и надежи, и некако успејаа да не ја разберат величествената ментална одвоеност на Царот којшто беше подоготвен во овој врховен час во историјата на неговите сонародници, Јужните Словени, да ја прати својата флота на нивниот брег со никоја друга цел одошто да го обележи своето незадоволство со смртта на еден од неговите конзули во приватна и мошне погана кавга. Но така беше. Флотата седеше засидрена, гледајќи го пламенот на спалените села и сигналните пожари непотресена, а кога проколнатиот жандарм беше обесен спокојно си отплови дома. Бргу по нејзиното заминување отпочна фазата на масакар и опустошување, но овој развој на настаните не беше интересен за господарите на светските морнарици. (Х.Н. Брајлсфорд „Македонија; Нејзините народности и нивната иднина,“ стр. 157-158)

Йордане, същият епизод описан и от охридчанина Христо Силянов, който вижда с очите си руската ескадра по време на Илинденско-_Преображенското_ въстание в планината Странджа, покрай Черно море в днешната турска част на Тракия:

*****************
Аз вече описах накратко по-важните акции, извършени през първите дни на въстанието в Лозенградско — М. Търновско — Бунархисарския район [1], където движението беше повече или по-малко масово. Както и да се извършиха, нашите акции, благодарение на турския страх, донесоха в резултат това, че по-голямата част от въстаналата област се очисти от всякакъв аскер и башибозук и остана във владение на въстаниците.
 ...

Пред погледа ни се разстилаше голяма част от хълмистата Странджа, чиито очертания се губеха в далечината и се сливаха с морето — равно и безбрежно. Там се чернееха няколко симетрично наредени черни точки, които, гледани с бинокъл, добиваха ясно определени форми: това бяха параходите на руската демонстрационна ескадра. Нейното присъствие оказваше известно въздействие, но повече върху турското население и без това изплашено, отколкото върху „освободените” роби. За мене и за близките ми другари, които знаехме целта на демонстрацията и въобще демонстрационните похвати на Силите, руската ескадра имаше само това значение, че правеше настъпилите безлунни нощи извънредно приятни. Почти всяка нощ русите насочваха своите електрически прожектори към тъмните балкани и цялата Странджа, под играещите снопи ярка светлина, добиваше фантастичен вид. Ние се любувахме на променливите картини и това развлечение бе едничката печалба, за която имахме да благодарим на русите, които отмъщаваха за пролятата кръв на своя консул в Битоля.

Другарят Мишел (Михаил Герджиков - В.К.) дори се дразнеше от присъствието на ескадрата. Тя му даваше повод да развива своите любими теми за бездушието на дипломацията, за лицемерието на въоръжения мир и пр. Но особено силно намрази той руската ескадра, когато в един от пристигналите бюлетини на в. Автономия — по своето гръмогласие и необуздана фантазия тоя вестник немалко напомняше червените „притурки” на в. „Реформи” (вестник Автономия е списван от скопянеца Тома Карайовов - В.К.) от 1902 г. — прочетохме следната специална телеграма от Цариград (via Harmanly):

„При пристигането на руската ескадра голямо множество български въстаници се явиха на брега близо до Карабунар, турска територия, дапоздравят ескадрата. При появяването им събраните немногочислени турци се разбягаха. Въстаниците поздравиха ескадрата с викове: Да живее славна Русия, защитница на християните, да живеят скъпите боатя, изпратени от бога! Елате на помощ на този беден народ, който с оръжие в ръка защищава честта, живота и имота си от турската тирания...”

    (Хр. Силянов, Спомени от Странджа. Бележки по Преображенското въстание в Одринско - 1903 г., Двадесет дни свобода, 1934, стр. 305-307)
*****************
28-04-2018, 01:11 AM
Reply