Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 8 Vote(s) - 1.25 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Еден српски масакар
Author Message
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#1

15.01.1945. - Во ноќта меѓу 15 и 16 јануари се извршени двете најмасовни и најбрутални стрелања во Титова Македонија. Без судење и почитување на презумцијата на невиност, во најголема тајност и итност, од истражниот затвор на ОЗН-а во Велес се егзекутираа 53, а во Куманово 48 затвореници под глобално сомневање дека се „народни непријатели”. Масакрот е прогласен за „државна тајна” (!?). Полувековниот молк го прекина Титовиот биограф, политичарот и академик д-р Владимир Дедиер кој во април 1990 година во двонеделникот „21”, орган на ЦК СКМ, отворено го обвини некогашниот шеф на КОС, генералот Јефто Шашиќ кој во Велес „една ноќ ги зграпчил затворениците за гуша и без сослушување сите ги стрелал”. Во автобиографските белешки, објавени 1999 година претседателот на Президиумот на АСНОМ Методи Андонов Ченто обелодени дека за стрелањата во Велес и во Куманово дознал од семејствата, откако тие биле извршени без да биде информиран и консултиран. Како иницијатор тој го посочи Едвард Кардељ, а за наредбодавач Лазар Колишевски. Истиот ден отпатувал за Белград каде објаснување побарал од маршалот Тито кој исто така не бил информиран и веднаш издал наредба да престанат стрелањата без судење. Според д-р Дедиер, во тој период во Југославија без судење биле ликвидирани 140.000 луѓе.
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
17-05-2010, 09:39 PM
Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#2

820 лица на Голи Оток , каде што „живите им завидуваа на мртвите”, за мистериозните убиства на скопското Кале (1945), за масовните убиства во Куманово (1945 - при што недотепаните живи закопани ги молеле своите џелати да ги дотепаат) и во Ресен (1945), за 53 стрелани без судење во Велес (1945), за бројните поединечни убиства, стрелања без судење, затворања, интернирања (Илија Чулев, Брашнаров, Шатев, Ченто, Пирузе, Фотев, Мире Анастасов, В. Марковски). Порачаните убиства на Лена Стојчевска (нејзиниот убиец В. Бурзевски пред неколку години во присуство на повеќемина историчари изјави: „Да ми наредеше Партијата, и мајка ми ќе ја убиев”) и на Панде Чесноска (во присуство на народниот херој З. Билјановски и М. Мицајков)? Случајот со петте струмички студенти кои една августовска вечер во 1951 година беа насилно собрани од струмичкото корзо, оттргнати од прегратките на своите девојки, одведени кон границата и свирепо убиени (по наредба на месниот комунистички функционер М. Минанева). И никој досега ниту нешто одговарал ниту, пак, е гонет или казнет за овие злосторства без судење. Е, барем за овие случаи Сојузот на борците требаше да има храброст и доблест да се извини и да се огради од незаконските репресии и тоталитаризмот во своите редови, од сите оние што го компромитираа и го вулгаризираа социјалистичко-комунистичкиот систем
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
17-05-2010, 09:40 PM
Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#3

ЗОРАН ТОДОРОВСКИ



Во периодот од 1945 до 1993 околу 50.000 македонски граѓани се уапсени, депортирани, судени, затворани, осудени на смрт, стрелани, убиени, исчезнати или имале политички и затворски досиеја


