Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Poll: Дали мислите дека ВМРО-ДПМНЕ со Никола Груевски имаат капацитет да изменат било што во врска со името?
This poll is closed.
Да
50.00%
1 50.00%
Не
50.00%
1 50.00%
Total 2 vote(s) 100%
* You voted for this item. [Show Results]

Thread Rating:
  • 0 Vote(s) - 0 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Книга за одбрана на Македонија
Author Message
montehristo Offline
Неверен Тома
*****

Posts: 1,475
Joined: Aug 2010
Reputation: 30
#1

(18-01-2013, 03:58 AM)montehristo Wrote:
Quote:Книга за одбрана на МАКЕДОНИЈА (дел 1)
Posted by Марјан Попески on 10 Јануари, 2013 in Книга за одбрана на Македонија, Мисла | 0 comments

Како што најавивме; започнуваме со објавување на магистерската работа, која што нуди правни силогизми (докази) за решавање на спорот со Грција и зачувување на името. Насловот не е одреден така за да го привлече вашето внимание, туку повеќе да ви биде предизвик да се обидете да ги побиете основните хипотези, а особено правните силогизми, или да ги афирмирате и да дадете свој допринос за ширење на вистината, или одстранување на заблудите.


1. Вовед

Bellum omnium contra omnes (војна на сите против сите), извикна британскиот филозоф Томас Хобс, за да ја дефинира природната состојба на работите, а само примената на правото е способна да ја скроти ова насилна природна состојба.
Прв Аристотел сватил дека правото е најважно, изјавувајќи на крајот на „Никомахова етика“ дека блажените треба да се бават со законодавство.Тој правдата ја нарече кралица на доблестите. Аристотел напиша дека од сите доблесати, само праведноста и правичноста му користат на друг, а не на тој што е праведен и правичен, додека со сите други доблести е поинаку.
За да се избегнат вооружени конфликти, современото меѓународно право забранува употреба на сила, како средство за решавање на спорови и содржи обврска за мирно решавање на споровите. За разлика од националното право, меѓународното право не пропишува задолжителни облици за решавање на споровите. Субјектите на меѓународното право се слободни сами да ги изберат средствата.
Основното начело на меѓународното право по Втората светска војна, бара споровите да се решаваат на мирољубив начин. Ова начело е еден од столбовите на Повелбата на ОН. Повелбата во член 2, став 4, забранува употреба на сила и закана со сила. Целта е очигледна; доколку државите не можат да ги решат несогласувањата на мирољубив начин, немаат право на употреба на сила и закана со сила. Војната и насилните дејствија во Повелбата на ОН се определени како незаконити дејствија.
За да се операционализира обврската за мирно решавање на споровите, потребно е да постојат начини за решавање на споровите. Тоа овозможува да се реализира начелото на слободен избор на начинот на решавање на својот меѓународен спор.
Средствата за мирно решавање на меѓународните спорови ги делиме на правни и политички и во Повелбата се набројани како: преговори, анкета, посредување, порамнување, арбитража, суд, обраќање на регионални установи или други средства за мирно решавање на спорови.
Во вториот дел ќе стане јасно дека сум се определил за Меѓудржавниот суд во Хаг, како место каде што Македонците можат да ги заштитат своите права. Вториот дел говори за улогат на судот, составот надлежноста, правото, постапката, пресудата и извршувањето.
Во третиот дел се направени неколку правни силогизми за ништовност на привремената согласност, кои што можат да послужат за изготвување на правно средство против Грција. Овој дел ја апострофира етиката, воспоставува врска со природното право и ја истакнува слогата, како најважна етичка компонента за секоја држава. Посебно го анализира човековото право на суд, за да заклучи со здраворазумското размислување, поттикнувајќи да се споредат правните силогизми во овој дел со она што се вика здрав разум.
Во четвртиот дел е направен правен силогизам и повеќе просилогизми, кои што можат да имаат практична вредност при подготвување на жалба пред Европскиот суд за човекови права, заради заштита на колективното културно човеково право на идентитет. Како и претходното правно средство и ова правно средство е живо и актуелно, а според анкетите е на врвот на приоритетите на Македонците. Овој факт на трудот му дава практична вредност од голема важност, со што ја задоволува една од основните цели на постдипломските студии-теоријата да се реализира во пракса.
Во петтиот дел магистерскиот труд прави правен силогизам за прекршување на човековите права во рамките на сопствената држава од страна на Уставниот суд. Укажува на фактот дека Уставниот суд не ја ни спомнал Европската конвенција за човекови права, што упатува на логичен заклучок дека ја третира како декларација, а не како дел од националниот правен систем. На крајот од овој дел е изготвена жалба до Европскиот суд за човекови права, која што во секој момент може да се употреби, со оглед на можноста други држави потписнички на Конвенцијата да можат да тужат држава потписничка, заради кршење на човековите права, како и македонските граѓани што имаат правен интерес за тоа.


