Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 0 Vote(s) - 0 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
УКРАИНА-КАДЕ КЕ СЕ ПРИКЛОНИ?
Author Message
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33
#21

Обично големите вистини се искажуваат со едноставни зборови. Еден пример за ова се ставови на некои независни европски аналитичари за состојбите во Украина:


Od Principa do Klička: Sarajevo 1914 - Kijev 2014



Na pomolu novi svetski rat



U Pariskim medijima mala panika. Bivši ambasador SSSR-a u Parizu, Vladimir Federovski izazvao je strah i zabrinutost svojim izjavama o mogućem pretvaranju raspada Ukrajine u početak III Svetskog rata i tvrdi da bi krvavi raspad Jugoslavije bio prava pesmica u odnosu na ono što može da se dogodi kad se zapuca od Kijeva do Crnog mora. On je slikovito uporedio Sarajevo 1914. sa Kijevom 2014. Treba naglasiti da je bivši ruski ambasador poreklom Ukrajinac, i da po genima navija za svoje. Nasuprot njemu, jedan drugi intelektualac, Tjeri Meison (Thierry Meissan) tvrdi da je i ukrajinsko proleće stvar jedne zavere, kao i sva ostala ratoborna godišnja doba. Dugo pripremana i ostvarena u etapama ova antiruska zavera je drugo poluvreme narandžaste revolucije, koja je takođe bila deo CIA logike i srpske logistike naših Otporaša.



Mile Urošević

(dopisnik iz Pariza)



U jednom svom članku Tjeri Meison je najavio ratne provokacije u Kijevu mnogo pre početka Olimpijade u Sočiju, pa je čak dao i tačan datum kada treba da plane prva puška. I pogodio u sridu. On tvrdi da razlog bune na legalno izabrane dahije nije rivalstvo između prozapadnjaka i rusofila, već je to jedva skriveni napad na Rusiju! Udarac ispod pojasa, sa nadom u brzi nokaut Putinove politike. Vašingtonske prisluškivače boli uvo za Ukrajinu. Može ona i da pukne na sto delova, to Amerima nije bitno ukoliko ostvare svoj cilj. Da liše Rusiju istorijskih partnera i braće po materi. Ne angažuje se prekookeanski Zapad da uvuče Ukrajinu u EU, već da je pretvori u evropsku Siriju. Sjedinjene Države su spremne da započnu novi građanski rat na starom kontinentu da bi ostvarili svoje ciljeve, totalne dominacije svetom i opkoljavanje Rusije, tvrdi ovaj polemičar koji je osnivač internet novina pod imenom "Reso Volter" i autor knjige o velikoj zaveri 11. septembra.



Radio-aktivna revolucija



Da bi ostvarili svoje namere, američke tajne službe se koriste svojim isturenim pudlicama iz Brisela koje mašu raznim sankcijama i pretnjama ne bi li pomerili granice Zapada sve do Putinovog kućnog praga. Čovek koji ovo tvrdi na francuskom TV kanalu LCP nije nikakav informbirovac, već jedan poznati novinar i politički komentator Sedrik Klerin. On u najnovijim evropskim naporima za mir u Ukrajini vidi veliku opasnost po svetski mir, onako u globalu, po celoj planeti. A za primer uzima izjavu francuskog ministra inostranih poslova Lorana Fabiusa koji je pred svoj put u plameni Kijev rekao da - ide u Ukrajinu da promeni vladu. Koja arogantnost. Zbog takvog stava zapadnjačka strategija demokratizacije totalitarnih država ima ovako pohvalan bilans u Iraku, Avganistanu, Siriji, Libiji ili Egiptu gde se pre pomoći ujka Sema bar relativno mirno živelo i radilo, ako ništa drugo.

Recept za Ukrajinu je sličan scenariju za raspad Jugoslavije. Tim pre što i ovde postoji pravoslavna, katolička i muslimanska raja kojoj vrlo malo treba da iz nedara potegne handžare, ne bi li pokazali čiji je Bog jači, ili, bolje rečeno, ko ima bolje zaštitnike i savetnike. Tim povodom je u decembru prošle godine, na trgu Majdan, gostovao američki senator Džon Mekejn gde se u društvu poznatog naciste Olega Tiahniboka, obratio ukrajinskim pučistima i podržao ih u borbi za tra-la-la, ju-ha-ha i ostala poglavlja priče o ljudskim pravima i blagodetima zapadne demokratije. U teoriji je sasvim u pravu, demokratija je bolja od diktature kao što je prosperitet bolji od ekonomske krize ili sloga od razdora. Ukrajina je odvajkada bila podeljena: na zapadu je fašizam još od doba Hitlera imao plodno tlo, a i dan-danas ima svoje poglavnike za dom spremne iza crno-crvene zastave stranke Svoboda. Zapad to zna i sve vidi, ali se pravi da je zaboravio i obnevideo. Na Istoku su crveni pravoslavci, koji su trn u oku Obaminoj administraciji, dok su na jugu, kraj Crnog mora, mahom zeleni Tatari koji se klanjaju Alahu.



Zakonito nezakonje



U nastavku svoga članka, Meison podseća da su u julu prošle godine pripadnici nacionalističke stranke organizovali proslavu 70-godišnjice formiranja Ukrajinske ustaške vojske (UPA), koja je likvidirala 100.000 Poljaka u regionu Volin (severozapadna Ukrajina). Ovaj genocid su konzervativci nazvali "etničko čišćenje" i stvar se potpuno zataškala u ime pomirenja. Pogotovo je zaborav bio strastan kada je na vlast dovedena seksi plavuša sa kikom oko glave, gospođica Timošenko. Telefoni na relaciji Kijev - Vašington tada nisu mnogo smetali Evropi.

Danas je svaki poziv Moskvi dokaz da je Ukrajina obična Putinova prćija i da zapravo on muči i ubija po Majdanu a sve to da se demokratija slučajno ne bi tu rodila i odatle upuzila u totalitarnu Rusiju. Jer, kako se to na sav glas govori i sto puta ponavlja, Rusija ne može da preživi demokratiju jer je korumpirana do zla Boga i samo kao diktatorska imperija može da postoji. I ceo zapad u to veruje i aminuje jer se kao dokaz uzima otkazivanje subvencije na cene gasa, koje je Moskva uvela proatlanskoj vladi Timošenkove. Kijev nije mogao da se osloni na kredite i darežljivost svojih zapadnih saveznika, a kako se rasprodavalo, kralo i bančilo, ubrzo je nastala kriza. Tako je na izborima 2010. pobedio je Viktor Janukovič, pro-Rus i kao i mnogi tajkuni, jedan korumpirani političar koji je odma promenio ustav i ubacio familiju u biznis. To Evropi nije smetalo da sa njim pokrene pregovore o približavanju, ali ne i o ulasku u EU.

Janukovič traži pare, puno para, a Evropa nudi siću, 600. 000 evra. Kada Putin piše ček od 15 milijardi, EU shvata da gubi 40 miliona potrošača i daljinskim se aktiviraju protesti u nadi da se napravi repriza narandžaste revolucije. I to tamno narandžaste. Sve se odvija po planu. Zapad pomaže i pali vatru putem radija Slobodna Evropa, dok se na trgu Majdan pojavljuju tatarski redari, tek prestigli sa tečaja u Siriji. Zaduženi da organizuju red i mir na već isproban način u drugim delovima sveta. O ovim stvarima se malo priča, jer verovatno veliki brat ne voli da ga hvale zbog njegovih genijalnih ideja.



Ko je idol rulje



Konkretno, sve se menja na 1. januara, kada je pro-nacistička stranka "Svoboda" organizovala vatreni defile od 15.000 u znak sećanja na Romana Šuheviča zapovednika ukrajinske ustaške vojske (UPA), njegove desne ruke Stjepana Bandere. Za one koji neznaju o kome se radi napominjemo da su ovi Pavelićevi obožavaoci najpre bili kvislinški teroristi da bi na kraju rata promenili firmu i radili kao agenti zapadnih tajnih službi (MI6 i CIA).

U Kijevu i okolini ovi likovi su legende i heroji, dok su na drugoj strani države obične nacističke rusoubice, koji su takođe masovno trebili i Poljake i Jevreje i Cigane. Stepan Bandera, čiji portreti "krase" Majdan, započeo je karijeru pred sam II Svetski rat kao ubica poljskog ministra unutrašnjih poslova.

Osuđen na smrt, izbegao je konopac, jer je, na njegovu sreću, Hitler došao da mu otvori vrata ćelije. Krajem juna 1941. i protiv volje nemačkih okupatora proglašena je NDU a u završnici teksta tog proglasa stajala je pohvalnica: "Slava pobedničkoj Nemačkoj armiji i njenom velikom vođi Adolfu Hitleru", dok je na flajerima koji su deljeni narodu pisalo: "Narode shvati! Moskva, Poljska, Mađarska, Jevreji - to su neprijatelji! Moramo ih eliminisati". Banderu su nacisti zbog toga uhapsili. Nakon oslobođenja on je u Nemačkoj nastavio je da radi protiv SSSR-a i ubija ruske vojnike. Likvidiran je od strane KGB 1959. u Minhenu. Njegov komandant Šuhevič smaknut je nekoliko meseci kasnije. Danas su oni idoli ekstremne desnice koju predvodi Oleg Tiahnibok.

Ovaj kontraverzni lider Svobode koja čak traži da se Jevrejima oduzme ukrajinsko državljanstvo i da se proteraju u Izrael. Iako je Svoboda samo deo opozicije ipak je čudno da se mediji slobodoljubljivog Zapada stavila na stranu pučista i đonom krenula na Putina. Diplomatija je takođe veoma aktivna a Ameri se više i ne kriju kada van svake pameti šalju svoja dva zvaničnika da prave zbrku i mute tuđu vodu: Viktorija Nuland (pomoćnik državnog sekretara i bivša ambasadorka pri NATO) i Džon Mekejn, su tipični primeri mešanja u unutrašnju politiku jedne suverene države kako bi pretvorili demografske razlike i slabosti Ukrajine u jedan revolucionarni pokret i čak građanski rat.

Isto što su radili u bivšoj Jugoslaviji, tvrdi autor teksta. Za razliku od Libije i Sirije, u Kijevu Vašington ne može da se osloni na džihadiste, jer ih tu nema dovoljno. Zato su odlučili da se oslanjaju na naciste sa kojima je Stejt department dugo radio protiv Sovjeta i kojima je organizovao političke stranke od prvog dana narandžaste nezavisnosti. Neupućen čitalac može biti šokirani da pročita kako postoji neka veza između Obamine administracije i ukrajinskih nacista. Međutim, mora se imati na umu da je ne tako davno, bivši predsednik NDU, (Nezavisne Države Ukrajine) Jaroslav Stetsko bio uvažen gost u Beloj kući.

Ovaj ukrajinski Pavelić je posle rata postao vođa antiboljševičkog bloka nacija i član Svetske antikomunističke organizacije. Jedan od njegovih zamenika, Lev Dobrianski, postao je čak američki ambasador na Bahamima, dok je njegova ćerka, Pola Dobrianski, bila državni podsekretar u administraciji Džordža Buša Juniora.

U stvari, Vašington, koji je podržavao nemačke naciste sve do 1939. i koji je nastavio da posluje sa nacističkom Nemačkom još dve godine nakon početka rata u Evropi nikada nije imao moralnu grižu savesti. S toga i danas kao saveznik džihada u Siriji i drugih pučeva protiv legalnih vlasti , karakteristike Ukrajinskih pučista ne izazivaju nesanici Ujka Semu.

S druge strane, popuštanje Ukrajinske vlasti pred evropskim pretnjama neće umiriti stanje, već će samo povećati apetit nezasitom Zapadu. Nije li Bernar Anri Levi već trijumfalno zakukurikao da je Putin ustvari slabiji nego što se misli, jer poklekne čim Zapad pokaže svoju odlučnost. Evo izazova koji može da se pretvori u apokalipsu.

http://www.magazin-tabloid.com/casopis/i...=305&cl=06
05-03-2014, 01:36 PM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33
#22

Сценариото на креаторите на Новиот Светски Поредок за Украина полека им се разоткрива:


Procurila snimka koja bi mogla znatno utjecati na tijek Ukrajinske krize - Catherine Ashton i estonski ministar na telefonu: "Postaje sve jasnije kako snajperiste nije angažirao Janukovič, nego lideri Maidana"

Jedna stvar koja je definitivno imala snažan utjecaj na razvoj događaja u kontekstu Ukrajinske krize je telefonski razgovor između američke zamjenice državnog tajnika, Victorie Nuland, i američkog ambasadora u Kijevu. U tom razgovoru su otklonjene sve spekulacije - SAD ne samo da nije pasivni promatrač već igra ulogu ključnog sastavljača nove Vlade u Kijevu (vidi: "J*beš EU" agenda u primjeni: radikalni desničari i neo-nacisti dobivaju visoke funkcije u kabinetu nove Vlade u Kijevu, ali ne i "njemački čovjek" Kličko).

Nitko ne tvrdi kako zbog toga nezadovoljstvo stanovnika Ukrajine predsjednikom Janukovičem nije bilo legitimno i autentično, no nakon ovog razgovora postalo je svima jasno - ili bi im barem moralo postati jasno - kako konce svoje sudbine ne povlači ukrajinski narod.

Danas su se stvari po tom pitanju dodatno zakomplicirale - naime, danas je u javnost procurilo još i nešto znatno veće - telefonski razgovor između EU ministrice vanjskih poslova, Catherine Ashton, i ministra vanjskih poslova Estonije, Urmasa Paeta. Podsjetimo, Ashton se baš kao i Nuland istaknula u čestim sastancima s liderima ukrajinske opozicije te je u nekoliko navrata posjetila anti-vladine prosvjednike na Maidanu.

Sadržaj ovog telefonskog razgovora - čiju je autentičnost prije nekoliko trenutaka potvrdilo ministarstvo vanjskih poslova Estonije - izuzetno je kontroverzan te se u njemu otkrivaju spekulacije kako su lideri opozicije na Maidanu angažirali snajperiste koji su pucali na policiju i prosvjednike. Podsjetimo, svrgnuta vlast u Kijevu to je tvrdilo od prvog dana, no Zapadne sile potpuno su okrenule retoriku tvrdeći kako su snajperisti bili postavljeni od strane vlasti.

"Postaje sve jasnije i jasnije kako iza snajperista nije stajao Janukovič, već netko iz nove koalicije", istaknuo je estonski MVP Paet te naglašava kako bi to trebalo istražiti, na što mu Ashton odgovora kako i ona misli da bi to trebalo istražiti.

Poziv je obavljen nakon što je Paet posjetio 25. veljače Kijev, za vrijeme najžešćih sukoba. Paet navodi kako su mu liječnici u Kijevu potvrdili da su i prosvjednici i policajci ubijeni od strane istih ljudi, te kako mogu posvjedočiti o tome. "Isti snajperisti ubijali su ljude s obje strane", istaknuo je. "Pa, da... to je strašno", odgovara mu Ashton.
"Uznemirujuće je da sada nova koalicija ne želi istražiti taj slučaj", rekao je Paet te istaknuo kako ovo "diskreditira nove vlasti već od samog početka". U razgovoru je također rekao kako ukrajinski narod "nema povjerenje u lidere Maidana" te kako svi političari koji sada postaju nova vlast imaju "prljavu prošlost".

Paet u razgovoru detaljno opisuje situaciju na terenu nakon posjete Kijevu. Ističe kako se članovima vladajuće stranke prijeti, kako ih se prebija na ulici. Također upozorava, nakon razgovora s predstavnicima Stranke Regije, kako će se "narod na istoku zemlje uskoro početi buditi i početi tražiti svoja prava".

Izgleda kao da Paet nije ni namjeravao odmah iznijeti svoje indicije i saznanja o snajperistima, no to je učinio nakon "monologa" ministrice Ashton u kojem ona ističe kako su vlasti odgovorne za ubojstva u Kijevu.

U ostatku razgovora diskutiraju o tome kako je potrebno što prije u Kijev dovesti Zapadne dužnosnike kako bi na taj način pokazali "potporu" novim vlastima.

Pojedini izvori sugeriraju kako su snimku razgovora danas na internet postavili pripadnici ukrajinske obavještajne službe (SBU), očito odani svrgnutim vlastima. U svakom slučaju, razgovor je potvrđen kao autentičan i ovog puta se fokus teme ne bi smio skretati na to tko ga je objavio (kao što je bio slučaju u aferi Nuland: Osvrt na "J*beš EU" - Napad kao najbolja obrana od velike sramote: Nuland se ispričala zbog izjave), već što se u njemu ističe.

Za vrijeme sukoba u Kijevu ubijeno je 94 ljudi, a oko 900 je ranjeno. Neki su ubijeni od strane snajperista - ako se pokaže da su snajperisti ubačeni od strane lidera opozicije, kako sugerira u telefonskom razgovoru ministar Paet, s ciljem ubijanja jedne i druge strane kako bi došlo do eksplozije sukoba, onda je ovo tek početak velike istrage - ako su ove informacije točne, netko je naredio krvoproliće za političke ciljeve i ne bi trebalo biti teško otkriti tko.

Podsjetimo, oružana eskalacija desila se nakon što je Janukovič popustio i potpisao sporazum s liderima opozicije - sporazum kojeg su skrojili EU ministri. No, umjesto implementacije točaka sporazuma, desila se velika eskalacija sukoba koja je počela upravo paničnim vijestima kako snajperisti ubijaju prosvjednika na ulicama.

Kako je moguće da je Ashton do sada šutjela o ovim izuzetno važnim informacijama? Zašto istraga nije pokrenuta i zašto liječnici na Maidanu nisu svjedočili o svojim saznanjima? Ovo upućuje na to da je netko želio silom sabotirati dogovor potpisan 21. veljače. OSCE delegacija stigla je jučer na Krim, možda bi bilo dobro da se malo više pozabave razrješavanjem ove priče u Kijevu, gdje očigledno još mnoge stvari nisu izašle na vidjelo.

VIDEO: cijeli razgovor između Ashton i Paeta (izvor: Youtube)

http://www.advance.hr/vijesti/procurila-...i-maidana/

06-03-2014, 07:47 AM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33
#23

За перспективите на Украина:


Ukrajinska kriza iz dana u dan donosi nove razvoje koji mijenjaju mentalnu mapu o ovoj krizi, a percepcija same krize dijametralno je suprotna u prozapadno orijentiranim medijima i onima koji zadržavaju objektivnost i kritički pristup.

Nešto što je počelo kao reakcija na odustajanje od sporazuma s Europskom unijom, jer je predsjednik Ukrajine Janukovič procijenio da suradnja s Rusijom Ukrajini može donijeti veće financijske dobitke i veću sigurnost opskrbe energentima, nastavilo se svrgavanjem tog istog predsjednika te uspostavom nove vlade u Kijevu, u atmosferi pobune i nadolazećeg sukoba.

Ne iznoseći kronologiju čitavog sukoba, bitno je podsjetiti na nekoliko najvažnijih činjenica koje se u zapadnim i prozapadno orijentiranim medijima neprekidno prešućuju ili im se ne daje gotovo nikakva važnost:

1. Janukovič je legitimno izabrani predsjednik Ukrajine, koji je na izborima 2010. g. dobio više glasova od Julije Timošenko, izborne gubitnice. Izbore su promatrali inozemni promatrači.
2. Janukovič je pristao na prijevremene izbore, do konca ove godine, sporazumom koji je potpisao u prisustvu ministara vanjskih poslova Poljske, Njemačke i Francuske;
3. Nakon što je Janukovič potpisao sporazum, kako bi se prekinulo daljnje nasilje, prosvjednici i oni koji su potpisali sporazum s druge strane, izigrali su taj isti sporazum i zauzeli državne objekte. U takvim okolnostima, Parlament opoziva predsjednika, podiže optužnicu protiv njega i drugih visokih dužnosnika i postavlja privremenog predsjednika te raspisuje izbore. Ukida se položaj ruskog jezika kakvog je imao dotad, iako je većina stanovništva Ukrajine prvenstveno rusofona.
4. Slijedi mobilizacija proruski orijentiranog stanovništva na Krimu, ruska diplomatska ofenziva i zauzimanje Krima, koji je de facto gotovo u ruskim rukama, što olakšava činjenica da gotovo 60 posto stanovništva čine etnički Rusi.