Една од главните карактеристики на фашистичките и на комунистичките тоталитарни режими е примената на теророт врз сопствениот народ. Не е случајно тоа што филозофите и теоретичарите на историографијата го споредуваат комунистичкиот тоталитарен режим со фашистичко-нацистичката варијанта, каде што "идеологијата не само што нема целосна слобода туку ја уништува личната слобода на животот" (Л. Колаковски).
За разлика од жртвите на фашизмот, за кои досега обемно се пишуваше и за кои имаме многубројни податоци, дури пред неколку години прв пат "злосторствата на комунизмот" се подробно опишани во обемниот труд на околу 900 страници од 11 француски историчари под наслов "Црната книга на комунизмот" (Ле Ливре ноар ди цоммунисме, Парис, 1997). Бројките што ги посочува спомнатата книга се многу шокантни за размерите на феноменот на комунистичкото владеење: 65 милиони луѓе убиени во Кина, 20 милиони во некогашниот СССР, по 2 милиони во Северна Кореја и во Камбоџа, 1,7 милион во Африка, 1,5 во Авганистан, по 1 милион во источноевропските земји и во Виетнам, 150.000 во Латинска Америка итн.
За репресиите на комунистичкиот режим во повоена Југославија во книгата се посочуваат само депортираните 32.000 лица на Голи Оток, преземени од објавената анализа на Владимир Дедиер.
Кај нас како да е забрането да се постави прашањето каков беше комунистичкиот режим во Македонија, дали имаше и каков беше тоталитаризмот на македонските комунисти? И веднаш ќе ве пресретнат со одговор: ами комунизмот на Македонија и на Македонците прв пат во историјата им донесе слобода, национални права и држава. Навистина е така, никој разумен не може да го негира тоа. Меѓутоа, македонскиот тоталитарен комунизам, а тоа е содржано и во Резолуцијата на Советот на Европа, не се однесува на Народноослободителната борба на македонскиот народ (1941-1944) и на борците на македонската национална револуција, туку на повоена комунистичка Македонија (1945-1990). Или поточно, да се осудат, доколку ги има, сите деформации, злоупотреби и репресии на македонскиот комунистички режим и да се посочат виновниците за таквите појави.
Од повоена комунистичка Македонија до денес се истражуваше и се пишуваше само за жртвите на фашистичкиот режим, а пристапот до документите за жртвите на комунистичкиот режим не беше дозволен. Затоа не се објавени ниту приближни показатели за жртвите на македонскиот комунистички режим. Македонските историчари, публицисти, социолози и политиколози единствено ги обработуваа политичко-идеолошките аспекти на комунистичката бирократско-догматска деформација на општеството, а не жртвите на таквиот тоталитарен систем. За разлика од другите источноевропски комунистички држави, сў уште не располагаме со архивска граѓа со која можеме научно да ги документираме жртвите на нашиот комунистички тоталитаризам. Нашите одговорни и далекусежни раководители на Партијата навреме ги тргнаа или ги уништија документите, па затоа во Државниот архив нема документација за нивниот тоталитаризам. Меѓутоа, сў уште се живи современиците и сведоците на настаните, како и роднините и потомците на невините жртви.
Досега македонските академски, научни и образовни институции немаат одржано ниту еден научен собир, трибина или сл., на кои ќе се проговори и ќе се даде одговор на прашањето дали имаше или не тоталитаризам и жртви на комунистичкото владеење во Македонија? Македонските комунистички раководители не само што го избегнуваа ова прашање туку и го негираа со изјавите дека не знаеле за одведените 820 лица на Голи Оток (К. Црвенковски, В. Ацева), каде што "живите им завидуваа на мртвите", за мистериозните убиства на скопското Кале (1945), за масовните убиства во Куманово (1945 - при што недотепаните живи закопани ги молеле своите џелати да ги дотепаат) и во Ресен (1945), за 53 стрелани без судење во Велес (1945), за бројните поединечни убиства, стрелања без судење, затворања, интернирања (Илија Чулев, Брашнаров, Шатев, Ченто, Пирузе, Фотев, Мире Анастасов, В. Марковски). Што да кажеме за порачаните убиства на Лена Стојчевска (нејзиниот убиец В. Бурзевски пред неколку години во присуство на повеќемина историчари изјави: "Да ми наредеше Партијата, и мајка ми ќе ја убиев") и на Панде Чесноска (во присуство на народниот херој З. Билјановски и М. Мицајков)? Треба ли да го спомнеме случајот со петте струмички студенти кои една августовска вечер во 1951 година беа насилно собрани од струмичкото корзо, оттргнати од прегратките на своите девојки, одведени кон границата и свирепо убиени (по наредба на месниот комунистички функционер М. Минанева). И никој досега ниту нешто одговарал ниту, пак, е гонет или казнет за овие злосторства без судење. Е, барем за овие случаи Сојузот на борците требаше да има храброст и доблест да се извини и да се огради од незаконските репресии и тоталитаризмот во своите редови, од сите оние што го компромитираа и го вулгаризираа социјалистичко-комунистичкиот систем.
Тоталитаризмот на македонскиот комунизам се прикриваше под маската на "југословенскиот (српски) врховизам", односно слепо и крваво зачувување на Македонија во рамките на братска Југославија преку елиминирање на целокупната политичка опозиција во Македонија, која по Втората светска војна се појави и дејствуваше за своја Македонија, за Македонија без тутор. А ваквиот т.н. црвен терор, за разлика од другите источноевропски држави, па и поранешни југословенски републики, е мошне карактеристичен, бидејќи станува збор за лица кои се бореле за самостојна, независна, обединета и демократска македонска држава, што во 1991 година стана и реалност.
А сега за жртвите на македонскиот комунизам!
Според првата и единствена официјална "Информација за преземените мерки на органите на власта спрема државјани на Р. Македонија за кои во периодот 1945-1993 година се располагало со основани сомненија дека дејствувале за формирање самостојна и обединета Македонија", изработена од МВР во 1993 година, во периодот 1945-1985 година вкупно во Македонија биле откриени 105 илегални групи и организации со над 1.200 припадници, чие дејствување било насочено кон "отцепување на Македонија од заедницата на југословенските народи и создавање самостојна и обединета Македонија". Од нив од слобода биле лишени 1.045 припадници на илегалните групи и организации, од кои 242 биле осудени на смрт или на временска казна до 15 години.
Во периодот од 1945 до 1980 година се одржале околу 700 политички процеси против членовите и припадниците на тајните организации и групи, на кои биле изречени стотици смртни пресуди и долгогодишни затворски казни.
За бројот на прогонуваните, затвораните и осудуваните лица со поинакви политички убедувања од постојниот комунистички режим доволно говорат 14.000 политички досиеја што ги водела Службата за државна безбедност при МВР и 22.000 затворски досиеја на затворените политички лица во затворот "Идризово", или вкупно 36.000 досиеја. Тоа се политички досиеја на лица (од разни возрасти и професии - револуционери, интелектуалци, лекари, студенти, обични и полуписмени селани, лица во поодмината возраст и ученици-гимназисти, деца на 16 години), затворани, осудувани, прогонувани и стрелани во периодот 1945-1985 година од новата македонска комунистичка власт само затоа што се бореле за самостојна, независна, демократска и граѓанска Република Македонија и за идеалите на ВМРО. Ова е можеби единствен пример во историјата на човештвото некој да биде осуден од сопствената власт за патриотизам, за љубов спрема сопствената татковина.
Според неофицијалните податоци, во периодот 1949-1951 биле затворени 7.330 средношколци, а само во затворот "Идризово" биле затворени 2.500 политички затвореници.
И на крајот, ако направиме рекапитулација од официјалните и од неофицијалните податоци, доаѓаме до бројка од околу 50.000 македонски граѓани: уапсени, депортирани, судени, затворани, осудени на смрт, стрелани, убиени, исчезнати и кои имале политички и затворски досиеја. А сето ова е направено под знакот на "српот и чеканот", во името на "диктатурата на пролетеријатот", а од страна на "авангардата на работничката класа".
Секоја историографија е недовршена и привремена, затоа што "секоја историја е историја на сегашноста" (Б. Кроче). Па затоа, секоја генерација повторно си ја пишува својата историја, затоа што историчарите на комунистичките режими речиси секогаш се необјективни. Историографските факти се производ на нивната идеолошка деформација, на нивното комунистичко сфаќање на историјата, бидејќи "со својата слободна волја влијаат на историскиот тек" (М. Грос). Тие не го научија основното правило на историската наука: "За да ја пишуваш историјата на достоен начин, треба да ја заборавиш својата вера, својата татковина и својата партија" (П. Буаст). Сепак, не треба да се заборави дека секој добар историчар си ја сака својата татковина, но никогаш не треба и слепо да Ј се додворува.
Затоа, во овој случај не ни останува ништо друго, туку да се повикаме на поетот и револуционер Никола Вапцаров:
"Вината не е наша.
Вината беше туѓа
и врз други тежи сотонската одговорност.
Кога ќе дојде денот,
кога ќе биде потребно,
ние сў ќе Ј раскажеме
на мајката историја".
(Авторот е доктор по историски науки и поранешен директор на Државниот архив на Р. Македонија)
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
17-05-2010, 09:41 PM
Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#4

Што се треба да се отвори

* Партиско-воениот договор за испраќање на 15-тиот македонски корпус на кланицата на Сремскиот фронт, каде загинаа 2.000 македонски војници.

* Да се демистифицира бунтот на Артилериската бригада на скопското Кале и касарната во Штип, во јануари 1945 година.

* Зошто командантот на доброволечкиот македонски одред „Гоце Делчев“ од Бугарија формиран 1944 година, Пецо Трајков, по кусо време поминато во НРМ е присилен да се врати во НР Бугарија?

* Да се обелодени полициско-политичкиот притисокот врз поетот Венко Марковски за неговото присилно емигрирање во Бугарија.

* Трагедијата „Голи Оток“. Кои беа критериумите и кој орган ја вршеше селекцијата за испраќање во тој неврат?

* Енигмата и трагедијата за убиствата на Коста Рацин, Ленче Стојчевска, Панде Чесноска, Панко Брашнаров и други.

* Да се откријат деталите околу фракцијата на „либералите-дисиденти“ во КПМ од седумдесеттите години.

* Да се разоткрие мистеријата околу смртта на генералот Васко Караангелески

* Зошто се самоубија Љупчо Арсов, Бошко. Станковски, М. Антовски, Цеко Стефанов (публицист) и други.
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
17-05-2010, 09:42 PM
Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#5

Македонските историчари што го истражуваат периодот на окупацијата на Македoнија од српските власти за време на Kралска Југославија истакнуваат дека за атентатите на ванчомихајловистичката ВМРО, меѓу кои и за атентатот на Мара Бунева, македонскиот народ платил многу висока цена. Одмаздата на српските власти била сурова и масовна, а страдале и невини жртви. Михајловистичката теористичка активност во Македонија особено била карактеристична во втората половина на 1927 година кога биле извршени атентати во разните делови на централна и источна Македонија. Есента 1927 година бил извршен атентат во Гевгелија, а во Штип бил убиен генералот Михаило Ковачевиќ.