2. Општо за мирното решавање на меѓународните спорови

2.1 Начело на мирно решавање на споровите
Не треба посебно да се образлага актуелноста на начелото на мирно решавање на меѓународните спорови во сегашноста. Повелбата го става меѓу главните цели и начела на ОН.
Должноста за мирно решавање на меѓународните спорови има свој темел во забраната на употреба на сила и закана со сила.Ова норма има когентен карактер, додека должноста за мирно решавање на споровите нема когентен карактер (проф.др.Миха Погачник, „Начело на мирно решавање на меѓународните спорови во време на обединетите нации“, 1995).
Сепак, обврската државите да се трудат и да применуваат средства за мирно решавање на меѓународните спорови не значи и обврска за постигнување резултати. Доколку државите даваат се од себе, а не можат да дојдат до резултати, тоа се прифаќа како реалност (М.Згонец-Рожеј, „Арбитражата како средство за решавање на гранични и делимитациски спорови помеѓу државите“, Магистерски труд од 2002).

Quote:Книга за одбрана на МАКЕДОНИЈА (дел 2)
Posted by Марјан Попески on 16 Јануари, 2013 in Книга за одбрана на Македонија, Мисла | 0 comments

На мирното решавање на меѓународните спорови му е наменето 6. поглавје на Повелбата, кое што вклучува слободен избор на средства и обврска за настојување да се реши спорот, при што примерно набројува неколку од можните средства.Тоа се преговори, анкета, или истрага, посредување, порамнување, арбитража, суд, регионални установи и договори.
Членот 33. од Повелбата вели:„Странките во секој спор, чиешто продолжување би можело да го загрози зачувувањето на меѓународниот мир и безбедност, мораат пред се да настојуваат, спорот да се реши со преговори, со анкета, арбитража, со посредување, порамнување, судско решавање, обраќање на регионални установи, или регионални договори или пак со други мирни средства по нивни сопствен избор.
Во случај, кога тоа ќе му се чини потребно, Советот за безбедност ќе ги повика странките, да го решаваат својот спор со такви средства.“
Меѓутоа, со оглед на ставот на теоријата, дека државата е слободна да го избере средството, според проф.др.Миха Погачник, Основни карактеристики на меѓудржавната арбитража, 2000;Hubert Thiery ова ситуација ја споредува со лице, кое што е должно да се јави на одредено место, а истовремено може да го одбие секое превозно средство, кое што би го одвело на тоа место.
Според истиот автор, должноста за мирно решавање на спорот не познава временско ограничување, туку важи цело време, додека трае спорот.Странките во спорот мора да се воздржат од дејствија, со кои што би ја влошиле состојбата и би го загрозиле меѓународниот мир и безбедност. Доколку на странките во спорот, со некои средства не им успее да го решат спорот, должни се и понатака да настојуваат да го решат со употреба на други средства. Странките не се врзани за некаков редослед при употребата на средствата за решавање на спорот. Можат да употребуваат, било некое ново средство, било постапка, која што веќе ја употребиле, што е во склад со начелото на слободен избор на средствата. Притоа мора да се воздржуваат од сите дејствија, кои што можат да ја влошат состојбата. Странките во спорот се должни да побараат правично решение, кое што ќе темели на почитување на суверена еднаквост.
2.2 Поим на меѓународен спор
Според Benedetto Conforti, “DIRITTO INTERNAZIONALE”, 2002, страница 404 на словенечкиот превод од 2005, државите имаат право на некој меѓународен суд да му го предложат било кој спор, кој што се однесува на нивните односи. Важно е дека се согласуваат во однос на тоа, предметот да му го предложат на меѓународно правно тело и дека неговата одлука ќе ја прифатат како задолжителна.