Strateška konstelacija snaga i uopće geostrateški odnosi kad je u pitanju Ukrajina, Rusiji daju veliku prednost nad zapadnim silama. Prvo, kriza se događa na granicama Rusije, kojoj je Ukrajina susjedna država. Prostori Ukrajine koji su proruski orijentirani i koji su velikom većinom podržali Janukoviča na posljednjim predsjedničkim izborima većinom graniče s Rusijom. Drugo, kad je sam položaj i strateški kontekst poluotoka Krima u pitanju, Rusija je opet u prednosti, zbog većinskog ruskog stanovništva i zbog velike pomorske baze koju ima u Sevastopolju.

Poluotok je, obzirom na mnogo veću snagu i bolju opremljenost ruske vojske od ukrajinske, daleko lakše braniti nego zauzeti, jednom kad se na istom uspostavi kontrola. Upravo zato je prva ruska akcija počela na Krimu, zbog strateške važnosti Krima a Rusiju i zbog prednosti koju će ostvariti zauzimanjem poluotoka. Osim toga, na Krimu će otpor sigurno biti najmanji ili gotovo nikakav, što se potvrđuje svakodnevno.

Kad je u pitanju istočna polovica Ukrajine, ne treba zanemariti činjenicu da su gotovo svi prostori istočno i jugoistočno od rijeke Dnjepar, ali i svi prostori uz crnomorsku obalu Ukrajine, i istočno i zapadno od Dnjepra, na predsjedničkim izborima 2010. g. dali više glasova Janukoviču. Stanovništvo, koje je etnički pretežno ukrajinskog, a ne ruskog porijekla (iako je ruska manjina značajna) je prvenstveno rusofono.

Ono što izgleda kao početak prema efektivnoj kontroli Rusije ili proruski orijentiranih vlasti koje su i dosad vladale ovim dijelovima Ukrajine, a bez vojne intervencije Rusije, u istočnim i jugoistočnim dijelovima Ukrajine, u gradovima Donjecku, Harkovu, Mariupolju, Meritopolju, Simferopolju (glavni grad autonomne republike Krim) i Odesi, najvažnijoj ukrajinskoj luci, pokazuje da se ovo događa kao reakcija na događaje u Kijevu i na formiranje nove vlade, koja je uspostavljena bez izbora i izbornog legitimiteta, pod pritiskom ulice i izigravanjem sporazuma koji je potpisan 21. veljače ove godine.
Međutim, ovi događaji u zapadnim i prozapadnim medijima (a nažalost, takva je i većina hrvatskih medija) neće biti prikazani kao spontana volja naroda i kao odabir puta kojim većina naroda (od kojeg većina nisu Rusi, nego Ukrajinci!, osim na Krimu) ovih prostora želi ići, nego kao rusko uplitanje u unutarnje stvari Ukrajine. Iako, ovi događaji prolaze s manje nasilja i teku mnogo spontanije nego oni u Kijevu. Istodobno, neprekidno miješanje pojedinih europskih država, NATO-a i SAD-a u unutarnje stvari Ukrajine se prikazuje kao nešto posve normalno. Pa čak i kad se vlast uspostavi izigravanjem sporazuma između vlasti i tadašnje oporbe, potpisanog u prisustvu trojice ministara vanjskih poslova članica Europske unije.

Nemoguće je pronaći i viđenje stanovništva iz proruski orijentiranog dijela Ukrajine i odgovore zašto oni žele tješnje veze Ukrajine s Rusijom, iako je to stanovništvo izabralo predsjednika države na posljednjim predsjedničkim izborima. Možda su svjesni ekonomskih odnosa Ukrajine i Rusije i ukrajinske ovisnosti o energentima iz Rusije, a Europska unija dosad nije ponudila nikakvu alternativu nego je i sama u velikoj mjeri ovisna o energentima iz Rusije. Je li se itko zapitao da li stanovnici istočnog i jugoistočnog dijela Ukrajine žele živjeti u državi koja neće moći plaćati dugove za ruski plin i kojoj bi moglo biti zatvoreno rusko tržište na kojem realno može i plasirati većinu proizvoda u izvoz, o kojem ovisi dobar dio radnih mjesta u ovim dijelovima Ukrajine?

Geostrateški gledano, Zapad, predvođen SAD-om i Europskom unijom, nema mnogo izbora. Osim diplomatskih i ekonomskih instrumenata, vojna opcija nije realna. O upotrebi nuklearnog oružja nitko ne razmišlja, a ovo nije bila realna opcija političara (što se za generale ipak ne bi moglo reći) čak ni u najvećem dijelu Hladnog rata. SAD su zauzete prisustvom u njima vitalnoj regiji Bliskog istoka i svojim unutarnjim problemima. Ući u sukob s ruskim vojnim snagama bilo bi izuzetno rizično. Europske članice NATO-a su preslabe, nemaju dovoljno snaga za brzo razmještanje, a osim toga, ni u njima nitko ne pomišlja na vojnu intervenciju jer su u dobroj mjeri ekonomski u lošoj poziciji i ovisne o energentima iz Rusije.

Također, ne treba zanemariti činjenicu da Ukrajina nije članica NATO-a te se ne može pozvati na članak 5. Sjevernoatlantskog sporazuma koji predviđa institut zajedničke obrane i pomoći u slučaju napada na jednu od članica. Zapravo događaji u Ukrajini u dobroj mjeri podsjećaju na situaciju iz 2008. g., kad je Gruzija započela vojnu intervenciju protiv vlasti u autonomnim oblastima Abhaziji i Južnoj Osetiji, koja je izazvala ruski odgovor. Osim oštre retorike, Zapad nije poduzeo baš ništa.

S ruske strane, glavna dvojba nije da li biti uključen, nego u kojoj mjeri biti uključen i kada se uključiti s kojim sredstvima. Ruska strana zasad ispravno procjenjuje da je mnogo bolje i sigurnije pružiti logističku pomoć stanovništvu i snagama koje su joj lojalne na Krimu i na istoku i jugoistoku Ukrajine, nego se izravno umiješati i izravno narušiti teritorijalni integritet Ukrajine.

Za Rusiju je daleko bolje pomoći uspostavu efektivne kontrole sebi odanih struktura političke vlasti i oružanih snaga u dijelovima Ukrajine koji su proruski orijentirani. Tako bi ovaj razvoj događaja za Rusiju mogao biti povoljan, u smislu da bi se u dijelovima Ukrajine koji su proruski orijentirani formirala jedna politička vlast, koja bi bila za bliske veze s Rusijom i ostvarivala ih, a zapadna polovica Ukrajine bi imala drugu vlast. Bila bi to de facto podjela, iako bi Ukrajina de iure postojala kao država na papiru u svojim međunarodno priznatim granicama.

Druga opcija uključuje navedenu prvu opciju, uz napomenu da bi Rusija radila sve da ekonomski iscrpi ionako već potpuno iscrpljenu Ukrajinu (prvenstveno zapadni dio) te da vrati čitavu Ukrajinu pod svoju sferu utjecaja, istodobno pomažući istočni, sebi naklonjen dio Ukrajine. Ovdje bi dakako bila izuzetno važna uloga Europske unije, MMF-a, Svjetske banke, koji bi, ako im je zaista stalo da Ukrajinu (ili barem zapadni dio) vežu uz sebe, trebali pružiti financijsku pomoć na barem jednakoj razini kao što bi ju sebi naklonjenom dijelu pružala Rusija.

U ovom trenutku, nemoguće mi je zamisliti da bi Ukrajina mogla zaista funkcionirati i razvijati se kao jedinstvena država tj. da bi njena jedinstvenost mogla biti samo formalna.

Vrijeme je da se zapitamo, pošto Ukrajinu od uspostave neovisnosti 1991. g. neprekidno prati izrazita podjela na proeuropski i proruski dio, koja se preslikava na svim dosad održanim izborima, jer stanovništvo u velikoj mjeri ne glasa za stranke i kandidate, nego za opcije (prozapadna, proeuropska ili proruska), nije li Huntington u svom djelu Sukob civilizacija i preustroj svjetskog poretka bio u pravu? Naime, Huntington je liniju koja dijeli dvije civilizacije, onu zapadnog i onu istočnog kršćanstva, postavio upravo na liniju podjele koja se sada vidi u Ukrajini. Ne bi li za stanovništvo Ukrajine bilo daleko bolje da svaka polovica države krene svojim putem, onim kojim želi? Ako je ovo moguće postići bez rata, možda bi ovo bilo najsretnije rješenje za Ukrajinu.

Doc.dr.sc. Petar Kurečić

http://www.advance.hr/vijesti/analiza-kr...na-drzava/
06-03-2014, 10:05 AM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33
#24

Некој можеби ке приговори на упорноста на Христо на темата за Украина, но ова е одлична можност да преку ситуацијата во Украина и улогата на актерите во неа да се види како функционира Новиот Светски Поредок и неговите стратегиски цели. За САД имаме илузија дека е тоа држава која се темели на владење на право и демократски принципи? Преку овој коментар на еден читател на хрватскот портал-адванце, ке ја видите технологијата на управување на кризата т.е. создавање на кризата во Украина од страна на делови од власта на САД:


+2
mrimproper: 10:55 05.03.14'
DRUGA FAZA ZAPADNOG SILOVANJA UKRAJINE, 2014 14:34 - F. William Engdahl

Ova drama nije ni blizu kraja. U igri su budućnost Rusije, odnosi između EU i Rusije kao i globalna moć Washingtona.
Sve što se događa u Ukrajini od studenog 2013. toliko je zaprepašćujuće da graniči s nevjerojatnim. Legitimno izabrani predsjednik Ukrajine ( to su potvrdili međunarodni promatrači ) Viktor Janukovič otjeran je s položaja i prinuđen na bjeg kao ratni kriminalac poslije više od tri mjeseca nasilnih protesta i terorističkih ubojstava od strane takozvane oporbe.
Njegov "zločin" - prema vođama prosvjeda - je odbijanje da potpiše nejasno definirano pridruživanje strukturama EU koje je Ukrajini nudilo vrlo malo prednosti i što se, umjesto toga, priklonio ponudi Rusije koja se sastojala od 15 milijardi eura za otplatu dugova i ogromnog sniženja cijene ruskih energenata (30%). U tom trenutku, Washington je pokrenuo djelovanje i posljedica je katastrofa, koje smo svjedoci danas .
Tajanstvena neonacistička formacija, povezana s NATO-om, odigrala je ključnu ulogu u ciljanim snajperskim napadima i nasilju koje je dovelo do sloma izabrane vlasti.
Međutim, Washington još nije dovršio posao uništenja Ukrajine. Sada na scenu stupa MMF sa surovim uvjetima za dobivanje bilo kakve financijske podrške sa Zapada.
Poslije čuvenog telefonskog razgovora između zamjenice državnog tajnika SAD Viktorije Nuland i američkog ambasadora u Kijevu, gdje se ( ona ) dogovarala o tome koga će postaviti u novu koalicijsku vladu u Kijevu, i gdje je odbacila rješenja koja predlaže Europska unija komentarom "Jebeš EU" - EU se umiješala sama. Ministar vanjskih poslova Njemačke Frank-Walter Steinmeier predložio je da, s francuskim kolegom Loranom Fabijusom, odleti u Kijev i pokuša smiriti nasilje prije nego što eskalira. Poljski ministar vanjskih poslova Radoslaw Sikorski je pozvan da im se pridruži. Razgovorima u Kijevu prisustvovali su izaslanstvo EU, Janukovič, trojica vođa oporbe i predstavnik Rusije. SAD nisu bile pozvane.

EUROPSKI ODGOVOR VAŠINGTONU
Intervencija EU bez Washingtona predstavlja izniman događaj i razotkriva sve dublju podjelu između njih posljednjih nekoliko mjeseci. Praktično govoreći, time je EU američkom State Departmentu poručila "J .. eš SAD", mi ćemo sada sami obaviti ovaj posao.
Nakon teških pregovora, sve glavne zainteresirane strane, uključujući i većinu prosvednika, usuglasili su se da će izbori za predsjednika biti održani u prosincu, o vraćanju na snagu Ustava iz 2004. godine i puštanju Julije Timošenko na slobodu. Izgledalo je da se ovim kompromisom stavlja točka na kaos koji je mjesecima trajao i postiže rješenje prihvatljivo svim stranama.
Diplomatski kompromis nije potrajao ni dvanaest sati. Onda je nastao pakao.
Snajperisti su 22. veljače počeli pucati u gomilu na Majdanu, odnosno Trgu nezavisnosti. Nastao je kaos i policija se, po očevicima, povukla u panici. Jedan od vođa oporbe Vitalij Kličko povukao se iz sporazuma bez objašnjenja. Janukovič je pobjegao iz Kijeva.
Pitanje na koje još uvijek nedostaje odgovor glasi: tko je koristio snajperiste Prema izvorima upućenih osoba iz američke obavještajne službe, snajperisti su bili pripadnici ultradesničarske vojne organizacije pod nazivom Ukrajinsko nacionalno vijeće - Ukrajinska narodna samoobrana ( UNO - UNSO ) .
Vođa UNO - UNSO Andrej Skilla bio je prije deset godina savjetnik Julije Timošenko. Za vrijeme " narančaste revolucije ", pod dirigentskom palicom SAD 2003-2004,
UNO - UNSO je podržala proNATO kandidata Viktora Juščenka protiv proruski orijentiranog Janukoviča. Pripadnici UNO-UNSO su bili zaduženi za osiguranje pristalica Juščenka i Julije Timošenko za vrijeme događanja na Trgu nezavisnosti u Kijevu 2003-2004.
Navodi se i da UNO-UNSO održava bliske veze s njemačkom nacionalnom demokratskom partijom [ Naziv neonacističke stranke u SR Njemačkoj ].
Od raspada Sovjetskog Saveza 1991. pripadnici obučene paravojne jedinice
UNO-UNSO nalazili su se iza svake pobune protiv utjecaja Rusije. Zajednička nit je uvijek bila njihova žestoka antiruska kampanja. Po iskazu upućenih izvora iz obavještajne službe SAD, ova organizacija je sastavni dio NATO organizacije Gladio, i nije ukrajinska nacionalistička skupina kao što je u zapadnim medijima predstavljaju.

UKRAJINSKA NATO FORMACIJA (vidi pod 1)

Prema tim izvorima , UNO-UNSO je ( službeno potvrđeno ) uzela učešće u događajima u Litvi u zimu 1991, u sovjetskom pokušaju državnog udara u ljeto 1991, u ratu u Pridnjestrovskoj Republici 1992, ratu koji je protiv Moskve bio vođen u Abhaziji 1993 čečenskom ratu, ratu pod američkim pokroviteljstvom na Kosovu protiv Srba, i u ratu koji je 8. kolovoza 2008. otpočeo u Gruziji. Po tim izvještajima, paravojska UNO-UNSO je aktivno sudjelovala u svakom od prljavih NATO ratova u razdoblju poslije završetka hladnog rata, i to uvijek na strani NATO. "Ovi ljudi su opasni plaćenici koji se koriste po cijelom svijetu u prljavim ratovima NATO-a, a i da bi se lažno optužila Rusija - predstavljaju se kao ruske specijalne snage . "Oni su dno dna, i zaboravite bajke o njihovom nacionalizmu, ovo su plačenici koji nišane civile snajperskim puškama", insistiraju izvori .
Ako je točno to da UNO-UNSO nije dio ukrajinske oporbe, već vrlo tajanstvena NATO formacija koja koristi Ukrajinu kao bazu, moglo bi se zaključiti da je mirovni kompromis koji je EU postigla s umjerenim snagama bio sabotiran od strane jednog od glavnih igrača, onoga koji je bio isključen iz diplomatskih razgovora vođenih 21. veljače u Kijevu - State Departmenta Viktorije Nuland. Nuland i desničarski američki senator John McCain bili su na vezi s vođom ukrajinske stranke Svoboda, koji je otvoreno antisemitski raspoložen i opravdava postupke ukrajinske Galičke divizije za vrijeme Drugog svjetskog rata.
http://en.wikipedia.org/wiki/14th_Waffen...rainian%29
http://hr.wikipedia.org/wiki/2._SS_oklop...s_Reich%22
Ta stranka je registrirana 1995. i na početku je nosila naziv Socijalna nacionalistička partija Ukrajine, i tada je koristila logo koji je podsjećao na kukasti križ. Svoboda na izborima služi kao paravan za ukrajinske neonacističke organizacije kao UNO-UNSO.
Još jedna naznaka da ruka Viktorije Nuland oblikuje posljednje događaje u Ukrajini je to da će ukrajinski parlament izabrati kandidata najavljenog snimkom jebeš-EU Viktorije Nuland - Arsenija Jacenjuka - iz Timošenkove stranke kao predsjednika privremene vlade.
Što god se na kraju dogodilo, jasno je da Washington sprema novo ekonomsko silovanje Ukrajine, koristeći kao svoj instrument Međunarodni monetarni fond.
Pošto je "oporba" legalnog predsjednika otjerala u izgnanstvo i raspustila policiju, Washington zahtjeva da se Ukrajina potčini surovim uvjetima koje diktira MMF .
Tijekom pregovora koji su bili vođeni prošlog listopada , MMF je tražio od Ukrajine da udvostruči cijene goriva i struje industrijskim postrojenjima i privatnim domovima, poništi zabranu rasprodaje plodne poljoprivredne zemlje privatnim osobama, rasproda državnu imovinu, devalvira valutu i smanji proračunske rashode namijenjene školstvu i umirovljenicima da bi se proračun "doveo u ravnotežu".
Zauzvrat, Ukrajina bi MOŽDA mogla dobiti bijednih 3-4 milijarde dolara.
Prije pada Janukovičeve vlade, koja je bila naklonjena Moskvi, Moskva je bila spremna da otkupi 15 milijardi dolara ukrajinskih dugova, i da cijene energenata smanji za trećinu. Razumljivo je da Rusija više neće biti raspoložena da pruža podršku takve vrste. Gospodarska suradnja između Ukrajine i Moskve, je nešto što je Washington odlučan spriječiti po bilo koju cijenu.
Ova drama nije ni blizu kraja. U igri su budućnost Rusije, odnosi između EU i Rusije, kao i globalna moć Washingtona, ili bar onih frakcija u Washingtonu koje u vođenju ratova vide glavni instrument politike.
napomene: ( 1 ) Gladio - šifra gerilske paravojske koju je NATO trenirao ostati u pozadini u slučaju sovjetske invazije.
http://wikispooks.com/wiki/Operation_Gladio
http://en.wikipedia.org/wiki/Operation_Gladio
Writer F. William Engdahl
[1] F. William Engdahl, US-Außenministerium in flagranti über Regimewechsel in der Ukraine ertappt, Kopp Online.de, February 8, 2014, accessed in http://info.kopp-verlag.de/hintergruende...tappt.html
[2] Bertrand Benoit, Laurence Norman and Stephen Fidler , European Ministers Brokered Ukraine Political Compromise: German, French, Polish Foreign Ministers Flew to Kiev, The Wall Street Journal, February 21, 2014, accessed in http://online.wsj.com/news/articles/SB10...03542.html
[3] Jessica Best, Ukraine protests Snipers firing live rounds at demonstrators as fresh violence erupts despite truce, The Mirror UK, February 20, 2014, accessed in http://www.mirror.co.uk/news/world-news/...ve-3164828
[4] Aleksandar Vasovic , Far right group flexes during Ukraine revolution, Associated Press, January 3, 2005, Accessed in http://community.seattletimes.nwsource.c...=ukraine03
[5] Wikipedia, Ukrainian National Assembly Ukrainian National Self Defence, Wikipedia, the free encyclopedia, accessed in http://en.wikipedia.org/wiki/Ukrainian_N...lf_Defence
[6] Source report, Who Has Ukraine Weapons, February 27, 2014, private to author.
[7] Ibid.
[8] Max Blumenthal, Is the US backing neo-Nazis in Ukraine?, AlterNet February 25, 2014, accessed in
http://www.salon.com/2014/02/25/is_the_u...e_partner/
[9] Channel 4 News, Far right group at heart of Ukraine protests meet US senator, 16 December 2013, accessed in
http://www.channel4.com/news/ukraine-mcc...c-protests

http://www.advance.hr/vijesti/analiza-kr...na-drzava/

06-03-2014, 11:27 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 13,605
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#25

Quote:Новинарка на Russia Today си даде отказ во живо – „Нема да ја пренесувам пропагандата на Путин за Украина“


Новинарка на телевизијата Russia Today, Лиз Вал си даде отказ во живо во својата емисија поради известувањето на телевизијата за Украина. Како што рече таа, нема да ја пренесува пропагандата на Путин и претставувањето на Русија во добро светло во однос на окупацијата на Крим.