Димче Зографски, кој по извршувањето на атентат бил затворен и осуден, пишува дека генерал Ковачевиќ бил убиен на 5 октомври 1927 година, околу 18 часот, пред портата на куќата во која живеел. Во него стрелале двајца терористи на Михајлов - Епикрат Развигоров, роден во Штип, и Благој Кралев, роден во Куманово, испратени специјално од Софија да го извршат убиството. Нив им помагал штипјанецот Илија Лилинков, кој бил емигрант во Бугарија, а потоа се вратил во Штип каде што работел како шивачки работник. По атентатот, полицијата извршила масовни апсења. Се' што било сомнително се нашло во затвор. Секоја штипска куќа била претресена и кога во ниту една не го нашле соработникот на атентаторите Илија Лилинков, веќе биле сигурни кои се можните убијци на генералот. По два дена од убиството се откриени двајцата атентатори и нивниот сооучесник. Жив го фатиле само Благој Кралев, а Епикрат Развигоров и Илија Лилинков се самоубиле.

„Атентатот на генерал Ковачевиќ ја повампири малу стивнатата реакција во Штип и Брегалничко, одново се појавија на сцена најтемните полициски типови од мафијата на Каламатија. Започнува крвава оргија. Најпрвин во полицијата, за одмазда со стапови е убиен таткото на Илија Лилинков, 75-годишен старец, потоа го изведоа од затвор 70- годишниот Мише Гаврилски (татко на Ванчо Михајлов) и убиен е заедно со неговиот син Ристо на мостот на реката Отиња кај Ново Село (Штип). Од затвор се изведени и ликвидирани Ристо Бујуклиски од Штип и Добри Паликрушев, 17- годишен младинец, член на СКОЈ, исто така од Штип. Во затвор во една ќелија на 19 и 20 февруари 1928 година жандари со раце го задушиле Коста (Коциро) Развигоров од Штип, брат на атентаторот Развигоров“, пишува Зографски.

Притоа, тој напомнува дека примерот на двајца браќа Коста и Епикрат Развигоров е најдобра илустрација за големата македонска трагедија предизвикана од бугарската и српската пропаганда. Коста бил четник во четата на Јован Бабунски и учесник во низа терористички акции на овој просрпски војвода, а другиот брат, атентаторот на Ковачевиќ, се нашол на спротивната страна и станал терорист на Иван Михајлов.

Во штипскиот затвор биле донесени и 30-ина лица од други места. Според кажувањата на селани од Кочанско, Беровско и Делчевско, откако ќе ги затвореле, истата ноќ ги одведувле и ги ликвидирале. Зографски спомнува дека вкупно 200 лица по атентатот биле ликвидирани од српската полиција. Подоцна се организирале судења по кои е изречена една смртна пресуда на атентаторот Благој Кралев, а многумина се осудени на повеќе години робија.

Академик Иван Катарџиев репресиите што ги вршеле тогашните српски власти по атентатот на Ковачевиќ ги опишува со следните зборови: „Одговорот на власта бил жесток: 400 луѓе биле уапсени, чаршијата била затворена цела седмица, биле убиени околу дваесетина граѓани во целата околија, службениците-Македонци биле отпуштени или преместени, составен е црн список на видни граѓани и е создадена атмосфера на страв и терор“. Македонскиот историчар пишува дека атентатот кај селото Аџалари го предизвикало апсењето на толпа селани, а убиството на Владимир Прелиќ во Скопје придонело да се воведе воена состојба и во Скопската област, а за жупан е именуван офицер, полковникот Наумовиќ.

„Во одговорот на михајловистичките активности, покрај дотогашните воени, полициски и паравоени организации, српската власт концентрирала и посебни единици составени од српски доброволци. Според извори на италијански дипломатски кругови во Белград, кон крајот на 1927 и почетокот на 1928 година во Струмица била стационирана единица со повеќе од 600 доброволци, во Кавадарци со 800, потоа во Овче Поле, за територијата на Штип, Кочани и Радовиш над 1.300 доброволци. Слични единици биле формирани и за одбрана на границата со Албанија, составени од Албанци, Македонци и Руси - белогардејци. Целта на овие единици била да се избегне употребата на војската во судирите со четите и да се создаде впечаток дека населението самостојно ја организирало сопствената одбрана. Во областа завладеале анархијата и самовоилето. Голем број од жителите, за да го зачуваат својот живот, биле принудени да побегнат во планините или преку граница“, пишува академик Катарџиев. Тој истовремено подвлекува дека тогаш од Штипско, Радовишко, Светиниколско, Царевоселско (Делчевско), Кочанско, Беровско и Виничко се одметнале 575 луѓе, 169 побегнале во Бугарија, а 276 биле прогласени за непослушни.

Познатиот историчар цитира и една информација напишана по барање на кралот, која на најдобар начин ја отсликува положбата во Брегалничко: „Во целата Штипска област, како и во самиот Штип, народот е вознемирен и се наоѓа постојано на стража и патроли поради што се добива впечаток на мобилизација”. По целата должина на пругата Кочани - Штип, долга 35 км и Штип - Велес, 45 км, народот стражарел 24 часа; а на пругата од Ристовац до Гевгелија, на секои 2 км стражареле по 20 селани и еден жандар. Граѓаните на Велес секоја вечер давале по 40 стражари за чување на пругата.

„Народот е премногу напатен, особено во Неготино, Кавадарци, Пепелиште, каде што се жали дека положбата е неиздржлива. Поради ангажираност не е во состојба да ги извршува своите домашни работи. Се случува луѓето да немаат време ниту жито да си сомелат, зашто многу пати одат на должност без леб”.

Како што наведува Катарџиев, режимот сметал дека со бесмислените атентати добил шанса да ги употреби сите можни средства за да го реши на најбрз начин македонското прашање во своја полза. Скопскиот велик жупан, полковникот Наумовиќ ја дал и следнава изјава: „Знаеме дека атентатите се дело на луѓе испратени од Бугарија и од Италија. Но, ние со нив не сакаме да војуваме... Бидејќи се работи за бивши егзархисти во јужна Србија, кои се' уште настојуваат на својот бугаризам, ние при секој погоден повод масовно ќе ги истребуваме додека и последниот од нив не се почувствува Србин”.

Дека тогашната српска власт со невидена жестокост ја спроведувала својата репресивна политика врз недолжното македoнско население говори и бројот на војници и полицајци што биле стационирани во Македонија. Во зависност од потребите, бројот на жандарите меѓу 1921 и 1934 година се движел од 10 до 20 илјади жандари. Покрај тоа, се формирале и посебни (четнички) паравоени организации, постоело и посебно Здружение против бугарските бандити.

„Во целина, кога дејноста на ВМРО на Иван Михајлов главно била ориентирана кон изведување атентати и започнала да ги губи својата сила и агресивноста, тогаш во Вардарскиот дел на Македонија режимот држел вкупно 54.700 вооружени луѓе. Концентрацијата на толку голем број вооружена сила на простор од 25 илјади км2, со околу еден милион население, само по себе доволно јасно ги отсликува условите во кои бил поставен македонскиот народ и во кои се одвивала акцијата на неговата србизација“, пишува академик Катарџиев.

За невидените репресии што се вршеле тогаш врз македонскиот народ говорат и следниве бројки што ги наведува познатиот историчар. „Во 1924 година демократската влада на Љуба Давидовиќ амнестирала 18 илјади затвореници. До 1930 година над 50 илјади биле обвинети за политички дела. За десет години, меѓу 1919 и 1929 година, биле извршени 1.400 политички убиства, а 14 села биле запалени од жандармеријата и контрачетите. Своевиден пример за безобѕирен терор е нападот на 3 март 1923 година на селото Гарван, Радовишко, извршен по наредба на жупанот Добрица Матковиќ. Тогаш биле убиени 28 селани.