Според Конфорти нема политички и правни спорови. Секој спор е подобен за пред суд.
Според Andrassy Juraj, “MEĐUNARODNO PRAVO”, Školska knjiga, Zagreb 1990, спорот се дефинира како несопфаѓање на тврдења или барања, помеѓу два или повеќе субјекти. Смета, дека е доволно доколку една од странките во спорот постави барање, а другата страна го одбие или признае.
Merills J.G., “INTERNATIONAL DISPUTE SETTLEMENT,Cambridge 1998, го дефинира како специфично несогласување, кое што се однесува на некој факт, право, политика, кога една од странките ќе наиде на одбивање, спротивно тврдење, или негирање на нејзиното тврдење од другата странка. Постоењето на спорот можеме да го докажеме и само доколку другата странка се спротивставува на барањето на првата.
Поимот меѓународен спор го дефинира и јудикатурата. Сталниот меѓудржавен суд, во предметот Mavrommatis уште во 1924 го определи меѓународниот спор како „неслагање за правните или фактичките прашања или пак конфликт на правните погледи или интереси помеѓу странките„(Pavliha Marko, “Mehanizmi za reševanje sporov glede državnih meja”, 2008). Се чини дека последнава дефиниција е преширока.
Накратко, нема спротивставеност, која што би била „соодветна„ или „несоодветна„ , бидејќи, ако не друго, меѓународното право може да се определи, во конкретен однос помеѓу држави, во прилог на слободата на одредена држава, од која што спротивната страна нешто бара(Benedetto Conforti, “DIRITTO INTERNAZIONALE”, 2002, SLOVENEČKI PREVOD 2005).
Повелбата на ОН на повеќе места разликува спор од ситуација. Самата состојба на напнатост помеѓу држави не значи и спор. Мора да пости некоја специфична спротивставеност.
Суштествено е да се прави разлика помеѓу меѓународен спор и внатрешен спор, заради фактот што само за меѓународен спор постои обврска за мирно решавање. Во спротивно, се смета дека се работи за мешање во внатрешните работи на една земја.
Иако не се прави остра разлика помеѓу правни и неправни спорови, разликувањето е корисно заради избор на средства за мирно решавање на спорот. На правен спор, најмногу му прилегаат правни средства за мирно решавање на спорот, како што се Меѓудржавниот суд во Хаг и арбитража.
Од ова тврдење произлегува заклучок дека спорот помеѓу Република Македонија и Република Грција се решава со несоодветни средства. Имено, преговорите се соодветни за решавање на неправни спорови, а нашиот спор е чист правен спор. Професорот Јанев, тврди дека е прекршен член 4 од Повелбата при приемот на Република Македонија во ОН. Самиот, пак, изготвив есеј во кој што тврдам дека е прекршено меѓународното ius cogens, точно наведувајќи кои императивни норми на меѓународното право се прекршени и кои одредби на Привремената спогодба заради тоа се ништовни. Предлагам тужба за утврдување на ништавност на Привремената спогодба, пред меѓудржавниот суд во Хаг.
Подготвив и друго правно средство за Европскиот суд за човекови права, тврдејќи дека е прекршено правото на идентитет од член 8 од Европската конвенција за човекови права, кое што како колективно човеково право на еден цел народ, произлегува од основното колективно човеково право, правото на самоопределување, за кое што постои прецеденс на Меѓудржавниот суд во Хаг од 1995 година(Источен Тимор).
An inch today is tomorrow’s mile.
27-01-2013, 02:56 PM
Reply
montehristo Offline
Неверен Тома
*****