06-03-2014, 03:17 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 13,605
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#26

Quote:Украина-Геополитика на Централно Европската Корупција

06-03-2014

[Image: dame-ck1.jpg]

Економскиот дел има формула врз која би се напишале неколку книги. Централните комитети и тајните служби измислувајќи ја и Опозицијата и приватизацијата со проста формула за упатените –

Приватизација- Контрола на продажбата и набавката на производителите(фабриките ) со приватизација на Банкарскиот сектор на истоветните групации ,советодавни бивши агенти со извршители Силовики или разно –разни фајтер боди-гард клубобив или параполиција до присвојување на целокупниот здрав капитал.Мрежи на групировките и поделба на пазарот во сите сегменти.Превземање во целост на услужните дејности кои не постоеја во социјализмот.

Балканската приватизација содржеше и странска компонента на мултинационалки .Продажба на домашните компании ,ефтино со силна провизија во Лихтенштајнските и Швајцарските банки па до Дубаи.

Политичкиот дел –Централните комитети да осниваат самостојни неколку партии (централна со сателити и синдикати),а по нивен налог тајните служби да постават агенти и осниваат опозиција .Опозицијата би се финансирала од делот на приватизираните компании.

По демократски избори да се има контрола врз прогонот на корупцијата но да не дојде до силно таласање.

Ги препознавате ли Црвенковски,Груевски и Георгиевски..сеедно е овде е Украина во центарот на темата.

Русија денес се раководи од Путин и Кремлин,1000 тајкуни и околу 50.000 силовики со 500 бивши агенти на КГБ.Ништо повеќе.Тие го контролираат општествено-економскиот живот во Русија со 95%.

Истите тие имаат свои соработници и сателити во секоја земја на бивш СССР но и во скоро секоја земја од Социјалистичкиот лагер,како на пример Бугарија и Румунија и слично. Украина ја приватизираја и ја оставија во рацете на вкупно 6 големи тајкуни и 18 други сателити –тајкуни влезени во секој економски сектор.Од метали до медиуми.

Во Украина е најпозната групацијата РУСТЕЛ со 4 или 5 нивни телевизии ,4 на Руски со про-руска пропаганда.

Вкупно тајкуните на Украина ја контролираја земјата 90% .Сите добри момци на Комсомолот со одлични релации со Москва и стражари на Украинската надворешна геополитика и позиционирање.Вкупниот капитал кои го поседуваат пред да се појави Јануковиќ изнесуваше околу 50 милијарди евра.Со идењето на Јануковиќ овој капитал се дуплира да најголемиот проблем претставува тоталната контрола врз сиот бизнис во Украина од нивна страна.

Од берзите до банките и до производството на метали и храна.Русија сака да го контролира целокупнит енергетски сектор па до производството на храна и не само во Украина туку и во

Казахстан кој неможе без дозвола на Москва да извезе нити еден тон жито.Посебно по приемот на Русија во Светската трговска огранизација,Казахстан и Украина се само робови на Руските тајкуни во продажбата на овие стоки на светскиот пазар.Преку 75% од трговијата им оди преку Московските тајкуни.Другите 25% се соработка со големите мултинационални компании кој оперираат преку Истамбул.Ситуацијата нее различна ни со другите бивши советски републики.

Не само што Москва сака да им ја контролира економијата туку лесно мести и подржува про-руски режими кои се гаранти на полната контрола на Кремљ врз земјите на бивш СССР.

Проблемите со Украина се стари.Некаде во почетокот на 20 век ,територијата на Украина служеше за воена пресметка на Полска и Русија.Полска долго се протегаше до Киев.

Овие војни долго траеја се додека Црвената Армија не ја изгуби клучната битка кај Варшава.

Со идењето на Сталин ,со големата приватизација на земјоделското земјиште и преселба на народот во Украина од глад во Украина почина 1/6 или 15% од населението најмалку.

Од 1919 година до 1936 година по разни причини има починато околу 6 милони Украинци .

Сите тие причини се измислиците на Сталин и неговите сулуди експерименти.

На прагот на 2 Светска Војна ,КГБ го информира Сталин дека доколку дојде до војна помеѓу Германија и СССР ,огромен дел на Украинци можат да му се придружат на Хитлер заради одмазда кон Москва.Дел и Козаци од Дон се бореле на двете страни како и Украинците.

Оние силни жртви кои ги прикажува официјална Москва за 2 Светска војна се на половина од борбите со Германија,другата половина се борби на Сталин со неговите внатрешни непријатели кои сам ги произведе со неговото владеење до почетокот на војната со Германија.

Проблемите на Украина се големи.Тие сеуште немаат етаблирано држава заради Руското влијание.Кога самиот Путин зборува за Украина незе не ја смета за самостојна независна земја туку сателит на Москва кој знае некогаш малку да се отклони од траекторијата но со брз зафат се враќа лесно назад.

И што ќе биде сега?

Едно големо ништо.Русите си го повлекоја Јануковиќ слично како што си го прибраја и Вељко Кадијевиќ и фамилијата на Милошевиќ.Може да останат на Крим заради што преку него го контролираат морскиот транспорт на енегенски и житарици.

Крим има но и нема значење за отворен пазар.Крим има значење за строго контролираниот пазар и влечењето на профитите од нафтата и храната.

Што се однесува до економијата на Украина таа ќе се труди да внесе странски капитал и да го ослободи бизнисот од контролата на про-руските тајкуни.

Забраната за РУСТЕЛ ,групацијата сериозно ги разниша во сегментите на пропагандата,а блокираните сметки во ЕУ и во УСА на овие тајкуни ќе расте се повеќе додека ревизијата во Киев не констатира колку однеле од Украина во владеењето на Јануковиќ

До денес нема 50 милијарди долари ,доволно 20-30 мина да завршат долго во затвор ,а да не завршад добро е да се мисли на воени судари и војни .

Силна е ПР подршката на Москва во светот па дури и во Македонија и медиумите на нивните групации и наметната Кримска криза.

Русија само го уклучи алармот во бивш СССР.Многу земји имаат повеќе од 20% Руси за кој Москва до денес немала никаков интерес посебно за нивните права таму.Нивните права беа некако заштитувани од Брисел и ЕУ.Денес никој нив не само што неги малтретира туку се во добра финансиска ситуација и се крупни тајкуни и сопственици кои ги чуди гестот на Путин.

Гестот на Путин можеше да е случаен во Грузија но денес се повтори во Украина.

Лош сигнал до соседите на Русија и НАТО.Следува расчистување на теренот од сите страни и на сите осетливи места.Ваквата постапка ќе имплицира многу случувања на Балканот.

Вакви рекации ќе имаат контра-реакции без пардон.

Даме Чкатроски

LIBERTAS




Текстов е за 10+.. Текст кој ја кажува вистината. го открива изворот на проблемот ама открива зошто во Македонија застанаа сите на страната на Русија ...
06-03-2014, 10:07 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 13,605
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#27

Quote:Хенри Кисинджър: Как ще завърши украинската криза

Mar 06, 2014 |


[Image: photo_verybig_49769.jpg?itok=dyQDxzfD]

Всички публичните дискусии за Украйна са конфронтационни. Но знаем ли накъде вървим? В живота си съм видял четири войни, които бяха започнати с голям ентусиазъм и общонародна подкрепа, и за нито една от тях не знаехме как да я завършим, а от три в крайна сметка се оттеглихме едностранно. Тестът в политиката е как една война завършва, а не как започва.

Прекалено често украинският проблем се представя като премерване на силите: дали Украйна ще се присъедини към Изтока, или към Запада. Но за да оцелее и да преуспява, Украйна не трябва да бъде преден пост на никоя от двете страни срещу другата, а да функционира като мост между тях.

Русия трябва да приеме, че ако се опитва да наложи на Украйна статут на сателит, с което отново да премести руските граници, това би обрекло Москва на исторически повтарящи се самоизтощителни цикли от реципрочни сблъсъци с Европа и със САЩ.

Западът, от своя страна, трябва да разбере, че за Русия Украйна никога не може да бъде чужда страна. Руската история е започнала от т.нар. Киевска Рус. Руската православна религия е тръгнала оттам. Украйна е била част от Русия в продължение на векове, а техните истории са взаимосвързани още преди това. Някои от най-важните битки за свободата на Русия, започвайки с Полтавската битка от 1709 г., са се водили на украинска земя. Черноморският флот, с помощта на който Москва утвърждава влиянието си в Средиземноморието, е базиран въз основа на дългосрочен договор за аренда в пристанището на Севастопол в Крим. Дори такива прочути руски дисиденти като Александър Солженицин и Йосиф Бродски твърдят, че Украйна е неотделима част от руската история и дори от самата Русия.

Европейският съюз пък трябва да признае, че бюрократичната му мудност и подчиняването на стратегическия елемент на вътрешната политика при договарянето на отношенията на Украйна с Европа, допринесе преговорите да се превърнат в криза. Външната политика е изкуството да се определят приоритети.

Решаващият елемент са самите украинци. Те живеят в страна със сложна история и многоезична структура. Западната й част бе присъединена към Съветския съюз през 1939 г., когато Сталин и Хитлер си поделиха плячката. Крим пък, чието население е на 60 на сто руско, стана част от Украйна едва през 1954 г., когато Никита Хрушчов, украинец по рождение, го подари на Украйна по повод честването на 300 г. от споразумението между Русия и казаците. Западната част е предимно католическа, източната – предимно руско-православна. Западната говори украински, а източната - предимно руски. Всеки опит на едната част на Украйна да доминира над другата - както се случва сега - води в крайна сметка към гражданска война и разцепване. Ако разглеждаме Украйна като елемент от конфронтацията между Изтока и Запада, тогава всички перспективи за създаването на международна система за сътрудничество, включваща Русия и Запада – и по-конкретно Русия и Европа – ще бъдат разрушени за десетилетия.

Украйна е независима едва от 23 г. Дотогава тя е била под някаква форма на чуждестранно управление от XIV век насам. Не е изненадващо, че нейните лидери не са усвоили изкуството на компромиса, още по-малко на отчитане на историческата перспектива. Политиката на Украйна след получаването на независимост ясно демонстрира, че коренът на проблема е в опитите на украинските политици от едната или от другата фракция да наложат волята си върху непокорните им части на страната. Това е същността на конфликта между Виктор Янукович и главния му политически противник Юлия Тимошенко. Те представляват двете крила на Украйна и не желаят да споделят властта. Една умна американска политика към Украйна би търсила начин тези две фракции в страната да си сътрудничат. Ние трябва да търсим помирение, а не доминацията на една фракция.

Нито Русия, нито Западът, а още по-малко различните фракции в Украйна, се ръководеха от този принцип. Всеки само усложняваше положението. Русия няма да успее да наложи военно решение, без да се самоизолира във време, когато много от границите й са несигурни. За Запада демонизирането на Владимир Путин не е политика, а алиби за липса на такава.

Путин трябва да осъзнае, че каквито и да са тежненията му, политика на налагане със сила ще има за резултат нова Студена война. САЩ, от своя страна, трябва да избягват да третират Русия като някаква аномалия, която търпеливо трябва да бъде обучавана на правила за поведение, установени от Вашингтон. Путин е сериозен стратег - по каноните на руската история. Вникването в американските ценности и психология не е силната му страна. Разбирането на руската история и психология пък не е силната страна на американските политици.

Лидерите от всички страни трябва да се върнат към проучването на възможните изходи, а не да се състезават кой е по-велик. Ето как аз виждам един възможен изход, съвместим с ценностите и интересите на сигурността на всички засегнати страни:

1. Украйна трябва да има правото свободно да избира своите икономически и политически обвързвания, включително с Европа.

2. Украйна не трябва да влиза в НАТО. Заех тази позиция преди седем години, когато въпросът бе поставен за последен път.

3. Украйна трябва да има свободата да създава всякакво правителство в съответствие с изразената воля на народа си. Умните украински лидери биха избрали политика на помирение между различните части на страната си. В международен план те трябва да се стремят към позиция, близка до тази на Финландия. Тази страна яростно отстоява независимостта си и сътрудничи със Запада в повечето сфери, като внимателно избягва всякаква институционална враждебност спрямо Русия.

4. Несъвместимо с правилата на установения световен ред е Русия да анексира Крим. Но трябва да се намери начин отношенията на Крим с Украйна да не бъдат поставени на основа, заредена с толкова напрежение. За тази цел Русия би признала украинския суверенитет над Крим. А Украйна трябва да подсили автономията на Крим чрез избори с присъствието на международни наблюдатели. Този процес би включвал и отстраняване на всякакви неясноти около статута на руския Черноморски флот в Севастопол.

Това са принципи, а не рецепти. Хората, които познават региона, ще разберат, че не всички те ще се харесат на засегнатите страни. Тестът е не абсолютна удовлетвореност, а балансирана неудовлетвореност. Ако не се постигне някакво решение, въз основа на тези или на сходни елементи, плъзгането към конфронтация ще се ускори. Времето за приемането на подобно решение ще настъпи доста скоро. /БГНЕС

---------------

Хенри Кисинджър е държавен секретар на САЩ 1973-1975. Статията е публикувана във вестник "Вашингтон пост".

BRADVA


06-03-2014, 10:52 PM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33
#28

Објективна анализа-резиме за досегашниот тек на кртизата во Украина:

1.

Ulozi su jučer podignuti, znatno podignuti. Ukrajinska kriza pokazala je svoj nepredvidljivi karakter nakon što su regionalne vlasti na Krimu najavile referendum za 10 dana na kojem će se stanovnike pitati žele li se odvojiti od Ukrajine i postati dio Rusije.

Da se ovo pitanje provelo prije nekoliko mjeseci, većina bi vjerojatno birala veću autonomiju kao idealni scenarij, no, to pitanje 16-og ovoga mjeseca neće biti postavljeno.

Zašto je došlo do ovakvog prijedloga? Prije nego pokušamo odgovoriti na to pitanje, nužno je konstatirati kako on gotovo sigurno nije proizvod lokalnog političkog promišljanja već odraz signala koji je stigao iz Moskve. Simferopol je danas politički produžena ruka Moskve, isto kao što je i Kijev platforma putem koje progovaraju sve Moskvi suprotstavljene sile Zapada. Bilo kakve iluzije o neovisnom vodstvu jednog ili drugog centra su upravo to, iluzije.

Otkako je referendum najavljen mnogi ističu kako bi se Ukrajina mogla raspasti. No, Ukrajina se u nacionalno autonomnom smislu već raspala prije nekoliko mjeseci - trenutak kada je autentično narodno nezadovoljstvo postalo kontrolirana poluga stranih sila bio je ujedno i trenutak spoznaje o nedostatku ukrajinskog narodnog suvereniteta.

Ironična je činjenica da će svrgnuti Janukovič - čija je loša i korumpirana vladavina otvorila vrata intervencionizmu Istoka i Zapada - biti upamćen kao možda i zadnji "autonomni" ukrajinski lider, unatoč svim svojim nedostacima. Možda on jest "srcem" bio bliži Moskvi, no daleko od toga da je bio "ruski igrač" - pravi ruski igrači su ljudi koji danas upravljaju Krimom - Janukovič je bio politički oportunist koji je imao relativno dobru ideju kako "izvući" najbolji interes i od Zapada i Istoka.

Problem je bio u tome što je njegovo promišljanje o strategiji vjerojatno polazilo od pretpostavke koliko će koji dogovor nadograditi njegovo luksuzno zdanje, a tek onda eventualno biti pozitivno za razvoj zemlje.

Da mu nisu nedostajale te ključne državničke osobine, mogao je biti heroj, ovako je ispao akter koji je pridonio raspadu i u ključnim trenucima ubrzao ga. Da je zaista bio ruski čovjek u Kijevu, ili "diktator" kako ga neki danas nazivaju, učlanio bi se u rusku Carinsku uniju te ugušio svaki otpor silom. Ne mora nam Janukovič biti drag i možemo - i trebamo - ga smatrati odgovornim za ovaj kaos koji je nastao, no to ne znači da imamo pravo na revizionizam povijesti koja se zbila pred svega nekoliko mjeseci.

Janukovič nije odbacio EU trgovinski pakt, već ga je stavio "na čekanje" - štoviše, on i njegov tadašnji premijer Azarov poručili su Bruxellesu kako ne mogu prihvatiti takvu ponudu zbog očitih ekonomskih nedostataka iste, ali će je ponovno razmotriti ukoliko EU ponudi bolje uvjete. U tom trenutku su iz EU-a trebali i ponuditi te bolje uvjete (sve se svodi na količinu novca, jer Rusija je u tom trenutku ponudila znatno više) i Ukrajina bi vjerojatno danas već bila članica EU trgovinskog pakta.

Tada su uslijedile masovne demonstracije koje su bile očito politički motivirane od samog početka - koji narod na svijetu prosvjeduje protiv ekonomske pomoći jedne strane umjesto (slabije) ekonomske pomoći druge strane? Odgovor je jasan - onaj narod kojemu se takav potez prikaže kao sudbonosna raskrsnica povijesnih puteva, a u Ukrajini itekako nije nedostajalo povijesnih opterećenja.

Ono što se desilo u narednim danima i mjesecima je povijest. Janukovič je srušen u oružanom državnom udaru koji se desio na prepad nakon potpisivanja sporazuma s opozicijom 21. veljače. Tu nema ništa sporno, oružani puč koji se desio u Kijevu nije ni prvi ni zadnji u povijesti, štoviše, državni ustroji i povijest nacija je oblikovana oružanim pučevima. No, problem je ako se takav prevrat naziva "zorom demokracije", to je čista ludost koja nam pokazuje kako se revizionizam danas ne primjenjuje na događaje prije nekoliko godina, pa čak ni na događaje od prije nekoliko mjeseci, već doslovno od prije nekoliko sati.

Tako nešto danas se lako može izvesti, donedavno to nije bilo moguće, ali danas jest - medijski totalitarizam omogućava prikazivanje situacije i do 180 stupnjeva drugačije interpretacije. U vremenu kada se izvještavanje svodi na kvantitetu, sve je moguće. Evo očiglednog primjera - 2 ili 3 izvora prenose kako "treća strana" snajperima ubija pripadnike policije i pripadnike prosvjeda, dok u isto vrijeme tisuće i tisuće izvora prenose kako prosvjednika ubijaju "Janukovičevi snajperisti". Kome će nesvrstani promatrač prije vjerovati?

Ovog tjedna se pojavila snimka razgovora između estonskog ministra i Catherine Ashton u kojoj on otvoreno izražava sumnju po pitanju snajperista te sugerira kako iza njih vjerojatno stoji netko iz opozicije (vidi: Procurila snimka koja bi mogla znatno utjecati na tijek Ukrajinske krize - Catherine Ashton i estonski ministar na telefonu: "Postaje sve jasnije kako snajperiste nije angažirao Janukovič, nego lideri Maidana"). Ova nevjerojatno senzacionalna vijest je toliko "mlitavo" i beznačajno popraćena u Zapadnim medijima da je u manje od 24 sata potpuno nestala u "bespućima" medijske propagande.

Pokušajmo na trenutak zamisliti da na snimci nisu Ashton i njen estonski kolega, nego recimo ruski MVP Sergej Lavrov i predstavnik Janukovičeve Vlade. Zamislimo sada da Lavrov poruči: "Bilo bi dobro na krovove rasporediti snajperiste", ili bilo koji sličan scenarij. Ta vijest bi toliko "vrištala", da bi vjerojatno "pregrijala" sam internet.