Теророт и тешката политичка атмосфера во Македонија тогашниот претседател на југословенската влада Милан Стојадиновиќ ќе го опише со овие зборови: „... Најздодевна (за Југославија - б.м.) беше Бугарија, бидејќи од нејзината територија се префрлуваа комитаџиите, кои сееја терор по Македонија приклучена кон Југославија, а на овој терор одговарале со драстични мерки нашите полициски власти - врз сопственото население. Така, имавме еден надворешен политички проблем, искомплициран со внатрешна несреденост во една цела провинција”.
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
17-05-2010, 09:44 PM
Reply
Paradigm Offline
Senior Member
****

Posts: 499
Joined: Feb 2010
Reputation: 12
#6

Немой за србски масакари да збориш,ке секне платата от УДБА-та Smiley-happy068
18-05-2010, 09:19 PM
Reply
Pirinec-Vrhovist Offline
Воjвода
****

Posts: 399
Joined: Dec 2009
Reputation: 15
#7

Темата не требва да е Еден шумадински маскар а Еден от многото шумадински маскари!
Да започнем с малко имена па Касноковски да си отговри за во другата тема оние фалшификатите дека са ставени.


"И селаните од с. Безиково биле изложени на страотен терор од страна на српските војници. Кога го зазеле селото, војниците се пуштиле во грабеж и силување на жените. Две од групно силуваните жени умреле на лице место, а една друта жена умрела нешто подоцна од последиците на повредите добиени од војниците-насилници. На една од жените што ја силувале, и го испекле детето на оган. Детето штотуку наполнило една година старост. Од мажите во с. Безиково, од оние што биле фатени од војниците, не преживеал ниту еден. Имињата на убиените се:

1. Атанас Велков, дете
2. Стојмен Јанакиев, дете
3. Атанас Стојчев, стрелан
4. Иван Каранфилов,
5. Велко Илиев, ги изгубил и синот и жената
6. Георш Арсов,
7. Теодосие Христов,
8. Мито Христов,
9. Никола Ангелов,
10. Симеон Ангелов, стрелан
11. Гаврил Арсов,
12. Ангел Арсов,
13. Велин Јанакиев,
14. Лазар Тасев,
15. Стојмен Иванов,
и уште 3 други селани чии имиња не се познати. Пакрај масакрот српските војници го опожариле селото, куќите, плевните, овчарските колиби и собраната летнина. Останатиот дел од населението побегнале во планината и во Бугарија. Стоката за која немало кој да во ди сметка била разграбена и стрелана од страна на војниците.


с. Смојмирово
1. Димитар Костадинов Самарџиев, дезертирал
2. Коло Тагарски, дезертирал
3. Гаврил Трошански, дезертирал
4. Павле Ханџиски, убиен
5. Гаврил Јанакиев, убиен
6. Петре Г. Кушов, убиен
7. Султана Трошанска, давена и убиена, и
8. Глагор Миразџиски, убиен.
с. Панчарево
1. Стоил Трајков, убиен
2. Глигор Кацарски, убиен
3. Стоил Атанасов, убиен
4. Стефан Иванов, убиен
Другите бегаат во Бугарија. Во селото доаѓаат четници и жандарми и ги убиваат следните лица:
1. Георги Дончев
2. Никола Костадинов
3. Деспот Донев
4. Спасо Стојчев
5. Коте Атанасов 6. Христо Иванчов
7. поп Васил Мирасчиски, се обесил, потресен од измачувањата на учителот, познат по прекарот Делчовец.
8. Ристена Гришовска, давена, тепана до смрт и за да не побегне во Бугарија била чувана од стражари.
9. поп Анастас Стоилов Караџов, одвлечен ноќно времеод дома и убиен на ѕверски начин (устата му била наполнета со тиња) во месноста „Крст”.
„По овие невидени и нечуени маки, нашите селани и мажи и жени масовно почнаа да бегаат во Бугарија. Поп Васил Мирасчиски пред да се обеси, оставил порака до Бога велејќи: „Бог не ги прима тие што се самоубиваат. Прав е, така и треба. Но ако ги беше видел овие ѕверови (мисли на четниците и жандармите — б.а.) и што им прават на Неговите верници, прво нив ќе ги казнеше, а не само тие што се самоубиваат”. Јас се бесам за сведоштво, ги проколнувам тие ѕверови ваквото зло на глава да им помине, од поголем нож од нивниот да умрат .
с. Умлена
1. Георги Вазлиев, убиен
2. Трендафил Постолов, убиен
3. Јован Шатев, убиен
4. Гаве Манин, убиен
5. Мито Попов, дезертирал.
И првите четворица исто така дезертирале, но биле фатени од орпската потера, при што веднаш биле избодени со бајонети и стрелани.
„По нивната омрт во селото дојдоа четници и војници и почнаа да ги измачуваат: Јован Ковачев, сокршен од твпање, Ордана Попова, од тепање градниот кош и бил испукан, Панте Чипев, сокршен од тепање, но брзо заздравел, Христо Чипев, многу тепан, Параскева Станоева, тепана, додека браќата Атанас Батев и Гоге Батев, живи беа закопани во местото „Батевска колиба
Којшто има очи ќе види.
Којшто има уши ќе чуе.
Којшто ја љуби вистината ќе разбере.
19-05-2010, 12:10 AM
Reply
Pirinec-Vrhovist Offline
Воjвода
****

Posts: 399
Joined: Dec 2009
Reputation: 15
#8

с. Полаки
1. Јаким Донев, убиен
2. Горо Донев
3. Христо Велков
4. (непознато името)
Сите други воени обврзници побегнале во Бугарија. Поради тоа биле измачувани:
1. Василко Чамов, масакриран
2. Стојна Илиева, мачена и тепана
3. Злата Стаменкова
Српските жандарми и четници по селото Полаки, во март 1914 г, го окупирале големото кочанско село Оризари, со цел да ги мобилизираат во српската армија сите полнолетни мажи. Извршиле претрес на куќите, но успеале да фатат само 3—4 мажи, додека сите други побегнале во Бугарија.
„Ја тепаа жандарминте и четниците сестра ми Магда, Митева, само затоа што не беше дома мажот и. Потоа не собраа сите шго не имаше во селото и почнаа да не тепаат со дрва и со железни прачки. Меѓу сите нас најмногу ги тепаа: Заше Митев, Атанас Пресечки, Гаврил Ананиев и поп Миладин. Прво ги тепаа кај врбите во реката, а потоа ги одвлекоа во месноста „Длабок Дол” каде што ги испотепаа на многу ѕверски начин. Поп Миладин некако остана жив неколку дена и сведочи кој како од одвлечените биле погубувани”
с. Горни Подлог
1. Санто Витанов Кузманов, учесник во бунтот во
Крагуевац.
с. Тркање
1. Мите Ефремов, учесник во бунтот во Крагуевац
2. Трифун Серафимов
3. Блаже Гугутката, убиен
4. Атанас Мечкаров, убиен
5. Глигор Врбички, затворен по бунтот во Крагуе вац и беследно исчезнал.
6. Иван Бурјачки, убиен по бунтот во Крагуевац
7. Трајан Бурјачки, син на Иван
8. Крсто Куцов
9. Гуцо Ташков
10. Доне Ташков
11. Иван Паргов
За време на мобилизацијата од март 1914 Стојан Гаурски, Коцо Крцков со група младинци побегнале во Бугарија. По тој повод жандармите најмногу ја тепале В. Гаурска, жена на Стојан Гаурски.
с. Виница
1. Георги Мишев
2. Казим Асанов
3. Кирил Точев
4. Коце Михајлов
5. Џедал Реџепов
Овие петмина се убиени по бунтот во Крагуевац, додека другите мобилизирани војници дезертирале и побегнале во Бугарија
Којшто има очи ќе види.
Којшто има уши ќе чуе.
Којшто ја љуби вистината ќе разбере.
19-05-2010, 12:12 AM
Reply
Pirinec-Vrhovist Offline
Воjвода
****