Posts: 1,475
Joined: Aug 2010
Reputation: 30
#2

Quote:Книга за одбрана на МАКЕДОНИЈА (дел 3)
Posted by Марјан Попески on 19 Јануари, 2013

2.3 Обврски на државите во случај на меѓународен спор[1]
1. Прва обврска на државите е брзо барање на соодветен начин за решавање на спорот, со почитување на околностите и природата на спорот и врз основа на начелото на доверба, соработка и равноправност на државите.Таа прва обврска, произлегува имплицитно од одредбите на Повелбата на ОН и тоа од член 33. став 1., а изричито од декларацијата за пријателство(став 2.) и Манилската декларација(I, став 5.).
2. При решавањето на споровите, државите мораат да го почитуваат меѓународното право.Јасно е, дека правните спорови(а такви се повеќето од меѓународните спорови), не можат да бидат разрешени поинаку, освен во склад со меѓународното право.Меѓународниот судија, или меѓународниот арбитар, исклучиво ги употребува одредбите на меѓународното право.
3. Доколку државите, или страните што се инволвирани во спор не можат да се спогодат за начинот на неговото решавање, или доколку избраниот начин не бил успешен, државите мораат „без одлагање“ да продолжат со барање-како што вели Манилската декларација(I, став 7.)-соодветен начин за разрешување на спорот.Декларацијата за пријателство изричито одредува, дека во таков случај, државите „се должни да продолжат со барање решение за спорот, на други мирољубиви начини, за кои што ќе се спогодат“(став 3.).Значи, се работи за обврска, која што е стална и која што е потребно да се почитува, се до конечно решавање на спорот.
4. Во текот на целото траење на спорот, од самиот почеток до конечното решавање, мора секоја држава, која што е инволвирана, да ги почитува следните обврски:
а) Мора да ја почитува сувереноста, независноста и територијалната целовитост на другата, или другите инволвирани држави(Манилска декларација, I, став 4.).
б) Државите инволвирани во спорот, како и трети држави, должни се да се воздржуваат од било какви дејствија, кои што би можеле да го загрозат мирот и меѓународната безбедност(Декларација за пријателство, став 4., Манилска декларација, I, став 8.).
в) Употребата на сила и заканата со употреба на сила се строго забранети(член 2., став 4. на Повелбата на Обединетите нации).Манилската декларација ја содржи следната одредба:„Ниту самиот спор, ниту неуспешната постапка за мирољубиво решавање на спорот, не и дава право на ниедна држава да употреби сила, или со неа да се заканува“(I, став 13.).
г) Државите во спорот, исто така мораат да се воздржуваат од дејствија, кои што би можеле да го заострат спорот, да го отежнат, или да го спречат неговото решавање(Манилска декларација, I, став 8.).
Ова последна обврска е исто така општо начело на меѓународното право, кое што е спомнато во основната исправа за решавање на меѓународни спорови од Женева од 1928(член 33., став 3.), па дури и во многу голем број слични конвенции, како билатерални, така мултилатерални.
5. Доколку државите и покрај напорите не успеат да го разрешат спорот и доколку спорот е од таква природа, што може да го загрози меѓународниот мир и безбедност, тогаш мора за него да расправа Советот за безбедност на обединетите нации.Ова обврска ја предвидува член 37., став 1. од Повелбата на обединетите нации.[2]

[1] Поглавјето е преземено според C.Economides, Меѓународно право и решавање на спорови меѓу државите, во:Dignitas:Revija za človekove pravice, 9(2001), str.246-248
[2] Членот 37., став 1. од Повелбата на обединетите нации одредува:„Доколку странките во спорот, кој што е од таква природа, како што е наведено во член 33, не успеат да го решат со средства, наведени во споменатиот член, го предложуваат до Советот за безбедност.“
An inch today is tomorrow’s mile.
27-01-2013, 03:18 PM
Reply
montehristo Offline
Неверен Тома
*****