Osviješteni pratitelj zbivanja do sada je toliko upoznat da zna kako je suludo slijepo vjerovati izvorima koji imaju pro-zapadnu ili pro-rusku agendu, ali negdje mora postojati sredina i prostor za zdravi razum. Ova kontroverzna snimka ne može se tek tako odbaciti jer su je "prvi prenijeli ruski mediji". Kako može ta činjenica umanjiti kredibilitet sporne snimke, za koju je estonski MVP kasnije priznao da je autentična?

Vratimo se na osnovnu kronologiju - Janukovič je svrgnut, vlast u Kijevu preuzima opozicija, zemlja i svijet gledaju što će se iduće dogoditi. Na istoku Ukrajine je mirno, nema proslave, ali ni nemira, Krim također šuti i gleda. Nova vlast se organizira točno prema američkom naputku (vidi: "J*beš EU" agenda u primjeni: radikalni desničari i neo-nacisti dobivaju visoke funkcije u kabinetu nove Vlade u Kijevu, ali ne i "njemački čovjek" Kličko) i kreće munjevita provedba novih zakonskih odredba u parlamentu koji nema legitimitet.

To što nema legitimitet još ni nije toliki problem, nema legitimitet ni prijelazna vlast u Egiptu pa se nitko (osim MB-a i njihovih sponzora) previše ne buni. Kako bi mogao imati legitimitet odmah nakon državnog udara? Logično je da će biti formirana prijelazna Vlada i da će tehnički voditi državu do novih izbora. Ukrajina je na rubu bankrota, no koje su prve odredbe nove vlasti? Ekonomske, financijske? Ne! Prvi potez je bio ukidanje prava stanovnicima na ruskom govornom području, dakle za oko pola stanovništva njihove zemlje.

Shvaća li danas itko magnitudu ludosti ovakvog poteza? Nakon puča logično bi bilo da se krene s hitnim smirivanjem tenzija, bar nekakvom iluzijom nacionalnog jedinstva. To se u Kijevu nije dogodilo, već se krenulo s nazadnim i opasnim revanšizmom protiv ruskog i pro-ruskog dijela stanovništva.

Možda opozicija nije "neo-nacistička" kako tvrde danas sve žešći ruski izvori, ali je itekako opasna, isključiva, ekstremna i izuzetno neodgovorna. Figure u vrhu vlasti, kao što su Jatsenjuk, doimaju se relativno umjereno, no ispod njih nalazimo strukturu koja je itekako gonjena nacionalnom mržnjom i opasnim namjerama.

Budimo posve iskreni oko situacije u Ukrajini i nemojmo zazirati od nazivanja stvari pravim imenom - ukrajinski narod je izgubio svoju autonomiju i danas je samo figura na geopolitičkog šahovskoj ploči velikih sila. Rekli smo kako referendum na Krimu ne bi bio moguć bez signala iz Moskve - no, treba reći i ovo, raspad sporazuma između Janukoviča i opozicije od 21. veljače i njegovo rušenje silom dan nakon ne bi moglo biti moguće bez signala sa Zapada, točnije iz SAD-a, jer Europska Unija nije htjela raspad sporazuma kojeg je ona i sastavila.

Radikali koji su dan nakon ugrabili vlast, osjećajući kako iza sebe imaju potporu cijelog Zapada, krenuli su u agresivnu anti-rusku propagandu na razini nove parlamentarne vlasti. Osjećali su da to sada mogu učiniti, a možda da se od njih to i očekuje.

Fizičke prijetnje autonomiji Krima ostale su samo na riječima, no Rusija više nije željela ništa prepustiti slučaju te je uskoro u Moskvi, na zahtjev Putina, donijeta odluka o mogućnosti uporabe vojne sile u Ukrajini. Neposredno zatim Krim je "okupiran" od strane pro-ruskih skupina, a nova vlast u Simferopolu izvršava što Moskva poruči.

Zapadni svijet nariče o ruskoj agresiji, a Putina se otvoreno uspoređuje s Hitlerom. Spomenimo pritom kako od tzv. ruske agresije još nismo vidjeli ništa - na Krimu nije ispaljen niti jedan metak, a vojska koja se trenutačno tamo nalazi je u sklopu ugovora o korištenju vojne baze u Sevastopolju. Nema nikakvih provjerenih izvora o dodatnom ulasku ruske vojske na bilo koji dio u Ukrajini, ili na prostor autonomne pokrajine Krim.

Rusija plaća korištenje vojne baze u Sevastopolju, a ugovor vrijedi do 2042. Prema istom ugovoru ruska vojska na ovom prostoru može imati do: 25,000 vojnika, 24 artiljerijskih sistema, 132 oklopna vozila i 22 vojna zrakoplova.

Drugim riječima, sve unutar gore spomenutih granica nije "invazija", bar ne u pravnom smislu. Kako će se stvari razvijati, to nitko ne može reći, ali na temelju aktualne situacije uspoređivati ovu rusku "agresiju" s američkim agresijama te tvrditi kako je "ovo dokaz" kako su te stvari iste, je apsolutno pogrešno. U zadnjoj američkoj vojnoj agresiji, u Libiji 2011., nedužni civili počeli su ginuti već u prvim satima raketnih napada s mora i zraka, uspoređivati takve strašne tragedije s ruskom kontrolom Krima je krajnje licemjerno.

SAD su tada intervenirali također s ciljem "zaštite stanovnika" - zašto nisu ušli tada vojskom u Bengazi, kao sada Rusi na Krim? Ne, odmah se počelo s raketiranjem Tripolija, to je kao da sada Rusija bomabrdira Kijev. Takve komparacije su nedopustive.

Hoće li se Krim odvojiti?
Parlament na Krimu jučer je već donio odluku o pripojenju Rusiji, no pitanje će biti postavljeno i stanovnicima na referendumu 16-og ovoga mjeseca. Da Moskva aktivno stoji iza ovog poteza pokazuje činjenica kako ruski parlament već priprema novi zakon koji bi "olakšao proceduru" priključenja vanjskog teritorija Ruskoj Federaciji.

No, koji je Putinov plan? Prije svega nekoliko dana je tvrdio kako Rusija uopće nema takvih ambicija. Neki stručnjaci spekuliraju kako je Putina naljutila činjenica da Zapad i dalje odbija sagledati rusku zabrinutost oko aktualne situacije, a i prijetnje sankcijama, kao i brojne uvrede, mogle bi imati veze s time.

Želi li Kremlj po pitanju Krima ići do kraja ili samo želi svijetu demonstrirati da može? "Samo zato što su pozvali na priključenje Rusiji, ne znači da se Putin mora složiti. On jednostavno opcije drži otvorene", rekao je Sergej Strokan, kolumnist za vanjsku politiku pri ruskom dnevnom listu Kommersant. "To je signal. Putin nije nekonzistentan. Ono što je ranije rekao i dalje vrijedi, no on sada traži novu polugu u jednoj jako žestokoj igri", rekao je.
07-03-2014, 10:51 AM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33
#29

2.

Strokan se slaže s idejom da bi za ruske interese najbolje bilo da Krim ostane nominalno unutar Ukrajine, ali da bude de facto pod ruskom kontrolom.

"Pripojenje Krima Rusiji bio bi samo problem, a Kremlj to zna. S druge strane, kontrola nad Krimom koji je i dalje u sklopu Ukrajine dala bi Moskvi ogromne mogućnosti poluge kontra Kijeva. Zašto odustati od toga?", ističe Strokan.

Pripojenje teritoriju Rusije u ovom slučaju je zadnja opcija, no možda je situacija već i došla do toga. Naime, ironično, ali istinito, nove vlasti u Kijevu tvrde kako se na Krimu desio puč te prijete kako će uhititi lokalne političke lidere optužujući ih da su separatisti. Iz perspektive Moskve, dugoročno se ne nazire stabilnost Krima, osim ako eventualno Krim ne postane dio Rusije.

Koliko je povijest argument za takve pretenzije, to je upitno. Ako idemo dovoljno daleko u povijest, svatko će imati teritorijalne pretenzije na teritorije svojih susjeda. Krim je nekoć bio dio Carske Rusije, u sklop sovjetske Ukrajine dolazi tek 1954. kada je sovjetska Vlada donijela takvu odluku iz pojedinih praktičkih razloga - očito ne misleći da bi se SSSR mogao za manje od 40 godina raspasti.

Stanovništvo je većinom rusko. Ako im se ovaj referendum prikaže kao jedina garancija stabilnosti, gotovo je sigurno da će ga i prihvatiti.

Moskovski politički komentator Fjodor Lukjanov ističe: "Mislim da je Putin zaista uvrijeđen prijetnjama sankcijama, kao i ljudima koji ga danas nazivaju nekakvim diktatorom. Putin je ljut jer Zapad ne želi slušati njegove argumente, pa stoga je sada odlučio reagirati".

Teško je povjerovati da Putin donosi ovakvu odluku iz "ljutnje".

Što o svemu misli narod?
Rusi u Rusiji nisu pretjerano bili zainteresirani za uplitanje u situaciji oko Ukrajine, no podaci pokazuju kako je Putinu naglo skočila popularnost nakon što je odobrio slanje vojske u Ukrajinu (podaci agencije VTsIOM):

Anketa organizacije Levada pokazuje kako se 63% stanovnika Rusije ne simpatizira niti s jednom stranom u Ukrajini, a stavovi prema Maidanu bili su slični kao i u Ukrajini. 34% Ukrajinaca krivi opoziciju za eskalaciju, kao i 33% Rusa, dok 49% Ukrajinaca drži Janukoviča odgovornim, kao i 44% Rusa.

Posebno je zanimljiva anketa koju je proveo kijevski Razumkov Center, nevladin "think-tank", u siječnju ove godine. Pritom treba imati na umu kako je ovo anketa provedena prije zadnjih eskalacija, unatoč tome, pojedini podaci olakšavaju nam shvaćanje kompleksne situacije u Ukrajini.


Koja je Vaša domovina?
Zanimljiv rezultat - prema ovoj anketi oko 20% stanovnika južne i istočne Ukrajine svoju "domovinu" i dalje smatra SSSR. Na Krimu je taj podatak donekle manji, oko 10%, no zato vidimo kako preko 50% stanovnika Krima svoju regiju smatra svojom domovinom, što je itekako indikativno. Ako su ovi podaci točni, većina stanovnika Krima ne želi biti dio Rusije, već želi nezavisnost Krima. Koliko se taj postotak promijenio otkako se desio puč u Kijevu, to bi sada itekako trebalo istražiti u nekoj novoj anketi.

Geopolitička orijentacija
Zapad Ukrajine i Krim dva su oprečna pola zemlje, to najbolje pokazuje ovo pitanje. Zapadna Ukrajina želi snažnu geopolitičku orijentaciju prema Europskoj Uniji, dok Krim u gotovo istom postotku želi orijentaciju prema Rusiji. Jug, centar i istok zemlje je poprilično još uvijek neodlučan po tom pitanju - ovo je još jedan argument u prilog ideji da je u Ukrajini trebalo provesti referendum o pitanju EU trgovinskog pakta, nažalost to se nije dogodilo.

Etnička pripadnost i jezik
Očekivani rezultati - na Krimu gotovo svi govore ruskim jezikom, kao što na Zapadu gotovo svi govore ukrajinskim (mada su dva jezika jako slična). Službena diskriminacija ruskog jezika očekivano je doživljena kao napad na njih od strane stanovnika Krima.

Ruski kao državni jezik
Pitanje koje izaziva tenzije u Ukrajini već godinama - treba li ruski također biti državni jezik kao i ukrajinski? Zapad se žestoko protivi, dok na Krimu žele ruski kao državni jezik preko 90% ispitanika.

Zaključak
Ovi podaci još nam jednom potvrđuju koliko je situacija u Ukrajini kompleksna. Jedan od ključnih problema ako dođe do otcijepljenja Krima je činjenica da će se te tendencije proširiti i na druge dijelove zemlje. No, kako nam podaci i pokazuju, teško je definirati gdje u Ukrajini počinje "istok", a gdje "zapad" - u svakom smislu te riječi.

Krim i zapadna Ukrajina imaju gotovo dijametralno suprotne poglede na neka od ključnih pitanja koja im definiraju sudbinu. Gotovo je nemoguće zadovoljiti jedne i druge, tj. da zapad ikada pristane na Carinsku Uniju, ili da Krim pristane na Europsku Uniju.

Zato je nesvrstanost Ukrajine bila toliko važna, ali njenoj nestvarnosti došao je kraj kada se izvan njenih granica odlučilo da je vrijeme za taj kraj. Ukrajina svakako nije ni prva ni zadnja zemlja čije se jedinstvo ovako razbija, a podjele sistematski potenciraju. Čim je Bruxelles počeo pričati u pristupanju Ukrajine EU-u i čim je Moskva počela krojiti planove za Ukrajinu kao buduću članicu Carinske Unije, ukrajinska nesvrstanost je razbijena.

Šteta je da u Ukrajini nije postojala adekvatna politička snaga koja je na prvo mjesto mogla postaviti nacionalno jedinstvo koje bi očuvalo nesvrstanost, a samim time i autonomiju. No, Ukrajina nas još jednom podsjeća kako raspadi ne dolaze sami od sebe, već su gotovo uvijek inducirani u jeku velike ekonomske krize. Ukrajina je ekonomski jednostavno bila preslaba da se održi u neutralnom prostoru.

Ukrajinu je slomila njihova vlastita pro-zapadna (Timošenko) i pro-istočna (Janukovič) oligarhija, a sada će proces, izgleda, nastaviti obje strukture, svaka na svojoj strani teritorija. Radni narod je pokraden, osiromašen i sada doveden na rub rata. Šteta je što mnogi ne vide sile koje ih drobe i uništavaju.

Ako se Ukrajina podijeli, ono što joj se sprema na Zapadu je daleko gore od onog što je učinjeno narodu Grčke - na pomolu su brutalne štednje, MMF-ove mjere strukturalne prilagodbe koje će učiniti život neizdrživim.

Istok, barem Krim, vjerojatno će završiti s pošasti druge naravi - korumpiranom oligarhijom koja će vladati autoritarno i za svoje interese. "Dobra" stvar je u ovoj posve tragičnoj situaciji da protiv korumpirane oligarhije postoje adekvatne metode borbe, dok još nitko nije otkrio kako se suprotstaviti diktatima "Trojke".

Ukrajina je tragedija, žrtva eksploatacije velikih interesa. Dočekala je ovaj ponor bez snaga koje bi bile spremne oduprijeti se ovom grabežu s jedne i druge strane, sada se može samo nadati da će ova okrutna rabota završiti barem mirno i da neće povrh svega još potonuti u pakao rata, ali čak ni to im danas nitko ne može sa sigurnošću obećati.


Izvori / reference:
Do Crimeans actually want to join Russia?
http://www.washingtonpost.com/blogs/monk...in-russia/

Razumkov Center
http://www.razumkov.org.ua/eng/

A New Poll Shows That Putin's Approval Increased After Sending Troops To Crimea
http://www.forbes.com/sites/markadomanis...to-crimea/

Отношение жителей Украины и России к событиям в Украине
http://www.levada.ru/03-03-2014/otnoshen...-v-ukraine

«РЕЙТИНГ ПУТИНА - НА ДВУХЛЕТНЕМ МАКСИМУМЕ ВТОРУЮ НЕДЕЛЮ ПОДРЯД»
http://wciom.ru/index.php?id=459&uid=114734

Russian opinion divided over seizure of Crimea but majority likely to back Putin
http://www.theguardian.com/world/2014/ma...back-putin

Does Putin really want Crimea within Russia? Maybe not
http://www.csmonitor.com/World/Security-...not.-video

Russia’s 25,000-troop allowance & other facts you may not know about Crimea
http://rt.com/news/russian-troops-crimea-ukraine-816/

Analysis: With Crimean Appeal, Putin Goes Head-to-Head with West over Ukraine
http://www.voanews.com/content/reu-with-...65914.html
http://www.advance.hr/vijesti/velika-ana...ja-naroda/
07-03-2014, 10:53 AM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33
#30

(06-03-2014, 03:17 PM)ЈорданПетровски Wrote:
Quote:Новинарка на Russia Today си даде отказ во живо – „Нема да ја пренесувам пропагандата на Путин за Украина“


Новинарка на телевизијата Russia Today, Лиз Вал си даде отказ во живо во својата емисија поради известувањето на телевизијата за Украина. Како што рече таа, нема да ја пренесува пропагандата на Путин и претставувањето на Русија во добро светло во однос на окупацијата на Крим.


Купена новинарка. Се продала за пари. Да била малку попрофесионална не би се воопшто вработила во медијум кој политички или идеолошки не и одговара, а второ ако отпосле и текнало најпрофесионално би било да си даде отказ а не тоа да го изјавува на самите вести. Само наивните или недобронамерните ке сметаат дека тоа го направила од патриотски или високо идеолошки цели и ке и се восхитуваатNenene. Ова само кажува колку креаторите на американската политика ја “ценат “ критичноста и паметта на нивните граѓани кога можат да ги “ фаќат“ на вакви ефтини финти.

07-03-2014, 12:27 PM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33
#31

(06-03-2014, 10:07 PM)ЈорданПетровски Wrote:
Quote:Украина-Геополитика на Централно Европската Корупција

06-03-2014

[Image: dame-ck1.jpg]

Економскиот дел има формула врз која би се напишале неколку книги. Централните комитети и тајните служби измислувајќи ја и Опозицијата и приватизацијата со проста формула за упатените –

Приватизација- Контрола на продажбата и набавката на производителите(фабриките ) со приватизација на Банкарскиот сектор на истоветните групации ,советодавни бивши агенти со извршители Силовики или разно –разни фајтер боди-гард клубобив или параполиција до присвојување на целокупниот здрав капитал.Мрежи на групировките и поделба на пазарот во сите сегменти.Превземање во целост на услужните дејности кои не постоеја во социјализмот.

Балканската приватизација содржеше и странска компонента на мултинационалки .Продажба на домашните компании ,ефтино со силна провизија во Лихтенштајнските и Швајцарските банки па до Дубаи.

Политичкиот дел –Централните комитети да осниваат самостојни неколку партии (централна со сателити и синдикати),а по нивен налог тајните служби да постават агенти и осниваат опозиција .Опозицијата би се финансирала од делот на приватизираните компании.

По демократски избори да се има контрола врз прогонот на корупцијата но да не дојде до силно таласање.

Ги препознавате ли Црвенковски,Груевски и Георгиевски..сеедно е овде е Украина во центарот на темата.

Русија денес се раководи од Путин и Кремлин,1000 тајкуни и околу 50.000 силовики со 500 бивши агенти на КГБ.Ништо повеќе.Тие го контролираат општествено-економскиот живот во Русија со 95%.

Истите тие имаат свои соработници и сателити во секоја земја на бивш СССР но и во скоро секоја земја од Социјалистичкиот лагер,како на пример Бугарија и Румунија и слично. Украина ја приватизираја и ја оставија во рацете на вкупно 6 големи тајкуни и 18 други сателити –тајкуни влезени во секој економски сектор.Од метали до медиуми.

Во Украина е најпозната групацијата РУСТЕЛ со 4 или 5 нивни телевизии ,4 на Руски со про-руска пропаганда.

Вкупно тајкуните на Украина ја контролираја земјата 90% .Сите добри момци на Комсомолот со одлични релации со Москва и стражари на Украинската надворешна геополитика и позиционирање.Вкупниот капитал кои го поседуваат пред да се појави Јануковиќ изнесуваше околу 50 милијарди евра.Со идењето на Јануковиќ овој капитал се дуплира да најголемиот проблем претставува тоталната контрола врз сиот бизнис во Украина од нивна страна.

Од берзите до банките и до производството на метали и храна.Русија сака да го контролира целокупнит енергетски сектор па до производството на храна и не само во Украина туку и во

Казахстан кој неможе без дозвола на Москва да извезе нити еден тон жито.Посебно по приемот на Русија во Светската трговска огранизација,Казахстан и Украина се само робови на Руските тајкуни во продажбата на овие стоки на светскиот пазар.Преку 75% од трговијата им оди преку Московските тајкуни.Другите 25% се соработка со големите мултинационални компании кој оперираат преку Истамбул.Ситуацијата нее различна ни со другите бивши советски републики.