Posts: 399
Joined: Dec 2009
Reputation: 15
#9

"Истиот ден кога се извршени масакрите во Блатец и Зрновци, српските војници го разграбиле и селото Мородвис, кое штотуку почнало да се населува со христијанско население од планинските села на Кочанска околија. По разграбувањето на куќите, војниците стрелале петмина селани од Мородвис и тоа:
1. Апостол Божинов
2. Јордан Савев
3. Ристо Стојменов
4. Мито Станоев
5. Мите Николов
По извршеното злосторство била одземена стоката — едриот и ситен добиток од селаните, за потребите на војската. Единствениот сведок што останал, Турчинката Алиева, по се она што го видела, на повратниците во селото им рекла: „Ова место ќе ги казни тие луѓе, убија невин свет”.
На големи грабежи и насилства биле изложени и населените места Пеклани и Трсино. Во овие две села биле тепани и масакрирани голем број селани и тоа:
1. Филип Апостолов, избоден
2. Данчо (Дане) Спиров,
3. Горги Постолов,
4. Јордан Серјафимов,
5. Трифун Дончев,
6. Златан Стајчев,
7. Пешо Филипов,
8. Гоше Лазаров, од с. Трсино

9. Тасе Георгнев,10. Коле Лазаров, 11. Велин Христов, 12. Зафир Христов, сите родум од село Пеклане, Кочанско.

Нешто подоцна, по избивањето на спорот меѓу околискиот началник на Светиниколска околија и разбојникот Јаја-ага, од страна на четниците на Јован Бабунски биле изложени на терор и неколку турски семејства, Од Турците биле убиени:
13. Мурат Фератов, убиен, родум од с. Трсино
14. Муарем Хасанов,
15. Расим Косев,
16. Денчо Сулеманов,

За селото Соколарци меѓу српските војводи и офицери се ширеле гласови дека било богато. Неколку фамилии од селото биле внесени во списокот што го изготвил четникот Јане Нивичаноски, посочени дека располагаат со многу златни турски лири. На сугестиите на четникот наседнал српскиот офицер Понјавиќ кој почнал жестоко да ги измачува маркираните семејства. Од страна на офицерот Понјавиќ многу бил тепан Постол Мицев (кој не можел да ги издржи маките, му дал 50 златни лири на офицерот и потоа умрел. По него на ист начин бил измачуван и селанецот Мите Стојмилов, кој исто така им подлегнал на раните, не му дал пари на офицерот, но умрел, На офицерот Понјавиќ, во измачувањето на селаните за пари, му се придружиле и: четни-кот Јане од с. Нивичино, Кочанско, како и српскиот офицер Поповиќ. Тие ги мачеле, затворале и изнудувале за пари сите селани за кои биле убедени дека имаат скриено златни турски лири.
Покрај деветмниа мажи, кои биле сокршени од тепање, исто така биле тепани и давени и три жени од се лото, кои останале со последици. Мачителите не се задоволиле со тоа, па расфрлиле данок на целото село и им се заканувале на луѓето дека сите до еден ќе биле испотепани, ако не ја исполнат обврската.
Покрај овие, од Кочани и Кочанако за време на војната и по нивното завршување, биле убиени, ранети, тепани и испропадени од своите родни места повеќе од половината на населението, во овој питом крај пред започнувањето на војните. "
Којшто има очи ќе види.
Којшто има уши ќе чуе.
Којшто ја љуби вистината ќе разбере.
19-05-2010, 12:14 AM
Reply
Pirinec-Vrhovist Offline
Воjвода
****

Posts: 399
Joined: Dec 2009
Reputation: 15
#10

„Во летото 1914 г. во нашето село Карбинци (Штипско — б.а.) дојде Јован Бабунски со толема група четници кои бараа да го предадеме сокриеното оружје, да ги потскажеме јатаците на комитите, дезертерите и бегалците во Бугарија. Сите молчевме. Тогаш, од насобраните селани
беа издвоени: Маца Панева Георгиева, Цилка (Цика) дедо Ефремова, Доие Ефрамов, поп Панче Прналивв од Штип, Стојан Кицоров, Коце Петров Дамбев, Мите Наков, Атанас Манолев и Михаил Балабанов од Штип (на прекар го викаа ефенди Михаил). Најпрво беше тепана тетка Маца П. Георгиева за која некои раскажуваа дека претходно била групно давена од четниците. Јас за такво нешто не знам. Ја тепаа со дрва и спрострена лежеше на земјата. Четворица бевме што ја носевме на раце од турската кула до дома. На ист начин со дрва ја тепаа и Цилка. И неа ја носеа на раце блиските родниии. Во моментот не умреа. Лежеа 2—3 месеца во постела, нозете и грбот почнаа да им гнијат, им паѓаше месо од раните и така испоумреа. Братот на Цилка, Доне Ефремов го поведоа со нив и не се врати, исчезна беследно. Додека останатите цели три дена и три ноќи ги измачуваа во турската кула. Соседите слушале како офкаат кога ги боделе со бајонетите. На третиот ден во вечерните часови ги одвлекле од кулата во непознат правец. Блиските роднини од селото и од Штип ги бараа насекаде цела една година, но не пронајдоа ни трага од нив. Едно овчарче по народност Турче, кое на прекор го викавме момокот на Рангел, случајно со своето стадо се нашло во месноста „Мртвите”, се скрило во една грмушка и гледало и слушало се што им правеле на нашите селани. Еве што ни раскажа овчарчето по една година од злосторството: „Оние што не можеа да одат ги влечеа за рацете и нозете, а оние што беа на нозе ги бодеа со штикови во задникот и во грбот. Устите им беа изврзани, не можеа да викаат, туку само хрчеа. Ископаа дупка во орманот и живи ги закопаа. Јас се тресев во грмушката. Штоам тие си кренаа, ги потерав овците и си дојдов, но не можев да спијам ниту тогаш, ниту сега”. Штом разбравме за тоа од Турчето, отидовме на местото и ги откопавме. Навистина живи биле закопани. На сите рацете им беа полни со коса, а забите им беа стегнати.”