Posts: 1,475
Joined: Aug 2010
Reputation: 30
#3

Quote:Книга за одбрана на МАКЕДОНИЈА (дел 4)
Posted by Марјан Попески on 25 Јануари, 2013

2.4 Средства за мирно решавање на меѓународните спорови
Низ вековите, долгата пракса на мирно решавање на меѓународни спорови, обликува различни средства за мирно решавање на спорови.
Најчестите средства, кои што современото меѓународно право им ги нуди на странките во спор се набројани во член 33. на Повелбата на ОН:преговарање, истрага, посредување, порамнување, арбитража и судско решавање.
Во принцип, странките слободно ги избираат средствата за мирољубиво решавање на споровите.Тоа начело, произлегува од начелото на суверена еднаквост на државите.Членот 33.на Повелбата на ОН, додуше изричито набројува некои средства за мирно решавање на спорови, но од формулацијата на споменатата одредба, јасно се гледа, дека кругот на набројаните средства не е затворен и дека само примерно се набројани.[1]
Но, во пракса, скоро да и нема други средства, освен интерпарламентарно решавање на спорови.[2]
Со оглед на природата на меѓународните спорови, средствата за мирно решавање на меѓународните спорови можеме да ги поделиме на дипломатски и правни.
Меѓу првите ги вбројуваме преговарањето, посредувањето, истрагата(анкета) и порамнување, а меѓу другите ги вбројуваме арбитражата и судското решавање.
Арбитражата и судското решавање на споровите, предизвикуваат правна задолжителност на постигнатото решение. Заради тоа, арбитражата и судското решавање се исклучуваат, односно не можат да течат истовремено.


3. Меѓудржавниот суд во Хаг

3.1 Значење и улога на судот
Судското решавање на меѓународни спорови се врзува за работата на Меѓудржавниот суд во Хаг, или уште во Македонија нарекуван Меѓународен суд на правдата(International Court of Justice) кој што е главен судски орган на Обединетите нации.[3]Меѓутоа улогата на судот треба да се разбере во неговиот историски и општо меѓународен контекст-корените на Меѓудржавниот суд достигнуваат до времето пред востановувањето на ОН, а неговата надлежност не е ограничена на правото на ОН. [4]
Обидот за востановување на стален меѓународен судски орган, кој што ќе обавува функција на судско одлучување во спорови помеѓу државите, започна со востановување на Сталниот арбитражен суд 1899 година.По завршувањето на Првата светска војна, пактот на Друштвото на народите(член 14.) му наложи на советот на ДН подготовки за востановување на Стален меѓудржавен суд, кој што беше 1920 година и востановен. Судот имаше седиште во Хаг и не беше орган на Друштвото на народите, туку беше самостојна установа. Делуваше до германската окупација на Холандија 1940 година и за тоа време изрече 31 пресуда и издаде 27 советодавни мислења.[5]
Со востановувањето на ОН беше воспоставен меѓудржавниот суд[6] како еден од главните органи на новата организација. Новиот суд, исто така, го презеде и статутот на Сталниот меѓудржавен суд(со скоро идентичен текст) и зградата во Хаг и ја продолжи судската пракса на претходникот.