Не само што Москва сака да им ја контролира економијата туку лесно мести и подржува про-руски режими кои се гаранти на полната контрола на Кремљ врз земјите на бивш СССР.

Проблемите со Украина се стари.Некаде во почетокот на 20 век ,територијата на Украина служеше за воена пресметка на Полска и Русија.Полска долго се протегаше до Киев.

Овие војни долго траеја се додека Црвената Армија не ја изгуби клучната битка кај Варшава.

Со идењето на Сталин ,со големата приватизација на земјоделското земјиште и преселба на народот во Украина од глад во Украина почина 1/6 или 15% од населението најмалку.

Од 1919 година до 1936 година по разни причини има починато околу 6 милони Украинци .

Сите тие причини се измислиците на Сталин и неговите сулуди експерименти.

На прагот на 2 Светска Војна ,КГБ го информира Сталин дека доколку дојде до војна помеѓу Германија и СССР ,огромен дел на Украинци можат да му се придружат на Хитлер заради одмазда кон Москва.Дел и Козаци од Дон се бореле на двете страни како и Украинците.

Оние силни жртви кои ги прикажува официјална Москва за 2 Светска војна се на половина од борбите со Германија,другата половина се борби на Сталин со неговите внатрешни непријатели кои сам ги произведе со неговото владеење до почетокот на војната со Германија.

Проблемите на Украина се големи.Тие сеуште немаат етаблирано држава заради Руското влијание.Кога самиот Путин зборува за Украина незе не ја смета за самостојна независна земја туку сателит на Москва кој знае некогаш малку да се отклони од траекторијата но со брз зафат се враќа лесно назад.

И што ќе биде сега?

Едно големо ништо.Русите си го повлекоја Јануковиќ слично како што си го прибраја и Вељко Кадијевиќ и фамилијата на Милошевиќ.Може да останат на Крим заради што преку него го контролираат морскиот транспорт на енегенски и житарици.

Крим има но и нема значење за отворен пазар.Крим има значење за строго контролираниот пазар и влечењето на профитите од нафтата и храната.

Што се однесува до економијата на Украина таа ќе се труди да внесе странски капитал и да го ослободи бизнисот од контролата на про-руските тајкуни.

Забраната за РУСТЕЛ ,групацијата сериозно ги разниша во сегментите на пропагандата,а блокираните сметки во ЕУ и во УСА на овие тајкуни ќе расте се повеќе додека ревизијата во Киев не констатира колку однеле од Украина во владеењето на Јануковиќ

До денес нема 50 милијарди долари ,доволно 20-30 мина да завршат долго во затвор ,а да не завршад добро е да се мисли на воени судари и војни .

Силна е ПР подршката на Москва во светот па дури и во Македонија и медиумите на нивните групации и наметната Кримска криза.

Русија само го уклучи алармот во бивш СССР.Многу земји имаат повеќе од 20% Руси за кој Москва до денес немала никаков интерес посебно за нивните права таму.Нивните права беа некако заштитувани од Брисел и ЕУ.Денес никој нив не само што неги малтретира туку се во добра финансиска ситуација и се крупни тајкуни и сопственици кои ги чуди гестот на Путин.

Гестот на Путин можеше да е случаен во Грузија но денес се повтори во Украина.

Лош сигнал до соседите на Русија и НАТО.Следува расчистување на теренот од сите страни и на сите осетливи места.Ваквата постапка ќе имплицира многу случувања на Балканот.

Вакви рекации ќе имаат контра-реакции без пардон.

Даме Чкатроски

LIBERTAS




Текстов е за 10+.. Текст кој ја кажува вистината. го открива изворот на проблемот ама открива зошто во Македонија застанаа сите на страната на Русија ...

Не постои оцена 10+Icon_razz. Јордане, ако ги споредиш тезите на Даме Чкатроски и на Хенри Кисинџер ке видиш дека меѓу нив има голема разлика. Разлика е во тоа што оценките на Даме Чкатроски се само за внатрешните проблеми во Украина, фактички транзицијата во таа земја, со негови погледи за тамошните тековни економски состојби. Тезите на Хенри Кисинџер се од геостратешки аспект, како тој гледа на изворот на проблемите во Украина, нејзина историја и нејзина поларизација и пред се нејзиниот геостратешки значај. Западниот дел е историски прозападно ориентиран ( верски, културно, историски) а источниот дек е проруски ( верски, културно, историски, јазично). Проблемот во Украина не започна единствено поради лошата транзиција или тековната корумпираност ( која воопшто не е спорна, но е дебело присатна и во поранешните влади), туку кога требаше да се реши кој пат да се фати-дали проевро-атланскиот или прорускиот? Спонтаните протести потоа станаа диригирани од САД, и затоа началниот договор помеѓу сменетиот Јанукович и европските претставници беше непочитуван од насилните демонстранти ( под директна контрола на САД) што резултира со насилно преземање на власта. Тој договор помеѓу Јанукович и европските претставнци гарантираше предвремени избори, промена на Устав од 2004 ( намалување ингеренции на Претседател) и со еден збор-стивнување на тензиите. Но некој тоа не го сакаше ( САД) и затоа пучот стана насилен.

Симптоматично, пак, за тезите на Хенри Кисинџер е тајмингот кога се даваат. Да се дадоа пред Нова Година во услови на колку-толку мирни протести , веројатно, ке допринесоа за помирен развој на настаните. Тие се дадоа тогаш кога Путин ( Русија) изигра подобри потези на геостратешката карта од Обама ( САД). Да не заборавиме дека Хенри Кисинџер заедно со Збигњев Бжежински се главните креатори на Новиот Свеетски Поредок. А во тој поредок нема место за правда туку само за контрола над целиот свет.
Велиш дека во Македонија сите зстанаа на страна на Русија! Ај, подобро погледни на порталите што се финансирани од Сорос! Ке видиш, посебно НОВА и МАКТЕЛ даваат само афирмативни текстови за новата власт во Киев, значи проамерикански ориентирани. А, пак, провладините медијуми ( посебно ВЕЧЕР) се проруски ориентирани. Ете, ти во ставовите за Украина ( проамерикански) застана раме до раме до Борјан Јовановски, Саше Политико и др. соросоиди.

07-03-2014, 01:25 PM
Reply
montehristo Offline
Неверен Тома
*****

Posts: 1,424
Joined: Aug 2010
Reputation: 30
#32

(07-03-2014, 01:25 PM)hristo Wrote: Не постои оцена 10+Icon_razz. Јордане, ако ги споредиш тезите на Даме Чкатроски и на Хенри Кисинџер ке видиш дека меѓу нив има голема разлика. Разлика е во тоа што оценките на Даме Чкатроски се само за внатрешните проблеми во Украина, фактички транзицијата во таа земја, со негови погледи за тамошните тековни економски состојби. Тезите на Хенри Кисинџер се од геостратешки аспект, како тој гледа на изворот на проблемите во Украина, нејзина историја и нејзина поларизација и пред се нејзиниот геостратешки значај. Западниот дел е историски прозападно ориентиран ( верски, културно, историски) а источниот дек е проруски ( верски, културно, историски, јазично). Проблемот во Украина не започна единствено поради лошата транзиција или тековната корумпираност ( која воопшто не е спорна, но е дебело присатна и во поранешните влади), туку кога требаше да се реши кој пат да се фати-дали проевро-атланскиот или прорускиот? Спонтаните протести потоа станаа диригирани од САД, и затоа началниот договор помеѓу сменетиот Јанукович и европските претставници беше непочитуван од насилните демонстранти ( под директна контрола на САД) што резултира со насилно преземање на власта. Тој договор помеѓу Јанукович и европските претставнци гарантираше предвремени избори, промена на Устав од 2004 ( намалување ингеренции на Претседател) и со еден збор-стивнување на тензиите. Но некој тоа не го сакаше ( САД) и затоа пучот стана насилен.

Not surprisingly, its leaders have not learned the art of compromise, even less of historical perspective. The politics of post-independence Ukraine clearly demonstrates that the root of the problem lies in efforts by Ukrainian politicians to impose their will on recalcitrant parts of the country, first by one faction, then by the other. That is the essence of the conflict between Viktor Yanu­kovych and his principal political rival, Yulia Tymo­shenko. They represent the two wings of Ukraine and have not been willing to share power.

(07-03-2014, 01:25 PM)hristo Wrote: Симптоматично, пак, за тезите на Хенри Кисинџер е тајмингот кога се даваат. Да се дадоа пред Нова Година во услови на колку-толку мирни протести , веројатно, ке допринесоа за помирен развој на настаните. Тие се дадоа тогаш кога Путин ( Русија) изигра подобри потези на геостратешката карта од Обама ( САД). Да не заборавиме дека Хенри Кисинџер заедно со Збигњев Бжежински се главните креатори на Новиот Свеетски Поредок.

2. Ukraine should not join NATO, a position I took seven years ago, when it last came up


(07-03-2014, 01:25 PM)hristo Wrote: А во тој поредок нема место за правда туку само за контрола над целиот свет.
We should seek reconciliation, not the domination of a faction.


(07-03-2014, 01:25 PM)hristo Wrote: Велиш дека во Македонија сите зстанаа на страна на Русија! Ај, подобро погледни на порталите што се финансирани од Сорос! Ке видиш, посебно НОВА и МАКТЕЛ даваат само афирмативни текстови за новата власт во Киев, значи проамерикански ориентирани. А, пак, провладините медијуми ( посебно ВЕЧЕР) се проруски ориентирани. Ете, ти во ставовите за Украина ( проамерикански) застана раме до раме до Борјан Јовановски, Саше Политико и др. соросоиди.

Христо, пред да почнеш да ставаш некого во некој ќош прво избистри си го фокусот со кој гледаш на ситуацијата, потоа извади ги емоционалните филтри кои ти го замаглуваат восприемањето, и на крај почни да користиш argumentum ad rex а не argumentum ad hominem.

.
‘What has been will be again, what has been done will be done again; there is nothing new under the sun‘ ( Eccl. 1:9).
07-03-2014, 04:47 PM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33
#33

(07-03-2014, 04:47 PM)montehristo Wrote:
(07-03-2014, 01:25 PM)hristo Wrote: Не постои оцена 10+Icon_razz. Јордане, ако ги споредиш тезите на Даме Чкатроски и на Хенри Кисинџер ке видиш дека меѓу нив има голема разлика. Разлика е во тоа што оценките на Даме Чкатроски се само за внатрешните проблеми во Украина, фактички транзицијата во таа земја, со негови погледи за тамошните тековни економски состојби. Тезите на Хенри Кисинџер се од геостратешки аспект, како тој гледа на изворот на проблемите во Украина, нејзина историја и нејзина поларизација и пред се нејзиниот геостратешки значај. Западниот дел е историски прозападно ориентиран ( верски, културно, историски) а источниот дек е проруски ( верски, културно, историски, јазично). Проблемот во Украина не започна единствено поради лошата транзиција или тековната корумпираност ( која воопшто не е спорна, но е дебело присатна и во поранешните влади), туку кога требаше да се реши кој пат да се фати-дали проевро-атланскиот или прорускиот? Спонтаните протести потоа станаа диригирани од САД, и затоа началниот договор помеѓу сменетиот Јанукович и европските претставници беше непочитуван од насилните демонстранти ( под директна контрола на САД) што резултира со насилно преземање на власта. Тој договор помеѓу Јанукович и европските претставнци гарантираше предвремени избори, промена на Устав од 2004 ( намалување ингеренции на Претседател) и со еден збор-стивнување на тензиите. Но некој тоа не го сакаше ( САД) и затоа пучот стана насилен.

Not surprisingly, its leaders have not learned the art of compromise, even less of historical perspective. The politics of post-independence Ukraine clearly demonstrates that the root of the problem lies in efforts by Ukrainian politicians to impose their will on recalcitrant parts of the country, first by one faction, then by the other. That is the essence of the conflict between Viktor Yanu­kovych and his principal political rival, Yulia Tymo­shenko. They represent the two wings of Ukraine and have not been willing to share power.

(07-03-2014, 01:25 PM)hristo Wrote: Симптоматично, пак, за тезите на Хенри Кисинџер е тајмингот кога се даваат. Да се дадоа пред Нова Година во услови на колку-толку мирни протести , веројатно, ке допринесоа за помирен развој на настаните. Тие се дадоа тогаш кога Путин ( Русија) изигра подобри потези на геостратешката карта од Обама ( САД). Да не заборавиме дека Хенри Кисинџер заедно со Збигњев Бжежински се главните креатори на Новиот Свеетски Поредок.

2. Ukraine should not join NATO, a position I took seven years ago, when it last came up


(07-03-2014, 01:25 PM)hristo Wrote: А во тој поредок нема место за правда туку само за контрола над целиот свет.
We should seek reconciliation, not the domination of a faction.


(07-03-2014, 01:25 PM)hristo Wrote: Велиш дека во Македонија сите зстанаа на страна на Русија! Ај, подобро погледни на порталите што се финансирани од Сорос! Ке видиш, посебно НОВА и МАКТЕЛ даваат само афирмативни текстови за новата власт во Киев, значи проамерикански ориентирани. А, пак, провладините медијуми ( посебно ВЕЧЕР) се проруски ориентирани. Ете, ти во ставовите за Украина ( проамерикански) застана раме до раме до Борјан Јовановски, Саше Политико и др. соросоиди.

Христо, пред да почнеш да ставаш некого во некој ќош прво избистри си го фокусот со кој гледаш на ситуацијата, потоа извади ги емоционалните филтри кои ти го замаглуваат восприемањето, и на крај почни да користиш argumentum ad rex а не argumentum ad hominem.

.

Монтехристо, без нервоза. Еве, ги избришав наочарите, што ке каже “го избистрив фокусот со кој гледам на ситуацијата“, емоционалните филтри имаат улога емоциите да не ми ги пуштаат низ мозокот кога размислувам, и што добив:
Пак пред очите ми излегува констатацијата на Јордан:

Текстов е за 10+.. Текст кој ја кажува вистината. го открива изворот на проблемот ама открива зошто во Македонија застанаа сите на страната на Русија ...

А, пошто ги читам и порталите финансирани од Сорос забележав нивно совпаѓање на симпатии кон ставовите на официјалниот Вашингтон кои се симпатии и на Јордан. Значи, не сите во Македонија се за Русија! И што е тука дискутабилно? Мојата забелешка за тоа!?
Хенри Кисинџер таа теза ја објавил пред 7 години. Но, тогаш тоа не било толку актуелно. Јас кажав дека тезите му се рационални и објективни за Украина, но дојдоа откакао конфликтот помеѓу двете страни се заоштри до крајни граници и , најважно, откако Путин повлече потез кој ги изненади. Ова е ситуација како што Блгариа играла со Македонија. Секогаш кога Блгариа била јака сакала да ја приклучи Македониај кон Блгариа. А, кога била слаба ( по 2-та Балканска војна и по 1-та Световна војна) била за автономија на Македонија. Така и Кисинџер, откако не успеа планот на САД, зборува за најрационално решение за Украина. Или можеби Новиот Светски Поредок го пензионирал?

07-03-2014, 10:37 PM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33
#34

Во САД сите не ги споделуваат ствовите на официјалниот Вашингтон за кризата во Украина. И таму имало луѓе кои размислуваат објективно и ктритички :

Jedna vijest koja je jučer potpuno dominirala medijima je ostavka voditeljice Liz Wahl na ruskoj TV mreži RT (opširnije o temi: Novinarka ruskog RT-a Liz Wahl podnijela ostavku uživo). Zbog ove vijesti potpuno je u drugi plan pao intervju s bivšim američkim senatorom i kandidatom za predsjednika SAD-a, istaknutim libertarijancem Ronom Paulom. Naime, upravo nakon ovog intervjua je Wahl - nakon više od dvije godine rada za RT - odlučila podnijeti ostavku tvrdeći kako RT propagira "Putinovu propagandu kontra SAD-a", a što se tiče intervjua s Paulom, tvrdi kako su pojedini segmenti izrezani s konačne video snimke. U pravu je jedan dio njenog pitanja je izrezan (istaknuto dolje u tekstu), no Paulov komentar je emitiran u cijelosti.

Bez obzira što je Paulov komentar postao sekundaran u cijeloj ovoj priči, on je u razgovoru naglasio nekoliko poprilično bitnih stvari i bilo bi šteta da zbog disidentizma na RT-u padne u zaborav. Neki su išli i tako daleko da su tvrdili kako je cijela priča oko otkaza orkestrirana zato da - poprilično snažan - komentar Rona Paula padne u drugi plan. Teško je vjerovati u takvu teoriju. Paul je i ranije isticao brojne stvari koje nisu odgovarale vlasti u SAD-u, no uvijek mu se "pristupilo" na jedan te isti način - medijskim ignoriranjem. Štoviše, Paul je zadnjih godina više minutaže dobio na RT-u nego u američkim medijima, što je zaista paradoksalno. Jasno, RT će mu dati prostora jer im njegova agenda u ovom slučaju poprilično odgovara, no za sve nas ostale kao slobodne promatrače ovo je dobro jer kroz "medijske ratove" velikih sila imamo priliku čuti razna mišljenja koja inače ne bi došla do izražaja.

Paul nipošto ne podupire ruski vojni angažman na Krimu ili bilo gdje na teritoriju Ukrajine, no njegov osvrt je poprilično trezven i objektivan te svakako doprinosi širem shvaćanju ukrajinske krize.

Paul komentira situaciju:
"Apsolutno mislim da nemamo što tražiti u Ukrajini. Rusi su uključeni, Europljani su uključeni. Mislim da bi bilo lijepo da razmotrimo ukrajinsku stranu. Ovo je njihova pobuna, njihov rat i oni su ti koji bi trebali odlučiti tko će voditi njihovu zemlju. Nažalost, drugi se upliću, a izgleda kako SAD jednostavno ne može odoljeti ne uplitati se. No, većina američkog naroda počinje se slagati samnom po ovom pitanju da se ne bi trebali uplitati - svakako ne bi trebali slati trupe, a nemamo ni novca. Ta ideja da ćemo sada početi ekonomski spašavati Ukrajinu je potpuna besmislica. Ne vidim kako bi mogli tako nešto priuštiti niti mislim da bismo to trebali raditi", rekao je Paul.

Po pitanju potencijalne EU ponude Ukrajini od 15 milijardi USD, rekao je: "Mislim da to nema smisla, kao i naše ponude, dolar još uvijek jest jaka valuta u usporedbi s nekim drugima, no EU već spašava Grčku, Italiju i druge zemlje i zadužuju se, a mi smo tu već uključeni. Mislim da je njima zapravo jedini cilj u Ukrajini spašavati banke, jer Ukrajinci sigurno duguju velik novac bankama, dakle postoji interes. A ako 15 milijardi dolazi iz EU-a, znači do dolazi zapravo i iz SAD-a jer sigurno će biti uključen i MMF. Tog novca jednostavno nema, zato ovo nema smisla, to je loša investicija.

Ironično je da taj novac koji će sada iz EU-a i SAD-a ići Ukrajini možda završi u rukama Rusije jer Ukrajinci duguju Rusiji za plin. Možda su bankari to tako i zamislili, no iz ekonomskog i političkog stava ovo nema smisla, sve se svodi na borbu za kontrolu".

Koji je interes SAD-a? Paul: "Financijski, kao i kontrola. SAD ne vjeruje u samo-opredjeljenje. SAD uvijek želi svojom rukom kontrolirati stvari, izgraditi imperij kojeg mogu braniti. Mislim da je ovo kaos, ne bismo trebali imati interes, a ako ga imamo onda bismo trebali podržati ih da uspostave stabilnu vladu, da im budemo prijatelji, da trgujemo s njima, ali bez ikakvih davanja, bez ikakve vojske, instrukcija - nemojmo ljudima govoriti što trebaju raditi. Zato i jesmo u tolikim problemima.