"Уште попотресни случаи се одиграле во штипските села Лесковица и Пиперево. Имено, од еден „Список на жртвите на теророт 1912—1915″, (со коментар), за двете населени места се дознава: „Се случи во 1914 година кога српските жандарми и четници со сила ги мобилизираа нашите во српската војска. Една група од 7—8 души мажи на брзина ги одведоа во српската војска. Дојдоа по други, но ниту еден од П набор не сакаше да прифати покана за војска. Нашите селани преку дезертерите имаа дознаено дека сите војници од I набор (група) се наоѓале во затвор, а имало и стрелани. Во селата се слушаа најразлични гласови. Мајките и татковците им советувале на своите деца да бегаат во Струмица веднаш по добивањето на поканата за војска. За да ги спречат младите да не бегаат, Србите го испратија во нашите села Јован Бабунски со неговите четници и жандарми. И во двете села дојдоа со описок во рацете и почнаа да ги апсат селаните што беа запишани во книгата: Петра Аргова Данчева, Миладин Манев Миладинов, Коце Јанев, Ефтим Ив. Илков, Гиго Василев Камчев, Тоце Јанев Шалев, Петруш Димов Томев, Христо Јовев, Стојан Димов, Богатин Георгиев, Коста Јовев, Тасе Лазаров, Стојан Миладинов, Јосиф Милев, Гуна Гелева и Миса Стефкова. Последните четворица така жестоко беа тепани, што повеќе би се рекло дека им ги кршеа ребрата, рацете, нозете, главите… Другите тринаесетмина ги изхмачуваа во просторгште на поранешниот уќумат на турскиот мудир. Бидејќи ги измачуваа во близина на училиштето, иако учителот ги терал децата да пеат песни за да не ги слушаат писоците на мачениците, сепак, деца како деца виделе се што им прават, а ги распознавале и писоците на своите блиски. Во врска со овој потресен настан ученикот Стојанчо Тр. Лазаров забележал: „Штом четниците на Јован Бабунски почнаа да ги тепаат нашите, учителот ни заповеда да пееме песни и викаше гласно: пејте посилно! Заедно со нас пееше и тој, но свпак гласовите на нашите мајки и татковци што ги мачеа во турскиот каракол, беа посилни од нашите. Едновремено учителот забележа дека сме исплашени и почна да мрмори нешто, но не се разбираше што зборува. Тој се сврте кон прозорецот, а истото го сторивме и ние. Тогаш видовме како им коват спици под ноктите, на некои од затворениците им ги сечеа прстите, а потоа искрвавените раце и нозе им ги ставаа во котел со врела вода. Сите беа раскрвавени и не се препознаваа. Добро се сеќавам на лицето на тетка Петра, целото беше издерено и во крв, и нејзиниот глас најмногу се слушаше."
Којшто има очи ќе види.
Којшто има уши ќе чуе.
Којшто ја љуби вистината ќе разбере.
19-05-2010, 12:16 AM
Reply
Pirinec-Vrhovist Offline
Воjвода
****

Posts: 399
Joined: Dec 2009
Reputation: 15
#11

Ова по горе е Дел 1 от големата стратегия на шумадинците за колонизиране на Вардарско. Дел 2 е колонизацията за коя ке ви дадам по късно в дискусията факти со преселуване на семейства и настаняване во селата на избитите пред тоа луге без суд и присуда от "браката" им!
Којшто има очи ќе види.
Којшто има уши ќе чуе.
Којшто ја љуби вистината ќе разбере.
19-05-2010, 12:27 AM
Reply
veritas Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,691
Joined: Feb 2010
Reputation: 7
#12

На 7 януари 1945 г. в Македония започва "Кървавата коледа"

На 7 януари 1945 г. активистите на компартията на Титова Югославия започват избиването на хиляди хора с българско самосъзнание във Вардарска Македония. Този ден остава в историята като Кървавата коледа, тъй като началото на клането съвпада с началото на християнския празник. ...

http://www.dnevnik.bg/sviat/2009/01/06/6...kurvavata/

- 65 г. от „КЪРВАВАТА КОЛЕДА” във Вардарска Македония, когато са избити 1 200 македонски българи, а през следващите няколко дни още над 23 000, с цел да се заличи завинаги българското и се наложи със сила и страх сърбизация на населението (07.01.1945)

http://libpz-bg.com/kalendar.htm

1945 - Кървавата Коледа

http://vbox7.com/play:c8a418a5

http://www.google.bg/#q=%D0%9A%D1%8A%D1%...912517afb5

На 7 януари 1945г. палачите на комунистическият лидер Тито убиват хиляди българи във Вардарска Македония. Историята помни този ден като „Кървавата” Коледа. През 1945г. Коледа се е празнувала на 7,8 и 9 януари. Точно тогава югославската комунистическа партия подготвя кървава баня за българи във Вардарска Македония. Погубени са 1200 българи, списъците за които са подготвени от Лазар Колошевски. Целта е била да се заличи българското самосъзнание и много бърза сърбизация. По време на репресиите през 1945г. по пътя между Охридското и Преспанското езеро, по чукарите на Галичица край с. Тешево и др. селища намират смъртта си 23 000 българи. Преспанското езеро поглъща телата на много от тях. Няма град във Вардарска Македония, който да няма своята кървава голгота. Над 130 000 българи са изселени, изгонени и преследвани, изпращани в концлагерите на Титова Югославия. Въпреки нестихващата болка по безследно изчезналите и гниещите в концлагерите, българският национален дух се оказва несломим. Кървавата Коледа остава най-черният и най-зловещият ден в българската история.

http://www.omda.bg/nova_joomla/index.php...Itemid=115

По повод годишнина от т.нар. Кървава Коледа ВМРО- Пловдив организира панахида в църквата „Св. Троица” от 11:00 часа на 7 януари/сряда/. На панахидата ще присъстват кметът на гр. Пловдив г-н Славчо Атанасов, предс. на ОбС г-н Илко Илиев, кметът на р-н Южен г-н Александър Колев, зам. кметът на Южен- Пламен Начев, както и кметът на р-н Тракия г-н Гиньо Матев. Всички заедно ще сведем глва и ще отдадем почит на едни истински мъченици на българщината.

На 7,8 и 9 януари 1945г., Коледа по стар стил, във Вардарска Македония са избити организирано 20 000 българи. Доктори, юристи, инжинери, учители, попове, търговци и занаятчии, са зверски изтребени от палачите на Титова Югославия. За 3 дни, целият елит на българското население от Македония е погубен, за да се унищожи българщината във Вардарско. Сред тях са д-р Димитър Гюзелев от Дойран, инж. Димитър Чкатров от Прилеп, д-р Константин Робев от Битоля, инж. Спиро Китинчев от Скопие, д-р Асен Татарчев от Ресен, Роза Койзаклиева- учителка от Щип, Илия Коцарев- юрист от Охрид и хиляди други.

http://www.bgfactor.org/news.php?cm=13&nid=46203
19-05-2010, 04:44 PM
Reply
veritas Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,691
Joined: Feb 2010
Reputation: 7
#13

[Image: 800x600-2_88897.jpeg]

Македонската кървава Коледа

Автор:
Веселин Ангелов

Тази книга представлява изследване, посветено на способите, чрез които през 1943-1946г. Вардарска Македония се създава и утвърждава като македонска република в югославската федерация. Написана е въз основа на източници от македонски и български архиви, на материали от тогавашната югославска, македонска и българска преса.

http://www.mobilis.bg/articles/view/17932
19-05-2010, 05:08 PM
Reply
veritas Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,691
Joined: Feb 2010
Reputation: 7
#14

И къде е Афион да си каже мнението? Нали дедо му е лежал в затвора при Тито.
20-05-2010, 03:54 PM
Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#15

(17-05-2010, 09:42 PM)афион Wrote: Што се треба да се отвори

* Партиско-воениот договор за испраќање на 15-тиот македонски корпус на кланицата на Сремскиот фронт, каде загинаа 2.000 македонски војници.

* Да се демистифицира бунтот на Артилериската бригада на скопското Кале и касарната во Штип, во јануари 1945 година.

* Зошто командантот на доброволечкиот македонски одред „Гоце Делчев“ од Бугарија формиран 1944 година, Пецо Трајков, по кусо време поминато во НРМ е присилен да се врати во НР Бугарија?