Меѓудржавниот суд во Хаг има две задачи:решавање на спорови помеѓу државите и советодавна дејност на ОН и други овластени меѓународни организации.
Повелбата на ОН, улогата на Меѓудржавниот суд ја одредува во членовите 92-96. Во член 92 одредува, дека Меѓудржавниот суд е главен судски орган на ОН. Работи во склад со приложениот Статут, кој што е составен дел на Повелбата. Членот 93 одредува дека сите членки на ОН ipso facto се договорни странки на Статутот на ОН. Државите кои што и се приклучуваат на ОН, стануваат странки на Статутот со денот на зачленување во ОН. Државата, што не е членка на ОН пак, може да стане договорна странка на Статутот на ОН под услови, кои што во секој поединечен случај ги одредува Генералното собрание по препорака на Советот за безбедност. Кога пак, земјата што не е членка на ОН еднаш ќе стане договорна странка на Статутот, таа во однос на Меѓудржавниот суд е во еднаква положба, како и државите членки на ОН.
Членот 94. одредува дека секоја членка на ОН се обврзува, дека ќе се повинува на одлуката на Меѓудржавниот суд , во секој спор, во кој што ќе биде парнична странка. Доколку некоја од странките не ги исполни обврските, кои што ги налага пресудата што ја изрекол Меѓудржавниот суд, другата странка може да му се обрати на Советот за безбедност, кој што може, доколку смета за потребно, да даде препораки, или да одлучи за мерки, кои што треба да се спроведат, за пресудата да се изврши.
Членот 95. одредува, дека ниедна одредба на Повелбата не им забранува на членките на ОН, да не им ги доверат на решавање споровите на други судови, врз основа на договори, кои што веќе постојат, или ќе бидат склучени во иднина.
Членот 96. одредува дека Генералното собрание, или Советот за безбедност, смеат да го замолат Меѓудржавниот суд за советодавно мислење, за секое правно прашање. За советодавно мислење за правни прашања од нивната дејност пак, смеат да замолат и други органи на ОН[7] и специјализирани агенции, доколку Генералното собрание за тоа ги овласти.
Во своите пресуди и мислења, Меѓудржавниот суд постојано се повикува на својата судска природа на функцијата, која што ја обавува. Задача на судот е да го утврди правото, меѓутоа, може да изрекува пресуди само во врска со конкретни случаеви, каде што постои актуелен конфликт, што се однесува до правните интереси на странките. Меѓутоа, овој суд не суди за интересите на поединци или правни лица, туку за правата на државата, која што ги штити своите државјани (или правни лица) пред кршењето на меѓународното право, [8] за кое што е одговорна државата. Судот ја признава како странка во спорот само државата. Значи, државите како странки, можат да се обратат до судот, само доколку помеѓу нив постои конкретен спор.
Меѓудржавниот суд не може да одлучува за апстрактни прашања, кои што не се однесуваат на одреден конкретен спор. Така, Меѓудржавниот суд не може да прима поднесоци, кои што би служеле како политичко оружје. Пресудите на Меѓудржавниот суд можат од странките да бараат извршување на одредено дејствие, меѓутоа такви пресуди досега имаше многу малку. Повеќето пресуди се од деклараторна природа, чија што цел е признавање на постоење на одредена правна ситуација.
Државите, странки во спорот пред меѓудржавниот суд, имаат можност да именуваат додатен ad hoc судија, кога во советот нема судија со нивно државјанство.Тука се работи за одредено отстапување од нормалниот судски систем.

[1] Miha Pogačnik, “Mirno reševanje mednarodnih sporov s posebnim ozirom na reševanje mejne problematike med Republiko Slovenijo in Republiko Hrvaško, v:Magistrsko delo, (1995), str. 14
[2] Ибидем, стр.16.
[3] Miha Pogačnik, “Mirno reševanje mednarodnih sporov s posebnim ozirom na reševanje mejne problematike med Republiko Slovenijo in Republiko Hrvaško, v:Magistrsko delo(1995), стр. 44
[4] Danilo Turk, “TEMELJI MEDNARODNEGA PRAVA”, 2007, str. 483
[5] Ибидем.
[6] Востановен беше 1945 година со Повелбата на ОН, а почна да работи од април 1946.Од 22 мај 1947 до 17 април 2009 година, во регистарот се запишани 144 случаеви.
[7] Единствен орган, кој што не смее да замоли за советодавно мислење е Секретаријатот.
[8] Во спорот помеѓу Република Македонија и Република Грција, Грција го крши основното колективно човеково право на самоопределување на Македонскиот народ, со непризнавање на колективното човеково право на идентитет, кое што произлегува од правото на самоопределување. Ова свое тврдење го имам образложено на триесетина страници во форма на есеј по предметот Меѓународно право за правата на човекот. Оттука, зачудува инертноста на сите влади на Република Македонија од осамостојувањето до денес.
An inch today is tomorrow’s mile.
27-01-2013, 03:24 PM
Reply