Nadalje, cijela ta priča gdje se Rusiju optužuje za kršenje suvereniteta... dobro, o tome se može argumentirati, ali da mi nekome držimo lekcije o kršenju suvereniteta? Što je bilo sa suverenitetom Iraka, Afganistana, Jemena, Sjeverne Afrike? Pakistan, dronovi... stalno smo upleteni. Moje stajalište potpuno je suprotno od onog kojeg danas zagovaraju i Demokrati i Republikanci. Širenje američkog carstva... to nas dovodi u probleme. Mislim da je to loše za našu nacionalnu sigurnost, a definitivno je loše za našu financijsku sigurnost.

Što misli o tome da Obama izgleda slab? "Ja nisam njegov obožavatelj, ali ako želi odstupiti od ove eskalacije - rekli su da je 'slab' i kada nije bombardirao Siriju, to nije učinio jer mu je američki narod poručio da to ne čini - to nije slabost, potrebna je snaga kada treba ustati protiv nasilnika koji žele da idemo u drugu zemlju i bombardiramo ljude, protiv onih koji misle da bi to trebala biti naša vanjska politika.

Potrebno je jako puno snage i hrabrosti da biste se oduprijeli tim ljudima, bez obzira da li su oni iz vojno-industrijskog kompleksa ili imaju neke druge interese zašto nas guraju u konflikt.
Da se Obama zaista povlači, rekao bih da je snažan, ali to ne vidim baš... ova administracija se već bavila s više intervencija, ratujemo dronovima, a i dalje smo prisutni u Afganistanu. Mislim da bi bilo pogrešno osuditi predsjednika ako ne želi riskirati u nepotreban rat".

Insert za vrijeme intervjua, Dennis Kucinich u razgovoru za FOX News o situaciji u Ukrajini: "SAD su upleteni potajno i iza scene. CIA, National Endowment for Democracy, USAID, potpaljuju nemire u Ukrajini".

Liz tvrdi kako je intervju s Paulom "izrezan", no u reportaži RT-a zapravo je izrezan širi komentar kojeg je dao Dennis Kucinich, zato evo ga ovdje: Voditelj (Bill O'Reilly), koji se već i ranije istaknuo po svojim anti-ruskim stavovima, upitao ga je: "Recimo da ste Vi izabrani za predsjednika SAD-a, nalazite se u istoj poziciji kao i Obama sada, Putin ulazi na Krim, krši međunarodni zakon, što biste učinili?", Kucinich odgovara: "Kao prvo, ne bi slao USAID i National Endowment for Democracy da, koristeći se novcem američkih poreznih obveznika, ruše izabranu vlast u Ukrajini jer upravo to su i učinili. Ne bih tjerao narod Ukrajine da prihvate ulazak u NATO što je protivno njihovim interesima ili u EU što je protivno njihovim ekonomskim interesima".

O'Reilly: "Znači USAID je kriv što je Putin upao na Krim? Mi smo ga natjerali na to?"
Kucinich: "Bill, ako ne vjerujete u uzroke i posljedice, zaista ne znam što da Vam još kažem".
O'Reilly: "Lijepo pitam, da li je Amerika potaknula Putina da uđe na Krim, prema Vašem mišljenju?"
Kucinich: "SAD su upleteni potajno i iza scene. CIA, National Endowment for Democracy, USAID, potpaljuju nemire u Ukrajini"
O'Reilly: "Dobro, jel sada Putin treba zauzeti cijelu Ukrajinu, aneksirati je?"
Kucinich: "Naravno da ne, ali to se neće ni dogoditi. Mi bismo trebali misliti na ukrajinski narod, jer ukrajinski narod se trenutačno iskorištava. Koristi ih MMF da im se nametnu mjere štednje, koristi ih NATO da dođu na vrata Rusije..."
O'Reilly: "Da li bi im bilo bolje pod Putinom ili u EU?"
Kucinich: "Narod Ukrajine mora donijeti tu odluku..."
O'Reilly (upada mu u riječ): "Srušili su lidera i time su donijeli odluku".
Kucinich: "Čekajte malo... to nije bilo demokratski, to je bilo potaknuto iza scene.
O'Reilly: "Ali taj demokratski predsjednik je ukinuo demokratska prava, kao pravo na okupljanje. Mislim da se ne trebamo baviti ukrajinskom politikom..."
Kucinich: "Ali bavimo se!"
O'Reilly: "Znači Vi krivite nas za sve ovo, dobro..."
Kucinich: "Kažem da se mora sagledati što se događa iza scene. Jedino tako možemo saznati što se stvarno događa. Iza 65 programa u Ukrajini stoji organizacija National Endowment for Democracy..."
O'Reilly (prekida ga u pola riječi): "Moramo završiti".


Dennis Kucinich za Fox News:

http://www.advance.hr/vijesti/bivsi-amer...anizacije/
07-03-2014, 10:43 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 13,605
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#35

Quote:Евромајдан


Се’ што денес се случува во Украина, јас веќе детално го разглабав (да не бидам суетен па да речам, го предвидов) уште пред две години во својот есеј под наслов Украинска страва. Текстот, кој е малтене една докторска дисертација, за жал, помина незабележано (луѓето не ме слушаат, зато смо довде и догурали). Добро сега, морам да признам дека се работи за тешко сварливо штиво, што се должи на сложеноста на украинската историја (и сегашност). Јеби га, не е забавно како напр. Бетмен Велит или сл.

Ги имам патувано и истражувано и Украина и Русијa, за што веќе читате во патеписите на овој сајт и подеднакво ми се драги и Украинците и Русите. Поради тоа, ставен сум во непријатна позиција да заземам страни. Ова не е филм, каде што има „гуд гајз“ и „бед гајз“. И обете страни имаат некои свои аргументи, но и скелети во шкафот.

Кај украинската борба за самобитност има еден зезнат момент, дека границата помеѓу патриотизмот и шовинизмот е доста т’нка. Од друга страна е опасниот руски апсолутизам и империјализам. Тоа што тој нас не не’ тангира, не значи дека не е опасен.

Не спорам дека и американскиот империјализам е опасен. Дали говориме за Американците во Виетнам во 1968 год. или за советските тенкови во Чехословачка во истата година, сеедно. Тука јас малку ќе ја прокоментирам ситуацијата у фазон на еден „неврзан“ набљудувач (да се каже на шега, во духот на неврзаната СФРЈ).

Околку видео клиповите

Решив да ја започнам оваа статија со илустрација на двете политички опции, кои сега се судираат во Украина. Првата е онаа, националистичката, која се залага за независност на Украинците од нивниот поголем (и како што велат, пијан) брат, Русинот, кого со потсмев го нарекуваат „Москал“. Од него тие доста пропатиле, како во Руската Империја, така и во СССР. „Москалот“ пак, нив со презир ги нарекува „Хохли“, што доаѓа од „хохол“, козачки перчин, каков што носел Тарас Буљба. Украинците се „козацького роду“, како што вели нивната химна.

Првиот клип


Првиот клип, говори за Украинската Востаничка Армија (УПА) од Втората Светска Војна. Под црвено-црно знаме и паролата „Воля або смерть“ (Слобода или смрт), УПА водела борба против Германија, СССР и Полјаците, при што успеала да ја создаде Колкивската Република (април – ноември 1943 год.), на територија од 2000km. квадратни. УПА била создадена од Организацијата на Украинските Националисти на чело со Степан Бандера (1909-1959). Пред војната, ОУН вршела терористички акции против СССР и Полска.

Во 1941 год., таа се обидела да прогласи Независна Украина со помош на германскиот окупатор, но нему му било потребно украинското жито и „животниот простор“ (lebensraum) и не бил заинтересиран да поддржи некаква држава, дотолку повеќе, словенска. Нацистите уапсиле или стрелале повеќе припадници на ОУН, поради што таа решила да востане против нив. За таа цел, била формирана УПА.

Во својата борба, ОУН и УПА не добивале никаква странска помош. Во 1944 год., тие успеале да го формираат Украинскиот Главен Ослободителен Совет (нешто како АСНОМ кај нас, со таа разлика, што ОУН и УПА биле изразито антикомунистички). По војната, УПА водела борба на Карпатите против СССР и Полска, се’ до 50-тите години на минатиот век, кога повеќето нејзини припадници биле убиени, затворени или завршиле во егзил.

Во Западна Украина, ова движење е сметано за ослободително, додека про-руските Источни Украинци, Русите и Полјаците го отфрлаат како шовинистичко. И’ се припишува и етничко чистење, а нејасен е и нејзиниот однос кон Евреите. Накусо, се работи за контроверзно движење. Сепак, УПА е битен дел од украинската историја. Со нејзино запознавање, подобро ќе се сфатат и актуелните настани.

Вториот клип


Вториот клип ни ја прикажа руската гледна точка. Гледаме прилично јаден обид за „рокерска“ ангажирана песна. Чичкото, кој ја изведува е рускиот пратеник Андреј Иванцов од „Либерално-Демократската Партија“. Нека не ве залажува нејзиниот милозвучен назив, кој асоцира на нашиот Жерновски. Тука се работи за радикалната националистичка партија на Жириновски, кој деновиве изјави дека

Мајданот смрди на гомна“ . Простете за речникот, ама тој е одамна познат по своите примитивни испади. Во спотот, Иванцов „добронамерно“ им порачува на Украинците да „не се продаваат за долари“ и ги предупредува дека „една искра може да предизвика пожар“.

Јас сфаќам дека Русите не се рамнодушни кон настаните во Украина. Со неа тие имале заедничка историја, во неа има 8 милионско руско малцинство, како и голем број на рускојазични и про-руски Украинци, кои се производ на русификацијата во Царска Русија и СССР. Тука да се разбереме дека „рускојазичен“ не значи по автоматизам и „про-руски“ настроен. Тоа во Украина варира од човек до човек. Запознаен сум и дека полуостровот Крим, на контроверзен начин и’ бил одземен на Русија и доделен на Украина во 1954 год.

Но било што било во историјата. Со Будимпештанскиот меморандумод 5 декември 1994 год., Русија се обврза дека ќе го почитува украинскиот територијален суверенитет и интегритет. Со актуелната воена интервенција на Крим, Русија го прекрши тој договор.

Сега, таа може да се оправда со аргументот „Ако може Косово, тогаш може и Крим“, што ќе признаете, држи. Ако можат САД да си ги спроведуваат своите интереси, зошто Русија да не смее? Заради историските и географските причини, Русија има дури и повеќе право да интервенира во Крим, отколку Американците во Косово.

Сепак, овој нејзин чекор е кршење на меѓународното право и напад врз братската Украина. Тоа е акт на окупација и мешање во нејзините внатрешни работи. Целта е јасна: казнување на Украинците, затоа што се „дрзнале“ да си ги уредат работите во својата сопствена држава и диктирање на нивната политика однадвор.

Замислете си Украинците да им диктираат на Русите каков претседател тие треба да имаат и во какви сојузи смеат да влегуваат или пак, да им влезат во Чеченија и да ја одделат од Русија.

[Image: 2epqybl.jpg]
Сувенир купен на Киевскиот Мајдан, 2005, кога беше свежа Портокаловата револуција. „Хохол“ тука немав, но барем имав „реп“.

Поларизацијата во нашето општество

Конфликтот предизвика поларизација и во нашата јавност. Про-украинските ставови се присутни кај нашите про-европски аналитичари, додека про-руските ставови кај нашите, условно речено, конзервативци / националисти. Читајќи ги анализите за состојбата во Украина, забележувам непознавање на таа земја и кај едните и кај другите.

Про-европскиот табор

Некои про-европски аналитичари сметаа дека Евромајданот е борба за Евроатлантските интеграции, други пак, поведени од некаков младешки идеализам, се надеваа дека тој ќе има карактер на борба за социјална правда, човекови права, lgbt rights, animal rights и све више. Без намера да ги навредам, јас уште тогаш им укажував дека ја промашиле темата. Настаниве во Украина, имаат јасен карактер на националистичка револуција (некои би ја оцениле како патриотска, зависно на која страна од барикадите се наоѓате).

Јас сфаќам дека опозицијата таму беше хетерогена и дека во неа имаше луѓе од разни „бои“: либерали, демохристијани, националисти, можеби и левичари, па и неопределени граѓани, кои не беа задоволни од Јанукович и од неговото неисполнување на ветувањата за европските интеграции. Сепак, сцените кои 24 часа се пренесуваа од бината на Мајданот преку онлајн стриминг, покажуваа:

- Говори со националистичка содржина (или патриотска, зависно кој како гледа);
- Мавтање на црно-црвените знамиња на УПА и носење на портретите на Бандера;
- Изведба на националната химна, како и на патриотски (или националистички) песни;
- Свештенослужење на верски заедници, кои се анти-руски настроени и кои биле репресирани во Руската Империја и СССР (канонски непризнатата Украинска Автокефална Православна Црква и унијатската Грко-Католичка Црква).

Затоа почитувани аналитичари, ако нешто не сте сконтале у целата ситуација, сте требале да ме викнете, па ќе седневме пред монитор уз кафе / чај и ќе анализиравме: какво е ова знаме, какви се овие симболи, што се вели во говорот, што се пее во песната итн., наместо да создавате заклучоци врз основа на тоа што вие сте сакале да видите таму.

Дополнително, новата украинска власт го укина законот за употребата на малцинските јазици на регионално ниво, донесен во времето на Јанукович. Националистите го одобруваат овој чекор, затоа што украинскиот сега е повторно единствен официјален јазик во целата држава на сите нивоа. Тие се загрижени од доминацијата на рускиот јазик и про-руските чувства во одредени делови на Украина.

Од друга страна, ова предизвика загриженост кај нејзините малцинства, како и реакции од повеќе странски земји. Овој не баш „европски“ и демократски чекор на новите власти е потврда повеќе за моите тврдења дека Евромајданот имаше изразито националистички карактер.

Пан-словенски антиквизатори

Сега пак, ќе им се навртам и на нашите конзервативци и националисти. Нивните симпатии кон Русија се должат на разочараноста од Западот, а не на вистински симпатии спрема таа земја. Да потсетам дека тие до неодамна се крстеа во Џорџ Буш и дури бараа преименување на скопската ул. Водњанска во негова чест, заради „неговата поддршка за нашата земја на Самитот на НАТО во Букурешт во 2008 год.“.

Еден од тие антиквизатори, објави роман во кој „Егејска Македонија е ослободена од страна на американските војски“, кои „шетаат по улиците на Лерин“. За да го прочитате тоа ремек дело кликнете тука. Книгата се прослави не по својата литературна вредност, туку по паниката што ја предизвика читањето на нејзини извадоци во една ТВ емисија, што беше слично на случајот со Орсон Велс и Марсовците.

Тие антиквизатори до неодамна со гадење плукаа на сопствениот словенски идентитет, нарекувајќи го „цефкарски“ (заради сламките со кои Славјаните наводно го препливале Дунав), а сега одеднаш со симпатии гледаат кон центарот на пан-славизмот, Мајка Русија. Значи, кај нив јасна идеологија нема, туку таа се менува од ден за ден. Денес е НАТО, утре е Русија, задутре нешто трето. Или денес сме антички, утре Словени, задутре Марсовци. Признавам дека и јас сум лутал со ставовите, но никогаш не сум бил креатор на нашата државна политика.

Тие антиквизатори негуваат и фасцинација од автократското владеење на Путин, кое посакуваат вештачки да го ископираат и кај нас. Русија треба да се почитува, но таа си е друг свет и си има долговековни апсолутистички и империјалистички традиции (Иван Грозни, Петар Велики, Стаљин, Путин), кои кај нас ги нема. Барокот и триумфалните капии во Петербург се автентични, не к’о вашиот „Шутекс барок“. Околу тоа говорев во текстот тука.

Нашите националисти ронат крокодилски солзи за тоа што Јанукович беше соборен од „злобните соросоиди“, а притоа не сфаќаат дека се работи за руски вазал, кој едвај го владее официјалниот јазик на државата со која тој раководеше – украинскиот. Таквите како него Украина ја гледаат само како една „руска бановина“.

Јанукович, чисто информативно, има мешано етничко потекло. Тој има полски корени по татко и руски по мајка и е рускојазичен. Сето тоа и не е важно, туку важно е тоа што тој беше претседател на Украина и како таков, тој мораше да ја почитува неа, нејзините интереси, јазик, култура, историја и суверенитет. Тој тоа не го правеше, туку ги спроведуваше руските интереси. Сега, тој е во егзил во Русија, која изврши агресија врз неговата земја.

Таков вазалски менталитет и срамење од својата сопствена држава и нација, е типичен за просторите од кои потекнува Јанукович, а тоа е рударската област Донбас во Источна Украина. Во тој дел од Украина, украински не говори никој и сите говорат на руски. „Цеца брате, разумеш“. Однесувањето на нашиве „националисти“ во однос на Јанукович, му доаѓа како „Ванчо Михајлов да плаче по крал Александар Караѓорѓевиќ“ (паралелава не е најпрецизна, но некако така испаѓа).

Ситуацијата е уште полоша во Беларус (треба „Бела Рус“ или „Бела Рутенија“, а не „Белорусија“). Таа е една национално обезличена вазална држава, во која речиси никој не го владее беларускиот јазик, па дури ни дикаторот Лукашенко. Беларускиот јазик и патриотизам таму се потиснувани во корист на рускиот, а државата е сведена на заштитен „бафер“ помеѓу Русија и Западот. Таква улога, Русија посакува да и’ наметне и на Украина.

Украина во Европа или во Евроазија?

Нашите антиквизатори некритички го голтаат руското гледање на работите, според кое, Украинците се полуидиоти без никаков идентитет, култура, јазик, историја и визија за иднината, некакви „Руси са говорната маната“, една безлична маса, која нема никаков став и која може да се купи за „шаку долара“ од страна на Блудницата Вавилонска – Европа.

Притоа, се премолчува долгогодишната борба за украинска самобитност и фактот, дека прашањето „Украина во Европа ДА или НЕ“ е поставено уште пред 150 години, далеку пред постоењето на ЕУ. Со европската дилема се занимавале украинските преродбеници уште во XIX век. И Украинците си имале некои свои Миладиновци, Прличевци и Мисирковци, кои си го поставувале прашањето „Шчо напрајвме и шчо требит да се прајт за понапред“.

Во XIX век, Украина била поделена помеѓу Царска Русија и Австро-Унгарија. И во обете империи почнала да се развива украинската национална преродба. Во Русија владеел некаков полу-феудализам и апсолутизам, под кој, украинскиот идентитет бил репресиран.

Во Австро-Унгарија пак, веќе имало развиен капитализам и повеќепартиски систем, во чии рамки функционирале и национални партии: австриски, унгарски, чешки, словачки, полски, хрватски, српски, па и украински. Западните Украинци биле под влијание на европската просветеност, што е евидентно и ден денес.

Некои украински интелектуалци биле за блискост со Русија, други за Полјаците, трети за самобитност итн. Среде разните мислители, се јавиле и такви, кои ја отфрлале Русија како „назадна азијатска деспотија“, наспроти „чистите Словени, Украинците“, кои се „природно склони кон демократија“ и чие „вистинско место е во Европа“.

Тие размислувања биле обременети со национал-романтизам (земајќи в предвид кога се појавиле), но од нив јасно се гледа дека европската дилема не ја измислија ни Обама, ни Меркел, ни Баросо, ни Сорос, туку таа си влече корен со години наназад.

Склоност кон демократија

Тврдењата за „склоноста кон демократија“ на Украинците имаат некаква историска основа. Од XVI до XVIII век, на бреговите на Дњепар опстојувала рудиментарна „држава“ на украинските козаци, за кои пишував во патеписот од Запорожје.

Тие си создале некакво „демократско“ уредување. Водачите (хетманите), тие си ги бирале сами и не се покорувале на соседните руски, полско-литвански, кримско-татарски или османлиски владетели, со кои се судирале или по потреба, соработувале. Откако, Русија завладеала со Украина, таа им го наметнала својот апсолутизам и им ги ограничила слободите, што кај нив предизвикало отпор.