* Да се обелодени полициско-политичкиот притисокот врз поетот Венко Марковски за неговото присилно емигрирање во Бугарија.

* Трагедијата „Голи Оток“. Кои беа критериумите и кој орган ја вршеше селекцијата за испраќање во тој неврат?

* Енигмата и трагедијата за убиствата на Коста Рацин, Ленче Стојчевска, Панде Чесноска, Панко Брашнаров и други.

* Да се откријат деталите околу фракцијата на „либералите-дисиденти“ во КПМ од седумдесеттите години.

* Да се разоткрие мистеријата околу смртта на генералот Васко Караангелески

* Зошто се самоубија Љупчо Арсов, Бошко. Станковски, М. Антовски, Цеко Стефанов (публицист) и други.

Afion si go kaza mislenjeto,vie treba da se dogovorite dali masakrite se vistina ili fikcija.NeneneSmiley-happy068
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
20-05-2010, 09:40 PM
Reply
acko Offline
Moderator
*****

Posts: 1,437
Joined: Jan 2010
Reputation: 21
#16

(19-05-2010, 04:44 PM)veritas Wrote: На 7 януари 1945 г. в Македония започва "Кървавата коледа"

На 7 януари 1945 г. активистите на компартията на Титова Югославия започват избиването на хиляди хора с българско самосъзнание във Вардарска Македония. Този ден остава в историята като Кървавата коледа, тъй като началото на клането съвпада с началото на християнския празник. ...

http://www.dnevnik.bg/sviat/2009/01/06/6...kurvavata/

- 65 г. от „КЪРВАВАТА КОЛЕДА” във Вардарска Македония, когато са избити 1 200 македонски българи, а през следващите няколко дни още над 23 000, с цел да се заличи завинаги българското и се наложи със сила и страх сърбизация на населението (07.01.1945)

http://libpz-bg.com/kalendar.htm

1945 - Кървавата Коледа

http://vbox7.com/play:c8a418a5

http://www.google.bg/#q=%D0%9A%D1%8A%D1%...912517afb5

На 7 януари 1945г. палачите на комунистическият лидер Тито убиват хиляди българи във Вардарска Македония. Историята помни този ден като „Кървавата” Коледа. През 1945г. Коледа се е празнувала на 7,8 и 9 януари. Точно тогава югославската комунистическа партия подготвя кървава баня за българи във Вардарска Македония. Погубени са 1200 българи, списъците за които са подготвени от Лазар Колошевски. Целта е била да се заличи българското самосъзнание и много бърза сърбизация. По време на репресиите през 1945г. по пътя между Охридското и Преспанското езеро, по чукарите на Галичица край с. Тешево и др. селища намират смъртта си 23 000 българи. Преспанското езеро поглъща телата на много от тях. Няма град във Вардарска Македония, който да няма своята кървава голгота. Над 130 000 българи са изселени, изгонени и преследвани, изпращани в концлагерите на Титова Югославия. Въпреки нестихващата болка по безследно изчезналите и гниещите в концлагерите, българският национален дух се оказва несломим. Кървавата Коледа остава най-черният и най-зловещият ден в българската история.

http://www.omda.bg/nova_joomla/index.php...Itemid=115

По повод годишнина от т.нар. Кървава Коледа ВМРО- Пловдив организира панахида в църквата „Св. Троица” от 11:00 часа на 7 януари/сряда/. На панахидата ще присъстват кметът на гр. Пловдив г-н Славчо Атанасов, предс. на ОбС г-н Илко Илиев, кметът на р-н Южен г-н Александър Колев, зам. кметът на Южен- Пламен Начев, както и кметът на р-н Тракия г-н Гиньо Матев. Всички заедно ще сведем глва и ще отдадем почит на едни истински мъченици на българщината.

На 7,8 и 9 януари 1945г., Коледа по стар стил, във Вардарска Македония са избити организирано 20 000 българи. Доктори, юристи, инжинери, учители, попове, търговци и занаятчии, са зверски изтребени от палачите на Титова Югославия. За 3 дни, целият елит на българското население от Македония е погубен, за да се унищожи българщината във Вардарско. Сред тях са д-р Димитър Гюзелев от Дойран, инж. Димитър Чкатров от Прилеп, д-р Константин Робев от Битоля, инж. Спиро Китинчев от Скопие, д-р Асен Татарчев от Ресен, Роза Койзаклиева- учителка от Щип, Илия Коцарев- юрист от Охрид и хиляди други.

http://www.bgfactor.org/news.php?cm=13&nid=46203

Што е ова бе? За какви 20 000 убиени Бугари се зборува? Ако разбрав добро, во текстовите стои дека во тие три дена биле убиени 20 000 Бугари?!?!?!

И се зборува за 1 200 убиени на 7 јануари, тогаш е побуната да се оди на Солун, а не на Срем, дали сака да се каже дека за да се задуши бунтот биле убиени 1 200 Бугари, или тој ден во цела Македонија имало планирана акција и се убиени 1 200 Бугари?

Дајте малку усул... Icon_razz

20-05-2010, 11:01 PM
Reply
афион Offline
Posting Freak
*****

Posts: 2,509
Joined: Mar 2010
Reputation: 3
#17

Тоа е бугаска пропаганда.Нема такво нешто.Сакам да ми ја посочите таа масовна гробница за 12000 мртовци.
Низ срцето на Македонија тече Вардар,а не Дунав...Нашиот бисер е Охрид, а не Јадран...Нашето наследство се патриотските песни, а не ТВ Пинк...Јас навивам за ПЕЛИСТЕР, а не за Ѕвезда...Слобода ми донесе мојот дедо,а не КПЈ...Македонија ја создаде Господ,а не Тито...МАКЕДОНИЈА е вечна, а Југославија е мртва!!

Makedonija


http://macedoniahistorydocuments.blogspo...-post.html
20-05-2010, 11:05 PM
Reply
acko Offline
Moderator
*****

Posts: 1,437
Joined: Jan 2010
Reputation: 21
#18

Нема шанси ова да е вистина... Ова е лажење без мерка, типичен пример за пропаганда...

Quote:На 7,8 и 9 януари 1945г., Коледа по стар стил, във Вардарска Македония са избити организирано 20 000 българи

Уште малку па ова ќе биде исто како ’крижни пут’...

(This post was last modified: 20-05-2010, 11:19 PM by acko.)
20-05-2010, 11:18 PM
Reply
veritas Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,691
Joined: Feb 2010
Reputation: 7
#19

1945 - middle of the May

Near the Austrian frontier, in Bleiburg, the massive brutalization of Croats had begun, perpetrated by the Partisan Army with numerous amnested Chetniks from Serbia enlisted. In the last battles and in "death marches" about 50,000 Croats, members of the NDH armed forces, their families and civilians, were killed or died. Many of them fell into the Partisan captivity suffering on the long "Way of the Cross". But, these are the facts based on the demographic estimates of Croatian scientist Zerjavic and Serbian Kocovic.
According to these analyses which give very similiar results, Yugoslavia lost about a million people in the World War II, out of them about 500,000 Serbs, 200,000 Croats and 90,000 Bosnian Muslims. Bosnia and Hercegovina suffered the following losses: 164,000 Serbs, 64,000 Croats, 75,000 Muslims and 9,000 Jews.
But, more recent exhumations which were done on the places of execution in Slovenia after the fall of Communism have brought some doubts about this statistics: against 50,000 Croats killed by the Communists on the whole territory from Austria to Macedonia, the Slovenian Commission for War Crimes identified about 190,000 people killed in Partisan massacres in 1945/1946. As according to the discovery of the Commission, about 10,000 belonged to the members of Slovenian Home Defence Guards, and 180,000 to Croatian soldiers and civilians ,this asks new questions -not bringing into doubt the status of Marshal Josip Broz Tito as the greatest war criminal on the territory of the former Yugoslavia.