За помош, тие се свртеле кон Западот. Кога во XVIII век, Русија била нападната од Швеѓаните, хетманот Иван Мазепа се здружил со нив во неуспешен обид да ја ослободи Украина, заради што „заработил“ анатема од Руската Црква. Неговиот наследник, хетманот Пилип Орлик, во 1710 год. го донел Уставот за Правата и Слободите на Запорошките Козаци, кој се смета за еден од првите во современа Европа. Уставот бил патриотски и прилично демократски.

Тој предвидувал: независност од Русија и православна црква, независна од руската; поделба на власта на законодавна, извршна и судска; ограничување на власта на хетманот од избрано козачко собрание; намалени даноци за селаните и сиромашните итн. Тој повикувал на соработка со Швеѓаните, Кримските-Татари и други сојузници заради одбрана од Русија, која била наведена како непријател.

Запорошците биле покорени од Руската Империја. Голем дел од нив бил преселен крај реката Кубањ во Русија, заради заштита на нејзините граници. Нивни наследници се Кубањските козаци во денешниот Краснодарски крај на Русија. Неодамна, во олимпискиот Сочи,


група Кубањски козаци со камшици ја нападна групата Pussy Riot. Ете како од слободарски воини, Запорошците биле претворени во слуги на руските владетели. Тие биле, на некој начин, “Pussy Riot” на своето време.

Некои од сево ова заклучуваат дека Русинот е склон кон апсолутизам, империјализам, колективизам, милитаризам, наука, индустрија итн., додека Украинецот е главно рурален, едноставен и склон кон индивидуализам, слобода и демократија.

За разлика од Русинот, тој нема амбиции да владее со светот, уште помалку со космосот, туку си гледа за себе: хатата (колибата), пшеничката и прасињата. Чужого не хочу, а свого не віддам (превод да не ви треба бе антички?)

Брат за брат, сирење за пари

И Русите и Украинците се Словени. И кај едните и другите во даден период бил актуелен пан-славизмот. Меѓутоа, за едни словенски народи, тој се покажал како „мајка“, а за други како „маќеа“.

Поведена од пан-славизмот, Русија им помагала на Јужните Словени и за нив формирала и колонии во Украина – Славјаносрбија и Нова Србија.

Таа помогнала во ослободувањето на Србија, Црна Гора и Бугарија. Конкретно на нашите простори, Русија се залагала за Сан Стефанска Бугарија (1878), во која би се обединиле Бугарите од Мизија, Тракија, Добруџа и Македонија (← тоа сме биле ние).

Идејата завршила неуспешно заради противењето на Западот. Разочаран од тоа, нашиот познат револуционер Иван Хаџи Николов„плачел како дете“ – како што самиот изјавил. Затоа, тој подоцна ја формирал ТМОРО. Оттука гледаме дека Русија се обидувала да ги помогне своите браќа, но во тоа не секогаш успевала.

Од друга страна, Русија била „маќеа“ за оние Словени, кои живееле под нејзината чизма како Полјаците, Белорусите и Украинците, чии права биле потиснувани. Затоа, кај овие народи пан-словенскиот ентузијазам спласнал.

Во XIX век, повеќе украински интелектуалци го создале братството „Св. Кирил и Методиј“, кое се залагало за рамноправен сојуз на словенските народи, во кој Украинците би ги оствариле своите права, кои биле репресирани во Руската Империја.

Братството било растурено од руските власти, а неговите членови завршиле в затвор. Дополнително, во 1876 год., во Руската Империја бил донесен Емскиот указ со кој се забраниле книгите и наставата на украински јазик (сметан од руските власти за „малоруски“ дијалект).

Царска Русија го сфаќала пан-славизмот не како рамноправно партнерство на словенските народи, туку инсистирала таа да доминира. Таа негативно гледала на нивното осамостојување, кое го сметала за расцепкување на Славјанството. Украинците имале проблеми и со своите западни соседи, Полјаците.

Пан-славизмот подоцна западнал во криза и кај Бугарите, кои се нашле на спротивна страна од Русија во Првата Светска Војна. Во неа, таа ги поддржувала Србите. Во таа војна, многу Западни Украинци се бореле против Русија во редовите на Австро-Унгарската армија (Українські cічові стрільці). Денес, многумина во Украина нив ги сметаат за херои.

Значи, да, сите ние сме браќа Славјани, ама брат за брат, сирење за пари. Секој словенски народ си имал свои интереси.

Украинците сонувале за држава независна од Руската Империја. Сонот бил остварен по распадот на Империјата во 1917 год. Меѓутоа, независната украинска држава набргу била задушена во крв и инкорпорирана во СССР.


Back in the USSR

Интересно е тоа што нашите антиквизатори плукаат на комунизмот и градат музеи на неговите жртви, а не сфаќаат дека ним омилената Руска Федерација е официјален и горд наследник на комунистичката империја, СССР. Неговиот распад Путин со жалење го оценува како: „Огромна геополитичка катастрофа“. Тој своевремено бил агент на КГБ во Германската Демократска Република, каде демократијата „просто цветала“ од источната страна на Берлинскиот Ѕид. Тој тип на социјализам бил 458 пути поригиден од нашиот.

Путин со гордост говори за успесите на СССР и ги релативизира неговите злосторства и оди дури и на омекнување на ставот кон Сталин, кој според анкетите, сега е една од најпопуларните историски личности во Русија.

Русите се чувари на советската традиција и се длабоко навредени што украинските демонстранти ги уриваат статуите на Ленин. Иако тој дозволил извесни национални права на Украинците (т.н. коренизација), сепак, во свеста на многу од нив, тој останува поробувач.

Имено, во 1917 год., Украинците на чело со национално-ориентираниот социјалист, Симон Петљура (1879-1926), се ослободиле од Руската Империја и создале независна држава, која бољшевиците на Ленин набргу ја задушиле. Украина била насилно набутана во СССР, каде доста пострадала. Истата судбина им се случила и на: Белорусите, Грузинците, Ерменците, Азербејџанците и др. Сите тие формирале независни држави, кои доста бргу биле освоени од страна на Ленин.

Подоцна, во времето на Сталин, истото ги стигнало и Литванците, Латвијците, Естонците и Молдавците, како и Западните Украинци и Белоруси (кои дотогаш биле дел од Полска). Сите наведени народи биле насилно вклучени во СССР со Пактот помеѓу Хитлер и Сталин во 1939 год. Истото требало да и’ се случи и на Финска.

Значи, без разлика дали говориме за „белата“ Царска Русија или пак за „црвениот“ СССР, во обата случаи говориме за империи, кои најбезобзирно ги голтале своите соседи, во таа смисла и Украина.

Русите подеднакво ги почитуваат и обете. Сеедно е дали на власт е цар или генсек (генерален секретар на КПСС). Важно е да има јак император и „да су сви Руси у једној држави“. Затоа, не чуди што поддршка за про-руските сепаратисти на Крим сега пружаат најразлични опции: и монархисти и комунисти. Еве дури се појавија и српски четници.

Да бидеме малку и објективни спрема СССР. Во него имало и понекои позитивни страни. Во негови рамки Украинците имале одредени национални права и ќариле огромни територии, но истовремено, тие доста пострадале. Нивната борба за самобитност против СССР, Москва ја отфрла како „фашистичка“.


09-03-2014, 01:40 PM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33
#36

Објективна анализа. Јордане, кој е автор на текстот?
09-03-2014, 07:05 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 13,605
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#37

Quote:Reductio ad Hitlerum

Идеалите за национална самобитност им се (наводно) „свети“ на нашите националисти, но тие покажуваат тотално непознавање на долгогодишната украинска борба за независност, која во некои аспекти, заличува и на нашата (иако не би рекол дека тие се потполно исти).

Таа борба не би смеело да се занемари и да се отфрла со она веќе отрцана финта Reductio ad Hitlerum, со која спротивната страна се обвинува за „фашизам“, со што се замолкнува секаква понатамошна дискусија. За жал, среде Украинците навистина имало и такви, кои негувале фашистички ставови и кои дури влегле во отворена колаборација со Хитлер, што не е за оправдување. Меѓутоа, си има тоа свое „зошто“ и свое „затоа“.

Ако веќе вадиме „прљав веш“, колаборационисти имало и меѓу Русите, например генералот Андреј Власов (1901-1946). Интересно, никој тоа не го спомнува. Истотака, Украинците се обвинуваат за антисемитизам. За жал, неспорно е дека тој бил присутен во Украина, но него и тоа како го има и во Русија, Полска и други земји, каде низ историјата се случувале жестоки погроми над еврејското население. И тоа далеку пред појавата на нацизмот.




Континуитет на украинската борба за самобитност

Целата историја на украинската борба за независност веќе ја раскажав во мојот есеј „Украинска страва“, кој ви го посочив погоре, но сепак, тука ќе повторам некои битни моменти:

Русите се повикуваат на средновековната држава Киевска Рус, за да ги оправдаат своите претензии кон Украина. Меѓутоа, Украинците велат дека Киевска Рус (Русь) не е исто што и Русија (Россия). Киевска Рус или Рутенија, била првата држава на сите Источни Словени. Подоцна, таа била разбиена и со текот на вековите, од неа се вообличиле 3 нации: Украина, Русија и Беларус. Оние Рутенци, кои не се слеале во овие три нации се денешните Русини. Значи, Русија не е единствена наследничка на Киевска Рус. Да речеш дека „Рутенија“ е „Русија“ е исто како да речеш дека само Словенците се екслузивни наследници на Старите Словени.

Во периодот од XVI-XVIII век, на бреговите на Дњепар опстојувало независното и демократично општество на украинските козаци, Запорізька Січ.

Во XVII век, козачкиот лидер Хмељницки кренал востание против полските поробувачи, по што формирал држава (Хетманат), со сите нишани: влада, собрание итн. Таа функционирала од 1649 до 1764 год., при што се постигнале успеси на планот на науката, уметноста итн. Тогаш се родил и т.н. украински или козачки барок (автентичен правец во уметноста, не к’о нашиов „барок“). Поради штетниот договор со Русите од Перејаслав (1654), Хетманатот станал нивен вазал. По извесно време, тој бил припоен кон Русија.

Во почетокот на XVIII век, кога Шведска ја нападнала Русија, хетманот Иван Мазепа преминал од руска на шведска страна. Како казна, царот сурово се пресметал со козаците. Мазепа бил анатемисан од Руската Црква и тој фигурира како предавник во руската историографија. Во Украина се предлага негова рехабилитација.

Во XIX век, повеќе украински интелектуалци, меѓу кои и истакнатиот поет Тарас Шевченко го формирале братството „Св. Кирил и Методиј“, кое подоцна било растурено од руските власти.

Во 1876 год., во Руската Империја е донесен Емскиот указ со кој се забраниле книгите и наставата на украински јазик.

Во 1917 год., по распадот на Руската и Австро-Унгарската Империја, се формирале две украински држави: Украинската Народна Република и Западноукраинската Република. Тие се обединиле во една држава со т.н. Акт злуки во 1919 год. Набргу, таа била задушена од страна на Ленин. Нејзиниот источен дел бил вклучен во СССР, а западниот во Полска. Украинците биле брутално репресирани.

Во 1929 год., се формира Организацијата на Украинските Националисти.

Во 30-тите години на XX век, се случува Холодморот, глад настаната како последица на комунистичката колективизација, поради кој умреле милиони Украинци. Други пак биле затворени по сибирските гулази или убиени. Подоцна, масовните гробници биле откриени од германскиот окупатор, кој ги искористил во пропагандни цели, заради привлекување на Украинците за борба против СССР.

Во 1939 год. е склучен Пактот Молотов-Рибентроп помеѓу Нацистичка Германија и СССР. Со него Западна Украина и’ била одземена на Полска и била вклучена во СССР. Позитивно е што со овој договор, дошло до обединување на Западните и Источните Украинци. Меѓутоа, Западна Украина доста пострадала од советскиот терор, кој започнал да се спроведува на нејзината територија.

Во 1941 год. ОУН прогласила Независна Украина, надевајќи се на поддршка од германскиот окупатор. Многу Украинци се вклучиле во СС Дивизијата Галиција. Германците ја отфрлиле независноста, по што повеќе припадници на ОУН биле репресирани. Поради тоа, ОУН се свртела против нив.

Во 1942 год., била создадена УПА, која успешно војувала на три фронтови, против Германија, СССР и Полјаците. Борбата продолжила на Карпатите и по завршетокот на Втората Светска Војна.

Во ноември 1943 год., ОУН и УПА ја одржале Конференцијата На Поробените Народи На Источна Европа и Азија, на која, покрај делегати – Украинци, учество земале и Грузинци, Азербејџанци, Узбекистанци, Ерменци, Татари, Белоруси и др., повеќето дезертери од советската армија. Бил формиран меѓународен антикомунистички фронт, кој по војната продолжил да делува во егзил.

Во 1944 год., бил формиран Украинскиот Главен Ослободителен Совет, нешто како привремена влада или собрание.

Во 1945 год., Украина е ослободена од страна на советската армија. Успесите на таа армија пред се’ им се припишуваат на Русите, додека се занемарува фактот дека во неа имало припадници од сите народи на СССР, вклучително и илјадници Украинци.

Ослободувањето во 1945 год., за едни било „мајка“, а за други „маќеа“. Следувала жестока пацификација на Западна Украина од страна на советските власти, затоа што тамошното население ја поддржувало УПА.

Украинските националисти продолжиле со политичка активност во егзил, каде многумина паднале како жртви на атентати извршени од КГБ. Бандера е убиен во Минхен во 1959 год.

На 14 април 1960 год., се случила последната битка на УПА против советските власти.

Во 1986 год., се случила хаваријата во нуклеарната електрана Чернобил. Тоа придонело за уште поголема огорченост на Украинците од советските власти. Реформите за либерализација на Горбачов („Гласност“ и „Перестројка“) овозможиле развој на украинско опозициско движење.

На 21 јануари 1990 год., илјадници Украинци направиле жив синџир од Киев до Лавов во должина од околу 480 километри, по повод 71-вата годишнина од Денот на обединувањето на Украина (Акт злуки, 1919 год.).

Во 1990 год. се формирала националистичка организација, подоцна и партија, УНА-УНСО. Таа се залагала за Независна Украина и создала вооружени групи. Нејзини доброволци се бореле во Чеченија (против Русите), Грузија (против Абхазија), Трансистрија (против Молдавците), Косово (на српска страна) итн. Организацијата се смета за екстремистичка. На изборен план постигнувала слаби резултати.

Во август 1991 год., во Москва се случил комунистички воен удар, чија цел била спречување на распадот на СССР. Поради тоа, на 24 август, собранието во Киев прогласило независност на Украина. Решението било потврдено од страна на граѓаните на референдумот, одржан на 1-ви декември истата година, на кој, над 90% од нив се изјасниле „за“.

На 5 декември 1994 год., во Будимпешта е потпишан меморандум, со кој Украина се откажала од советското нуклеарно вооружување на нејзината територија и го предала на соседна Русија. Таа пак, се обврзала дека ќе го почитува територијалниот суверенитет и интегритет на Украина. Оваа обврска, Русија неодамна ја прекрши.

Во 2004 год., изборните махинации на претседателот Кучма доведоа до Портокаловата револуција. Како свој наследник, тој го поддржуваше про-рускиот кандидат Јанукович. Негов противкандидат беше Јушченко, кој важеше за украински патриот. Тогаш се случи аферата со неговото труење со диоксин, за кое беше осомничен заменик-началникот на државната безбедност, Володимир Сацјук. Тој денес се крие во Русија, која одбива да го испорача на Украинците. Труењето е веќе познат метод на руската тајна служба ФСБ. Позната жртва беше и одметнатиот агент Литвиненко.

По револуцијата, новиот претседател Јушченко се залагаше за рехабилитација на борците на УПА и нивно здобивање со статус на воени ветерани. Тој ги прогласи контроверзните историски личности Степан Бандера и Роман Шухевич за народни херои и се залагаше за преиспитување на историската улога на „предавникот“ Мазепа. Тој иницираше и изградба на споменици посветени на познати украински националисти или на жртвите на Холодоморот.

На 21 ноември 2013 год., започна Евромајданот.

Од сето горенаведено, гледаме една долговековна и континуирана борба за украинска самобитност. Таа борба едноставно не може да се занемари и да се сведува на тоа дека „Сорос подмитил двајца – без – тројца хулигани со сендвич и кока кола“. Во текот на таа борба имало и светли, но за жал и некои мрачни поглавја, како што е тоа случај и кај многу други народи.

Се разбира, да се тврди дека пред многу векови постоела „јасно изградена украинска национална свест“ би било глупост. До формирањето на современата украинска држава, луѓето на тие простори лутале помеѓу разните идентитети, што било нормална појава во развојот на речиси сите нации. „Украинец“ како национално име е од релативно понов датум.

Долго време, жителите на денешна Украина себеси се идентификувале како Рутени, односно Русини (според Рутенија) или како козаци или како припадници на етничките групи Хуцули, Лемки и Бојки или сл., во зависност од географските региони, во кои тие живееле. Некои пак, потпаѓале под асимилација на соседните Полјаци, Руси или други народи. Сепак, гледајќи ја историјата, која ја опишавме погоре, стремежот за независност и обединување на тој народ е евидентен, уште од козачките времиња, па се’ до ден денес.

Крим и руските двојни стандарди

Јас во никој случај не негирам дека полуостровот Крим некогаш припаѓал на Русија и дека таму доминира рускиот етнос, јазик и култура. Правата и автономијата на тамошното руско население треба да бидат заштитени. Почитувањето на националните и сите други права се сериозен тест за демократичноста на новите украински власти. Во тој поглед, работите не им одат баш најдобро. Националистичката еуфорија е евидентна.

Доколку на Крим навистина постои закана по правата и безбедноста на локалните Руси и доколку кај нив постои силна воља за одвојување од Украина, дури и за тоа би покажал разбирање. Меѓутоа, дали можат граѓаните на Крим сега слободно да излезат на референдумот за осамостојување, закажан за 16 март, кога се опколени од окупаторски војници, руски козачки добровољци, српски четници и други до-зуби-наоружани брадати сподоби?

Дали е тоа нормален амбиент за вистински демократски референдум? Што ќе прават сега Кримските Татари, етничките Украинци и другите граѓани, кои таму живеат? Русија тврди дека таму нема нејзини трупи, туку дека се работи за „спонтано востание на локалното население“. Затоа и руските војски, кои таму неодамна се појавија, на себе немаа никакви ознаки за идентификација.

И уште побитно прашање, кое би сакал да го поставам е зошто истите стандарди за самоопределување не ги примениме и врз Русија?

Зошто например таа не им дозволи осамостојување на: Чеченија, Дагестан, Ингушетија, Адигеја, Татарстан, Башкортостан, Јакутија, Бурјатија, Калмикија, Чувашија, Мордовија, Удмуртија итн.? Тие не биле отсекогаш руски земји, туку биле насила освоени и колонизирани.

Русија станала гигантска империја на три континенти, не затоа што била многу добродушна и затоа што наоколу делела чоколада и бомбони, туку затоа што освојувала. Сибир, Урал, Кавказ и Аљаска биле освоени од страна на Русите, слично како што белците во Америка освојувале индијански територии.

Ајде добро, тоа било пред сто-двесте-триста години. Еве некои примери од поновата историја: руската Карелија не така одамна припаѓала на Финска, ексклавата Калињинград бил германскиот Кенигсберг, Курилските острови биле јапонски, Тува била независна држава и да не редам. Сите тие територии, Русија ги заземала во Втората Светска Војна.

Во 2008 год., Русија водеше војна на страна на Јужна Осетија, на која и’ помогна да се осамостои од Грузија. Епа зошто Русија потоа не и’ дозволи на Северна Осетија (која е во нејзин состав) истотака да се осамостои и да се обедини со Јужна Осетија? Цврц Милојко. Двојни стандарди.

Русија сега кука како Крим и’ бил одземен во 1954 год., но тој не бил отсекогаш руски. Тој станал дел од Русија по победата над Кримско-Татарскиот Канат во XVIII век. Ако одиме уште поназад во историјата, Крим всушност бил старогрчки (Ταυρική), оттаму произлегуваат и топонимите: Севастополис, Симферополис, Јалта, Феодосија итн. Но да не цепидлачиме.