http://www.hercegbosna.org/eng/history/h...45--7.html

Forced labor and imprisonment for opponents or undesirables was a characteristic of the Tito regime, as it was of other East European, post-war communist governments. The table provides estimates (lines 101 to 111) of the prison and forced labor camp population, and consolidates these into their annual populations for the periods 1945 to 1955 (line 112) and 1956 to 1965. There are only two estimates of how many of these died or were killed (lines 115 and 116). It is clear from the sources that life in these camps was hellish: "starvation, overcrowding, brutality and death-conditions, which make Dachau and Buchenwald mild by comparison."1 This was particularly true of the Goli Otok prison in which the conformists were held, as the letters from one inmate, Venko Markovski, well attests.2 With this in mind I calculated an annual unnatural death toll of 1, 2.5, and 5 percent of the prison/camp/forced labor population for the years 1945 to 1955; .5, 1.25 and 2.5 for the less Stalinist, subsequent years 1956 to 1965 (these are very conservative excess death rates, compared to the literature's generally low estimate of 10 percent for Stalin's camps 3). Together these rates yield a range of 17,000 to 206,000 people who died in the camps or prisons from 1945 to 1965 (lines 117 and 118). These deaths may still overlap with those under previous categories, as for "anti-communists, opponents," and "collaborators." I prudently assume that the percentage overlap is 75, 50, and 25 percent for low, mid, and high values, respectively, and I add these proportional amounts of the forced labor, camp, and prison deaths to the accumulated sum (line 119).

http://www.hawaii.edu/powerkills/SOD.CHAP9.HTM

Bleiburg massacre

The Bleiburg massacre[1] is a term encompassing events that took place during mid-May 1945 near the Carinthian town of Bleiburg on the Austrian-Slovenian (then German-Yugoslav) border.

Shortly after midnight on 13 May 1945, the British 5th Corps Headquarters in Austria estimated that there were "approximately 30,000 POWs, surrendered personnel, and refugees in Corps area. A further 60,000 reported moving north to Austria from Yugoslavia".[2][3] The columns had fled to southern Austria ahead of the advance of the Yugoslav forces, the Partisans, hoping to surrender to the British army. The British refused to accept the Axis surrender and directed them to surrender to the Yugoslav military. Most of the captured military personnel in the columns were subjected to forced marches over long distances.[4]

Contrary to explicit orders from the the Yugoslav prime minister and commander-in-chief Marshal Josip Broz Tito, and the General Headquarters,[5] The columns were for the most part made-up of remnants of the Ustaše ofPartisan troops (the military of the Allied state of DF Yugoslavia) summarily executed for treason and collaboration an unknown number of persons from the retreating columns of Nazi collaborationist forces previously in power in parts of occupied Yugoslavia.[6] The columns were for the most part made-up of remnants of the Ustaše of the Independent State of Croatia (NDH) (a fascist puppet state of the Nazi regime in Germany, established in occupied Yugoslavia) and remnants of the Chetnik movement[6]. The number of casualties has proven difficult to ascertain, with exact numbers being a subject of much debate. The events took place after the formal end of World War II in Europe, but at a time when hostilities on the Yugoslav front were still on, due to the goal of the local Axis forces to attempt an escape into the British occupation zone.[6]

Number of victims
The exact number of those who met their death in Bleiburg is almost impossible to ascertain. Unlike many other operations of the Yugoslav National Liberation Army, which have been described by the Yugoslav Communists in the minutest detail, very little has been written on operations in Slovenia near the Austrian Border during the week of May 7-15, 1945. This in itself would indicate that things occurred that official and pro-Communist historians consider best not discussed.[23] Generally, there are three schools that have tried to do this:

First school of thought
The first school whose estimates are based mainly on the historiographic and demographic investigations of scientists:

Historians made estimates, based mainly on the historiographic and demographic investigations:

Croatian journalist Vladimir Žerjavić estimates the numbers of Croats and Bosniaks who were killed during Bleiburg massacre on the Austrian border in 1945 at 60,000.[23][24]
Reports in the independent press state that actual figures of killed at Bleiburg were about 12,000 to 15,000 [25]
Second school
The second school based its findings on accumulated eyewitness accounts.

Juraj Hrženjak in his book, Bleiburg i Križni put 1945 ("Bleiburg and the way of the cross 1945") affirms that the majority of the victims in Bleiburg were killed by various means at the hands of Ustaše execution squads from elite formations like the Black Legion, who were treating all soldiers attempting to surrender as traitors and deserters for not fighting to the last. According to this research, a figure of between 12,000 and 14,000 people were shot after returning to Yugoslavia. Additionally, 20 individuals committed suicide and at least 1,500 concentration camp guards were shot near Maribor.
According to Misha Glenny, "As German troops streamed out of Yugoslavia the Croat fascist leader Ante Pavelić and 1-200,000 Ustaša troops and civilians set off for the Austrian border on 7 May 1945, with Partisan forces in hot pursuit. They got as far as Bleiburg, a small Austrian border town, before being surrounded by British troops to the north and Partisan's to the south. With RAF Spitfires buzzing overhead, about 30-40000 soldiers, including Pavelić, managed to disappear into the surrounding woods and then deep into Austria. But the remainder were taken prisoner by Partisan forces amid scenes of carnage. Some 30,000 Ustaše were killed on the four-day march towards the Slovene town of Maribor. On 20 May, near the village of Tezna, '50000 Croat soldiers and about 30000 refugees, mainly women and children, were executed over a five-day period. A macabre end to the "Independent State of Croatia".[26]
Petar S. Brajović, a Yugoslav general who participated in the battles around Bleiburg, claims in his book Konačno oslobođenje ("Final liberation") published in 1983, that the Ustaše did not suffer serious casualties during capture, adding that artillery was not used. The work affirms that a grand total of 16 soldiers were buried in the local cemetery. It is also estimated that a figure of 30,000 soldiers (6,000 of them Chetniks) and 20,000 civilians were captured by the Partisan 3rd Army.
Third school
This school bases its estimates on archeological evidence mostly consisting of mass graves found in Slovenia. Investigations are, however, at an early stage and therefore cannot be definitively linked with these incidents. The total number of potential locations that the Slovenian Commission on Concealed Mass Graves now intends to investigate is around 571.[27] The first excavations in a trench in Tezno Woods at Maribor uncovered 1,179 skeletons, believed to be of Croatians.[28] The trench is 1 kilometer long, 4 to 6 meters wide and the layer of human remains in the section excavated so far measures 1.5 to 2 meters deep.

http://en.wikipedia.org/wiki/Bleiburg_massacre
21-05-2010, 03:20 PM
Reply
acko Offline
Moderator
*****

Posts: 1,437
Joined: Jan 2010
Reputation: 21
#20

veritas, но ова нема врска со тие 20 000 Бугари за кои ти постираше. Јас ’крижни пут’ само го спомнав затоа што е синоним за масовни убиства веднаш во тој повоен период, со бројките тука не би лицитирал има посебна тема за тоа. Ваму муабетот беше за некои 20 000 Бугари убени за 3 дена во Македонија.

21-05-2010, 03:41 PM
Reply