Откако биле поразени, Кримските Татари биле малтретирани под Руската Империја, по чиј распад во 1917 год., тие успеале да формираат краткотрајна држава – Кримската Народна Република, на чело со Номан Челебиџихан (1885-1918). Тоа била една од првите секуларни држави во Исламскиот свет (заедно со Азербејџан). Ататурковата Турција се формирала нешто подоцна.

Кримската република била набргу задушена од бољшевиците на Ленин, а Челебиџихан бил стрелан и фрлен в море. Кримските Татари биле напикани во СССР. На 18 мај 1944 год., Стаљин ги собрал у сточни вагони и насилно ги транспортирал у Сибир, Централна Азија и други вукојебини, каде умирале од глад, студ, болести и малтретирања. Кримските Татари сега ги поддржуваат новите власти во Киев и нормално, несакаат да чујат да бидат повторно во Русија.

Ако Русија ја обвинува Украина дека е „зандана на народите“, најпрвин нека се погледне самата себеси. Ако Украина има „за враќање“, тогаш Русија има стопати повеќе. Кога Русија би дозволила самоопределување на нејзините делови, како што тоа го бара од Украина, тогаш таа би била сведена на „Московски пашалук“.

Но добро, иронијата настрана. Русија, со сите свои маани и доблести, едноставно мора да опстане заради рамнотежа во светот. Нејзината улога е сега особено важна во Сирија, Иран и други места. Потребна е и заради рамнотежа на Косово. Се стравува дека Евромајданот е дел од едно пошироко сценарио за нејзино опколување. Нејзиниот евентуален распад би довел до глобален политички, економски и секаков крах: војни, разурнувања, беда, бегалци и етнички кланици, во споредба со кои, Сребреница и Вуковар би изгледале како пикник.

Да не говориме за вахабитите, кои би покренале „света војна“ во нејзините доминантно исламски делови, како и жестоката борба за заграбување на нејзините богати природни ресурси од страна на Западот. За нуклеарната опасност, поарно воопшто да не почнувам. Јас сум остро против тоа рускиот апсолутизам да се копира на нашите простори, но таму, тој си има длабоки корени и според многумина, можеби е нужно зло. Како инаку ќе се одржува интегритетот на една таква гигантска држава?

Се разбира, сигурно е дека западните тајни служби имаат вмешано прсти во целата работа. Би било крајно наивно тоа да се негира. Повеќе заинтересирани земји се лешинарат околу нередите во Украина и веќе го планираат следниот чекор кон Русија. Но дајте да не го оправдуваме падот на Јанукович со надворешни фактори како: Илуминати, Сороси, НЛО-а, Бермудски триаголници и останати теории на завери. Факт е дека типот беше идиот, легитимни причини за протести сигурно дека не недостасуваа.

Како што Русија има секакво право да си ги брани своите граници, така и Украинците имаат право да си го средуваат дворот онака, како што сметаат дека е потребно. Притоа, тие ќе направат и некои глупости (и веќе направија). Да се надеваме дека пост-револуционарната еуфорија и екстремистичките испади, кои се нејзин составен дел, со време ќе слегнат и дека поредокот ќе се врати во нормала. Инаку, Украинците ќе паднат на испитот на зрелоста.

Народот ја пее химната на Украина во киевското метро

VBB



BravoBravo
(This post was last modified: 09-03-2014, 09:34 PM by ЈорданПетровски.)
09-03-2014, 09:33 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 13,605
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#38

(09-03-2014, 07:05 PM)hristo Wrote: Објективна анализа. Јордане, кој е автор на текстот?


Поради должината на текстот , не излегол целосно, па еве ја исправив грешката.
Автор на текстот е:


[Image: 29y41sm.jpg]

Вангел Башевски – Барми.

Иако самиот сајт vbb.mk е понова појава и е сега во почетна, експериментална фаза, тој позади себе има богата и бурна предисторија. Во куси црти: ВББ е неприкосновен блогерски бренд во земјата, па и пошироко во регионот. Како таков, тој се прослави на двете инкарнации на некогаш популарниот Блогерај, создаден од Сашо Мацановски – Трендо, особено на онаа првата, позначајната, која започна со работа некаде во средината на 2000-те. Но првите чекори се направени многу поодамна. ВББ со алтернативна форма на новинарство се бави пред интернет ерата, уште во времето на неговата активна вклученост во музичката сцена.

Најпрвин, ВББ објавуваше статии во повеќе познати скопски, но и странски урбани фанзини, од кои би го издвоиле Жбрц на Ѓоко Зафировски – Шон, фронтменот на познатата група Дени те чува. Под своите trademark иницијали, ВББ првпат се појавува на култниот интернет портал Багра во 2005. Други, сега признати мејнстрим автори, кои твореа таму, беа например Анастас Вангели и Алекс Букарски, кого патем, таму со консензус го банираа. Потоа следуваше македонската блог револуција, во чии рамки, ВББ се наметна како еден од најзначајните играчи, што беше проследено и со повеќекратно медиумско експонирање на ТВ екраните.

Од Блогот на ВББ произлезе и емисијата Радио блог, која се емитуваше на брановите на (барем некогаш) култните скопски радио станици Равел и Канал 103, во која гостуваа повеќе еминентни личности од уметничкиот и општествениот живот на земјата, од кои посебно се издвојува проф. д-р Љубислав Цветковски. Емисијата доживува и свои live изданија, во форма на тематски аудио/видео забави во повеќе скопски клубови. ВББ објавуваше редовни колумни во некогаш тренди печатеното списание Авангарда и на порталот Окно. Во помала мера, ВББ понекогаш твори и на странските платформи, на англиски или руски јазик, што е логична рамнотежа во меѓународната констелација на силите (англиски за Западот, руски за Истокот и македонски, за Неврзаните). Инаку, сајтот понекогаш ќе објавува изменети (корегирани) реизданија на некои стари блог постови на ВББ, со цел, нивно претставување пред нова публика.
09-03-2014, 09:44 PM
Reply
Valkanizater Offline
Senior Member
****

Posts: 431
Joined: Feb 2011
Reputation: 15
#39

Видео с дискусия на т.нар. "Суд времени" за Украйна и Русия...преди събитията 2013-2014 г.

Иначе прави впечатление много внимателната позиция на чехите за сегашния конфликт - на Заман и Клаус ...
12-03-2014, 01:18 AM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33
#40

Српскиот аналитичар и публисцит Дејан Лучич уште 2009 година ја предвидел кризата во Украина и вистинските перичини за неа:



Politički komentari 29. april 2009.

Predhodna strana
INTERVJU: naš poznati geopolitičar i pisac bestselera Dejan Lučić

Srbe treba staviti u kovčeg
koji se zove NATO pakt
Novi svetski poredak je Četvrti Rajh, koji kao i Treći, ide na Rusiju. Srbija i Vojvodina su predigra za Treći svetski rat i Srbi kao slobodarski narod moraju biti uhapšeni. O mogućim budućim značajnim događanjima i Srbiji u tim svetski previranjima kroz intervjuu govori Dejan Lučić.

Kada imate priliku da sa Dejanom Lučićem napravite intervju onda slobodno možete konstatovati da ste postigli bar dva pogotka odjednom. Vodili ste razgovor sa čovekom koji mnogo zna ali koji će vam od toga po nešto i reći, bez mnogo taktiziranja i vrlo jasnim jezikom. Drugi pogodak je što ste imali priliku da još malo bliže upoznate čoveka za koga se svi pitaju kako dolazi do tako važnih informacija a spreman je da bar deo podeli sa vama. Ono što je u tom susretu najlepše a to je sam razgovor, jer teče spontano i prosto ne registrujete vreme koje obilato trošite. Ako kratko kažem to je čovek sa kojem bi ste satima, i opet satima razgovarali a da na kraju imate utisak da ste tek malo zagrebali od svega što bi od ovog džentlmena mogli čuti.

· Pitamo geopolitičara i pisca bestselera Dejana Lučića („Vladari iz senke”, „Tajne albanske mafije”, „Kraljevstvo Hazara”….) ko su stvarni vladari SAD i zapadnog sveta odnosno šta je to talasokratije?
- Gospodari mora tj. talasokratija je termin koji označava države koje svoju silu baziraju na mornarici, stvarajući kolonije u priobalju i šireći svoj uticaj prema kopnu. U istoriji to su bili: Atina, Feničani (Kartaginjani), Rimljani, Venecijanci, Đenovljani, Španci, Portugalci, Holanđani i Velika Britanija. Propast Velike Britanije je bio samo prividan. Ona je skiptar moći samo prividno prebacila u Vašington, ali je kroz sistem tajnih društava počela da vlada i ovom zemljom. Današnji termin talasokratija treba definisati kao atlantokratija. Svi ti termini zamagljuju suštinu. Geopolitičari su teoretičari jedne nauke koja traži svoje mesto pod suncem, oni ne žele da se zamere stvarnim gospodarima sveta i zbog toga stvari ne nazivaju pravim imenom. Novi svetski poredak je isto jedna floskula iza koje se krije istina, a i globalizam. Recimo najzad istinu. Reč je o imperijalizmu nevidljive imperije koju svet vidi kao Amerika i Velika Britanija, a to je zapravo – „Kraljevstvo Hazara”! Cilj te kabalističke imperije je nametanje svetu novog totalitarizma koji se ne bi mnogo razlikovao od komunizma i nacional-socijalizma. Postoji samo jedna razlika, što se ovaj globalistički Četvrti Rajh sprovodi preko medija koji su apsolutno pod kontrolom vladara iz senke.

· Hoće li SAD napasti Iran ili Rusiju?
- Mislim da Amerikanci za to nemaju snage, oni mogu da bombarduju Iran i da ga unište, ali cilj su izvorišta gasa za čuveni gasovod Nabuko koji treba da pređe preko Srbije. I to u priličnoj dužini. Cilj ovog gasovoda je eliminacija evropske zavisnosti od ruskog gasa, i naravno rusko bogaćenje njime. Iran će možda pokušati da destabilizuju na neki drugi način, ali ga neće ostaviti na miru. Iranci su nabavili nekoliko kompleta protivvazdušnih sistema S-300 od Rusa i to povećava cenu američkog rata. Za okupaciju Americi je potrebno 500.000 vojnika. Oni ih nemaju i zbog toga će ubrzano da povećavaju vojsku u NATO paktu - vazalima je zadatak da ginu umesto njih.

· To po vama znači da će novoprimljene članice u NATO morati da pošalju svoje vojnike u taj rat?
- Da, to je sasvim normalo. Zašto bi ih inače uključili u taj savez. To nije savez ribolovaca, već vojni savez koji vam nameće i određene obaveze, a koje vi treba da ispunite.

· Gde očekujete sukob?
- Mislim da će doći do sukoba SAD i Rusije oko Ukrajine. Verovatno i do podele države na tri dela a moguće i građanskog rata kao u bivšoj Jugoslaviji. Cilj Amerike je da sačuva unitarnu Ukrajinu i uvede je u NATO i u njoj postavi svoje rakete. Tada bi Rusi morali da okrenu svoj raketni arsenal u pravcu Ukrajine. Hazari sa Zapada se smeju – jer žele da se Rusi i Ukrajinci potamane međusobno. Taj sukob je „zakazan“ za 2010. i 2012. godinu. Prema tome, priprema secesije Vojvodine je u sklopu tog prodora na Istok. NATO mora da kontroliše Dunav, Vojvodina je potrebna kao prehrambena baza i bezbedna pozadina, jer taj rat u Ukrajini može da preraste u Treći svetski rat, a Srbi su samim tim opasnost za invazionu vojsku. Zbog toga Srbima treba oduzeti i istočnu Srbiju, Srbe treba staviti u kavez koji se zove NATO okupacija. Novi svetski poredak je Četvrti Rajh, koji kao i Treći, ide na Rusiju. Srbija i Vojvodina su predigra za Treći svetski rat i Srbi kao slobodarski narod moraju biti uhapšeni.

· Koje su strateške namere Zapada?
- Vojna sila Kraljevstva Hazara je NATO pakt koji ima za cilj da se uključivanjem novih vazalnih trupa primakne sa svih strana Rusiji. Rat protiv Srba kroz čitav 20. vek i genocid protiv našeg naroda je priprema konačnog obračuna sa Rusijom. Priprema secesije Vojvodine koju sprovode ljudi, agenti od uticaja Zapada, je lagano potkopavanje ove srpske teritorije. Zavaravaju se Srbi u Vojvodini, kojih ima preko 80%, da je naša brojnost garancija našeg opstanka ovde i kad Vojvodina bude otrgnuta od matice. Bili su Srbi brojni i u Hrvatskoj i na Kosovu i Metohiji pa su pobegli pred bombama. Scenario za Vojvodinu teče paralelnim tokom. Jedan je kroz parlament, drugi kroz štampu, treći kroz fakultete, četvrti preko nevladinih organizacija, peti preko međunarodne zajednice i šesti – najzlokobniji – preko obaveštajnih službi. Cilj je da se u jednom trenutku međunacionalni odnosi tako pokvare da padne krv. Prvo će to biti ubistvo nekog Srbina ili srpskog deteta od strane neke nacionalne manjine što bi izazvalo revolt i osvetu većinskog naroda prema počiniocima zločina. Ta reakcija bi bila novi Račak i povod za intervenciju NATO snaga u čijim jedinicama bi bili pre svega Mađari, Hrvati, Bezbednosne snage Kosova, koji bi trebali da očuvaju mir među tobože zaraćenim Srbima i Mađarima. Nažalost, mi nemamo državu koja ume adekvatno da reaguje na ovakvu veliku operaciju, koja se na Zapadu zove operacija „Habzburg”. Šta rade obaveštajne službe ekskluzivno za vas koji ovo čitate, omogućiću vam da vidite sami. Uključite vaš računar i pogledajte sajtove http://vojvodina.phpbbweb.com i http://www.autonomija.info! Priprema se građanski rat, ljudi koji to vode su svima poznati i niko ih ne hapsi. Otkriću vam zašto u Velikoj Britaniji nema scesionizma – britanska služba prave neprijatelje države ubija na vreme! Mađarska država je sprovodila hungarizaciju kao državnu politiku. Secesija Vojvodine nije boljitak već kraj Srba u Vojvodini!

· Zagovara se stvaranje vojvođanske nacije?
- Da, to zagovaraju sinovi komunističkih terorista, koji su pod Titom pljačkali Vojvodinu. Oni nisu starinci, oni su dođoši iz Like, Bosne... Stvaranje vojvođanske nacije se bazira na antisrpstvu. Uostalom znate da su Hrvati zapravo 90% Srba koji su prešli u katoličanstvo i samim tim postali antisrbi. Sa Srbima muhamedancima je bio isti slučaj. Da li treba da vam kažem da su i Crnogorci koji se odriču Srpstva krenuli u zagrljaj Hrvatima. Vatikan je odavno njih nazvao Crvenim Hrvatima. Stvaranje vojvođanske nacije je lagan proces, ali je moguće kao i vojvođanska crkva i vojvođanski jezik. Plaćenih intelektualaca koji su pretežno iz mešovitih brakova ima dovoljno. Prema tome Srbi probudite se. Dignite svoj glas zbog svoje katastrofalne budućnosti. Pozivam pre svega Srbe u Demokratskoj stranci, koja je na vlasti, da izvrše strašan pritisak na Borisa Tadića da ne dozvoli razvijanje paklenog plana.

· Često spominjete Hazare. U „Hazarskom rečniku” M. Pavić piše o njima kao nestalom narodu?
- Hazari nisu nestali, narod koji se danas predstavlja Jevrejima zapravo su Turci koji su primili jevrejsku veru u 8. veku. Živeli su na teritorijama između Rusije, Crnog mora, Kaspijskog jezera i Irana. Od Jevreja 90% su Aškenazi (Hazari), a 10% su Sefardi (judaizivani Kartaginjani). Izvorni Jevreji koji vode poreklo iz Plestine danas su zanemarljiva kategorija. Sefardi i Aškenazi govore različitim jezicima od kojih nijedan nije hebrejski – Sefardi govore ladino, a Aškenazi (Hazari) jidiš. Ni jedni ni drugi ne govore hebrejskim jezikom, neka modernizovana verzija se uči tek u Izraelu, a njime ne vladaju svi. Recimo kada se vodio rat u Gazi ili u Libanu operativni komandni jezik je bio ruski, jer mladi vojnici ne znaju drugi.

· Govorite o Kraljevstvu Hazara. Kako se ono sprovodi?
- Sprovodi se po Lenjinovoj maksimi da su kadrovi osnovna poluga revolucije. U ovom trenutku Hazari su potpredsednik SAD Jozef Bajden, a Baraku Obami baba je Jevejka (Hazarka). U Velikoj Britaniji predsednik vlade Gordon Braun i ministar spoljnih poslova Dejvid Miliband su Hazari. U Francuskoj predsednik Republike Nikola Sarkozi i Bernar Kušner, u Nemačkoj kancelarka Angela (Kasner) Merkel, ministar diplomatije Štajnmajer i ministar vojni Jung su Hazari. Da li treba da vam kažem da je Berluskoni Jevrejin Sefard kao i da je Jorgosu Papandreasu majka Jevrejka.

· Je li to sve?
- Ne, nije. Hazari su predsednik Austrije Guzenbauer i predsednik vlade Fišer; u Mađarskoj premijer Ćurčan je oženjen Hazarkom Klarom Dobrev, u vladi su Hazari ministri Peter Kiš (socijalna pitanja), Ištvan Hilar (kultura), Gabor Fodor (ekologija), Janoš Koka (ekonomija i saobraćaj), Imre Sekereš (odbrana), Janoš Vereš (finansije), Lajoš Molnar (zdravlje). Slično vladama drugih zemalja, Mađari ne vladaju Mađarskom, a oni nikada nisu želeli Mađare i Slovene u miru. Hazari su došli sa precima Mađara u Vojvodinu. Zarili su se u srpsko slovensko tkivo kao klin. Nisu Srbi kolonisti već su preci Mađara došli. Oni koji su starosedeoci su hungarizovani Srbi i Slovaci. Ključari koncentracionog logora Vojvodine su autonomaši.

· Nadam se da je to sve?
- Ne, gospođa Timošenko sa kikicom u Ukrajini je Hazarka, Viktor Juščenko je oženjen Hazarkom koju mu je podmetnula CIA, a gruzijski premijer Sakašvili je takođe Hazar. Malo li je! Da li možete da shvatite da to nije normalno. Tu su došli dugotrajnom smišljenom zaverom.

· Da li je to antisemitizam?
- Prvo da definišemo šta je to semitizam, to je politika koja se vodi u ime Semita, a Hazari o kojima ja govorim su Turci. Ako definišemo semitizam kao političku kategoriju, onda bi to moglo da se nazove svakom politikom u ime semitizma. Semitizam je genocid prema Palestincima na koji svet ne sme da gleda, Oktobarska revolucija koju su izveli Lenjin, Trocki, Staljin i bratija – svi Hazari. Semitizam su gulazi u kojima je ubijeno 20 miliona sovjetskih građana, 400.000 pripadnika Ruske pravoslavne crkve koji su ubijani na najsuroviji način: ubacivanjem živog episkopa u bure sa ključalim katranom, ili isecanje stomaka svešteniku zakucavanjem njegovih creva za drvo. Semitizam je nacional-socijalizam koji su realizovali unuk Solomona Majera Rotšilda Adolf Hitler, Alfred Rozenberg, Martin Borman, tvorac raketa Verner fon Braun i upravnik konc-logora Adolf Ajhman. Svi oni su bili po krvi Hazari.

Koji su još njihovi zločini?
- Projekat Menhetn, stvaranje atomske bombe pravili su mađarski Hazari. Prve nuklearne bombe su bačene na Hirošimu i Nagasaki, japanske gradove u kojima su se nalazile dve ruske pravoslavne crkve. Antisemitizam je govorenje protiv semitizma, protiv ideologije Novog svetskog poretka, globalizma i umešanosti Hazara u stvaranju globalnog Rajha – Kraljevstva Hazara.

Razgovor vodila
Slavica Jovanović

http://www.srpskapolitika.com/Tekstovi/K...a/032.html
12-03-2014, 01:13 PM
Reply